Ι.Ν. Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης

Θεοτόκου

Κυρήγματα που έχουν εκφωνηθεί την περίοδο εορτών της Θεοτόκου

Κατάθεση Εσθήτας Υπεραγίας Θεοτόκου

 (2/7/2017)

Ευάγγελος Γκανάς

Εφημέριος Αγ. Μελετίου Σεπολίων

«Ήδη και όχι ακόμα»

Εβρ. 9, 1-7

            Στο καλοκαίρι των Ορθοδόξων σίγουρα δεσπόζει το πρόσωπο της Παναγίας. Κέντρο της λατρείας είναι βεβαίως ο Αύγουστος με τις παρακλήσεις και κορύφωση η εορτή της Κοιμήσεως, όμως και σήμερα γιορτάζουμε μια άλλη, λιγότερο γνωστή, γιορτή της Παναγίας: την Κατάθεση της τιμίας Εσθήτος.

            Εσθήτα είναι το πανωφόρι της Παναγίας και το γεγονός που ενθυμούμαστε σήμερα είναι η ανακάλυψη  κατά τον 5ο αιώνα στο σπίτι μιας ευσεβούς Εβραίας γυναίκας στην Ιερουσαλήμ του ιματίου αυτού της Παναγίας. Η γυναίκα αυτή προσευχόταν νύκτα και μέρα, σαν την προφήτιδα Άννα, έχοντας κάνει το σπίτι της ναό.   Οι δυο βυζαντινοί πατρίκιοι που ανακάλυψαν την εσθήτα με ένα τέχνασμα θα την αποσπάσουν και θα την μεταφέρουν στη Κωνσταντινούπολη. Ο αυτοκράτορας θα κτίσει έναν ναό, την Παναγία των Βλαχερνών, για να προσκυνούν εκεί πλέον οι χριστιανοί την εσθήτα της Παναγίας και η εκκλησία θα ορίσει την 2α Ιουλίου ως ημέρα ανάμνησης του γεγονότος.

            Λόγω αυτής της εορτής το αποστολικό κείμενο που διαβάσαμε σήμερα προερχόταν από την προς Εβραίους επιστολή, στην οποία γίνεται λόγος για το Ναό του Σολομώντα. Εκεί οι Εβραίοι είχαν αποθέσει τα πιο ιερά τους κειμήλια: τη χρυσή στάμνα με το μάννα που τους έστειλε ο Θεός και τους έθρεψε στην έρημο, τη ράβδο του Ααρών που είχε βλαστήσει θαυμαστά και προπαντός τις δυο πλάκες με τις διατάξεις της διαθήκες, το Δεκάλογο.

            Η σύγχρονη ευαισθησία συχνά δυσφορεί μπροστά σ’ αυτή τη λατρεία αντικειμένων που φαντάζουν στα μάτια της απλώς υλικά. Βλέπει σ’ αυτή την πρακτική μια επιβίωση πανάρχαιων παγανιστικών δοξασιών. Σκεπτόμενη κατ’ αυτό τον τρόπο αποτυγχάνει να δει την κρίσιμη διαφορά. Στην περίπτωσή μας δεν πρόκειται για κάτι το υλικό το οποίο έχει μια μόνιμη θαυμαστή ιδιότητα, αλλά για μια υλική αφορμή να φανερωθεί η ευλογία του Θεού, η χάρις του προς τους ανθρώπους και μάλιστα προς τους ανθρώπους εκείνους που στρέφουν την επιθυμία τους προς τον Θεό. Σημασία δεν έχει ποιος κατέχει τα υλικά κειμήλια, αλλά ποιος μεταμορφώνει τη ζωή του σύμφωνα με τη χάρη που αυτά ακτινοβολούν.

            Η Εβραία γυναίκα παρέμεινε ευλαβής και δίκαιη ενώπιον του Θεού και όταν δεν είχε πια στην κατοχή της την Εσθήτα της Παναγίας. Οι Βυζαντινοί κράτησαν με τη σειρά τους την Εσθήτα μόνο μέχρι το 1204, όταν οι Σταυροφόροι λεηλάτησαν την Κωνσταντινούπολη και άρπαξαν την Εσθήτα όπως και πλήθος άλλων λειψάνων,  κειμηλίων και έργων τέχνης και τα έσυραν στην Βενετία. Κι ο ναός των Βλαχερνών κάηκε και δεν σώζεται πια. Όλη αυτή η ιστορία μάς αποκαλύπτει πως σημασία δεν έχει ποιος κατέχει κάτι το ιερό ή πού το έχει τοποθετήσει. Σημασία έχει να λαμβάνεις τη χάρη την οποία τα κειμήλια μαρτυρούν και ακτινοβολούν. Η Χάρις διαπορθμεύεται (αυτή τη λέξη χρησιμοποιεί η παράδοση) από την ύλη στην ανθρώπινη ψυχή όταν αυτή παραμένει ανοιχτή στο θαύμα της χάριτος. Είτε η Εσθήτα βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ, είτε στην Κωνσταντινούπολη, είτε στη Βενετία, η χάρις της Παναγίας θα παρέχεται σ’ αυτούς που στρέφονται προς αυτήν ως πηγή της θεϊκής ζωής και χάριτος. Αυτά τα υλικά κειμήλια συνιστούν σημείο για την ύπαρξη μιας ευλογίας που υπερβαίνει τη «φυσική» τάξη του κόσμου. Το Πνεύμα του Θεού ακτινοβολεί μέσω αυτών για όσους έχουν μάτια και βλέπουν και καρδιά φλεγόμενη από επιθυμία για να το βιώσουν.

            Η σημερινή γιορτή μάς λέει όμως και κάτι ακόμα σχετικά με τη χάρη του Θεού και το πώς αυτή προσλαμβάνεται από τους ανθρώπους. Το αποστολικό ανάγνωσμα αναφέρονταν στο Ναό του Σολομώντα, ένα Ναό που δεν υπάρχει πια. Το ανάγνωσμα διαβάστηκε ως αναφορά στην Παναγία που είναι για τους χριστιανούς Ναός του Θεού καθώς γέννησε τον Υιό του. Και στην Αγία Γραφή υπάρχει ένα ακόμη βήμα. «Δεν ξέρετε ότι το σώμα σας είναι Ναός του Aγίου Πνεύματος;», γράφει ο απόστολος Παύλος στους Κορινθίους.

            Όμως δικαιολογημένα θα ρωτήσει κάποιος: γιατί αυτή η χάρις μοιάζει κάποτε να αργεί τόσο πολύ να έρθει; Η επιστολή προς τους Εβραίους διατρέχεται από αυτό το θέμα. Οι δίκαιοι δεν απεκόμισαν την επαγγελία του Θεού γιατί κάτι άλλο μεγαλύτερο είχε προβλεφθεί για τους ανθρώπους. Ο Μωυσής είδε τη γη της επαγγελίας αλλά δεν έζησε για να εισέλθει σ’ αυτή. Ο ίδιος ο Ιησούς παρακάλεσε να απέλθει απ’ αυτόν το πικρό ποτήρι του μαρτυρικού θανάτου αλλά ανέβηκε τελικά στο σταυρό.

             Όλα αυτά τα περιστατικά φανερώνουν το ίδιο μοτίβο. Πολύ συχνά στη ζωή μας η πίστη μας πρέπει να δοκιμαστεί κι αυτό γίνεται κάθε φορά που αποδεχόμαστε μια καθυστέρηση στην εκπλήρωση της επιθυμίας μας, όσο θεμιτή κι αν είναι αυτή.  Με άλλα λόγια: κάθε φορά που εμπιστευόμαστε τον Θεό κι όχι τη δική μας κρίση για τα πράγματα. Η κατάπαυση του Σαββάτου την οποία γιόρταζαν οι Εβραίοι και η βίωση της κυριακάτικης Ανάστασης την οποία γιορτάζουν οι χριστιανοί έχουν τόσο μια παροντική διάσταση, κάτι δηλαδή που ζούμε εδώ και τώρα, όσο όμως και μια μελλοντική, κάτι που θα έρθει από το μέλλον. Αυτή η διάσταση του ήδη και του όχι ακόμα διαπερνά ολόκληρη τη βιβλική ιστορία.

            Ο Ναός του Θεού βρίσκονταν κάποτε στην Ιερουσαλήμ και μετά καταστράφηκε. Η Παρθένος Μαρία γέννησε τον Ιησού που ως Υιός του Θεού ήταν ο νέος Ναός, ο Ιησούς όμως αναλήφθηκε στους ουρανούς. Κι εμείς γινόμαστε ναοί του Αγίου Πνεύματος, στο βαθμό που επιτελούμε το θέλημα του Θεού, αλλά αντιμετωπίζουμε το μελλοντικό θάνατο. Όλα, εντέλει, δείχνουν προς το μέλλον. Η Παναγία ένιωσε τα πικρό κεντρί του θανάτου όταν έβλεπε κάτω από τα σταυρό τον υιό της να πεθαίνει. Ο Χριστός βίωσε τη αγωνία του δικού του θανάτου στη Γεθσημανή. Όμως αυτά δεν ήταν η τελευταία λέξη του Θεού. Εμείς οφείλουμε να αντέξουμε, έχοντας εμπιστοσύνη στον Θεό και το θέλημά του.  Έχοντας πίστη πως τελευταία έρχεται πάντα η Ανάσταση. [1]

 

[1] Διάβασα:

Anthony Thiselton,  The Hermeneutics of Doctrine, 553.

Χρήστος Μποκόρος, eμερολόγιο, 121 αλλά και passim

Κατηγορία: /

Κήρυγμα στους Γ΄ Χαιρετισμούς της Παναγίας.

1 Απριλίου 2016

Οι προσευχές που κάνουμε στην Παναγία άραγε πόσο έχουνε ένα ξεκαθαρισμένο περιεχόμενο στις συνειδήσεις μας; Δεν είναι προσευχές με αφορμή για κάποια γιορτή της Παναγίας, αλλά είναι για το πρόσωπο της Παναγίας καθ΄ εαυτό και αυτό τις κάνει και πιο απλές αυτές τις πέντες Παρασκευές της Μεγ. Σαρακοστής αλλά και πιο περίεργες. Ουσιαστικά, αυτές οι πέντε βραδιές είναι από κοινού η προσευχή που ο καθένας, υποτίθεται, κάνει μόνος του κάθε βράδυ μετά το δείπνο, μετά το βραδινό φαγητό. Κάνουμε δηλαδή ένα απόδειπνο, στο οποίο εντάξαμε και τους Χαιρετισμούς της Παναγίας.

Κατηγορία: /

Δεκαπενταύγουστος 2017

Δεκαπενταύγουστος 2017

‘‘Πανήγυρις εστίν ο παρών βίος…’’

Είναι ένα παζάρι αυτή η ζωή. Ένας χώρος όπου μαζευόμαστε να πουλήσουμε και να αγοράσουμε. Ένα γεγονός για το οποίο δουλεύουμε ολοχρονίς. Μια ελπίδα ότι θα μπορέσουμε να πλασάρουμε την παραγωγή μας (όχι απαραίτητα υλική) για πώληση και τυχόν να αγοράσουμε ό,τι χρειαζόμαστε. Την παλιότερη εποχή, αυτή η διαδικασία γινόταν με αφορμή την γιορτή κάποιου αγίου και ονομαζόταν όπως αναφέραμε παζάρι, σήμερα γίνεται ρυθμισμένα από το καπιταλιστικό σύστημα, και κάτι τέτοια ονομάζονται διεθνείς εκθέσεις. Εκεί διακινούνται εμπορεύματα και ιδέες. Προϊόντα και προτάσεις λύσεων σε θέματα εργασιακά ή τεχνικά της καθημερινότητας. Πλήθος άπειρον συγκεντρώνεται και στα μεν και στα δε. Αργόσχολοι περίεργοι, αλλά και ενδιαφερόμενοι. Άνθρωποι που προμηθεύονται χρήσιμα και αναγκαία πράγματα, αλλά και αδιάφοροι περίεργοι, που ψωνίζουν ό,τι τους γυαλίσει και δαπανούν τα χρήματά τους σε άχρηστες και ανόητες αγορές. Η όλη διαδικασία έχει σύμφυτη και την ποιότητα και την απάτη. Καθένας που πάει εκεί, πρέπει να ξέρει τι όντως θέλει, και να αγοράζει ό,τι αξίζει και του χρειάζεται. Όταν τελειώσουν οι προσδιορισμένες ημέρες αυτού του αλισβερισιού, τότε ‘‘λύεται η παρούσα πανήγυρις’’, τότε τελειώνει το παζάρι και επιστρέφει καθένας στον χώρο και στο σπίτι του.

Κατηγορία: /

Περί ἀπαγορεύσεως Ἐπιταφίου ὕμνου εἰς τήν ἑορτήν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

 

Περί ἀπαγορεύσεως Ἐπιταφίου ὕμνου

εἰς τήν ἑορτήν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου

 

 

Πρός ἅπαντας τούς κατά τό κράτος

Σεβασμιωτάτους Ἱεράρχας

 

Πριν λίγα χρόνια πληροφορήθηκε η Σύνοδος, ότι σε κάποια Κυκλαδονήσια άρχισε να ψάλλεται κατά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου την 15η Αυγούστου ακολουθία Επιταφίου ύμνου κατά μίμηση εκείνης που ψάλλεται την νύχτα της Μεγάλης Παρασκευής, και επειδή μια τέτοια ακολουθία είναι ασυνήθιστη και εντελώς ξένη σ’ όλη την Ορθόδοξη Ανατολική του Χριστού Εκκλησία, ούτε εγκεκριμμένη, ούτε αναγνωρισμένη ποτέ, η Σύνοδος την απαγόρευσε και παρήγγειλε τα δέοντα στους αρμοδίους Ιεράρχες.

Επειδή όμως τελευταία εκδόθηκε από τον Σεβασμιώτατο Επίσκοπο Κυπαρισσίας σε φυλλάδα αυτός ο Επιτάφιος ύμνος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και επειδή μπορεί κάποιος να νομίσει ότι η Σύνοδος επιδοκιμάζει και παραδέχεται αυτό το, όπως είπαμε, ξένο έθιμο, γι’ αυτό αναγγέλοντάς σας όλα αυτά, Σας διατάσσει  να μη επιτρέψετε να γίνεται κάτι τέτοιο στην επισκοπή σας και αν τυχόν κάπου άρχισε, να εμποδίσετε την περαιτέρω χρήση του.

Η Εκκλησία κανόνισε από παλαιά τις ιερές ακολουθίες όλης της χρονιάς και τα άσματα που ψάλλονται στην Κοίμηση της Θεοτόκου είναι κατανυκτικότατα και δεν χρειάζονται κάποια άλλα φτιαγμένα κατά την επιθυμία του καθενός.

Ἐν Ἀθήναις τῇ 21ῃ Ἀπριλίου 1865

† ο Αθηνών Θεόφιλος, Πρόεδρος

† ο Μεσσηνίας Προκόπιος

† ο Μονεμβασίας και Σπάρτης Διονύσιος

† ο Νάξου Παρθένιος

 

 

ΣΧΟΛΙΟ: Μια μεταλλαγμένη Μαριολατρεία κάνει προσπάθεια να προστεθεί στα ήδη "διεμβολήσαντα" τον ορθόδοξο χώρο! Απ΄ όσο ξέρουμε δεν υπάρχει Συνοδική Εγκύκλιος που αναιρεί την ανωτέρω, άρα ισχύει! Ανεξαρτήτως του νομικού μέρους (βέβαια για πλείστα όσα γίνεται αντιρρητική επίκληση άρνησης λόγῳ της μη Συνοδικής άδειας!! Δύο μέτρα και δύο σταθμά;; Το "μέτρο" σας, κλέβει...) η συνήθεια είναι αλλοίωση του ορθοδόξου ήθους και αυτό είναι που μετράει και κάνει την... "ευλάβεια" αυτή απαράδεκτη.

Η Παναγία είναι θρόνος του Χριστού, Τον οποίον κρατάει και μας προτείνει προς προκύνησιν, δεν είναι... αυτόνομη ημίθεος (!!). Τέτοιες ευλάβειες δεν την τιμούν, την... θυμώνουν.

Ας την παρακαλούμε να ΠΡΕΣΒΕΥΕΙ για μας, ώστε να μας σώσει ο ΧΡΙΣΤΟΣ.

Κατηγορία: /

‘’Τα καλά νέα’’

‘’ Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις

πώς να σου πώ το σ’  αγαπώ να το πιστέψεις’’;

 

Ατυχώς  βρισκόμαστε στην κατάσταση που περιγράφει το τραγούδι. Οι λέξεις έχασαν το βάρος του νοήματός τους και ψεύτισαν από άγνοια ή φθορά και μείς μείναμε να λέμε Ευαγγελισμός και να εννοούμε…κρίνους που δίνει ο Γαβριήλ στην Παναγία και να καταδικάζουμε να καταντήσουν, πελώρια γεγονότα, σε αφελείς ανοησίες, που επιπλέον γεννάνε χαζές εγωϊστικές απορρίψεις στα μυαλά των σύγχρονων ανθρώπων. Όμως…

Ευαγγελισμός σημαίνει, άγγελμα ελπίδας.

Ευαγγελισμός σημαίνει, έναρξη αλλαγής

Ευαγγελισμός σημαίνει, τέλος της μοναξιάς.

Α. Ευαγγελισμός σημαίνει άγγελμα ελπίδας.

Η ελπίδα είναι η άλλη πλευρά του νομίσματος της Πίστης. Είναι η προσδοκία ενός χεριού που θα με πιάσει για να με σηκώσει απ’  το τέλμα που βυθίστηκα. Ελπίδα είναι η φανέρωση ενός γεγονότος αόρατου ακόμα στα μάτια μου, γιατί ατυχώς δεν έχουν (τα μάτια μου) την οξυδέρκεια να μπορούν να δούν πέρα απ΄τη μύτη μου. Ελπίδα είναι ο τροφοδότης της πίστης που προσπαθεί (η Πίστη) να αποδεχθεί και να περπατήσει αυτό που ακόμα δεν φαίνεται αλλά έχει ήδη έλθει για κάποιους που εμπιστεύομαι. Ελπίδα έχω όταν μπορώ να ακούσω. Όταν ακούω μόνον τον εαυτό μου κάθε ελπίδα χάνεται. Ελπίδα έχω, όταν το άγγελμα με βγάζει απ’  τον περίκλειστο εαυτό μου. Όταν τα όσα μου λέει ο αγγελιοφόρος

μπορώ να τα αφουγκραστώ  και να του πώ  απάντηση αυτοπροσδιοριστική (ιδού η δούλη Κυρίου):

που δίνει βάση για να γεννηθεί το θαύμα,

που απλώνει χέρι για να πάρει το δώρο,

που ανοίγει καρδιά και μάτια να γεμίσουν από χαρά,

που δεν είναι ευτυχία συναισθηματική αλλά υπαρξιακή    αλλαγή.

Β. Ευαγγελισμός σημαίνει, έναρξη αλλαγής.

Με την αγγελία της εισόδου του Χριστού  στον κόσμο, με το γεγονός της ενανθρώπησής Του (Ευαγγελισμός είναι η προαγγελία αυτού του γεγονότος) ουσιαστικά αρχίζει η αλλαγή της σχέσεως του ανθρώπου με το Θεό. Ο Θεός πλέον δεν είναι έξω από τον κόσμο και προσκυνείται  από τους εντός του κόσμου. Είναι εντός του κόσμου αλλάζοντας τα δεδομένα. Ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να κάνει τον άνθρωπο Θεό! Πόσο εύκολο είναι κάτι τέτοιο;  Καθόλου εύκολο, αλλά ενδεικτικό, του πώς και με πόση αξία αξιολογεί ό Θεός τον άνθρωπο. Όταν αυτό γίνει κατανοητό τότε η καρδιά η ανθρώπινη γεμίζει με την ζεστασιά της ευχαριστίας για την τόση αγάπη και αγωνίζεται να ανταποκριθεί στον προσδιορισμό ποιότητας (αρετές) που καθορίζει ο Χριστός όχι ως απαίτησή Του, αλλά ως μέτρο υγιείας του ανθρώπου. Η κούραση της ρουτινιάρικης καθημερινότητας επένδυσε, στην ελπίδα της αλλαγής, την ξεκούραση και στην ποικιλία, το ενδιαφέρον. Αυτά όμως είναι ψυχολογισμοί που υπόκεινται κι αυτοί στην κούραση της επαναλήψεως. Ο Ευαγγελισμός δεν είναι έναρξη αλλαγής στις εντυπώσεις αλλά αλλαγής στα…μάτια.  ‘’ Το πραγματικό ταξίδι ανακάλυψης συνίσταται, όχι στο να αναζητείς άλλα τοπία, αλλά στο να βλέπεις  με άλλα μάτια’’.

Γ΄ Ευαγγελισμός σημαίνει, τέλος της μοναξιάς.

‘’Η μοναξιά είναι πιο πολύ κατάσταση, παρά ένα ορισμένο αίσθημα’’ (Β. Καραποστόλης: Ο πειρασμός του Ηρόστρατου). Μια κατάσταση που γεννιέται απ’ το αίσθημα ότι ο άνθρωπος στροβιλίζεται στο διάστημα, σαν ενας κόκκος ύλης, έστω και λαμπερής, αλλά μόνης και απελπισμένης, για την πιθανότητα και την ελπίδα νοήματος και συνάντησης! Έρχεται ο Χριστός με τον Ευαγγελισμό και μας ‘’πληροφορεί’’ ότι δεν είμαστε…ανόητες τυχαιότητες ούτε παράλληλες μοναξιές, που δεν συναντώνται ούτε στο άπειρο! Γίνεται άνθρωπος και νοηματοδοτεί την ανθρώπινη ύπαρξη με την πίστη σ΄ Αυτόν και ζεί όπως εμείς, για να συναντηθεί μαζί μας. Η Πίστη στο πρόσωπό Του γίνεται μια συνάντηση μαζί Του κι αυτό είναι ‘’μάθημα’’ για συνάντηση με κάθε άνθρωπο. ‘’Η πίστη σχετίζεται με την απιστία. Η πίστη δεν είναι το αντίθετο της απιστίας αλλά και οι δυό είναι ‘’ομοούσιες’’. Απιστία είναι εκείνη η πίστη που χαίρεται την αυτάρκεια. Πίστη είναι εκείνη η απιστία που αγωνίζεται να ξεπεράσει τον εαυτό της. Η πίστη πάντως δεν δωρίζεται κατακτιέται, αναλόγως με τον αγώνα και με την δύναμη του αγώνα’’ (Σπ. Κυριαζόπουλος).

Αυτόν τον αγώνα και αυτήν την δύναμη γιορτάζουμε και τιμούμε στο πρόσωπο της Παναγίας. Η Παναγία βγήκε απ’ αυτήν την αφελή αυτάρκεια και απόχτησε Πίστη αμετάπτωτη. Είπε στον Χριστό ότι Τον αγαπά και θέλει πάνω απ΄ όλα να είναι δούλη Του και να τηρεί και να αποδέχεται το θέλημά Του. Η σωματική της καθαρότητα (Παρθενία) δεν ήταν αρνητισμός αλλά ποιότητα, γιατί καμμιά σχέση χωρίς την προϋπόθεση της ποιότητας δεν καρποφορεί. Μας διδάσκει ότι είναι χαμένος ο άνθρωπος που δεν μπορεί πια να κοκκινίζει! Θα μείνει μόνος μέσα σ΄ ένα πλήθος ανύπαρκτων σχέσεων.

Στο θεατρικό έργο του Πώλ Κλωντέλ  ‘’Ο ταπεινομένος πατέρας’’ ο νεαρός χριστιανός που είναι ερωτευμένος με την πολύ όμορφη αλλά τυφλή Ιουδαία κοπέλα, την ακούει κάποια στιγμή να του λέει (προφανώς εκείνη παίζει με την διπλή σημασία της λέξη φώς,  φυσικό φώς και φώς της πίστης):

‘’Αλλά εσύ που βλέπεις, πώς χρησιμοποιείς το φως;

Εσύ που λες ότι ζεις, τί έκανες με την ζωή σου;’’

 

Έτσι και η Παναγία, αυτή η πανέμορφη Ιουδαία κόρη, απευθύνει σ΄ εμάς τους ανοιχτομάτηδες  και ζωντανούς σημερινούς…τα ίδια ερωτήματα.

Σε μας μένει για μας, η απάντηση.

 

Χρόνια πολλά

Με αγάπη και ευχές

Ο Εφημέριός σας

π. Θεοδόσιος

www.enoriako.info

Κατηγορία: /

Η λατρεία και οι ...παρακλήσεις.

 

Αύγουστος 2016

Μέσα στον ετήσιο εορταστικό εκκλησιαστικό κύκλο κατέχει σπουδαία θέση η γιορτή του δεκαπενταύγουστου. Η Κοίμηση της Παναγίας. Το Πάσχα του καλοκαιριού, όπως το ονομάζουν κάποιοι...ευσεβείς. Σ’ όλα τα προσκυνήματα της Παναγίας πλείστοι όσοι  θα πάνε να ανάψουν τη λαμπάδα τους. Θεωρείται υποχρέωση απαράβατη να περάσουν μπροστά από κάποια εικόνα της Παναγίας και να προσκυνήσουν για το καλό τους. Η Παναγία βεβαίως είναι ΜΙΑ. Οι εικόνες της με τα διάφορα ονόματα είναι τοπικές ευλάβειες, που πλέον (πρέπει να το ομολογήσουμε) συσκοτίζουν τη διδασκαλία για το πρόσωπό της, αφού όλο αυτό γίνεται αφορμή για τοπικιστικό πολυμερισμό θαυματολογικών απαιτήσεων.

Κατηγορία: /

Καλοκαίρι 2009

Αγαπητοί ενορίτες

Σχεδόν κοντεύει να φύγει κι αυτό το καλοκαίρι και μπήκαμε ήδη στην νηστεία του δεκαπενταύγουστου. Συνήθειες και γνωστά πράγματα. Αλλά, πόσο δικά μας;

Οι περισσότεροι Χριστιανοί όχι μόνον δεν νηστεύουν αλλά και κυριολεκτικά εμπαίζουν το θέμα της νηστείας.

Αγνοια και αδιαφορία οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση αποξένωσης από την Εκκλησία. Και έτσι έγινε και η Εκκλησία ένας θεσμός κάλυψης θρησκευτικών ανα­γκών και ένας χώρος λατρείας του Θεού, με την θεολογία την ειδωλολατρική όμως, της ικανοποιήσεως των απαιτήσεων και θελημάτων του!

Κατηγορία: /

Εισοδίων της Παναγίας

Νοέμβριος 2008

Αγαπητοί ενορίτες

Ο Νοέμβριος είναι ο μήνας που συνδυάζεται με τον Ναό μας α­φού στις 13 του μήνα γιορτάζει ο άγιός μας και φυσικά και μείς μαζί του. Σ’ αυτόν τον μήνα επίσης έχουμε την γιορτή των Εισοδίων της Παναγίας και στην πόλη μας αυτή την ημέρα γιορτάζουμε όλοι μαζί την Πανα­γία την Πρεβεζάνα (εικόνα της Παναγίας μ’ αυτή την προσω­νυμία από την εποχή της Τουρκοκρατίας).

Ας δούμε λοιπόν κάποια θέματα με αφορμή αυτές τις δύο γιορτές, ξεκινώντας βεβαίως από την γιορτή της Παναγίας.

Κατηγορία: /

«Ζωοδόχος ΠΗΓΗ»

Ζωοδόχου Πηγής, 2014

Το πρόσωπο της Παναγίας αποτέλεσε εξ αρχής αγαπημένο πρόσωπο για τους Χριστιανούς. Ήταν η γέφυρα «δι᾿ ἧς κατέβη ὁ Θεός». Αποτέλεσε τον «δωρητή τῶν ὀργάνων σώματος» για την ενσάρκωση τοῦ Χριστού και οι Χριστιανοί, αγαπώντας την υπερβολικά, την αξιολόγησαν και υπερβάλλοντας ως «τήν μετά Θεόν ἡ Θεός…»!!! Η τελευταία γιορτή της στην σειρά των θεομητορικών εορτών είναι η γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής. Η ονομασία είναι οξύμωρο σχήμα, όπως γράφει σε μικρή του μελέτη για την εορτή ο π. Αντ. Πινακούλας. Ζωοδόχος σημαίνει αυτός που δέχεται την ζωή. Συνεπώς η καταχρηστική ονομασία εξυπονοεί την εκροή, εκ της πηγής, της ζωής που η ίδια η πηγή δέχθηκε. Ίσως αναγωγικά να θέλει να τιμήσει η ονομασία το πρόσωπο που έγινε κατοικητήριο ζωής, και εξ Αυτού Ζωοδότις, την Παναγία Θεοτόκο Μαρία.

Κατηγορία: /