Ι.Ν. Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης

C. S. Lewis

«Δε ζητάω ΤΙΠΟΤΕ περισσότερο από τα δικαιώματά μου»

Το πέμπτο κεφάλαιο απο το βιβλιο "Το μεγάλο Διαζύγιο" του   C.S.Lewis

... Προτιμώ να είμαι κολασμένος παρά να έρθω μαζί σου.'Ηρθα εδώ για να πάρω τα δικαιώματά μου, έτσι; 'Οχι για να μυξοκλαίγομαι ζητώντας λίγη ελεημοσύνη πεσμένος στα πόδια σου. Αν δεν μπορούν να με δεχτούν χωρίς εσένα, θα γυρίσω πίσω. 'Ηταν σχεδόν ευτυχισμένος τώρα που μπορούσε, με μια έννοια, να απειλήσει. 

Πως μπορούμε να ερμηνεύσουμε τον Ιησού Χριστό;

‘Πώς μπορούμε να ερμηνεύσουμε τον Ιησού Χριστό;’ Αυτό είναι ένα ερώτημα που περιέχει μια κωμική χροιά. Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πως να ερμηνεύσουμε εμείς τον Χριστό, αλλά πως ερμηνεύει Εκείνος εμάς. Η εικόνα μιας μύγας που κάθεται και σκέφτεται πως θα ερμηνεύσει έναν ελέφαντα είναι αρκετά κωμική. Ίσως όμως η ερώτηση τι μπορούμε εμείς να συμπεράνουμε για Εκείνον, να εννοεί πώς μπορούμε εμείς να δώσουμε λύση στο ιστορικό πρόβλημα που μας ετέθη από τα καταγεγραμμένα λόγια και τις πράξεις αυτού του Ανθρώπου. Η λύση στο πρόβλημα αυτό θα πρέπει να μπορεί να συμφιλιώσει δύο πράγματα. Από τη μία έχουμε το σχεδόν γενικά παραδεκτό βάθος και λογική της ηθικής Του διδασκαλίας, η οποία αμφισβητείται ελάχιστα, ακόμα και από εκείνους που αντιστρατεύονται τον Χριστιανισμό. Έχω διαπιστώσει, κατά τη διάρκεια διαφωνίας μου με φανατικά άθεους ανθρώπους, ότι προτιμούν να καταλήγουν στο εξής σχόλιο: ‘Συμφωνώ απόλυτα με τα ηθικά διδάγματα του Χριστιανισμού!’ Και μοιάζει να υπάρχει μια γενική ομοφωνία πως στη διδασκαλία αυτού του Ανθρώπου και των πρώτων διαδόχων του, η ηθική αλήθεια βρίσκεται στην πιο αγνή και βαθιά της μορφή. Δεν είναι γλυκανάλατος ιδεαλισμός, είναι γεμάτη από σοφία και εξυπνάδα. Η όλη ηθική διδασκαλία είναι ρεαλιστική, ανανεωμένη στον πιο ψηλό βαθμό, προϊόν ενός πολύ λογικού μυαλού. Αυτό είναι το ένα φαινόμενο.

Περί συγχωρήσεως

Στην εκκλησία -αλλά και εκτός εκκλησίας- λέμε πολλά πράγματα χωρίς να συνειδητοποιούμε τι λέμε. Π.χ. στο Σύμβολο της Πίστης λέμε ότι πιστεύουμε στην «άφεση αμαρτιών». Το επαναλάμβανα και εγώ επί χρόνια πριν αναρωτηθώ γιατί άραγε αυτό είχε μπει στο Σύμβολο της Πίστης. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται περιττό. «Αν κανείς είναι χριστιανός», σκέφτηκα, «και βέβαια πιστεύει στη συγχώρηση των αμαρτιών. Εννοείται!» Εκείνοι όμως που συνέταξαν το Σύμβολο της Πίστης προφανώς σκέφτηκαν ότι αυτό ήταν κομμάτι της πίστης μας που θα έπρεπε να το φέρνουμε στη μνήμη μας κάθε φορά που πηγαίνουμε στην εκκλησία. Και έχω και εγώ αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι είχαν δίκιο. Το να πιστεύεις στην συγχώρηση των αμαρτιών δεν είναι ακριβώς τόσο εύκολο όσο νόμιζα. Το να πιστεύεις πραγματικά σ' αυτό είναι κάτι που, αν δεν είσαι διαρκώς σε επιφυλακή, μπορεί εύκολα να σου διαφύγει. Πιστεύουμε ότι ο Θεός μάς συγχωρεί για τις αμαρτίες μας. Πιστεύουμε επίσης ότι το κάνει εφόσον και εμείς συγχωρούμε τις αμαρτίες των άλλων απέναντι μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό. Το λέει η προσευχή του Χριστού στον Ουράνιο Πατέρα, το «Πάτερ ημών». Το τόνισε αυτό ο Χριστός. Αν δεν συγχωρείτε, δεν θα συγχωρεθείτε. Κανένα άλλο κομμάτι της διδασκαλίας Του δεν είναι πιο ξεκάθαρο. Ούτε και υπάρχει καμιά εξαίρεση σ' αυτό. Δεν λέει να συγχωρούμε τις αμαρτίες των άλλων όταν δεν είναι τόσο αποκρουστικές ή όταν υπάρχουν σοβαρές δικαιολογίες γι' αυτές ή κάτι τέτοιο. Πρέπει να τις συγχωρούμε όλες, οσοδήποτε απαίσιες και φρικτές κι αν είναι, οσοδήποτε συχνά κι αν επαναλαμβάνονται. Αν δεν τις συγχωρούμε, δεν θα συγχωρηθεί καμιά από τις δικές μας.

Το βάρος της Δόξας

Αν ρωτήσετε σήμερα είκοσι ανθρώπους ποια νομίζουν ότι είναι η ανώτερη αρετή, οι δεκαεννέα από αυτούς θα απαντήσουν η ανιδιοτέλεια. Αν όμως ρωτούσατε οποιονδήποτε από τους μεγάλους Χριστιανούς του παρελθόντος, αυτός θα απαντούσε η Αγάπη. Βλέπετε τι συνέβη; Ένας αρνητικός όρος αντικατέστησε έναν θετικό, και η σημασία αυτής της αλλαγής ξεπερνά την απλή φιλολογία. Ο αρνητικός όρος της ανιδιοτέλειας κουβαλάει μέσα του την πρόταση, όχι πρωτίστως της διαφύλαξης καλών για τους άλλους, αλλά την συνέχιση της πορείας του ατόμου χωρίς τους άλλους, σαν να είναι το σημαντικό σημείο η εγκράτειά μας και όχι η ευτυχία τους. Δεν νομίζω ότι αυτή είναι η χριστιανική αρετή της Αγάπης. Η Καινή Διαθήκη έχει πολλά να μας πει για την αυταπάρνηση, όχι όμως ως αυτοσκοπό. Καλούμαστε να απαρνηθούμε τους εαυτούς μας και να σηκώσουμε το σταυρό μας έτσι ώστε να μπορέσουμε να ακολουθήσουμε το Χριστό, και σχεδόν κάθε περιγραφή αυτού που θα συναντήσουμε στο τέλος, αν τα καταφέρουμε, περιέχει ένα έρεισμα στην επιθυμία μας.. Αν στη σύγχρονη σκέψη ελλοχεύει η αντίληψη πως το να επιθυμούμε το δικό μας καλό και να ελπίζουμε για την χαρά που μας αποφέρει είναι κακό πράγμα, πιστεύω πως η αντίληψη αυτή έχει παρεισφρήσει από τον Καντ και τους Στωικούς και δεν έχει καμία σχέση με την Χριστιανική πίστη. Απεναντίας, αν σκεφτούμε για λίγο τις συγκλονιστικές αμοιβές που μας υπόσχεται το Ευαγγέλιο, φαίνεται ξεκάθαρα πως ο Χριστός βρίσκει τις επιθυμίες μας όχι πολύ δυνατές, αλλά πολύ αδύναμες. Είμαστε χλιαρά, απρόθυμα πλάσματα που χαζολογάνε ολόγυρα πίνοντας αλκοόλ, κάνοντας σεξ και κυνηγώντας τις μάταιες φιλοδοξίες μας, ενώ την ίδια ώρα μας προσφέρεται η αστείρευτη ευτυχία. Όπως ένα μικρό ανυποψίαστο παιδί που θέλει να συνεχίσει να παίζει στη λάσπη γιατί δεν μπορεί να φανταστεί τι σημαίνει το κάλεσμα για μια εκδρομή στη θάλασσα.. Ευχαριστιόμαστε πάρα πολύ εύκολα.

Η πρόποση του Screwtape

 Η σκηνή εκτυλίσσεται στην κόλαση κατά τη διάρκεια του ετήσιου δείπνου της Σχολής Εκπαίδευσης Πειραστών που πραγματοποιείται προς τιμή των νέων Δαιμόνων. Ο Πρόεδρος της σχολής, Δρ Slubgob, μόλις έχει ευχηθεί στην υγεία των προσκεκλημένων. Ο Screwtape, επίτιμος καλεσμένος, παίρνει τον λόγο.

Άνθρωπος ή Λαγός

"Δεν μπορεί κάποιος να είναι καλός άνθρωπος χωρίς να είναι χριστιανός;"

Αυτό το ερώτημα μου ζητήθηκε να σχολιάσω, και αμέσως, πριν ξεκινήσω, έχω ένα σχόλιο. Το ερώτημα μοιάζει σαν να τίθεται από έναν άνθρωπο που λέει στον εαυτό του: -"Δεν με ενδιαφέρει αν ο Χριστιανισμός είναι αλήθεια ή όχι. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου να ανακαλύψω εάν το σύμπαν μοιάζει περισσότερο με αυτό που περιγράφουν οι χριστιανοί παρά με αυτό που ισχυρίζονται οι υλιστές. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να είμαι ένας καλός άνθρωπος. Θα επιλέξω τις πεποιθήσεις μου με γνώμονα το πόσο με βοηθάνε και όχι με γνώμονα το αν αληθεύουν".

Η παρακμή της θρησκείας

Η "παρακμή της θρησκείας", για την οποία τόσο συχνά θρηνολογούμε (ή καλωσορίζουμε), πολλοί υποστηρίζουν ότι είναι φανερή λόγω των άδειων εκκλησιών. Είναι αλήθεια ότι οι εκκλησίες που ήταν γεμάτες το 1900 είναι άδειες το 1946. Όμως αυτή η μετάβαση δεν ήταν σταδιακή. Εμφανίστηκε την ίδια ακριβώς στιγμή που ο εκκλησιασμός έπαψε να είναι υποχρεωτικός. Στην πραγματικότητα δεν ήταν μια παρακμή, μια σταδιακή πτώση, αλλά ο γκρεμός. Εκείνοι οι εξήντα άνθρωποι που πηγαίνανε στην εκκλησία από τον φόβο του "γυμνασιάρχη" σταμάτησαν να το κάνουν. Οι πέντε χριστιανοί παρέμειναν. Η αναίρεση της υποχρεωτικής κατάστασης δεν δημιούργησε μια νέα θρησκευτική κατάσταση. Απλά και μόνο φανέρωσε την από πολύ καιρό προϋπάρχουσα κατάσταση. Και αυτό το παράδειγμα είναι τυπικό και περιγράφει την "παρακμή της θρησκείας" σε όλη την Αγγλία.

Φιλανθρωπία

Με λόγια που σε κάνουν να δακρύσεις, ο Αυγουστίνος περιγράφει την απόγνωση στην οποία τον βούλιαξε ο θάνατος του φίλου του Νεβρίδιου (Εξομολογήσεις iv,10). Στη συνέχεια καταλήγει σε ένα ηθικό δίδαγμα. "Αυτό συμβαίνει, λέει, όταν δίνεις την καρδιά σου σε κάτι άλλο εκτός από τον Θεό. Όλα τα ανθρώπινα πλάσματα πεθαίνουν. Μην αφήσετε την ευτυχία σας να εξαρτάται από κάτι που μπορεί να χάσετε. Αν είναι σκοπός της αγάπης να είναι ευλογία, και όχι δυστυχία, τότε πρέπει να την προορίζουμε στον μόνο Αγαπημένο που δεν θα πεθάνει ποτέ".

C.S. Lewis - Λόγος περί προσευχής

«Μπορώ να πιστέψω στο Θεό, αλλά αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω είναι η ιδέα, ότι ο Θεός προσέχει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που ταυτόχρονα, την ίδια στιγμή, απευθύνονται σ᾿ αυτόν». Ανακαλύπτω ότι πολλοί άνθρωποι έχουν την απορία αυτή! Το πρώτο πράγμα που πρέπει να παρατηρήσουμε είναι ότι η ουσία, το κεντρικό σημείο της απορίας αυτής, βρίσκεται στις λέξεις «την ίδια στιγμή».

C. S. Lewis - Το μεγάλο αμάρτημα

...Κανένα σφάλμα δεν κάνει τον άνθρωπο λιγότερο αγαπητό, αλλά και κανένα σφάλμα δεν περνά τόσο απαρατήρητο από εμάς τους ίδιους, όσο αυτό. Επιπλέον, όσο περισσότερο το έχουμε εμείς οι ίδιοι, τόσο περισσότερο το απεχθανό­μαστε όταν το εντοπίζουμε στους άλλους...

C.S. Lewis - Η αποτελεσματικότητα της προσευχής

Το ερώτημα, που τελικά προκύπτει, είναι το εξής: «Τι είδους μαρτυρία θα μπορούσεν' αποδείξει την αποτελεσματικότητα της προσευχής;». Το πράγμα, για το οποίο προσευχόμαστε, μπορεί να συμβεί, αλλά πώς μπορείς ποτέ να ξέρεις ότι δεν θα συνέβαινε ούτως ή άλλως; Ακόμη κι αν το πράγμα αυτό είναι αναμφισβήτητα θαύμα, αυτό δεν συνεπάγεται ότι το θαύμα συνέβη εξαιτίας των προσευχών σου. Η απάντηση είναι σίγουρα ότι μια εμπειρική υποχρεωτική συνεπώς απόδειξη, σαν κι αυτή που έχουμεστις επιστήμες, δεν μπορεί ποτέ να επιτευχθεί.

C.S. Lewis - Περί Πατρότητος

C.S.Lewis

 ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΟΤΗΤΟΣ

Μια εισαγωγή στο βιβλίο του George MacDonald: Phantastes

Όλα όσα ξέρω για τον George MacDonald τα έχω μάθει ή από τα δικά του βιβλία ή από τη βιογραφία (George MacDonald και η σύζυγός του) την οποία ο γιός του Dr. Greville MacDonald δημοσίευσε το 1924. Ούτε έχω μιλήσει (παρά μόνον μια φορά) με κάποιον, που τον είχε γνωρίσει! Επομένως, για τα λίγα πράγματα που πρόκειται να αναφέρω βασίζομαι εξ ολοκλήρου στον Dr. MacDonald.

Έχουμε ακούσει από τον Φρόυντ και άλλους για εκείνες τις διαστροφές στο χαρακτήρα και τον λανθασμένο τρόπο σκέψης που προέρχονται από τις «πρώιμες» συγκρούσεις του άνδρα με τον πατέρα του. Το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούμε να γνωρίζουμε για τον George MacDonald είναι, ότι όλη η ζωή του αποδεικνύει το αντίθετο. Η σχεδόν τέλεια σχέση με τον πατέρα του, ήταν η γήινη ρίζα για όλη τη σοφία του. Από τον ίδιο τον πατέρα του πρωτοέμαθε, όπως λέει, ότι η Πατρότητα πρέπει να είναι στον πυρήνα του σύμπαντος. Έτσι ήταν προετοιμασμένος μ’ έναν ασυνήθιστο τρόπο, να διδάξει εκείνη τη θρησκεία, όπου η σχέση του Πατέρα και του Γιού είναι η πιο  σημαντική απ’ όλες τις σχέσεις.