Ι.Ν. Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης

Διάφορα

Εισαγωγή στα Χριστούγεννα

Μια και μπήκαμε στην προετοιμασία για τα Χριστούγεννα, θεωρήσαμε ως ουσιαστική εισαγωγή, το ποίημα του μεγάλου Γ.Χ. Ώντεν, "Προσφυγικό Μπλουζ".

Ο Χριστός είναι ο Μεγάλος Πρόσφυγας, που ατυχώς για μας, δεν θέλουμε να "χωρέσει" κοντά μας και μαζί μας.

"Μα που να πάμε σήμερα, αγάπη, μα που να πάμε σήμερα"; Αυτή είναι η απορία Εκείνου. Για μας μένει (αν θέλουμε να γιορτάσουμε Χριστούγεννα) η Αποκαλυπτική απάντηση: "Έρχου, Κύριε Ιησού" (Αποκ. 22,20)

Ας το αφουγκραστούμε για να .. κανονίσουμε την απάντησή μας και τη στάση μας.


ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΜΠΛΟΥΖ

 

Έστω πως η πόλη αυτή έχει δέκα εκατομμύρια ψυχές,

Κάποιοι ζουν σε μέγαρα, κάποιοι σε καταπακτές:

Μα δεν υπάρχει τόπος για μας, αγάπη, μα δεν υπάρχει τόπος για μας.

 

Κάποτε είχαμε πατρίδα και τη νομίζαμε μοναδική,

Μες στο χάρτη όποιος κοιτάξει κάπου θα τη βρει:

Δεν μπορούμε να πάμε εκεί τώρα, αγάπη, δεν μπορούμε να πάμε εκεί τώρα.

 

Στο κοιμητήρι του χωριού ο γερο-ίταμος φυτρώνει,

Κάθε που μπαίνει η άνοιξη ανθεί και ξανανιώνει:

Τα παλιά διαβατήρια όμως όχι, αγάπη, τα παλιά διαβατήρια όμως όχι.

 

Είπε ο πρόξενος χτυπώντας το τραπέζι νευρικός:

«Αν δεν έχεις διαβατήριο, είσαι τυπικά νεκρός»:

Αλλά εμείς είμαστε ακόμα ζωντανοί, αγάπη, εμείς είμαστε ακόμα ζωντανοί.

 

Πήγα σε μια επιτροπή, μου προσφέραν να καθίσω·

Ευγενικά μου ζήτησαν του χρόνου νά ξαναγυρίσω:

Μα πού να πάμε σήμερα, αγάπη, μα πού να πάμε σήμερα;

 

Σε μια δημόσια συγκέντρωση πρόσεξα τον ομιλητή:

«Αν τούς αφήσουμε να μπουν, θα μας κλέψουν το ψωμί»·

Για σένα και για μένα μιλούσε, αγάπη, για σένα και για μένα μιλούσε.

 

Λες κι άκουσα το αστροπελέκι στα ύψη να βρυχιέται·

Πάνω απ' την Ευρώπη ο Χίτλερ, «Να πεθάνουν», καταριέται·

Εμάς είχε στο νου, αγάπη, εμάς είχε στο νου.

 

Είδα ένα κανίς, φόραε ζακέτα με καρφίτσα κουμπωμένη,

Είδα την πόρτα ανοιχτή και μια γάτα να μπαίνει:

Μα δεν ήσαν Γερμανοεβραίοι, αγάπη, δεν ήσαν Γερμανοεβραίοι.

 

Τράβηξα για το λιμάνι, στάθηκα στην προκυμαία,

Είδα τα ψάρια να κολυμπούν, ήσαν σαν πάντα ελεύθερα:

Μόνο τρία μέτρα μακριά μου, αγάπη, μόνο τρία μέτρα μακριά μου.

 

Περπάτησα στο δάσος, είδα στα δέντρα τα πουλιά·

Πολιτικούς δεν είχαν και κελαηδούσανε γλυκά:

Δεν ήταν η ανθρώπινη φυλή, αγάπη, δεν ήταν η ανθρώπινη φυλή.

 

Στ’ όνειρό μου είδα ένα κτίριο με χίλιους ορόφους,

Με πόρτες και παράθυρα για χιλιάδες ανθρώπους·

Τίποτα απ' όλα αυτά δικό μας, αγάπη, τίποτα απ' όλα αυτά δικό μας.

 

Στάθηκα σε μια πεδιάδα και γύρω έπεφτε χιόνι·

Έναν ολόκληρο στρατό έβλεπα να ζυγώνει:

Εμάς τους δυό ψάχναν, αγάπη, ψάχναν εμάς τους δυό.

 

Μάρτιος 1939

Γ.Χ. Ώντεν

«Πένθιμο Μπλούζ»

Εκδ. ΚΙΧΛΗ

μεταφρ. Ερρ. Σοφράς

 

Κατηγορία: /

Περί Αδιαφορίας και Νηστείας

Κάποιες σκέψεις

 

Δεν τη «χρειάζεται» ο Χριστός τη νηστεία μας. Αλλά τότε γιατί τη θέσπισε;

Τη θέσπισε επειδή μας καταδυναστεύει ένα «γένος» τυράννων, από το οποίο δεν μπορούμε να απελευθερωθούμε, παρά μόνο με «προσευχή και νηστεία».

Και ποια είναι τα «οψώνια» αυτής της δουλείας; Είναι η απώλεια του «εαυτού» μας και του «άλλου» – «δικού» μας και «ξένου». Είναι ο ζοφερός ψυχοσωματικός ύπνος που λέγεται «Αδιαφορία».

Η προσευχή και η νηστεία, έχουν την ιδιότητα να μας αφυπνίζουν. Και πάνε μαζί γιατί «δεν είμαστε ψυχή μόνο ή σώμα μόνο αλλά το συναμφότερον».

Καθώς δεν μπορούμε να ξυπνήσουμε ο καθένας μόνος του, τα ξυπνητήρια έχουν κουρδιστεί κατάλληλα ώστε να χτυπούν σε τακτές ημερομηνίες και ώρες. Όχι απ’ το κομοδίνο του καθενός, αλλά απ’ το καμπαναριό της παρακείμενης Εκκλησίας.

***

Κατηγορία: /

DENNIS GIRA Το μυστήριο της σχέσεως με το Θεό

Γνωρίζω το Θεό δεν σημαίνει ξέρω τί είναι, σημαίνει δημιουργώ σχέση μαζί Του. Όπως κάθε σχέση με ένα πρόσωπο, πρόκειται για μια ανακάλυψη που δεν εξαντλείται ποτέ.

Μπορώ να γνωρίσω το Θεό με τρόπο αισθητό, ως πρόσωπο;

Για την ερώτηση που τίθεται με αυτόν τον τρόπο, υπάρχουν μόνο δύο πιθανές απαντήσεις: Ναι ή Όχι. Οι αναγνώστες μαντεύουν σωστά ότι το όχι απορρίπτεται. Από χριστιανικής απόψεως αυτή η απάντηση θα επέφερε μια απαράδεκτη διχοτόμηση μεταξύ πίστεως και ανθρώπινης εμπειρίας, βυθίζοντας έτσι τον άνθρωπο σ΄ ένα είδος πνευματικής σχιζοφρένειας.

Κατηγορία: /

Έχουμε Δύο Θεούς;

Μήπως σκεφτήκατε ίσως ότι ο Σατανάς υπήρξε μόνο στην Παλαιά Διαθήκη; Αντίθετα, η Καινή Διαθήκη ακριβώς είναι πλήρης αναφορών στον Σατανά. Ο Ιησούς απεικονίζεται και στα τέσσερα Ευαγγέλια να βρίσκεται σε διαμάχη με δαιμονικές δυνάμεις από την πρώτη μέρα του λειτουργήματός του μέχρι την τελευταία. Αυτό μπορεί να μην εμφανίζεται στα σημερινά αναγνώσματα της Καινής Διαθήκης, αλλά ο ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρεται στον Σατανά (ή τον δαίμονα, ή τα δαιμόνια) τουλάχιστον 25 φορές. Λίγες Κυριακές πριν, ακούσαμε την ιστορία μιας γυναίκας που είχε διπλωθεί στα δύο για 18 χρόνια. Όταν ο Ιησούς την θεράπευσε, ήταν Σάββατο, έτσι οι «συνήθεις ύποπτοι» διαμαρτυρήθηκαν. Ο Κύριος τους μίλησε σε ένα τόνο αδιαμφισβήτητου θυμού, αποκαλώντας τους υποκριτές και λέγοντας: «Δεν έπρεπε αυτή η γυναίκα, μια κόρη του Αβραάμ, που ο Σατανάς την είχε δεσμεύσει για δεκαοχτώ χρόνια, να απελευθερωθεί από τα δεσμά της την ημέρα του Σαββάτου;» (Λουκ. 13, 16). Αυτή είναι η οργή του Θεού στην πράξη. Δεν είναι απλώς ο αγαπημένος, γλυκός, μη κριτικός Ιησούς που θεραπεύει τους ανθρώπους. Έχει εμπλακεί σε θανάσιμη μάχη με τις δυνάμεις του Εχθρού. Ο καλός ποιμένας πρέπει να διώξει τους λύκους.

Κατηγορία: /

Το «ΕΝ ΟΥ ΕΣΤΙ ΧΡΕΙΑ»

«Ο Μοναδικός, του οποίου έχουμε ανάγκη»

Από πού προέρχεται αυτός ο μεγάλος πόθος που κατοικεί στον άνθρωπο, να γνωρίσει τον Θεό;

Αν είχε κάνει κάποιος αυτή την ερώτηση 25 χρόνια πριν, η απάντηση θα ήταν εύκολη. Σήμερα, έχοντας δει κανείς τις αθεϊστικές ιδέες με τις οποίες γέμισε ο κόσμος, αντιλαμβάνεται ότι, για ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων, η λέξη Θεός μοιάζει να μην αντιστοιχεί σε τίποτα. Ούτε, φυσικά, είναι ο Θεός γι’ αυτούς ένα αντικείμενο πόθου. Φαίνεται μάλλον σαν μια άχρηστη υπόθεση. Τότε, από ποια άλλη σκοπιά μπορεί ο άνθρωπος να αντιληφθεί το άπειρο; Σ’ αυτό δεν βρίσκει κανείς εύκολη απάντηση... Αντίθετα για κάποιους άλλους, χάρη σε όλα όσα έλαβαν στη ζωή τους, παιδεία, παράδειγμα από τους γονείς, συνήθεια της προσευχής, ο πόθος για τον Θεό είναι κάτι φυσικό. Και όταν κάποιος αρχίζει να γνωρίζει τον Θεό, επιθυμεί να Τον γνωρίσει ακόμα περισσότερο. Είναι μια ευλογία, μια δωρεά. Και έπειτα, μεταξύ αυτών που αισθάνονται αυτόν τον πόθο και εκείνων που δεν τον αισθάνονται, βρίσκονται όσοι ψάχνουν και ψάχνονται. Όταν κανείς βρίσκεται στον δρόμο, στο μετρό ή σε αυτοκίνητο, συμβαίνει συχνά να προσεύχεται, και να λέει στον εαυτό του ότι δεν είναι ο μόνος. Πόσοι άλλοι άραγε δεν θα προσεύχονται ταυτόχρονα; Ίσως πολύ περισσότεροι απ’ ό,τι θα πίστευε κανείς.

Θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος: δεν είναι κάπως απαιτητικό να θέλουμε να γνωρίσουμε τον Θεό;

Κατηγορία: /

Κεραυνός από τον ουρανό

«Πώς ξέπεσες από τον ουρανό,

Εωσφόρε, γιέ της αυγής!»

(Ησαΐας 14:12)

 

«Οι Εβδομήντα επέστρεψαν με χαρά, λέγοντας, "Κύριε, ακόμα και οι δαίμονες υποτάσσονται σ’ εμάς όταν τους προστάζουμε στο όνομα Σου!" Και ο Ιησούς τους είπε, "είδα τον Σατανά να πέφτει σαν κεραυνός από τον ουρανό. Ιδού, σας έχω δώσει την εξουσία να πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς, και να κυριαρχείτε πάνω σε όλη τη δύναμη του εχθρού... Παρόλα αυτά να μην χαίρεστε για το γεγονός αυτό, ότι τα πνεύματα υποτάσσονται σ’ εσάς, αλλά να χαίρεστε επειδή τα ονόματά σας είναι γραμμένα στον ουρανό"».

Κατηγορία: /

Απορίες μαθητών...

«Αφήστε τα παιδιά να ‘ρθουν κοντά μου, αν δεν γίνετε σαν αυτά δεν θα μπείτε στη Βασιλεία των Ουρανών». Ο λόγος δεν αφορά τις αρετές (που τα παιδιά δεν πρόλαβαν να έχουν), αλλά τη διάθεση! Την αμεσότητα δηλαδή της ειλικρίνειας και της εμπιστοσύνης προς τον πατέρα τους. Σε τελική ανάλυση την πίστη!

Μια παρέα παιδιών μού έθεσαν γραπτώς τα παρακάτω ερωτήματα. Ασυγχώρητο θα είναι να μην απαντήσουμε, όσο πιο  ικανοποιητικά μπορούμε, όχι τόσο στις ερωτήσεις, όσο στις αγωνίες αναζήτησης που εκφράζουν οι ερωτήσεις αυτές. Ακόμα χειρότερο θα είναι αν σκανδαλίσουμε «ἕνα τῶν μικρῶν τούτων». Γιατί όπως λέει και ο Σαββόπουλος για τα παιδιά: «Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα».

Με την ειλικρίνεια της θεολογικής αμεσότητας της διδαχής της Εκκλησίας, προσπαθήσαμε να επισημάνουμε τον Τροφοδότη που «κάνει το Τραπέζι» σ’ όλους, μικρούς και μεγάλους, για το οποίο τραπέζι κάποιος φώναξε: «Ευτυχισμένος όποιος "θα φάει ψωμί" στο τραπέζι της Βασιλείας του Θεού.»

Ας αφουγκραστούμε, λοιπόν, τα ερωτήματα-αγωνίες των παιδιών μας.

Κατηγορία: /

Αλλαγή φύλου: Αντίθετη με το νομοσχέδιο κι η Παιδοψυχιατρική Εταιρεία Ελλάδος

Αθήνα, 4/10/2017 Αρ. Πρωτ.: 197/2017

Προς

Τον Αξιότιμο Υπουργό Δικαιοσύνης κο Σ. Κοντονή

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Τον Αξιότιμο Υπουργό Υγείας κο Α. Ξανθό

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Θέμα: Θέσεις της Π.Ε.Ε.-ΕΝΩ.ΨΥ.Π.Ε. για το Σχέδιο Νόμου «Νομική αναγνώριση
της ταυτότητας φύλου - άρθρο 3- Εθνικός Μηχανισμός Εκπόνησης,
Παρακολούθησης και Αξιολόγησης των Σχεδίων Δράσης
για τα Δικαιώματα του Παιδιού»

Αξιότιμοι κύριοι Υπουργοί,

Η Παιδοψυχιατρική Εταιρεία Ελλάδος-Ένωση Ψυχιάτρων Παιδιών και Εφήβων επίσημο θεσμικό όργανο των Ελλήνων Ψυχιάτρων Παιδιού και Εφήβου, διαπιστώνει ότι στην τελική μορφή του Νομοσχεδίου- όπως διαμορφώθηκε από τη Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης στις Συνεδριάσεις της 26, 27, 28 Σεπτεμβρίου και 3 Οκτωβρίου 2017-, περιγράφεται στο άρθρο 3, η δυνατότητα αλλαγής φύλου και σε ανήλικους «που έχουν συμπληρώσει το δέκατο πέμπτο (15) έτος της ηλικίας τους, εφόσον υπάρχει επιπλέον θετική γνωμάτευση ιατρικού συμβουλίου που θα συσταθεί για το σκοπό αυτό στο Γενικό Νοσοκομείο Παίδων Αθηνών "Π. & Α. Κυριακού" με απόφαση του Διοικητικού του Συμβουλίου».

Κατηγορία: /

Οι Χριστιανοί και η ομοφυλοφιλία

«18. Ξέρουμε πολύ καλά, ότι καθένας που έχει υιοθετηθεί από τον Θεό δεν αμαρτάνει, και εκείνος που έχει αναγεννηθεί από τον Θεό ασφαλίζει προαιρετικά τον εαυτό του και ο διάβολος δεν μπορεί να τον πιάσει σε κάτι.

19. Ξέρουμε πολύ καλά, ότι καταγόμαστε από τον Θεό, και ότι όλοι οι εμπαθείς άνθρωποι βρίσκονται υπό την εξουσία του πονηρού διαβόλου.

20. Ξέρουμε πολύ καλά, ότι ο Υιός του Θεού έχει έλθει και μας έχει δώσει δυνατότητα μυαλού ώστε να γνωρίζουμε τον αληθινό Θεό και να είμαστε ενωμένοι με τον αληθινό Θεό δια του Υιού Του Ιησού Χριστού. Αυτός ο Ιησούς Χριστός είναι αληθινός Θεός και ζωή αιώνιος.

21. Παιδιά μου, περιφρουρείστε τον εαυτό σας από λανθασμένες περί Θεού αντιλήψεις. Αμήν» (Α’ Ιωαν. 5, 18-21).

Κατηγορία: /

Ἀπό κοινοῦ διδαχή-πρόταση τῶν Πάπα Φραγκίσκου καί Πατριάρχη Βαρθολομαίου γιά τό φυσικό περιβάλλον

Ἡ ἱστορία τῆς δημιουργίας προβάλλει στά μάτια μας μιά πανοραμική θέα τοῦ κόσμου. Ἡ Γραφή μᾶς διδάσκει ὅτι ἀρχικό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἦταν, ὁ ἄνθρωπος νά ἐργάζεται γιά τήν συντήρηση καί τήν προστασία τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος. Ἐντελῶς κατ’ ἀρχάς, ὅπως ἀναφέρει τό βιβλίο τῆς Γενέσεως, «ὑπῆρξε ἐποχή κατά τήν ὁποία δέν εἶχε ἀκόμη φυτρώσει κανένα εἶδος καλλιεργήσιμου φυτοῦ πάνω σ’ ὁλόκληρη τήν γῆ, γιατί οὔτε ὁ Θεός εἶχε βρέξει ἀκόμη, οὔτε ἄνθρωπος ὑπῆρχε, ὥστε νά καλλιεργήσει τήν γῆ» (Γεν. 2, 5). Ἡ γῆ μᾶς δόθηκε σάν ἱερό δῶρο καί κληρονομιά, γιά τά ὁποῖα ὅλοι εἴμαστε συνυπεύθυνοι, μέχρις ὅτου στήν τελική ἡμέρα τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ Χριστοῦ, τά πάντα στόν οὐρανό καί στήν γῆ ἀνακαινισθοῦν (Ἐφεσ. 1, 10).

Κατηγορία: /

«Η ψυχή του ήταν ασυγκρίτως ανώτερη από την ευφυΐα του»

(Πέντε χρόνια από τον θάνατο

του μακαρίου Μητροπολίτη μας Μελετίου)

 

Η χρονική απόσταση από τα πράγματα και τα γεγονότα και πριν απ’ όλα από τα πρόσωπα, έχει διπλό αποτέλεσμα. Άλλα τα κάνει θαμπά και λησμονημένα και άλλα τα αποκαθαίρει από την σκόνη της καθημερινής τύρβης, που μοιραία επικάθεται σ’ αυτά από την αναταραχή της κίνησης. Όταν η κίνηση σιγά και παύει, τότε το τοπίο αποσαφηνίζεται και τότε αποδεικνύεται αν είναι ενδιαφέρον και γοητευτικό, ή είναι σύνηθες και αδιάφορο.

Κατηγορία: /

"...Ιουδαίοι σημείον ζητούσιν..."

Περιοδικο "Ιωαννης ο Βαπτιστης" τευχ.627 Ιουνιος 2017

π. Δανιήλ Αεράκης

…………………………………………………………

 

Ζητᾶμε θαύματα, γιὰ νὰ πιστέψουμε! Πολλὲς φορὲς χρησιμοποιοῦμε «ἐργαλεῖα» θαυμάτων, χωρὶς νὰ πιστεύουμε ὅτι θὰ γίνη θαῦμα. Τὰ κρατᾶμε καὶ τὰ περιφέρουμε τὰ ἐργαλεῖα αὐτά, λυπᾶμαι πού θὰ τὸ πῶ, ὡς μιὰ εὐλαβῆ ἀπάτη!

Ποιὰ τὰ ἐργαλεῖα; Κάποια εἰκόνα, συνήθως τῆς πολυώνυμης Παναγίας, κάποιο λείψανο ἑνὸς μάρτυρα, κάποιο κομματάκι ἀπὸ τὸ λεγόμενο «Τίμιο Ξύλο». Φταῖνε ὅλα αὐτά; Ὄχι! Φταίει ἡ πομπώδης προβολή τους καὶ ἡ ἀνθρωπαρέσκειά μας, ὅτι μὲ ὅλα αὐτὰ θὰ ἐντυπωσιάσουμε τὸν κόσμο. Καὶ εἶναι ἀλήθεια, ὅτι ὁ κόσμος, διψώντας γιὰ θαύματα, ἢ μᾶλλον διψώντας γιὰ εὔκολο τρόπο σωτηρίας, τρέχει.

Δὲν τρέχει νὰ συγκινηθῆ ἀπὸ τὸ Σταυρικὸ πάθος τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ μετανοήση συγκλονιστικά, ἀλλὰ τρέχει νὰ προσκυνήση κάποια «ἄχραντα πάθη» τοῦ Χριστοῦ (ἔτσι τὰ λένε!!!), πού περιφέρουν ἀπὸ δῶ καὶ ἀπὸ κεῖ καὶ ἰσχυρίζονται πώς εἶναι θαυματουργά!

Φαντάζεσθε μετὰ τὴν Ἀνάστασι τούς μαθητές, ἀντὶ νὰ χαίρωνται μὲ τὴν παρουσία τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, ἀντὶ νὰ ἀπολαμβάνουν τὶς ἐμφανίσεις Του, ἀντὶ νὰ ἐνισχύωνται ἀπὸ τὰ ἀναστάσιμα παραγγέλματά Του, νὰ πηγαίνουν στὸ Γολγοθᾶ, κι ἐκεῖ νὰ μαζεύουν... κάποιο καρφί,... κάποιο ἀγκάθι ἀπὸ τὸ ἀγκάθινο στεφάνι,... κάποιο κομματάκι ἀπὸ τὸ σπόγγο, καὶ νὰ κατασκευάζουν χρυσᾶ κουτιὰ καὶ μέσα σ' αὐτὰ νὰ τὰ λιτανεύουν γιὰ εὐλογία τοῦ λαοῦ! Τὸ φαντάζεσθε;

Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει τὸ καρφί! Μὲ ἐνδιαφέρει ὁ Καρφωμένος γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου πάνω στὸ Σταυρό. Μὲ ἐνδιαφέρουν οἱ τύποι τῶν ἥλων, τὰ σημάδια τοῦ Πάθους καὶ τῆς Ἀναστάσεως.

Δὲν μὲ ἐνδιαφέρουν ἐκεῖνα τὰ ἀγκάθια. Μὲ ἐνδιαφέρουν τὰ ἀγκάθια τῶν ἁμαρτιῶν μου, πού ἀγκυλώνουμε τὸ Ἄχραντο Σῶμα τοῦ Κυρίου καὶ ἀγκυλώνουμε μὲ τὴν κακία μας τοὺς ἀδελφούς μας!

Σιγὰ μὴ κάνανε οἱ Ἀπόστολοι συλλογὴ ἀπό τό... ἀρχεῖο τοῦ Γολγοθᾶ! Οἱ Ἀπόστολοι κάνανε τὸ γύρο τοῦ κόσμου, γιὰ νὰ κηρύξουν ὄχι τὰ ἐργαλεῖα μὲ τὰ ὁποῖα σταυρώθηκε ὁ Κύριος, ἀλλὰ τὴν ἄπειρη Ἀγάπη τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ.

Φαντάζεσθε τὴν Παναγία τῆς φτωχειᾶς σπηλιᾶς κι ὑστέρα ἀπὸ λίγο τοῦ φτωχικοῦ σπιτικοῦ νὰ μὴν ἀσχολῆται μὲ τὸ μυστήριο τῆς Σαρκώσεως καὶ μὲ τὴ μητρικὴ στοργὴ στὸν σαρκωθέντα Θεάνθρωπο, ἀλλὰ νὰ χαϊδεύη τὰ δῶρα τῶν μάγων; Τὴν φαντάζεσθε, ἀντὶ νὰ σφίγγη στὴν ἀγκαλιὰ της τὸ Θεῖο Βρέφος, νὰ σφίγγη στὸν κόρφο της τὰ δῶρα τῶν Μάγων;

Φαντάζεσθε νά ἀφήνη γιὰ λίγο τό Μεγάλο, τὸ ἀνεκδιήγητο Δῶρο, πού τῆς χάρισε καὶ μᾶς χάρισε ὁ Θεός, τὸν Σαρκωμένο Μεσσία, καὶ νὰ τρέχη σε... χρηματιστὲς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, γιὰ νὰ διαπιστώση τὴν χρηματικὴ ἀξία τῶν δώρων τῶν μάγων;

Ὅταν ἔχης τὸ Δῶρο, τὸν Χριστό, δὲν ἀσχολεῖσαι μὲ ὑλικὰ δῶρα. Καὶ ὅταν ἔχης μέσα στὴν Ἐκκλησία τὰ τίμια Δῶρα, τὰ ἄχραντα Μυστήρια, δὲν ὀνομάζεις «τίμια δῶρα» τὴν προσφορὰ τῶν μάγων!

Τὰ δῶρα τῶν μάγων ἀπασχολοῦν τὸν πιστὸ μόνο μὲ τὸ τί καὶ γιατί ἀναφέρονται στὸ κατὰ Ματθαῖον εὐαγγέλιο (β'11). Ἀσχολεῖται ἡ 'Ἐκκλησία μὲ τὰ δῶρα τῶν μάγων μόνο συμβολικά, ὅπως ἀναφέρει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Τίνι προσέφερον τὸν χρυσὸν καὶ τὸν λίβανον καὶ τὴν σμύρναν; Οὐκ εὔδηλον, ὅτι τῇ πίστει ἤδη ἦσαν ἐπτερωμένοι; Καὶ πολλὴ ἡ διαφορὰ τῶν δώρων, κηρύγματος ἐπέχουσα τάξιν. Οὐ γὰρ ἀπόβλητος ὁ λόγος, εἰ καὶ παρὰ πολλῶν εἴρηται, ὅτι δή καί Θεόν ὡμολόγουν διὰ τοῦ λιβάνου, καὶ Βασιλέα διὰ τοῦ χρυσοῦ, καὶ τὸν Πάσχοντα διὰ τῆς σμύρνης τὸν τάφον ἐνδεικνύμενοι. Οὕτω γοῦν καὶ ἐτάφη. Καί ταῦτα δι᾽ ὧν ἐποίουν οὗτοι προανεφώνουν» (Ε.Π.Ε. 33,320). Μετάφρασις: Σὲ ποιὸν πρόσφεραν τὸ χρυσάφι, τὸ λιβάνι καὶ τὴ σμύρνα οἱ μάγοι; Φαίνεται σαφῶς, τί ἤδη εἶχαν πτερωθῆ μὲ τὴν πίστι. Τὰ δῶρα ἦσαν διαφορετικά, τὸ καθένα μὲ τὸ δικό του κήρυγμα. Δὲν εἶναι ἄλλωστε ἀξιοκαταφρόνητο αὐτὸ πού ἀπὸ πολλοὺς ἔχει λεχτῆ: Μὲ τὸ χρυσάφι ἔδειχναν, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι βασιλιάς, μὲ τὸ λιβάνι τὸν δέχονταν σὰν Θεό, καὶ μέ τὴ σμύρνα (τὸ ἄρωμα) προμήνυαν τὸ Πάθος Του, δείχνοντας καὶ τὴν ταφή Του. Ὅλα αὐτὰ τὰ κήρυτταν μὲ ὅσα ἐνεργοῦσαν οἱ μάγοι.

 

Θαύματα, λοιπόν, ζητᾶμε, ἢ θεάματα; Θαύματα ἢ ἐργαλεῖα θαυμάτων, πού ἀπατοῦν καὶ ἐξαπατοῦν; Δὲν ἔκανε ὁ Χριστὸς θαύματα; Φυσικὰ καὶ ἔκανε. Τόσο πολλά, ὥστε εἶναι ἀναρίθμητα. Μὰ ὅλα τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ ἔγιναν μὲ τὴν παντοδυναμία Του, καὶ ὅλα ἀπέβλεπαν στὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς. Δὲν παραμένει στὴ σωματικὴ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ. Ἡ σφραγίδα τοῦ ἀληθινοῦ θαύματος εἶναι ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς: «Μηκέτι ἁμάρτανε, ἴνα μή χεῖρόν τί σοὶ γένηται» (Ἰωάν. ε' 14).

Δὲν ἦταν συγκλονιστικὸ ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ. Συγκλονιστικὴ ἦταν ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς του. Ἀκόμα καὶ οἱ νεκραναστάσεις. Συνήθως θεωροῦμε ὡς τὰ συγκλονιστικότερα θαύματα τοῦ Χριστοῦ τὶς νεκραναστάσεις.

Σίγουρα ἡ Ἀνάστασις τοῦ Λαζάρου εἶναι τὸ πιὸ ἐντυπωσιακὸ θαῦμα τοῦ Χριστοῦ... Ὅμως ὁ Χριστὸς δὲν ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ κάνη ντόρο ὡς ἕνας θαυματοποιὸς-σόουμαν! Οὔτε ἔχει τὴν Ἐκκλησία Του, ἄς ἐπιτραπῆ ἡ φράσις, γιὰ νὰ κάνη «σοουμπίζνες»! Οὔτε ἦρθε ὁ Χριστὸς ἁπλῶς γιὰ νὰ ἀναστήση κάποιους σωματικὰ νεκρούς, νὰ βγάλη μερικοὺς ἀπὸ τοὺς τάφους τους. Ἐξ ἄλλου καὶ ὅσοι ἀναστήθηκαν, μετὰ ἀπὸ κάποια χρόνια ξαναπέθαναν.

Ὁ Χριστὸς ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ «μαρτυρήσῃ τῇ ἀληθείᾳ», ὅπως τὸ εἶπε καὶ στὸν Πιλᾶτο (Ἰωάν. ιη' 37). Ἦρθε γιὰ νὰ μᾶς δείξη ὅτι ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωὴ δὲν εἶναι νεφελώδεις θεωρίες, ἀλλ' ἕνα Πρόσωπο. Εἶναι ἡ κοινωνία μὲ Ἐκεῖνον. Ἡ ἕνωσις μαζί Του. Ἀλήθεια καὶ Ζωὴ εἶναι ὁ Χριστός. Εἶναι μόνο ὁ Χριστός. Χωρὶς τὸν Χριστὸ ὁ ἄνθρωπος ζῆ στὸ ψέμα καὶ στὴ σκιὰ τοῦ θανάτου.

 Καταλάβατε; Κάποια ἄλλη Ἀνάστασι ἦρθε νὰ μᾶς χαρίση.

Ὅλα τα θαύματα τοῦ Χριστοῦ ἀποσκοποῦν στὴν Αἰώνια Ζωή. Γι' αὐτὸ πάνω ἀπὸ τὰ θαύματα στὴν ὕλη, στὸ σῶμα, εἶναι τὰ θαύματα στὸ πνεῦμα, στὴν ψυχή.

Τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔχουν σκοπὸ ἁπλῶς νὰ ἀνακουφίσουν προσωρινὰ τὸν πόνο τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι... ὑπουργὸς κοινωνικῆς πρόνοιας! Ὅλα τά θαύματα Του ἔχουν σκοπὸ νὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸ μέγιστο θαῦμα τῆς προσωπικῆς μας ἀναστάσεως, ἀπὸ τὸ σκοτάδι τοῦ ψεύδους καὶ τοῦ θανάτου στὸ φῶς τῆς Αἰώνιας Ζωῆς.

Κι αὐτὸ ἐπιτελεῖται μὲ τὴ μετάνοια, τὴν προσωπικὴ αὐτὴ προσφορὰ τοῦ ἀνθρώπου στὴ σωτηρία του.

Πρόκειται γιὰ ἕνα θαῦμα, ποῦ δέν μπορεῖ νά τό κάνη μόνος Του ὁ Χριστός, ἀλλὰ προϋποθέτει καὶ τὴ δική μας ὁλόψυχη συνεργασία μαζί Του. Ρωτάει τὸν παραλυτικό: «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;». Ἂν γιὰ τὴ σωματικὴ θεραπεία προαπαιτῆται ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, πολὺ περισσότερο γιὰ τὴν πνευματικὴ θεραπεία καὶ σωτηρία.

Ἀπὸ τὸ σωματικὸ θάνατο θὰ μᾶς ἀναστήση ὁ Χριστός, θέλουμε, δέν θέλουμε.... Ἡ σωματική μας ἀνάστασις θά γίνη ὁπωσδήποτε. Εἶναι κοινή. («Τήν κοινήν ἀνάστασιν προ τοῦ σοῦ πάθους πιστούμενος...»). Τὰ σώματα ΟΛΩΝ θὰ ἀναστηθοῦν. Καὶ δικαίων καὶ ἀδίκων. Εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου δική Του ἀπόφασις.  

Ἡ ἄλλη ὅμως ἀνάστασις, ἡ ἀπελευθέρωσις ἀπό τά πάθη, μὲ τὴ μετάνοια, εἶναι κάτι πού δὲν ἐξαρτᾶται μόνο ἀπὸ Αὐτόν. Ζητάει καὶ τὴ δική μας βοήθεια! Τὴ δική μας συνεργασία.

Γι᾽ αὐτό, ναί, ὁ Χριστὸς ζητάει βοήθεια! Φωνάζει «βοήθεια»!

Μᾶς κάνει τὴν ὑψίστη τιμὴ νὰ μᾶς ζητάη νὰ Τὸν βοηθήσουμε, ὄχι γιὰ κάποια δική Του ἀνάγκη, ἀλλὰ γιὰ τὴ δική μας σωτηρία! Τόσο πολὺ σέβεται τὴν ἐλευθερία μας. Νὰ γιατί μὲ μαγικὸ τρόπο καὶ θρησκευτικὰ «φετὶχ» δὲν σωζόμαστε. Τόση εἶναι ἡ ἀγάπη Του! Τόση εἶναι  ἡ λαχτάρα Του νὰ σωθοῦμε.

Γιὰ ποιὸν κλαίει ὁ Χριστὸς στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆς; Γιὰ ποιὸν «ἐγένετο ὁ ἱδρώς Αὐτοῦ ὡσεί θρόμβοι αἵματος» (Λουκ. κβ' 24); Γιὰ ποιὸν ἱδρώνει αἷμα ὁ Χριστός; Γιὰ ποιὸν εἶπε ὁ Χριστὸς «Διψῶ» (Ἰωάν. ιθ' 28);

Τί διψάει; Διψάει τὴ σωτηρία ὅλου τοῦ κόσμου. Διψάει νά πιῆ τό νερὸ τῆς δικῆς μας μετάνοιας! Ἐμεῖς πίνουμε τὸ Αἷμα τῆς ὑψίστης Του ἀγάπης. Ἐκεῖνος διψάει γιὰ τὸ νερὸ ἀπὸ τὰ βάθη τῆς μετανοούσης καρδιᾶς μας. Κανένα πηγάδι, μὲ τόσο βρώμικο πάτο, δὲν βγάζει τόσο καθαρὸ νερό, ὅσο ἡ μετάνοια. Τόσο καθαρὸ, πού τὸ πίνει καὶ ὁ... Χριστός!

…………………………………………………………….

 

Κατηγορία: /

Η κληρονομιά του π. Μελετίου

Το βιβλίο που παρουσιάζουμε απόψε κυκλοφόρησε το 2009[1]. Μεταφράστηκε στα ελληνικά και κυκλοφόρησε το 2015[2]. Ο συγγραφέας του είναι Αμερικανός ερευνητής που πήρε υποτροφία για να παρουσιάσει ένα θρησκευτικό φαινόμενο και αφορά την προσπάθεια για ανανέωση μιας Μητροπόλεως της Εκκλησίας μας. Θεωρεί την έρευνά του ‘εθνογραφική’ και την έκανε με πολυάριθμες επισκέψεις του στην Πρέβεζα όπου διέμενε και συνεχώς το 2000-2001 (σ. 16). Είχε προηγηθεί η προσχώρησή του στην Εκκλησίας μας με τη βάπτισή του στην ίδια Μητρόπολη μια δεκαετία νωρίτερα και όπως ο ίδιος δηλώνει «σκοπός μου δεν είναι ούτε να ‘αγιογραφήσω’ κάποιον, ούτε να ‘ξεσκεπάσω’, αλλά περισσότερο να δώσω, κατά το δυνατόν, λεπτομερή περιγραφή της συγκεκριμένης πορείας μιας πνευματικής αλλαγής. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίον, σε όλο το βιβλίο, προσπάθησα να διαπλέξω τις ιστορίες των πρωταγωνιστών με τη δική μου ανάλυση των κινήτρων που βρίσκονται πίσω από τη στάση τους» (σ. 18).

Κατηγορία: /

«Παύσον Εκκλησίας τα σκάνδαλα!»

«Παύσον Εκκλησίας τα σκάνδαλα!»

Είναι μια προσευχή που απευθύνεται στην Παναγία και ακούγεται στις εκκλησίες το βράδυ της Μ. Παρασκευής. Που σημαίνει ότι οι πιστοί καλούνται να γνωρίζουν την κατάσταση της Εκκλησίας τους, να γνωρίζουν ότι το σώμα της πληγώνεται, και να νοιάζονται γι’ αυτό.  

Κατηγορία: /

Ομορφιά από τις στάχτες

Ο Stephen R. Lloyd-Moffett δεν έμεινε σε μια βιβλιοθήκη σαν τυπικός δυτικός scholar να... ανακατεύει χαρτιά ψάχνοντας βιβλιογραφία προκειμένου να στήσει ένα master ή ένα doctora! Έψαχνε την ζωντανή σάρκωση και το απτό παράδειγμα των όσων διάβαζε. Πήρε την γυναίκα του και τον γιο του (νεογέννητο) και μετακόμισε στον Παντοκράτορα, το όμορφο προάστιο της Πρέβεζας, προκειμένου να σπουδάσει αυτό που ανακάλυψε. Η εγγύτητα του τόπου διαμονής έδινε στον Stephen R. Lloyd-Moffett την άνεση τριπλής ερεύνης. Να συναναστρέφεται τον μακαριστό Μητροπολίτη οπότε και όσες φορές ήθελε, να τον... "ανακρίνει" και να έχει ιδίοις όμμασι γνώμη για το πως εκείνος (ο π. Μελέτιος) σκέπτεται, ζει και αντιδρά στους πειρασμούς και τα θέματα της καθημερινότητας. Δεύτερον είχε την χρονική απλωσιά να συναντάει "τυχαία" ανθρώπους στις ασχολίες και τα επαγγέλματά τους, αλλά και σε ένα καφέ και να μαθαίνει σε ανύποπτο χρόνο την γνώμη και τις κρίσεις που υπήρχαν για τον Επίσκοπο Μελέτιο. Και τρίτον με την "εξοπλιστική" ιδιότητα του ξένου (Αμερικανός) είχε άνετη πρόσβαση σε αυτά που οι άνθρωποι σκέφτονται, αλλά... δε λένε για τους συντοπίτες τους, ενώ έχουν παγιώσει γνώμη γι’ αυτούς και μάλιστα τους άρχοντές τους στους οποίους εννοείται στις καθημερινές σχέσεις φέρονται με υποτέλεια.

Κατηγορία: /

Σχολια σε μια κραυγαλέα "ΣΙΩΠΗ"...

Ας μη βιαστούμε όσοι θέλουμε να βάλουμε τον ζωντανό Θεό στα δικά μας γοβάκια. Η παράδοση της Εκκλησίας έχει μιλήσει για μάρτυρες που κέρδισαν τον παράδεισο, για μάρτυρες που τον έχασαν μέσα στον ναρκισσισμό τους, για αποστάτες που βολεύτηκαν με την άρνηση και -προσοχή!- για αποστάτες που τον κέρδισαν με την εξευτελισμένη αγάπη τους. Παραθέτω απόσπασμα από κείμενό μου:

Κατηγορία: /

Η φαντασίωση της ελευθερίας, μια υπερμοντέρνα φαντασίωση

Massimo Recalcati

Το σύμπλεγμα του Τηλέμαχου

εκδ. ΚΕΛΕΥΘΟΣ

σελ. 53-56

Η εποχή μας μοιάζει να καλύπτει με ψεύτικη ευφορία τη δύσκολη συνθήκη του ανυπεράσπιστου και της ερημίας που συνοδεύει την ύπαρξη. Υποστηρίζει τη φετιχιστική διάσταση του Εγώ ως νέου ειδώλου, που καλύπτει - όπως λειτουργούν και τα φετίχ - το πρωταρχικό άγχος, το οποίο συνδέεται με τη συνθήκη του ανυπεράσπιστου της ύπαρξης. Ο πανηγυρισμός του Εγώ, της αυτονομίας του, της ικανότητάς του να αποφασίζει και της αυτοτέλειάς του είναι σύμπτωμα της εποχής μας. Αυτή η λατρεία του Εγώ είναι για τον Λακάν η "πιο μεγάλη τρέλα". Η υπερμοντέρνα φαντασίωση της ελευθερίας ως ανάπτυξης του Εγώ είναι η βασική εκδήλωση αυτής της τρέλας. Για ποιά ελευθερία πρόκειται; Για μια ελευθερία αποσυνδεδεμένη από την ευθύνη. Αυτό επιφέρει την ακύρωση της προέλευσής μας, της ρίζας μας, του συμβολικού μας χρέους απέναντι στον Άλλον. Στη φαντασίωση της ελευθερίας αρνούμαστε όχι μόνο ότι υπάρχει όριο, αλλά και ότι έχουμε καταγωγή, ότι είμαστε προϊόντα γενεαλογικής σειράς, ότι υπάρχουμε ως τέκνα. Η επιβεβαίωση του Εγώ αντιτίθεται στην ύπαρξη του Άλλου, στην υπερβατικότητα της γλώσσας η οποία επιβάλλει στον άνθρωπο την υποταγή στο Νόμο του λόγου. Η εποχή μας αρνείται αυτή την υποταγή και προκρίνει παραληρηματικά το "γίγνεσθαι" από τον ίδιο τον άνθρωπο, -"υπηρέτη", κατά τον Λακάν -της γλώσσας. Το να γινόμαστε γονείς του ίδιου μας του εαυτού είναι μια τρέλα όμοια με εκείνη που θεωρεί το Εγώ αφεντικό του σπιτιού μας. Η ελευθερία που προκύπτει συμπίπτει με μια φαντασίωση παντοδυναμίας, που εξορκίζει τον πεπερασμένο χαρακτήρα της ύπαρξης. Αυτή η ελευθερία δεν πηγάζει από τον ευνουχισμό, από το πεπερασμένο (μέγα θέμα στην ψυχανάλυση και στην υπαρξιακή φιλοσοφία), αλλά εκφράζει την τρέλα του Εγώ ως τρέλα της οικειοποίησης των προσωπικών μας θεμελίων. Είναι, επομένως, ελευθερία η οποία αρνείται την ευθύνη που χαρακτηρίζει, αντίθετα, τη μοναδική κίνηση του κληρονομείν. Όπως ακριβώς μας υπενθυμίζε ο Μάσσιμο Κατσάρι, ο όρος "erede" [κληρονόμος], από το λατινικό heres, έχει την ίδια ρίζα με το ελληνικό χέρρος [χέρσος], που σημαίνει έρημος, γυμνός, ελλιπής. Δεν υπάρχει, δηλαδή, διαφορά ανάμεσα στον κληρονόμο και στον ορφανό, γιατί αυτός που μπορεί πραγματικά να κληρονομήσει είναι μόνο "αυτός που αποδεικνύεται orbus, ορφανός". Κάθε αυθεντική κίνηση του κληρονομείν προϋποθέτει την τομή, το χωρισμό, το τραύμα της εγκατάλειψης του πατέρα, τη βίωση της απώλειας, την ορφάνεια. Αυτή η βαθιά ένταση χαρακτηρίζει, όπως θα δούμε μέσα από τη φιγούρα του Τηλέμαχου, την κίνηση του κληρονομείν. Μια πίστη παθητική, χωρίς ψυχή, δεν επιτρέπει την υποκειμενικοποίηση του παρελθόντος μας. Το κληρονομείν δεν είναι η αναζήτηση μιας καθησυχαστικής ταυτότητας. Προϋποθέτει μάλλον ένα άλμα προς τα εμπρός, ένα σκίσιμο, μια επικίνδυνη ανάκτηση. Η εποχή μας αρνείται την εκριζωμένη συνθήκη του κληρονόμου-ορφανού, για να επιβεβαιώσει μια ελευθερία που θα ήθελε να βρει μόνο μέσα στην ίδια το θεμέλιό της. Πρόκειται για μια απατηλή διάσταση της ελευθερίας. Ο homo felix [ευτυχισμένος άνθρωπος] της υπερμοντέρνας, μανιακής κραιπάλης αντιμετωπίζει ελαφρά τη καρδία την τραγική υπόθεση της "πίστης στη γη", για την οποία μιλούσε ο Νίτσε. Η ελευθερία, απαλλαγμένη από κάθε ευθύνη, υποστηρίζει την επιβεβαίωση της ναρκισσιστικής απόλαυσης ως απόλαυσης του Ενός χωρίς τον Άλλον. Δεν πρόκειται διόλου για μια επιπόλαιη επιμήκυνση της εγκοσμιοκρατίας που υπάρχει στη νιτσεϊκή θέληση για δύναμη. Στον Νίτσε, η ελευθερία δεν δικαιολογεί ποτέ το αυτεξούσιο. Αντίθετα, αφορά την ευθύνη στον υπέρτατο βαθμό: πώς μπορείς να κατοικείς σ' έναν κόσμο χωρίς Θεό; Πώς ο άνθρωπος μπορεί να δώσει νόημα σε μια γη που δεν την κατοικεί ο Θεός; Πώς θα μπορέσει να είναι "ανθρώπινος" με διαφορετικό τρόπο από την εκδοχή του ανθρώπου που παραδίδει την ευθύνη της ελευθερίας στα Είδωλα της μεταφυσικής; Τα ερωτήματα αυτά, συνδέονται με το ηθικό νόημα του στοχασμού του Νίτσε και το κάλεσμά του, προκειμένου ο άνθρωπος να μπορέσει να αρθεί στο ύψος του καθήκοντος της ελευθερίας. Διαφορετικά, ο homo felix, ο υπερμοντέρνος, ο υπερ-ηδονιστικός άνθρωπος, θα έπρεπε να ξεμπερδεύει με την ευθύνη όπως με ένα παρωχημένο ερώτημα. Η ελευθερία παρουσιάζεται απλά και μόνο ως αμεριμνησία. Το μόνο που μετράει είναι να κάνεις αυτό που θέλεις, χωρίς να αναλαμβάνεις τις συνέπειες των πράξεών σου. Η υπερμοντέρνα ελευθερία διαχωρίζει την πράξη από την ευθύνη. Δεν έχει τις ρίζες της στο στοχασμό του Νίτσε - ο οποίος δεν κάνει άλλο από τον διερευνά τη δυνατότητα του ανθρώπου να αναλαμβάνει προσωπικά το απεριόριστο βάρος της ευθύνης που επιφέρει η ελευθερία -, αλλά στη διαβεβαίωση του λόγου του καπιταλιστή, που υπόσχεται τη σωτηρία μέσα από τη λατρεία των αντικειμένων. Γι' αυτό ο πυρήνας της υπερμοντέρνας φαντασίωσης περί ελευθερίας συνίσταται στο διαχωρισμό ελευθερίας και ευθύνης. Αποκόπτοντας το σύνδεσμο που ενώνει την ελευθερία με την ευθύνη (σύνδεσμος που, από τον Νίτσε, φτάνει στον Χάιντεγκερ και τον Σαρτρ), ο homo felix δοκιμάζει μια ελευθερία που έχει εκπέσει σε απλή ιδιοτροπία. Η ιδιοτροπία είναι, πραγματικά, μια μορφή ελευθερίας διαχωρισμένη από το ηθικό νόημα της ευθύνης. Η απουσία ευθύνης στην ιδιοτροπία συνίσταται στη ρήξη του συνδέσμου ανάμεσα στην πράξη  -κατά κύριο λόγο, την πράξη του λόγου -και στις συνέπειές της.

Κατηγορία: /

Ο Πειραιώς Σεραφείμ και οι Κόπτες Χριστιανοί

γράφει ο Δημήτριος Ν. Μόσχος, επίκουρος καθηγητής Εκκλησιαστικής Ιστορίας, Τμήματος
θεολογίας Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Η πρόσφατη σύσκεψη μεταξύ Καθηγητών Θεολογικών Σχολών και Μητροπολιτών της Εκκλησίας της Ελλάδος κατά τον καθιερωμένο εορτασμό της μνήμης του ιερού Φωτίου στη Μονή Πεντέλης στις 6 Φεβρουάριου 2017 με αφορμή τη θαυμάσια εισήγηση του Καθηγητού του Τμήματος Ποιμαντικής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ Θεόδωρου Γιάγκου με θέμα «Μ. Φώτιος και Αγιος Νικόδημος Αγιορείτης. Η συμβολή τους στην αποτύπωση του Κανονικού συνειδότος» έδωσε βήμα για τη διατύπωση σοβαρών παρατηρήσεων σχετικά με την ορθή ερμηνεία των Κανόνων που αφορούν τις σχέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τους μη Ορθόδοξους Χριστιανούς και ειδικά με τους Αρχαίους Ανατολικούς (Προχαλκηδονίους) που εξακολουθούν να απομονώνονται εκκλησιαστικά, παρά τις πράγματι μαρτυρικές συνθήκες του ιστορικού τους βίου και τους φοβερούς διωγμούς που υφίστανται, όπως με διαύγεια και θάρρος επεσήμανε στη συζήτηση που ακολούθησε ο Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών Χρήστος Βούλγαρης.

Κατηγορία: /

«Ασάφεια ροπών... απορριπτέα»

Xavier Lacroix

 

Ζούμε σε μια εποχή αποσύνθεσης της οικογένειας. Σύγχυσης των ρόλων. Ασάφειας των δεσμεύσεων. Η εγωκεντρική αυτονόμηση δεν διστάζει να ανατρέπει και τα... βιολογικώς ισχύοντα. Βρισκόμαστε μπροστά σε μία σχετικοποίηση της διαφοράς μεταξύ πατρικού και μητρικού ρόλου.

Συνδέεται κάπως με την σχετικοποίηση της θέσεως του σώματος κατά την γέννηση. Πράγματι κατά τη γέννηση είναι που φαίνεται ξεκάθαρα η διαφορά μεταξύ πατέρα και μητέρας. Ο Αριστοτέλης έλεγε: «Να είσαι μητέρα σημαίνει να τίκτεις μέσα σου, και το να είσαι πατέρας σημαίνει να γενάς έξω από σένα». Όντως, η μητέρα έχει άμεσα μια σχέση πιο σαρκική. Κυοφορεί, φέρνει στον κόσμο το παιδί. Ο πατέρας είναι αυτός που γονιμοποίησε την μητέρα. Παραμένει στο πλευρό της, αποδέχεται το παιδί, το αναγνωρίζει, το ονοματοδοτεί. Δημιουργεί δεσμούς με ένα πλάσμα που είναι κάτι άλλο από αυτόν, και αυτή η διαφορά εκκίνησης θα αφήσει ίχνη. Έτσι, ο λόγος της μητέρας θα είναι περισσότερο ένας  λόγος - στήριγμα - συνοδεία· ενώ ο λόγος του πατέρα θα είναι ένας λόγος - έκκληση.

Κατηγορία: /

Επανεκκίνηση ... 2017

...Όπως λέει ο Λιούις στο ποίημά του, η κρίση πρέπει να αρχίσει με μας προσωπικά. Τα σπανιότερα λόγια που μπορεί κανείς να ακούσει από ένα συγγραφέα είναι οι λέξεις: «Κύριοι, έκανα λάθος!». Αλλά, τα λόγια αυτά είναι εκείνα που καθένας πρέπει να πει μπροστά στον Θεό, όταν τον συναντήσει...

Κατηγορία: /

Η περίπτωση ευθανασίας του Αλέξανδρου Βέλλιου

Περιοδικο "Ανοιχτοί Ορίζοντες" τευχ.1101 σελ.15

Θεόδωρος Κοντίδης

 

1............

2............

3. Ένα τρίτο ερώτημα αφορά τη στάση της ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Α. Βέλλιος δήλωσε σαφώς ότι δεν πιστεύει και ότι δεν θέλει σταυρό στον τάφο του. Είναι η ελευθερία του και το δικαίωμά του. Η Ορθόδοξη Εκκλησία γιατί τέλεσε την ακολουθία της κηδείας; Εδώ δεν τελεί κηδεία για αλλόθρησκους και αλλόδοξους! Με ποια λογική τελεί κηδεία για δεδηλωμένους άθεους, που μάλιστα δεν θέλουν τον σταυρό στον τάφο τους και τελειώνουν τη ζωή τους με τρόπο που δηλώνει απόρριψη της χριστιανικής πίστης; Δεν θέλει να πάρει θέση; Είναι από αδράνεια; Δεν ξέρει τι να πει; Δεν θέλει να φανεί αυστηρή; Αλλά εδώ δεν πρόκειται για αυστηρότητα ούτε για απόρριψη του θανόντος. Αυτόν τον κρίνει ο Θεός και μόνο. Αλλά δεν έπρεπε η Ορθόδοξη Εκκλησία να δείξει ότι έχει θέση, ότι κάθε συμπεριφορά δεν είναι χριστιανική και να καλέσει τους πιστούς και όλους τους άλλους σε μια συνειδητή και υπεύθυνη επιλογή;

Κατηγορία: /

Γιατί οι Χριστιανοί τιμούν τους νεκρούς ;

Ο ηγούμενος Odilo του φημισμένου γαλλικού Αββαείου του Cluny εισήγαγε τη γιορτή «Όλων των Ψυχών» το 998 για τα μέλη του δικού του θρησκευτικού τάγματος. Αργότερα, η γιορτή Όλων των Ψυχών (Ψυχοσάββατο) υιοθετήθηκε από τη Ρώμη για ολόκληρη την Εκκλησία. Είναι αφιερωμένη στη μνήμη όλων των πιστών που αναχώρησαν από αυτόν τον κόσμο. Όλες οι Ψυχές είναι η οικογένειά μας και οι συγγενείς μας, οι γείτονες και οι φίλοι μας, οι πρόγονοί μας, εκείνο το «σύννεφο των μαρτύρων» που αποδέχτηκαν το Θεό και την αγάπη Του στις ζωές τους, και αυτό το μοιράστηκαν με άλλους όσο ήσαν εν ζωή, και συνεχίζουν να το κάνουν και τώρα, μπροστά στο θρόνο του Αρνίου στον ουρανό.

Για αυτό το λόγο, αυτοί είναι πραγματικά ευλογημένοι, και μας δίνουν μία αφορμή να ελπίζουμε, να πιστεύουμε, να αγωνιζόμαστε και να ζούμε. Η γιορτή Όλων των Ψυχών είναι μια πηγή παρηγοριάς για τον καθένα μας. Η παρήγορη διδασκαλία της Κοινωνίας με τους Αγίους μάς επιτρέπει να αισθανόμαστε ακόμη πιο κοντά σε εκείνους που έχουν πεθάνει και οι οποίοι μας δίνουν περισσότερη ελπίδα στις στιγμές της απελπισίας και της θλίψης. Οι άγιες ψυχές βλέπουν πιο καθαρά ό,τι εμείς διαισθανόμαστε από μακριά. Βρίσκονται ήδη στον προθάλαμο της αιώνιας ζωής, στα χέρια της αγάπης του Ιησού, αλλά δεν είναι ακόμα μέσα στην αγκαλιά Του. Το κεντρί του θανάτου έχει καταργηθεί, αλλά ψυχές των τεθνεώτων εξακολουθούν να ανιχνεύουν τον πόνο της αγάπης που μπορεί να θεραπεύσει μόνο η πλήρης ένωση με τον Ιησού. Η διαδικασία της επούλωσης επιτυγχάνεται με την ίδια αγάπη που κάνει τον χωρισμό, στιγμιαία, πολύ επώδυνο. Οι προσευχές μας, για τους πιστούς που αναχώρησαν, αυξάνουν την πίστη και την αγάπη μέσα μας και μας έλκουν να κοιτάξουμε προς τον Υιό με όλο και μεγαλύτερη λαχτάρα.

Σε ένα πολύ συγκινητικό, προσωπικό προβληματισμό σχετικά με επικείμενο θάνατό του πριν από 20 χρόνια αυτό το μήνα, το 1996, ο αείμνηστος Καρδινάλιος Joseph Bernardin του Σικάγου έγραψε το βιβλίο «Το δώρο της Ειρήνης» αρκετές εβδομάδες πριν αναχωρήσει προς το Θεό. Στο τέλος της προσωπικής διαθήκης του έγραψε:

«Πολλοί άνθρωποι μου ζήτησαν να τους μιλήσω για τον ουρανό και τη μετά θάνατον ζωή. Μερικές φορές χαμογελώ στο αίτημα αυτό, γιατί δεν ξέρω κάτι περισσότερο απ’ ό, τι ξέρουν οι ίδιοι. Ωστόσο, όταν ένας νεαρός άνδρας ρώτησε αν προσμένω με χαρά για να ενωθώ με τον Θεό και όλους εκείνους που έχουν φύγει πριν από μένα, έκανα μια σύνδεση με κάτι που είπα νωρίτερα σε αυτό το βιβλίο.

Την πρώτη φορά που ταξίδεψα με τη μητέρα και την αδελφή μου στην πατρίδα των γονιών μου στο Tonadico di Primiero, στη βόρεια Ιταλία, ένιωσα σαν να είχα πάει εκεί πριν. Μετά από χρόνια που είχα κοιτάξει το άλμπουμ φωτογραφιών της μητέρας μου, αναγνώρισα τότε στο ταξίδι τα βουνά, τη γη, τα σπίτια, τους ανθρώπους. Από τη στιγμή που μπήκαμε στην κοιλάδα, είπα, «Θεέ μου, το ξέρω αυτό το μέρος. Είμαι στο σπίτι μου. Νομίζω ότι όταν θα περάσουμε από αυτή τη ζωή στην αιώνια θα είναι κάπως έτσι παρόμοια. Θα είμαι στο σπίτι μου».

Ας διανύσουμε το επίγειο προσκύνημά μας γεμίζοντας τα μυαλά μας με τις σκέψεις του ουρανού, έτσι ώστε όταν στο τέλος θα περάσουμε στην αιώνια ζωή, οι εικόνες που θα δούμε να μην είναι ξένες, τρομακτικές ή παράξενες. Ας προσευχηθούμε ώστε, επίσης, να είμαστε σε θέση να πούμε: «Θεέ μου, ξέρω αυτό το μέρος. Είμαι στο σπίτι μου».

Κατηγορία: /

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: Πως η βυζαντινή κληρονομιά βιώνεται ως εικονική πραγματικότητα

Περιοδικό ΣΥΝΑΞΗ τευχ.139 σελ. 78-84.

Το τι γινόταν στο παρελθόν, εκατό ή διακόσια χρόνια πριν, δεν έχει καμιά σχέση με το τι γίνεται σήμερα. Δεν μπορεί η εκκλησία να επικαλείται συνεχώς αυτό το παρελθόν. ζει πλέον σε μία μετα-Κωνσταντίνεια εποχή, έχοντας ουσιαστικά χάσει την υποστήριξη της εγκόσμιας εξουσίας. Αν η Ελλαδική Εκκλησία δεν αντιληφθεί ότι ουσιαστικά αποτελεί ένα πολύ μικρό ποσοστό του ελληνικού λαού, δεν θα παύσει να απαιτεί την αυθεντία επί όλου του λαού.

Κατηγορία: /

Τα Θρησκευτικά στο έλεος των συνηγόρων τους

Θανάσης Παπαθανασίου

Η πρόσφατη αναστάτωση απ” αφορμής του εγγράφου του Υπουργείου Παιδείας (10 Ιουλίου 2008) περί δυνατότητας απαλλαγής από το μάθημα των Θρησκευτικών πρέπει πανηγυρικά να χαιρετιστεί, νομίζω, ως μια εξαιρετική ευκαιρία: Ως πρώτης τάξεως αφορμή για να συνειδητοποιήσει κανείς πόσο πηχτή είναι η ιλύς στην οποία καλείται να κωπηλατήσει η συζήτηση του ζητήματος!

Κατηγορία: /

«Ελάτε να κουβεντιάσουμε παιδιά μου»

 

 

Μαξίμ Γκόρκι

 

Από το βιβλίο «Τα παιδικά χρόνια»

 

 

Στα θρησκευτικά, είχαμε δάσκαλο έναν ωραίο νεαρό παπά, με πλούσια μαλλιά. Ο παπάς δε μ’ αγαπούσε, γιατί δεν είχα την «Ιερά ιστορία της Παλαιός και της Καινής Διαθήκης», και γιατί κορόιδευα τον τρόπο που μιλούσε.

Μόλις έμπαινε στην τάξη, πρώτη του δουλειά ήτανε να με ρωτήσει:

Κατηγορία: /

Μνήμη μαθήματος θρησκευτικών

 

 

...Μια αδιαβροχοποίηση της θρησκείας από τον παλμό της ζωής, να πώς φαίνεται να λειτούργησε το μάθημα των θρησκευτικών. Η εκκλησία εμφανίστηκε ως το Super Market μεταφυσικής τεκμηρίωσης της κυρίαρχης ιδεολογίας του συστήματος. Πρέπει να εργάζεται έξω από το σπίτι (το βασίλειό της) η γυναίκα; Tι σχέση έχει η σύγχρονη εργασία με την εργασία του μικρού Iησού κοντά στον Ιωσήφ; Eπιβάλλεται η ελεημοσύνη, γιατί όμως αγνοείται η κοινωνική δικαιοσύνη; H θεία ευχαριστία είναι καθήκον μας, τι έχει να κάνει όμως με τη ζωή μας;...

Κατηγορία: /

Μια αγκυλωμένη θεσμική εκκλησία...

… μένει απολιθωμένη στη γραφειοκρατική δομή και στη δίψα κυριάρχησης επί της κοινωνίας. Μια αγκυλωμένη θεσμική εκκλησία ουδέποτε παίρνει την πρωτοβουλία να παραιτηθεί από προνόμιά της, τα οποία αντιστρατεύονται το Ευαγγέλιο και την αποστολή της. Επαναλαμβάνω χαρακτηριστικό παράδειγμα: Η θεσμική εκκλησία το 1939 καλοδέχτηκε την επιβολή του θρησκευτικού γάμου ως μοναδικού τρόπου σύναψης γάμου, και δεν επέλεξε να διαφυλάξει την ελευθερία των εικόνων του Θεού και άρα να αξιώσει την καθιέρωση του πολιτικού γάμου! Και, μοιραία, κάποια στιγμή οι αλλαγές επιβάλλονται από τις κυβερνήσεις... Θλίψη!

 

Μια αγκυλωμένη θεσμική εκκλησία έχει δυσανεξία προς την ελευθερία κατά την κρίσιμη ώρα, μα κάνει την ελευθερία καραμέλα όταν τα κρίσιμα παρέλθουν. Μια αγκυλωμένη θεσμική εκκλησία συνέπλευσε πασιχαρής με τη χούντα, και κατέστησε δακτυλοδεικτούμενες εξαιρέσεις ανθρώπους όπως ο παπα Γιώργης Πυρουνάκης, ο Νίκος Ψαρουδάκης, ο μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος κ.ά. Αυτή είναι η μαύρη αλήθεια.

 

Μια θεσμική εκκλησία που θα ήθελε να μην είναι αγκυλωμένη, όταν γίνεται λόγος για τη στάση της στη χούντα θα τολμούσε πρώτα απ' όλα να ζητήσει συγγνώμη. Να εφαρμόσει αυτό που κραδαίνει στους άλλους: Τη μετάνοια! Ο πρόσφατος ισχυρισμός του Αρχιεπισκόπου ότι "ο επίσημος ρόλος της Εκκλησίας στην περίοδο της Δικτατορίας ήταν συνεπής και αδιάβλητος για την αποστολή της" δείχνει το αβυσσαλέο μέγεθος της αγκύλωσης! Σε επιστολή του προς τον Υπουργό Παιδείας ο Αρχιεπίσκοπος επικαλείται διάφορα γεγονότα, ως τεκμήρια μη-συνεργασίας της θεσμικής εκκλησίας με τη χούντα. Θλίψη! Το πολύ-πολύ που δείχνουν τα εν λόγω γεγονότα, είναι ότι η θεσμική εκκλησία μετατράπηκε σε άθυρμα της δικτατορίας, όχι όμως επειδή αντιστάθηκε, αλλά ακριβώς επειδή της παραδόθηκε!

 

Δεν μπορεί μια χώρα να ασφυκτιά ανάμεσα στις μυλόπετρες της αντιθρησκευτικής τύφλωσης αφενός και της θεσμικής εκκλησιαστικής αγκύλωσης από την άλλη! Είναι ηθικό χρέος, αν αγαπάς τη μάνα σου, να της κάνεις τα παράπονά σου, κι αν αγαπάς τον πατέρα σου να του ζητήσεις να σου δίνει ψωμί και όχι πέτρα! Στη μάνα εκκλησία και στους πατέρες τής ηγεσίας της, λοιπόν, οφείλουμε παρρησία μετά πόνου! Προ ημερών ο Αρχιεπίσκοπος ζήτησε (και έλαβε) την παραίτηση του Σταύρου Γιαγκάζογλου από τη θέση διευθυντή της "Θεολογίας", του επίσημου περιοδικού της θεσμικής εκκλησίας. Για σχεδόν οκτώ χρόνια ο Γιαγκάζογλου άνοιξε το περιοδικό, το έκανε να μην είναι χαρτί για ανακύκλωση, δεξιώθηκε θεολογικές οπτικές σύγχρονες, μη-μισαλλόδοξες, καρποφόρες. Έχω βρεθεί σε κατάσταση αποπομπής και ξέρω το βάρος της σιγής των φίλων! Στην ειδησεογραφία η παραίτηση Γιαγκάζογλου εμφανίστηκε ως πρωτοβουλία του, στο πλαίσιο της κλιμακούμενης διαμάχης για τα Θρησκευτικά. Γιατί δεν ανακοινώνεται η αλήθεια; Και θα γίνει άραγε δεκτή η παραίτηση; Πρόκειται άραγε για στρατηγικό ελιγμό της εκκλησιαστικής ηγεσίας, ή για ωμή απεμπόληση της θεολογικής ευθυκρισίας; Και ποιο από τα δύο είναι χειρότερο;

 

Για το μάθημα των Θρησκευτικών τα πράγματα είναι χιλιοειπωμένα, και παρ’ όλ’ αυτά η κατάσταση μοιάζει σαν να μην έχει λεχθεί τίποτα! Αυτή τη στιγμή η θεσμική εκκλησία εμφανίζεται να θέλει να ορίζει ένα μάθημα, το οποίο μάλιστα θα είναι κατήχηση. Τι θα πράξουν όσοι επίσκοποι είχαν μιλήσει τα τελευταία χρόνια για το απαράδεκτο της κατηχητικής φυσιογνωμίας των Θρησκευτικών;Τα νέα προγράμματα σπουδών φυσικά και έχουν προβλήματα πρακτικής, διευθετήσεων κλπ, αλλά όχι τα προβλήματα που τους προσάπτουν οι λαχταρώντες την κυριάρχηση επί της κοινωνίας. Και είναι βαρύ, πολύ βαρύ αν ο θεσμικός εκκλησιαστικός χώρος αυτοπαραδοθεί στον θρησκευτικό υπόκοσμο που (πασχίζει να) ασκεί μπούλινγκ με χαρακτηρισμούς, ύβρεις, προπηλακισμούς και μεθοδεύσεις, κατά των θεολογικών αντιπάλων του.

 

Πλησιάζει Οκτώβριος! Μήνας σποράς! Προσοχή στη σπορά ανέμων!

Κατηγορία: /

Τον αναγνωρίζω;

Αρρώστια από αρρώστια διαφέρει. Το Αλτσχάιμερ πάντως, από το οποίο πάσχουν δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο, είναι ίσως εκείνη που διαφέρει περισσότερο από όλες τις άλλες. Η φοβερή αυτή αρρώστια συντρίβει προοδευτικά ό,τι ανθρώπινο μέσα στον άνθρωπο. Ο άρρωστος παύει σιγά σιγά να θυμάται, να σκέφτεται, να αισθάνεται, να ταυτίζει και να αναγνωρίζει, να επιθυμεί και να βούλεται, μιλάει συγκεχυμένα, τραυλίζει. Παγωμένο πρόσωπο, βλέμμα που δεν κοιτάζει, μηχανικά επαναλαμβανόμενες κινήσεις δίχως νόημα. Το Αλτσχάιμερ καταστρέφει αλλά δεν σκοτώνει. Ο θάνατος μπορεί να αργήσει και θα έρθει πάντα από άλλη αιτία. Ο άνθρωπος δεν είναι αυτός που ήταν πριν αρρωστήσει, αλλοιώνεται, γίνεται παθολογικά άλλος, αδειάζει από τον ίδιο του τον εαυτό, ερημώνεται. Ενα ακατοίκητο σώμα. Στο Αλτσχάιμερ ο άνθρωπος είναι σωματικά παρών, μα απουσιάζει, απουσιάζει από τον εαυτό του, απουσιάζει από τους άλλους.

Κατηγορία: /

Στο άδυτο της αυτοκτονίας

...Η αυτοκτονία, η πιο μοναχική πράξη του ανθρώπου, μια πράξη που δεν προαναγγέλλεται αλλά μαθεύεται εκ των υστέρων, γίνεται εδώ αντικείμενο συζήτησης και διαπραγμάτευσης....

ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ
Κατηγορία: /

Πίστη ο σπόρος της χάρης

Ο Jean Vanier, ιδρυτής του Κέντρου Αναπήρων στο Αρς, όπου ζουν άνθρωποι με διανοητικά προβλήματα, καθώς και όσοι έχουν αποφασίσει να ζουν μαζί τους, βρίσκει τη δύναμη να πολεμήσει για την πίστη και τον Αναστημένο Χριστό.

Κατηγορία: /

Μπουαλέμ Σανσάλ: «Το Ισλάμ είναι ο παιδαγωγός της βίας, φυσικής και συμβολικής»

«Ζούσα ανέκαθεν σε συνθήκες πολέμου: η αποικιοκρατία και ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας, ο εμφύλιος πόλεμος της δεκαετίας του '90. Πάντα ζούσα υπό δικτατορικό καθεστώς. Ετσι έχει η ιστορία της χώρας μου. Κι αυτή αποτελεί το υφάδι όλων των μυθιστορημάτων μου. Πρέπει να πω ότι το φοβερότερο όλων είναι ο ισλαμισμός, είναι ο βέβαιος θάνατος, η καταστροφή της ζωής στις πιο βαθιές της ρίζες. Στα βιβλία μου μιλάω ουσιαστικά για ένα και μόνο πράγμα: την άνιση μάχη για την ελευθερία».
Κατηγορία: /

Ανατριχιαστική ετυμηγορία

«Ο άνθρωπος γεννιέται στο πλαίσιο της ισλαμικής κουλτούρας σαν μια λέξη ή ένα σημείο στίξης σ’ ένα βιβλίο που είναι η Ούμμα, η κοινότητα των πιστών», μας θυμίζει ο Αδωνις. Το εγώ του ατόμου δεν καθορίζεται από τον εσωτερικό του κόσμο, αλλά από τα ιερά κείμενα και τη συναίνεση της κοινότητας, κι έτσι του αφαιρείται η δυνατότητα να κινηθεί και να αναπτύξει τη δημιουργικότητά του. Εγκλειστος στο εσωτερικό ενός κύκλου που έχει χαραχθεί από τα ιερά κείμενα, ο πιστός υφίσταται τη βία της επιβολής και εκπέμπει, με τη σειρά του, τη βία σε οποιονδήποτε βρίσκεται έξω απ’ αυτόν τον κύκλο.

Κατηγορία: /

Μην ξεχνάς τη Διωκόμενη Εκκλησία

....Όλα είχαν τον χρόνο τους, κι εγώ είχα λάβει μια νέα ζωή. Ξέρω πως έχω την τιμή να είμαι γυναίκα ενός μάρτυρα. Δεν υπάρχει ελπίδα ή κουράγιο ή μεγάλες προσδοκίες για το μέλλον.

...

Κατηγορία: /

Ανακαλύπτοντας τους θησαυρούς που κρύβει η καρδιά του πατέρα

π. Stephen Muse

 

Όταν οι γονείς μου χώρισαν, ο πατέρας μου με εγκατέλειψε. Η αρρώστια του, σχιζοφρένεια, πρώτα τον έστειλε στο κελί της φυλακής και μετά σε ψυχιατρείο.  Η συμπεριφορά του την εποχή που ήταν ψυχωτικός του προκαλούσε ντροπή κι έτσι, μετά το διαζύγιο των γονιών μου, δεν τον ξαναείδα παρά μόνον όταν είχα πια ενηλικιωθεί. Εξαίρεση αποτέλεσαν δύο σύντομες επισκέψεις του μία στα γενέθλιά μου και μία κάποια Χριστούγεννα. Όταν, μεγάλος πια, τον συνάντησα πάλι, μου είπε: «Τότε που ήρθα να σε δω, στο σπίτι του παππού, αγκάλιασες τα πόδια μου, έκλαιγες και παρακαλούσες: ‘Μπαμπά μη φεύγεις’. Εγώ, πάλι, σ’ αγαπούσα και ο κάθε αποχαιρετισμός με πονούσε πολύ. Έτσι δεν ξαναήρθα». Είχε ζήσει μ’ αυτή την ανάμνηση και μ’ αυτή την απόφαση επί είκοσι χρόνια, ενώ όμως πλήρωνε τακτικά τη μηνιαία διατροφή μου και μάθαινε τα νέα μου από δεύτερο χέρι. 

Κατηγορία: /

Ποιος είναι ο παραδοσιακός τρόπος ποιμαντικής;

Ποιος είναι ο παραδοσιακός τρόπος ποιμαντικής;

Για να απαντήσουμε σ’ αυτό το ερώτημα, πρώτα πρέπει να κατανοήσουμε τι σημαίνει «εκκλησιαστική παράδοση» και, μετά, να διευκρινίσουμε τι είναι αυτό που αποτελεί την αυθεντία και το εκκλησιαστικό φρόνημα του ποιμένα.

Κατηγορία: /

Una Sancta

Καθώς περνούν οι μέρες ξεφυτρώνουν και κάποιοι που δημοσιοποιούν την διαφωνία τους τουλάχιστον όσον αφορά το πώς χαρακτηρίζονται οι άλλες Εκκλησίες. Προφανέστατα, η υφέρπουσα τρομοκρατία των… υπερλίαν ορθοδόξων, τους ανάγκασε στη Σύνοδο και τους αναγκάζει και τώρα να γίνουν «δηλωσίες» αποδοχής και πιστότητας των μονομανιών των «ορθοδόξων» τζιχαντιστών.

Όλα αυτά είναι εκδηλώματα του μεγέθους της ασθενείας μας. Ας το ομολογήσουμε ήρεμα και ταπεινά και όσοι λατρεύουμε τον Θεό που ψάχνει αφορμές να σώσει τα τέκνα του (αγ. Παχώμιος) και όχι να τα… εξαποστείλει στην κόλαση ας ξεκινήσουμε μια εις βάθος μελέτη των έργων του π. Γεώργιου Φλωρόφσκυ προκειμένου να αποφύγουμε και την Σκύλλα του συγκρητισμού και την Χάρυβδη της θεολογικής βλακείας.

Ας ξεκινήσουμε φυσικά (αφού για την Εκκλησία συζητάμε) από το βιβλίο του «Το Σώμα του Ζώντος Χριστού» με την όμορφη μετάφραση του Ι. Παπαδοπούλου, από το οποίο παραθέτουμε δυο ενδεικτικές υποσημειώσεις, από το επίμετρο στο βιβλίο, του μαθητή του  Φλωρόφσκυ Σεβ. Περγάμου Ιωάννη.


  1. Ο Φλωρόφσκυ αντιτίθεται έντονα στην ιδέα ότι ο δυτικός Χριστιανισμός και η Ορθοδοξία αποτελούν αυτόνομες και αυτάρκεις ιστορικές πραγματικότητες. Την ιδέα αυτή την ονομάζει «ιστορικό μύθο, ένα αμαρτωλό και επικίνδυνο μύθο». «Ο Χριστιανισμός, γράφει, είναι πράγματι διηρημένος. Εν τούτοις, τα διηρημένα κομμάτια πάντα ανήκουν από κοινού (belong together), αφού είναι απλώς (just) “μέρη” και “τμήματα” (parts and fragments). Κατά συνέπειαν, είναι νοητά μόνον όταν λαμβάνονται από κοινού, στο πλαίσιο και το φόντο (background) της αρχικής χριστιανικής ενότητας, η οποία διασπάστηκε... Η εδραιωμένη αυταπάτη (illusion) της αυτάρκειας πρέπει να καταρρεύσει». “Some Contributors to 25th century Ecumenical Thought”, Collected works, vol. XIV, σ. 210. — Με τη θέση του αυτή ο Φ. δεν υπονοεί ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι η Una Sancta. Απορρίπτει κατηγορηματικά τη «θεωρία των κλάδων» και κάθε παρεμφερή ιδέα, που θα έκανε την Ορθόδοξη Εκκλησία μια «εκκλησία» μεταξύ πολλών. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι πιστή συνέχεια της μιας, καθολικής Εκκλησίας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να νοείται και να υπάρχει χωρίς να βιώνει την «τραγωδία του σχίσματος», όπως την ονομάζει, δηλαδή χωρίς να αισθάνεται διαρκώς την ανάγκη και την έλλειψη εκείνων, με τους οποίους αποτελούσε κάποτε ένα «όλον». Αυτό σημαίνει η επίμονη απόρριψη από τον Φλωρόφσκυ. κάθε έννοιας αυτάρκειας, τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή.
  1. «Επιστροφή στους Πατέρες σημαίνει να προχωρήσουμε, όχι να οπισθοδρομήσουμε. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να είμαστε πιστοί στο πνεύμα όχι στο γράμμα των Πατέρων, να αφήσουμε τους εαυτούς μας να πυρακτωθούν από τη φλόγα της αναμμένης εμπνεύσεώς τους, όχι να συγκεντρώνουμε δείγματα για βοτανική συλλογή». “The ways of Russian Theology", Collected Works, vol. IV, σ. 191 εξ.
Κατηγορία: /

Πόνος-Σταυρός-Αγάπη

ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ

 

«Σταυρώθηκα με τον Χριστό. Δεν ζω πλέον εγώ αλλά είναι ο Χριστός που ζει μέσα μου» (Γαλ. 2, 19). Σε αυτά τα λόγια, ο Απόστολος Παύλος εκφράζει δυναμικά το μυστήριο της χριστιανικής ζωής, η οποία μπορεί να συνοψιστεί στην πασχαλινή δυναμική του θανάτου και της ανάστασης που λαμβάνεται και αρχίζει στο βάπτισμα.

Κατηγορία: /

Μηδέν κατά κενοδοξίαν

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

17.06.2016 : 13:02

Υπάρχουν άραγε χριστιανοί στο Κατάρ; Και πόσοι να είναι άραγε σ’ αυτή τη χώρα της απόλυτης μοναρχίας; Ελάχιστοι, αν βέβαια δεν σφάλλει η εγκυκλοπαίδεια (της Εκδοτικής Αθηνών) που ενημερώνει πως «η ολότητα σχεδόν του γηγενούς πληθυσμού και ένα μεγάλο μέρος των μεταναστών είναι μουσουλμάνοι σουνίτες». Αυτό το ισχνότατο «σχεδόν» αφορά η διένεξη δύο πατριαρχείων, που ερίζουν για την «πνευματική δικαιοδοσία επί του Κατάρ». Το Πατριαρχείο της Αντιοχείας κατήγγειλε την εισπήδηση των Ιεροσολύμων στα δικά του πνευματικά εδάφη και, ενοχλημένο, αποφάσισε να μη συμμετάσχει στη Σύνοδο της Ορθοδοξίας στην Κρήτη. Και «έλεος» να πει εδώ κάποιος μη αξιωματούχος της χριστιανοσύνης, και «Σώσον, Κύριε», θα το ’χει το δίκιο του. Γιατί είναι αδύνατο να κατανοήσει κανείς –και πολύ περισσότερο να συγχωρήσει– μια φιλονικία για το σχεδόν μηδέν. Αν οι ευλογημένοι διαφωνούν για τα τριτεύοντα, πώς θα ομονοήσουν στα μείζονα;

Κατηγορία: /

Πέρασαν τέσσερα χρόνια...

(Μνημόσυνο Μητροπολίτου Μελετίου)

 

Το Σάββατο 11 Ιουνίου στον Ιερό Ναό Αγ. Κωνσταντίνου Πρεβέζης, θα προσφερθεί απ᾿ τον επίσκοπο και τους ιερείς της πόλεως η Θ. Ευχαριστία και θα τελεσθεί μνημόσυνο για τον αείμνηστο Μητροπολίτη Πρεβέζης Μελέτιο.

Η ανθρώπινη ζωή είναι συνυφασμένη με το στημόνι του χρόνου και διαπλέκεται μαζί του (με τον χρόνο) σε μια πορεία μυστήριο, όσον αφορά το...μήκος του «ρούχου που υφαίνεται». Ο χρόνος δίνει και δυνατότητες στον άνθρωπο αλλά συγχρόνως και του αφαιρεί ζωτική ικμάδα οδηγώντας τον προς το τέρμα.

Κατηγορία: /

Ο Bono για τον Χριστό

Ο Bono για τον Χριστό

Αυτή η συνέντευξη με τον Bono σχετικά με τον Ιησού Χριστό είναι απλ(ά)ώς συναρπαστική. Διαβάστε την και εμπνευστείτε!

Κατηγορία: /

Το νεκρό γράμμα ή γιατί τόση διαφορά εφέτος στον εορτασμό του Πάσχα;

Οι αδελφοί μας Καθολικοί της Ελλάδος (ή δεν είναι αδέλφια, όσα αδέρφια είναι μαλωμένα;) δημοσίευσαν εφέτος μια όμορφη ανακοίνωση που επεξηγεί το γεγονός της τόσο μεγάλης χρονικής διαφοράς εορτασμού του Πάσχα μεταξύ Ορθοδόξων (1 Μαΐου) και Καθολικών (27 Μαρτίου). Την αναδημοσιεύουμε γιατί η αλήθεια είναι υπέρ πάντα και πάντας και γιατί δεν φοβόμαστε να αναγνωρίζουμε λάθη και κολλήματα μας. Όποιος φοβάται δεν έχει καταλάβει ούτε τι είναι μετάνοια ούτε τι είναι «υγεία» από την αγάπη της αλήθειας και βρίσκεται στην τραγωδία του «οὐ μέ πείσης κἄν μέ πείσης». Δυστυχώς πρέπει να ομολογήσουμε ότι βρισκόμαστε στο τέλμα μιας θριαμβολογούσας Εκκλησίας (όσον αφορά τα πρόσωπα-εκπροσώπους), που, εξ αυτού, καθόλου δεν γίνεται θριαμβεύουσα! Αντιθέτως εκτίθεται στα μάτια των σκεπτόμενων και τους εκθέτει (τους σκεπτόμενους) στον τραγικό δαιμονικό πειρασμό να μη διανοούνται να γίνουν μέλη της Εκκλησίας του Χριστού... από αξιοπρέπεια!!

Κατηγορία: /

Επιτρέπει ο Χριστός να καταριέσαι;

«Κάθε μέρα είναι η ημέρα της κρίσεως» έλεγε ο "άθεος" Αλμπέρ Καμύ, θεολογώντας πολύ καλύτερα από παπάδες και από δεσποτάδες, αφού επαναλάμβανε με λόγο συγκαιρινό την απόφανση του Χριστού: «περί παντός ἀργοῦ λόγου, λόγον δώσουσι οἱ ἄνθρωποι» (Ματθ. 12, 36). Δηλαδή για κάθε περιττό και ανωφελή λόγο θα τους απαιτηθεί να δώσουν λόγο οι άνθρωποι. Και, φυσικά αυτός ο λόγος υπομνηματισμένος από τον άλλο Του λόγο, ότι θα μας μετρήσει με τον τρόπο που μετράμε και ότι δεν Τον νοιάζει αν κηρύξαμε στο όνομα Του, ή βγάλαμε δαιμόνια με το όνομα Του, αφού τελικά δεν αποφύγαμε τον κίνδυνο και κάναμε το φάρμακο φαρμάκι και φαρμακωθήκαμε γινόμενοι τελικώς εργάτες της ανομίας... εμείς οι ιεροκήρυκες!!!

Μεγάλη Παρασκευή και στην πλατεία μιας πόλης ο Δεσπότης καταριέται τον υπουργό Παιδείας για το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία και τον Σύλλογο των Άθεων, που παραθέτει... «φανερό δείπνο» με κρέατα σε μέρα τέτοιας νηστείας.

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς;!

Κατηγορία: /

Επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στη Λέσβο

Κοινή διακήρυξη της Αυτού Αγιότητος Βαρθολομαίου, Οικουμενικού

Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως,

Της Αυτού Μακαριότητος Ιερωνύμου, Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος του Αγίου Πατρός Φγαγκίσκου

 

                            Στρατόπεδο προσφύγων Μόριας, Λέσβος

                                         Σάββατο, 16 Απριλίου 2016

                        

Από κοινού Διακήρυξη

Εμείς, ο Πάπας Φραγκίσκος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, συναντηθήκαμε στην ελληνική νήσο της Λέσβου για να δείξουμε τη βαθιά μας έγνοια μπροστά στην τραγική κατάσταση των πολυάριθμων προσφύγων, μεταναστών και αιτούντων άσυλο που ήρθαν στην  Ευρώπη διωγμένοι από συγκρουσιακές καταστάσεις και, σε πολλές περιπτώσεις, από απειλές της επιβίωσής τους. Η παγκόσμια γνώμη δεν μπορεί να αγνοεί τη γιγαντιαία ανθρωπιστική κρίση που προκλήθηκε από την εξάπλωση των ενόπλων βιαιοτήτων και διενέξεων, από τον διωγμό και τον εκτοπισμό θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων  όπως και από τον ξεριζωμό οικογενειών από τις εστίες τους, λόγω ασκήσεως βίας εναντίον της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς τους όπως και των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους και των ελευθεριών τους.

Κατηγορία: /

Φλούδα και περιεχόμενο

† π. Κωνσταντίνου Καλλινίκου

Κάποια κυρία, της οποίας και ο παππούς και ο πατέρας υπήρξαν μεγάλοι εθνικοί ευεργέτες μας, η οποία μεγάλωσε και σπούδασε στο Λονδίνο, όταν ρωτήθηκε από εμένα, γιατί δεν εκκλησιάζεται στον ναό που βαπτίστηκε, μου απάντησε, ότι δεν μπορεί να προσευχηθεί σε ναό από τον οποίο λείπει το κατανυκτικό (κατά την άποψή της) Όργανο. Μετά από καιρό έμαθα, ότι η κυρία αυτή προσχώρησε σε  άλλο δόγμα και παρέσυρε και τον άνδρα της και τα πέντε της παιδιά. Και επειδή ο άνδρας της είχε επίσης άλλους τέσσερεις αδελφούς, έγιναν αγγλικανοί και εκείνοι, ακολουθώντας τον (τον αδερφό τους) στην αποστασία του. Και έτσι πέντε μεγάλες και ισχυρές οικογένειες χάθηκαν οριστικώς για μας.

Αυτά σκεφτόμουν και μελαγχόλησα, όταν πληροφορήθηκα ότι συνοδική απαγόρευση απέκλεισε την εισαγωγή Οργάνου στην Κέρκυρα. Θέλοντας να παρηγορήσω τον ζηλωτή και Αποστολικό αρχιερέα της Κέρκυρας Αθηναγόρα Σπύρου, τον οποίο εκτιμώ πάρα πολύ και με τον οποίο συνδέομαι με φιλία, του έγραψα ένα ιδιωτικό γράμμα εκφράζοντας την συμπάθειά μου προς την προσπάθειά του. Χωρίς να μπορώ να το προβλέψω, το γράμμα δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες και έτσι έφτασε μέχρι τα μάτια του καλού μου συμμαθητή και αγαθού φίλου Σεβ. Μητροπολίτου Γόρτυνος Πολυκάρπου Συνοδινού, ο οποίος (όπως ήταν επόμενο!!!) οδηγήθηκε στο να μου ψάλλει ‘’τον αναβαλλόμενο’’.

Από μία άποψη έχει δίκιο. Μερικά ζητήματα είναι ακόμα πρόωρα να συζητηθούν δημοσίως, αν και γρήγορα και όχι πολύ αργότερα, θα είμαστε υποχρεωμένοι να τα λάβουμε υπόψη. Ο Σεβ. Γόρτυνος γράφει με τέτοιον αποδοκιμαστικό τρόπο για απεχθείς και ανωφελείς καινοτομίες και με χριστιανική ταπείνωση και αγάπη προς τους γνησίους ορθοδόξους αδελφούς μου, υπογραμμίζοντας σκοπίμως κάποιες λέξεις, ώστε ο αναγνώστης να μένει με την εντύπωση, ότι ο Καλλίνικος έγινε νεωτεριστής και αποσκίρτησε από την ορθοδοξία!!! Βεβαίως δεν είμαι αλάνθαστος. Πολύ πιθανόν σε κάποιες ψυχολογικές μου εκρήξεις, όταν έγραφα εντόνως τα αισθήματα που με ‘’έπνιγαν’’, να έσφαλλα όσον αφορά την τακτική παράθεση τους, όχι όμως την επιχειρηματολογία. Σε ένα θέμα βεβαίως δεν υποχωρώ προ του Σεβ. φίλου μου: Στην αγάπη μου για την Εκκλησία μας. Είμαι Ορθόδοξος και θα πεθάνω Ορθόδοξος. Ορθόδοξος όμως με ευρεία αντίληψη της πραγματικότητας και ‘’πεφωτισμένος’’. Ο Σεβ. Γόρτυνος έχοντας ‘’υπό μάλης’’ (διαρκώς στα χέρια του) τον Κ. Οικονόμον που έζησε σε άλλες συνθήκες προ εκατό ετών, πιστεύει μαζί με εκείνον ότι δεν είναι δυνατόν να διαβιώσει στην Ευρώπη Έλληνας κληρικός χωρίς να χάσει την Ορθοδοξία του. Κάτι τέτοιο όμως είναι μια άδικη πρόληψη.

Να προσκολληθώ στις πατρικές μου παραδόσεις, με έκανε η ζωή στα ξένα! Πρώτον, γιατί μου έδωσε δυνατότητα πρόσβασης σε βιβλιοθήκες και σε άλλα μέσα, που δεν είχα στην πατρίδα, ώστε να γνωρίσω τους θησαυρούς των πατέρων μας. Δεύτερον, μου φανέρωσε πόσο σέβονται τα δικά μας οι ξένοι. Και τρίτον, με απάλλαξε από τα γνωστά και τετριμμένα του εκκλησιαστικού μας κύκλου θεάματα και ακούσματα που τίποτα ουσιαστικό δεν έχουν( ή μάλλον το αντίθετο). Ποιες είναι οι προσωπικές μου ιδέες για τις οποίες κατηγορούμαι από τον Σεβ. φίλο μου; Τις έχω φανερώσει ήδη σε αυτόν, απ’ όταν ήμασταν συμμαθητές. Εκείνος ισχυρίζεται ότι η Εκκλησία δεν αλλάζει τους τύπους της. Εγώ υποστηρίζω ότι η Εκκλησία, όσον αφορά τους τύπους της, δεν έπαυσε να καινοτομεί˙ για αυτό έγραψα και τον ‘’Χριστιανικόν Ναόν’’ για να καταδείξω ότι διαρκώς οι τύποι αλλάζουν και δεν πρέπει να αντιδικούμε για σκιές!

Καινοτομούσε, Σεβασμιότατε φίλε, η Εκκλησία, όταν αποδέχονταν τον Βυζαντινό ρυθμό. Καινοτομούσε, όταν έχτιζε άμβωνα για το κήρυγμα. Καινοτομούσε, όταν έχτιζε την προσκομιδή δίπλα από την Αγ. Τράπεζα, παρότι κάτι τέτοιο ήταν άγνωστο στις αρχαίες λειτουργίες. Καινοτομούσε, όταν μετά από αιώνες άρχισε να χρησιμοποιεί το αντιμήνσιο, το ζέον, την λαβίδα. Καινοτομούσε όταν έστηνε τέμπλα αντί χωριστικού κιγκλιδώματος, μπροστά στα Άγια. Καινοτομούσε, όταν αντικαθιστούσε τα σήμαντρα με τα νεώτερα κωδωνοστάσια. Καινοτομούσε, όταν άφηνε τα χειρόγραφα λειτουργικά βιβλία και χρησιμοποιούσε έντυπα. Καινοτομούσε, όταν ‘’μόλις προ ολίγου’’ στόλιζε τους επισκόπους με σάκκους και μίτρες. Καινοτομούσε, όταν αντικαθιστούσε την αρχαία κουρά με την κοτσίδα. Καινοτομούσε, όταν εγκατέλειψε το σκιάδιο και πήρε το καλυμαύχιο. Καινοτομούσε, όταν πλούτιζε την λατρεία της με νέους ύμνους και προσευχές, κάποια από τα οποία γραφήκαν μόλις τον προηγούμενο αιώνα. Και εξακολουθεί η εκκλησία να καινοτομεί και θα καινοτομεί εφόσον ζει. Με αυτό το σκεπτικό επέτρεψε την ευρωπαϊκή μουσική όταν το απαίτησαν οι χριστιανοί, παρότι αυτή η μουσική υστερεί της κατανυκτικής βυζαντινής. Αποδέχθηκε το ηλεκτρικό ρεύμα στους ναούς σαν προτιμότερο από τις λαμπάδες που καπνίζουν. Επέτρεψε οι ιερείς να φορούν περιλαίμια, επίσημα παπούτσια και παντελόνια αντί για τις βράκες του παππού μου. Κάνει συγκαταβάσεις στα κωλύματα του γάμου, όταν άλλοτε απειλούσε με αφορισμούς κάτι τέτοιο. Κλείνει τα μάτια της στην περικοπή της αυστηρότητας των νηστειών. Καταφεύγει στην βοήθεια των εφημερίδων και των κατηχητικών σχολείων. Συμπροσεύχεται με Αγγλικανούς και Λουθηρανούς («καινοτομία» εναντίον της οποίας θα έριχνε τους μύδρους της ευγλωττίας του, ο Κωνσταντίνος Οικονόμος) Και η χρήσιμη και αναγκαία μεταβολή του ημερολογίου καινοτομία ήταν… Και έτσι πρέπει να γίνεται, αφού καινοτομία στους τύπους δεν είναι θυσία της ουσίας και προδοσία της πίστεως, όπως κραυγάζουν αυτοί που προσπαθούν να δικαιολογήσουν την πνευματική τους σύγχυση, αλλά προσαρμογή της ουσίας της ακατανίκητης πίστεώς μας, στις κάθε φορά δημιουργούμενες ανάγκες.

    Γι ´ αυτό και οι μυαλωμένοι εκκλησιαστικοί υπεύθυνοι δεν προεξοφλούν τα θέματα όταν πρόκειται για τέτοιες υποθέσεις με τελεσίδικες αποφάσεις, αλλά αφήνουν "την πόρτα ανοιχτή", γιατί δεν γνωρίζουν ποιες θα είναι "αύριον" οι θρησκευτικές ανάγκες σχετικά με όλα αυτά τα εξωτερικά θέματα.

Ο σεβασμιότατος φίλος μου προσθέτει ότι κανένας ιεράρχης ή και πατριάρχης δεν μπορεί να καινοτομεί χωρίς την έγκριση όλης της Εκκλησίας, που αποφαίνεται σε τοπική ή οικουμενική Σύνοδο.
Φοβάμαι ότι η διάγνωση του αυτή δεν είναι αληθής. Η διοικητική αρχή της Εκκλησίας δεν εισηγείται και δεν δημιουργεί τους εξωτερικούς τύπους της θρησκευτικότητας. Παρακολουθεί απλώς την εξέλιξη της Εκκλησιαστικής ζωής και αναλόγως ρυθμίζει το πηδάλιο βάσει των αρχών του Ευαγγελίου.

Αναστάτωσε κατ´ αρχάς το εκκλησιαστικό σώμα η έριδα για το πότε, της εορτής του Πάσχα. Προηγήθηκε ατομική συζήτηση και προσπάθεια και κατόπιν η πρώτη Σύνοδος της Νικαίας, αφού ζύγισε τα υπέρ και τα κατά, κατέληξε στον κανόνα της. Γοητεύθηκε ο λαός θαυμάζοντας την αγγελική πολιτεία Αγίων ποιμένων, αξιολόγησε την παρθενία ως ένα ανώτερο ηρωισμό και κατόπιν η νομοθετούσα Εκκλησία, όρισε την αρχιεροσύνη μόνον για τους μοναχούς-παρθένους -αγάμους.
Παρέσυραν οι προτεστάντες με τις ιεραποστολές τους, τους χριστιανούς μας, και το 1836 εγκύκλιος Συνοδική διέτασσε να καίονται οι Γραφές, που είναι σε δημώδες γλωσσικό ιδίωμα!! Τώρα μας φαίνονται λογικά κάποια προτεσταντικά τμήματα και οι πάστορες υψώνουν ατρόμητες φωνές υπέρ των αδελφών μας που σφαγιάζονται, και να, Μητροπολίτες και Πατριάρχες της Ανατολής συμπροσεύχονται μαζί τους. Ακόμα και η αλλαγή του ημερολογίου, όπως ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί, δεν προέκυψε "πάνοπλος" από μια μία διάταξη οικουμενικής αποδοχής, αλλά γεννημένη από τις ανάγκες των πιστών, και σιγά-σιγά και διαρκώς προχωράει προς την τελειωτική της έγκριση και εκ των άνω.
Όλα αυτά γιατί, δεν είναι η διοικούσα Εκκλησία που γεννάει τα ζητήματα, αλλά αυτή που τα ρυθμίζει, όταν γεννιούνται από τις ανάγκες της κοινωνίας.

Η ποικιλία των τύπων, μας λέει ο Σεβ, θα μας σπρώξει στην αναρχία και τον Προτεσταντισμό!! Βεβαίως επιβάλλεται ομοιόμορφο τυπικό εφ´ όσον έχουν την ίδια θρησκεία-πίστη. Πότε όμως το τυπικό και το δόγμα αξιολογήθηκαν ίσης αξίας; Και πότε η Εκκλησία δεν ανέχτηκε μια ποικιλία τύπων, κάνοντας συγκατάβαση στις ανάγκες των παιδιών της; Δεν είχε η Εκκλησία στο παρελθόν παρά πολλές λειτουργίες; Δεν είχε "συστεγασμένες" (κατά τους αιώνες της ζωής της, που ονομάζουμε "χρυσούς") την Αφρικανική, την Μικρασιατική, την Αλεξανδρινή και την Αντιοχειανή σχολή; Μέσα στην Εκκλησία, ο μέγας Απόστολος Παύλος δεν καταπολέμησε την περιτομή και συγχρόνως την ενήργησε αναλόγως και κατά τις περιστάσεις; Ας διαβάσει ο Σεβ. το 22 κεφ. του 5ου βιβλίου της εκκλησιαστικής ιστορίας του Σωκράτους και θα δει εκεί ποσό διαφορετικά ήθη και έθιμα συνυπήρχαν αρμονικά εκείνη την εποχή. "Καμμία από τις θρησκείες, γράφει, δεν έχει τα ίδια έθιμα, έστω και αν έχει τα ίδια πιστεύματα. Ακόμα και αυτοί που έχουν την ίδια πίστη, διαφωνούν μεταξύ τους περί τα έθιμα."
Και αρχίζει στη συνέχεια ένα μακρύ κατάλογο διαφορών, ως προς τις νηστείες, την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας, τον έγγαμο και άγαμο κλήρο, τις βαπτίσεις, της θέση της Αγίας Τράπεζας, τον φωτισμό, τα Σάββατα κλπ, κλπ.

Η ποικιλία στον τρόπο έκφραση της πίστεως δεν είναι αταξία και διαφορά, αλλά φανέρωση της ζωής, που σκιρτά και εκδηλώνεται ποικιλοτρόπως. Σιδερένια... Οικονόμειος (αφορά τον κ. Οικονόμο) πανοπλία...σκοτώνει, δεν βοηθά το Εκκλησιαστικό σώμα. Κάποιες συγκαταβάσεις και "οικονομίες" χρειάζονται, αν δεν θέλουμε να χάσουμε τους Χριστιανούς μας! Όπως στη φύση έτσι και στη θρησκεία είναι των αδυνάτων αδύνατον να υπάρχει πανομοιότυπη επανάληψη. Μπορείτε να έχετε πανομοιότυπα και απαράλλακτα νομίσματα ή ποτήρια ή καρφιά ή μαχαιροπήρουνα,  όλα προϊόντα μιας άτυπης μηχανής · ποτέ όμως δεν θα έχετε θρησκεύοντας ανθρώπους λογικούς και ελεύθερους, απαραλλάκτως ίδιους!

Αρκεί να δοξάζεται ο Κύριος και δεν βλάπτει αν δοξασθεί με τύμπανα και χορούς! Ο Σεβ. βλέπει προς τα πίσω. Εγώ βλέπω προς τα μπρός. Κατά την γνώμη του, το Άγιο Πνεύμα μονάχα ένα Δαβίδ έπλασε, ένα Ρωμανό, ένα Χρυσόστομο. Εγώ πιστεύω και περιμένω νέους Δαβίδ στην Εκκλησία μας, νέους Ρωμανούς, νέους Χρυσοστόμους, ως απόδειξη του ότι μένει στην Εκκλησία το Άγιο Πνεύμα και διαρκώς την εμπνέει. (...Το Πνεύμα μη σβέννυτε προφητείας μη εξουθενεῖτε...Α ´ Θεσσαλ. 5,19).

Μπορεί κάποιοι να έχουν στυλωμένα τα ματιά τους περιπαθώς στην Αγία Σοφία του Ιουστινιανού, που κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα θα κρημνιστεί, εγώ είμαι περισσότερο από βέβαιος, ότι ο Θεός θα αναστήσει και άλλους Ιουστινιανούς που θα κτίσουν προς τιμήν Του, και για την δόξα Του κτίρια λαμπρότερα και περισσότερο σεβαστά και από την Αγία Σοφία.

Μάντσεστερ Αγγλίας,

Ναός Ευαγγελισμού

14 Ιουλίου 1928

+Κωνσταντίνος Καλλίνικος.


Σωκράτους (379-440 μΧ)

Εκκλησιαστική Ιστορία

Βιβλίο 5ο, Κεφ. 22

 

"Περί των διαφωνιών για το Πάσχα στις διάφορες περιοχές, και περί των βαπτισμάτων των νηστειών, των γάμων, και λοιπών παρατηρήσεων."

 

Αυτό που αντιλαμβάνομαι περί του Πάσχα, νομίζω οτι δεν ειναι άκαιρο να το παρουσιάσω δι ´ ολίγων, διότι δεν μου φαίνεται οτι ευλόγως φίλονίκησαν οι παλαιοί περί το Πάσχα, αλλά ούτε και οι σύγχρονοι, που επιδιώκουν να ακολουθούν τα Ιουδαϊκά έθιμα.  Δεν σκέφτονται, ότι αφού ο Ιουδαϊσμός έγινε Χριστιανισμός, έπαυσαν οι ακριβείς τυπικές διατάξεις του Μωσαϊκού Νόμου και αυτό ειναι φυσικά αυτονόητο! Δεν επέτρεψε κανένας νόμος του Χριστού στους Χριστιανούς να... Ιουδαιζουν. Αντιθέτως ο απόστολος εμπόδισε κάτι τέτοιο, απορρίπτοντας όχι μόνον την περιτομή αλλά συμβουλεύοντας να μην ασχολούμαστε με Ιουδαϊκές γιορτές. Γι´ αυτό γράφοντας στους Γαλάτες λέει: Πεστε μου, σεις που θέλετε να είστε υπό τον νόμον, δεν αφουγγράζεστε τον νόμο; Και αφού τους λέει λίγα ακόμα, αποδεικνύει ότι είναι δούλος ο Ιουδαϊκός λαός και ότι εις ελευθερίαν εκλήθησαν οι Χριστιανοί, συμπληρώνοντας, καθόλου να μην ασχολούνται με ημέρες και μήνες και χρόνους. Αλλά και στην επιστολή του προς Κολασσαεις διατρανώνει οτι ειναι σκιές οι τέτοιου είδους ασχολίες, και επεξηγεί: Κανένας να μην επιτρέπετε να σας κρίνει για φαγητά ή για ποτά ή για γιορτές ή για καινούργιους μήνες ή Σάββατα τα οποία είναι σκιά των μελλόντων. 
Στην επιστολή δε προς Εβραίους, ο ίδιος ο Απόστολος, επισφραγίζοντας όλα αυτά λέει: Μετατιθεμένης της Ιερωσύνης αυτονοήτως γίνεται και του νόμου μετάθεση. Πουθενά λοιπόν ο Απόστολος ή τα Ευαγγέλια δεν επιφόρτισαν τους χριστιανούς με ζυγό δουλείας, αλλά και το Πάσχα και τις άλλες γιορτές τις άφησαν να τις τιμούν οι άνθρωποι, ως έκφραση ευγνωμοσύνης των ευεργετηθέντων.

Επειδή λοιπόν αγαπούν τις γιορτές οι άνθρωποι, γιατί ξεκουράζονται σ´ αυτές από τους κόπους τους, κάθε περιοχή αποφάσισαν δημιουργώντας ένα έθιμο τοπικό, να γιορτάζουν το Σωτηριώδες Πάθος και το Πάσχα. Ο Χριστός και οι απόστολοι δεν άφησαν κάποιο νόμο σχετικά, ούτε με καταδίκη ή τιμωρία ή κατάρα μας απείλησαν τα Ευαγγελία ή οι απόστολοι, όπως ο μωσαϊκός νόμος τους Ιουδαίους. 
Απλώς τα Ευαγγελία, προς διασυρμόν των Ιουδαίων που έκαναν μιαρούς φόνους κατά τις εορτές, ιστορικώς αναφέρουν ότι ο Σωτήρας μας έπαθε κατά την εορτή των Αζύμων.
Σκοπός των αποστόλων ήταν, όχι να νομοθετούν για τις ημέρες των εορτών, αλλά να προτείνουν σωστό τροπο ζωής και θεοσέβεια. Νομίζω ότι, όπως πολλές από τις τοπικές συνήθειες, έτσι ρυθμίστηκε και η γιορτή του Πάσχα· αφού κανένας Απόστολος δεν πρότεινε κάτι γι ´ αυτήν. Και φαίνεται αυτό απο την πραγματικότητα. Παρά πολλοί στην Μικρά Ασία συνέχισαν την αρχαία συνήθεια της γιορτής, στην 14η του μηνός Νισάν, παραβλέποντες την ημέρα του Σαββάτου. Και κάνοντας κάτι τέτοιο δεν διαφώνησαν με εκείνους που με άλλο τροπο γιόρταζαν το Πάσχα, μέχρις ότου ο επίσκοπος Ρώμης Βίκτωρας, υπερβάλλοντας, έκανε "ακοινώνητους" τους "Τεσσαρεσκαιδεκατίτες" της Μικράς Ασίας. 
Τότε ο Ειρηναίος, ο επίσκοπος Λυών της Γαλλίας, τον επέπληξε με επιστολή του, επιτιμώντας τον για την υπερβολή και διδάσκοντάς τον, ότι και στο παρελθόν ο διαφορετικός εορτασμός του Πάσχα δεν γινόταν αφορμή χωρισμού απο την κοινωνία των αδελφών. Του έγραψε επίσης οτι ο Πολύκαρπος ο επίσκοπος της Σμύρνης, που μαρτύρησε, είχε κοινωνία με τον Ανίκητο Ρώμης, χωρίς να διαφοροποιείται για την εορτή, παρ´ ότι και αυτός, κατά την τοπική συνήθεια της Σμύρνης, γιόρταζε το Πάσχα στις 14 του μηνός Νισάν, οπως περιγράφει ο ιστορικός Ευσέβιος στην Εκκλησιαστική του ιστορία.

Κάποιοι λοιπόν, όπως είπα, στη Μικρά Ασία ακολουθούσαν την 14η του μηνός Νισάν, κάποιοι Ανατολικοί τηρούσαν το Σάββατο της εορτής διαφωνούσαν όμως για τον μήνα. Οι πρώτοι έλεγαν ότι πρέπει να ακολουθούμε τους Ιουδαίους για την εορτή (παρ´ οτι δεν τηρούσαν την ακρίβεια), οι άλλοι γιόρταζαν μετα την Ισημερία αποφεύγοντας  να γιορτάζουν μαζί με τους Ιουδαίους ισχυριζόμενοι ότι όταν ο ήλιος είναι στον Κριό, που κατά τους Αντιοχείς ονομάζεται Ξάνθικος και από τούς Ρωμαίους Απρίλιος, τότε αρμόζει να γιορτάζουμε το Πάσχα και όχι όπως τώρα οι πλανεμένοι Ιουδαίοι, αλλά όπως οι παλαιοί, σύμφωνα με όσα γράφει ο Ιώσηπος στο τρίτο κεφ. της Ιουδαϊκής Αρχαιολογίας του.

Αυτοί λοιπόν πράττοντας έτσι ουδέποτε διαφωνούσαν μεταξύ τους, και όλοι οι υπόλοιποι, μέχρι την Δύση και τον ωκεανό, μετά την Ισημερία γιόρταζαν, κατά την αρχαία τους συνήθεια. Όλοι όμως αυτοί έχοντας καθένας τον δικό του τρόπο ουδέποτε διαφώνησαν μεταξύ τους και δεν αλλοίωσε την εορτή αυτή η σύνοδος του Κωνσταντίνου όπως φημολογείται απο κάποιους. Ο Κωνσταντινος έγραψε στους διαφωνούντες για την εορτή, να μιμούνται τους πολλούς, όντας αυτοί οι λίγοι! Η επιστολή του βρίσκεται ολόκληρη στο τρίτο βιβλίο της ιστορίας του Ευσέβιου για τον βίο του Κωνσταντίνου. Αυτά που αφορούν το Πάσχα έχουν ως εξής: "Είναι ευταξία περί το Πάσχα, αυτό που ακολουθούν οι Εκκλησίες της Δύσεως της Ανατολής και του Βορρά. Χάριν της ομοφωνίας όλοι αποφάσισαν ότι έτσι είναι καλά και εγώ συμφώνησα στη γνώμη τους, ώστε, όλοι παντού,  μία και σύμφωνη γνώμη και απόφαση να τηρούν, και ας το δεχθεί ευχαρίστως και η δική σας σύνεση και σοφία.

Ας σκέφτεστε, οχι μόνο την πλειοψηφία των Εκκλησιών που αποφάσισαν έτσι αλλά και ότι έτσι είναι το σωστότερο και αγιότερο αφού απαιτεί η πνευματική ακρίβεια να μην έχουμε καμμία επικοινωνία με τους επίορκους Ιουδαίους." Τέτοιας ποιότητας ήταν η επιστολή του Βασιλιά.

Οι Τεσσαρεσκαιδεκατίτες έλεγαν οτι την παράδοση αυτή την έχουν από τον αγ. Ιωάννη τον Θεολόγο, ενώ οι Δυτικοί ισχυρίζονται ότι την συνήθεια παρέλαβαν από τους αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Ούτε οι μεν, ούτε οι δε, είχαν γι ´ αυτά έγγραφες αποδείξεις, άρα συμπεραίνω ότι η συνήθεια καθιέρωσε την γιορτή του Πάσχα.

Καμμία από τις θρησκείες δεν τηρεί απαράλλακτα έθιμα ακόμα και όταν έχει για κάποια πράγματα την ίδια γνώμη. Ακόμα και αυτοί που έχουν την ίδια πίστη διαφωνούν μεταξύ τους ως προς τα έθιμα, γι αυτό θεωρώ αναγκαίο να παρουσιάσω λίγα πράγματα περί των εθίμων της Εκκλησίας.

Την νηστεία πριν το Πάσχα βλέπουμε να την τηρούν διαφοροτρόπως οι Εκκλησίες. Οι Ρωμαίοι τρεις συνεχείς εβδομάδες προ του Πάσχα, εκτός Σαββάτου και Κυριακής, νηστεύουν. Οι χριστιανοί του Ιλλυρικου, όλης της Ελλάδος και της Αλεξάνδρειας, έξη βδομάδες νηστεύουν και την ονομάζουν " Τεσσαρακοστη". Άλλοι ανεξάρτητα και από τους δύο, εφτά εβδομάδες νηστεύουν και μόνον τρία πενθήμερα διακεκομμένως νηστεύοντες, αποκαλούν την περίοδο Τεσσαρακοστή. Και είναι να θαυμάζει κανείς πως όλοι, την περίοδο την ονομάζουν Τεσσαρακοστή, καθένας σκαρφιζόμενος διαφορετική αιτιολογία για την ονομασία! Και θα δει κανείς διαφωνία όχι μόνον στον αριθμό των ημερών νηστείας αλλά και στο είδος των απεχομένων τροφών. Άλλοι απέχουν εντελώς των εμψύχων, άλλοι τρώνε μόνον ψάρια. Κάποιοι μαζί με τα ψάρια τρώνε και πουλιά, ισχυριζόμενοι οτι και αυτά (τα πτηνά) προήλθαν....απο το νερό κατα τη διήγηση του Μωϋσή!! Κάποιοι άλλοι δεν τρώνε αυγά και φρούτα· κάποιοι τρώνε μόνον ξηρό ψωμί· κάποιοι ούτε και αυτό! Άλλοι νηστεύοντες μέχρι τις τρεις το απόγευμα έχουν άλλη διατροφή. Και επειδή κανένας για όλα αυτά δεν εχει καμμία γραπτή μαρτυρία, γίνεται φανερό οτι οι απόστολοι επέτρεψαν στην γνώμη και επιλογή καθενός την εργασία του καλού και όχι εξ ανάγκης ή φόβου.

Υπάρχει λοιπόν αυτή η διαφωνία στις Εκκλησίες για την νηστεία, για δε τις από κοινού προσευχές άλλα ανάλογα! Όλες οι Εκκλησίες της Οικουμένης τα Σάββατα της εβδομάδος τελούν τα μυστήρια, όμως η Ρώμη και η Αλεξάνδρεια από κάποια αρχαία παράδοση τους δεν το κάνουν!

Οι Αιγύπτιοι γείτονες των Αλεξανδρινών και οι κάτοικοι της Θηβαΐδας κάνουν συνάξεις τα Σάββατα αλλά δεν κοινωνούν των μυστηρίων όπως οι χριστιανοί. Μετά απο τα γεύματα και την κοινή ευωχία τελούντες την ευχαριστία το απόγευμα,    μεταλαμβάνουν των Μυστηρίων. Επίσης στην Αλεξάνδρεια την Τετάρτη και την Παρασκευή διαβάζουν τις Γραφές και τις ερμηνεύουν οι διδάσκαλοι και γίνεται σύναξη χωρίς προσφορά Ευχαριστίας. Αυτό είναι αρχαία παράδοση στην Αλεξάνδρεια.

Ο Ωριγένης την περισσότερη διδασκαλία του την έκανε αυτές τις ημέρες στην Εκκλησία. Ο Ωριγένης ήταν σοφός διδάσκαλος και συνειδητοποίησε ὀτι ακόμα και τα ελαφρότερα του νόμου του Μωϋσή είναι δύσκολο να τηρηθούν απόλυτα.
Έλεγε ότι ένα Πάσχα και μόνον υπήρξε αληθινό, αυτό που ετέλεσε ο Σωτήρας Χριστός, που Σταυρούμενος και έχοντας τον Σταυρό τρόπαιο κατά του διαβόλου, συνέτριψε τις αντικείμενες δυνάμεις.

Στην Θεσσαλία υπάρχει ένα άλλο έθιμο, όποιος γίνει κληρικός εκεί την γυναίκα που παντρεύτηκε πρίν γίνει κληρικός, αφού έγινε, αν συνεχίσει να την έχει ως γυναίκα τον αποκηρύττουν! Στην ανατολή το αφήνουν στην απόφασή τους, ακόμα και των επισκόπων, αν θέλουν, ώστε να μην το κάνουν εξ επιβολής νόμου, και πολλοί εξ αυτών απόχτησαν παιδιά κατά την θητεία τους ως επισκόπων. Αρχηγός αυτού του θεσσαλικού εθίμου ο Τρίκκης Ηλιόδωρος στον οποίον αποδίδονται ερωτικά βιβλία, ότι τα έγραψε ως νέος και τα ονόμασε ‘’Αιθιοπικά’’. Αυτή η συνήθεια επικρατεί στην Θεσσαλονίκη στην Μακεδονία και στην Ελλάδα. Και άλλο έθιμο συνάντησα στην Θεσσαλία· βαπτίζουν μόνον τις ημέρες του Πάσχα! Γι᾿  αυτό οι περισσότεροι πεθαίνουν αβάπτιστοι.

Στην Αντιόχεια της Συρίας οι ναοί έχουν ανεστραμμένο προσανατολισμό, το θυσιαστήριο δεν ‘’βλέπει’’ κατ΄ ανατολάς αλλά προς δυσμάς. Στην Ελλάδα δε και στα Ιεροσόλυμα και την Θεσσαλία τις εσπερινές προσευχές τις τελούν παραπλήσια με τους Ναυατιανούς της Κωνσταντινουπόλεως. Επίσης στην Καισάρεια της Καππαδοκίας και στην Κύπρο τα Σάββατα και τις Κυριακές πάντοτε μετά τον εσπερινό οι πρεσβύτεροι και οι επίσκοποι ερμηνεύουν τις γραφές. Οι Ναυατιανοί του Ελλησπόντου διαφορετικά από αυτούς της Κωνσταντινουπόλεως τελούν τις προσευχές, παραπλησίως κατά πολύ με την επίσημη εκκλησία.

Καθολοκληρίαν λοιπόν, παντού και σε όλες τις θρησκείες, δεν μπορείς να βρείς να συμφωνούν οι ευχές κατά πάντα για το ίδιο θέμα! Οι πρεσβύτεροι στην Αλεξάνδρεια δεν διδάσκουν και αυτό άρχισε από τότε που ο Άρειος τάραξε την Εκκλησία. Στην Ρώμη νηστεύουν και το Σάββατο. Στην Καισάρεια της Καππαδοκίας αυτοί που αμαρτάνουν, μετά το Βάπτισμα, τους αποκόπτουν από την Εκκλησιαστική κοινωνία, όπως οι Ναυατιανοί, όπως και οι Μακεδονιανοί του Ελλησπόντου και οι Τεσσαρεσκαιδεκατίτες της Ασίας. Οι Ναυατιανοί της Φρυγίας δεν δέχονται τους διγάμους· οι Χριστιανοί της Κωνσταντινουπόλεως ούτε τους δέχονται φανερά, ούτε τους απορρίπτουν  εκπεφρασμένα, ενώ οι Χριστιανοί της Δύσεως τους δέχονται κατευθείαν. Αίτιοι αυτών των διαφορών , όπως νομίζω, ήταν οι προϊστάμενοι των Εκκλησιών, οι οποίοι αφού παρέλαβαν από τους προκατόχους τους αυτές τις συνήθειες, τις παρέδοσαν στους διαδόχους τους, ως νόμο!

Όλα  τα εκκλησιαστικά έθιμα που υπάρχουν στις πόλεις και στις χώρες, είναι δύσκολο να τα καταγράψει κανείς ή μάλλον αδύνατον. Αρκετά ήταν και τα όσα είπαμε προς απόδειξη του γιατί κατά τόπους είχε διαφορετική εορταστική λύση το Πάσχα. Λένε περιττά και ανόητα όσοι διαδίδουν ότι η Σύνοδος της Νικαίας επιδίωξε να παρεκκλίνουν την γιορτή του Πάσχα, αφού, οι συναχθέντες εκεί (στην Νίκαια) προσπάθησαν να ενώσουν σε συμφωνία για το θέμα τους λαούς, που πριν κυριολεκτικώς εμάχοντο. Φυσικά το ότι αμέσως από τους αποστολικούς χρόνους υπήρχαν πολλές διαφωνίες για τέτοια θέματα, δεν διέφυγε της προσοχής ούτε των αποστόλων όπως μαρτυρεί το βιβλίο των Πράξεων. Όταν οι απόστολοι κατάλαβαν ότι θα γίνει αναστάτωση από την διαφωνία σχετικά με τους ειδωλολάτρες (περιτομή) ανάμεσα στους χριστιανούς, συνάχθηκαν σε Σύνοδο και θέσπισαν ένα νόμον του Θεού που τον κοινοποίησαν με την μορφή επιστολής. Με την επιστολή ελευθέρωσαν τους χριστιανούς αφ΄ ενός από την δουλεία στην βλακεία, αφ ετέρου δε δίδαξαν τον ασφαλή και ορθό τρόπο ζωής  και τον δρόμο που οδηγεί στην θεοσέβεια, φανερώνοντάς τους όσα είναι αναγκαία να τηρούν. (Πραξ. 15, 22-29).

Έτσι ρύθμισε ο Θεός, αυτό λέει η επιστολή όταν γράφει: ‘’Τό άγιο Πνεύμα διδάσκει να μη προσθέσουμε επιπλέον βάρος εκτός του αναγκαίου, και οφειλομένου να τηρηθεί. Κάποιοι βεβαίως και αμελούν το θέλημα του Θεού και θεωρούν αδιάφορη υπόθεση την πορνεία και αγωνίζονται για τα τυπικά και τις ημέρες σαν να πρόκειται για την ψυχή τους. Αντέστρεψαν τις εντολές του Θεού και νομοθέτησαν οι ίδιοι για τον εαυτό τους, αφού πράττουν ενάντια σ΄ όσα θέλει ο Θεός.

Μπορούμε λοιπόν το λόγο για το Πάσχα να τον επεκτείνουμε και να φανερώσουμε ότι ούτε οι Ιουδαίοι δεν τηρούν τον ακριβή χρόνο και τον τύπο, και οι Σαμαρείτες, όντας ένα κομμάτι των Ιουδαίων, πάντοτε μετά την Ισημερία κάνουν αυτή την γιορτή. Αυτή τη υπόθεση βέβαια χρειάζεται ιδιαίτερη και μακρά έρευνα , αυτό δε μόνον λέω, ότι όσοι τους αρέσει να ακολουθούν τους Ιουδαίους  και να τηρούν απαραχάρακτα τους τύπους, με κανένα τρόπο δεν πρέπει να είναι ‘’παρακάτω’’ από αυτούς! Αφού λοιπόν θέλουν να τηρούν απαρεγκλίτως τα πάντα, δεν το οφείλουν κάτι τέτοιο μόνον για παρατηρήσεις σε μήνες και μέρες αλλά και για τα άλλα  όσα ο Χριστός, γεννηθείς ‘’υπό τον Μωσαϊκό νόμο’’ έπραττε και υπέμενε τηρώντας όλα τα τυπικά, αδικούμενος από τους Ιουδαίους  παρ΄ ότι τους ευεργετούσε.

Ανέβηκε σ΄ ένα πλοίο και εδίδασκε· το Πάσχα διέταξε να το γιορτάσουν σ΄ ένα στρωμένο ανώγεο·  το δεμένο πουλάρι διέταξε να λυθεί· αυτόν που κουβαλούσε μια στάμνα νερό τον έδωσε σημάδι σ΄ αυτούς που ετοίμαζαν το Πάσχα· και ένα σωρό άλλα περιστατικά γραμμένα στα Ευαγγέλια. Απ΄ όλα αυτά τίποτε δεν τηρούν κατά τους εξωτερικούς τύπους αυτοί που επιδιώκουν να δικαιωθούν εξ αιτίας της εορτής. Κανένας διδάσκαλος της Εκκλησίας, δεν έχει μιλήσει από πλοίο· κανένας δεν επεδίωξε να γιορτάσει το Πάσχα σε ανώγεο· Κανένας δεν πήρε ένα πουλάρι δεμένο· δεν έστειλαν κανέναν να φέρει μια στάμνα νερό για να τηρηθούν τα εξωτερικά· όλα αυτά, και αυτή την αντίληψη, τα θεώρησαν Ιουδαϊκές παρατηρήσεις. Οι Ιουδαίοι αγωνίζονται να τηρήσουν περισσότερο εξωτερικώς τά θέματα και πολύ λιγότερο με την ψυχή τους. Γι αυτό και είναι ένοχοι, κατάρας, γιατί τον νόμο του Μωϋσή τον τηρούν κατά τους τύπους και δεν το λαμβάνουν ως οδό προς την αλήθεια.

Οι φιλικά προσκείμενοι στους Ιουδαίους, θεωρητικά αποδέχονται όλα τα παραπάνω, όμως κάνουν άσπονδο πόλεμο για τις παρατηρήσεις μηνών και ημερών πετόντας στην άκρη την αγάπη. Έτσι είναι ανάγκη και αυτούς γι αυτά να τους καταδικάζουμε  εξ ίσου με τους Ιουδαίους και να τους καταρώμεθα. Αρκετά τα όσα είπαμε γι αυτούς, ας ξαναγυρίσουμε στο θέμα που συζητούσαμε πρίν.

Η Εκκλησία αφού διαιρέθηκε μια φορά, δεν σταμάτησε στην μια φορά, αφού οι διαιρεθέντες μάλωσαν μεταξύ τους και για μικρή και ανόητη πρόφαση χωρίστηκαν. Οι Ναυατιανοί όπως είπαμε χωρίστηκαν  για την εορτή του Πάσχα, και συνεχεία συνέχισαν να διαιρούνται. Στις επαρχίες για διάφορους λόγους, άλλοι για τους μήνες και άλλοι για τις ημέρες, και για ανόητα και ευτελή μάχονται μεταξύ τους  και άλλού διαχωρίζονται και αλλού επανενώνονται.

Κατηγορία: /

Παραίσθηση ἢ μεταμφίεση;

Χρήστος Βακαλόπουλος

 

Εἴμαστε Εὐρωπαῖοι θέλοντας καὶ μή,  εἴμαστε οἱ μοναδικοὶ Εὐρωπαῖοι ποὺ ἀντιμετωπίζουμε τὴν Εὐρώπη σὰν μιὰ ἐπιθυ­μητὴ λύση εὐκολίας κι ὄχι σὰν τὴν «ὁλοκλήρωση τῆς ἀνθρω­πότητας», ὅπως ἀντιμετώπιζε τὴν εὐρωπαϊκὴ ἰδέα ἕνας φιλό­σοφος σὰν τὸν Χοῦσερλ. Εἴμαστε ἄλλωστε καχύποπτοι ἀπέ­ναντι σὲ κάθε ὁλοκλήρωση. Ὅπως ἐπισήμανε ὁ Ἴων Δραγού­μης «ἡ διαφορὰ μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Ἑβραίων εἶναι ὅτι οἱ Ἑβραῖοι αὐτὸ ποὺ σκέφτονται τὸ κάνουν κιόλας». Ἴσως οἱ Ἕλληνες νὰ ἔχουν νιώσει στὸ πετσί τους ὅτι ἀπὸ τὴν ὁλοκλήρωση στὸν ὁλοκληρωτισμὸ ὑπάρχει ἕνα καὶ μοναδικὸ βῆμα. Τὸν τελευταῖο αἰώνα οἱ ἰδέες τῶν ὁλοκληρωτικῶν καθεστώτων ποὺ καθήλωσαν τὴν οἰκουμένη προέκυψαν σὲ εὐρωπαϊκὸ ἔδαφος, κι αὐτὸ εἶναι δύσκολο νὰ τὸ ξεχάσει κανείς. Ὅπως εἶναι δύσκολο νὰ συμφιλιωθεῖ μὲ τὴν ἰδέα ὅτι γιὰ νὰ φανεῖ ἀντάξιος τῆς εὐρωπαϊκῆς του ταυτότητας πρέπει νὰ βάλει στὸ μουσεῖο τὶς παραδόσεις του καὶ νὰ τὶς θαυμάζει μὲ τὸ κιάλι, νὰ τὶς θανατώνει δηλαδὴ μετατρέποντας μιὰ κληρονομιὰ ζωῆς σὲ μαυσωλεῖο καλοκαιρινῶν διακοπῶν.

Κατηγορία: /

Πορεία του Σταυρού στο κολοσαίο

Παλατινάτο

Μεγάλη Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

                                            Ω Σταυρέ του Χριστού !

Ω Σταυρέ του Χριστού, σύμβολο της θεϊκής αγάπης και της ανθρώπινης παρανομίας, εικόνα της υπέρτατης θυσίας από αγάπη και του ακραίου εγωισμού από ηλιθιότητα, όργανο θανάτου και πορεία της ανάστασης, σημείο της υπακοής και έμβλημα της προδοσίας, αγχόνη του διωγμού και σημαία της νίκης.

Ω Σταυρέ του Χριστού, σε βλέπουμε ακόμα σήμερα υψωμένο στα πρόσωπα των αδελφών μας  των σκοτωμένων, των καμένων ζωντανών, των σφαγμένων και αποκεφαλισμένων από βάρβαρα ξίφη και μέσα στην άτολμη σιωπή.

Κατηγορία: /

Λειτουργία του Μυστικού Δείπνου του Κυρίου

C.A.R.A.  Auxilium

                                      Castelnuovo di Porto (Roma)

                                  Μεγάλη Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

 

Οι κινήσεις μιλούν περισσότερο απ’ όσο οι εικόνες και οι λέξεις. Οι κινήσεις. Υπάρχουν, στον Λόγο του Θεού που διαβάσαμε, δύο κινήσεις : ο Ιησούς που υπηρετεί, που πλένει τα πόδια. Αυτός που ήταν ο αρχηγός, πλένει τα πόδια των άλλων, των δικών του, των μικρότερων. Η δεύτερη κίνηση : ο Ιούδας που συναντά τους εχθρούς του Ιησού, εκείνους που δεν θέλουν την ειρήνη με τον Ιησού, για να πάρει τα χρήματα για τα οποία τον πρόδωσε, τα τριάντα αργύρια. Δύο κινήσεις. Και σήμερα το ίδιο, υπάρχουν δύο κινήσεις : η πρώτη είναι η αποψινή : όλοι εμείς, μαζί, μουσουλμάνοι, ινδοί, καθολικοί, κόπτες, ευαγγελικοί, αλλά αδελφοί, παιδιά του ίδιου Θεού, που θέλουμε να ζούμε ειρηνικά, σ’ ένα σύνολο. Η άλλη κίνηση είναι αυτή που έγινε τρεις μέρες πριν : κίνηση πολέμου, καταστροφής σε μια πόλη της Ευρώπης, από μέρους ανθρώπων που δεν θέλουν να ζουν ειρηνικά. Αλλά πίσω από αυτή την κίνηση, όπως πίσω από τον Ιούδα, υπήρχαν άλλοι. Πίσω από τον Ιούδα ήταν αυτοί που έδωσαν τα χρήματα ώστε να τους παραδοθεί ο Ιησούς. Πίσω από την προ τριών ημερών κίνηση σ’ αυτή την ευρωπαϊκή πρωτεύουσα υπάρχουν οι κατασκευαστές, οι έμποροι των όπλων που θέλουν αίμα, όχι ειρήνη· που θέλουν τον πόλεμο, όχι την αδελφοσύνη.

Κατηγορία: /

«Συμφιλιωθείτε με το Θεό»

Κήρυγμα της Μεγάλης Παρασκευής 2016

Βασιλική του Αγίου Πέτρου

Σάββατο 26 Μαρτίου 2016

 

«Ο Θεός μας συμφιλίωσε μαζί του διά του Χριστού, και ανέθεσε σ’ εμάς να υπηρετούμε το έργο της συμφιλίωσης […].Το ζητούμε στο όνομα του Χριστού,  συμφιλιωθείτε με τον Θεό. Αυτόν που δεν γνώρισε αμαρτία, τον ταύτισε ο Θεός με  την αμαρτία για χάρη μας, για να μπορέσουμε εμείς μέσω εκείνου να δικαιωθούμε με την ίδια τη δικαιοσύνη του Θεού. Ως συνεργοί του Θεού σας παρακαλούμε ακόμη να μην αφήσετε να πάει χαμένη η χάρη που δεχτήκατε από αυτόν. Γιατί εκείνος λέει μέσα στη Γραφή : Την κατάλληλη στιγμή σε άκουσα, την ημέρα της σωτηρίας σε βοήθησα. Να, τώρα είναι ο καιρός της χάρης, να, τώρα είναι η ημέρα της σωτηρίας ! (2Κορ 5, 18 - 6,2).

Κατηγορία: /

Οι μοναχοί ως απόστολοι μιας ανατρεπτικής ελπίδας

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Σύναξη» 137 (2015), σσ. 24-37.

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

 

Νομίζω πως η διαφορά μεταξύ Χριστιανών και μη Χριστιανών μπορεί να συνοψιστεί σε μια λέξη: την ελπίδα.  Όχι την ελπίδα γενικά, αλλά συγκεκριμένα τη χριστιανική ελπίδα. Η ελπίδα αυτή διαφέρει ριζικά από την κοσμική αισιοδοξία, η οποία στην ουσία είναι η πεποίθηση ότι η ιστορία πορεύεται αιτιοκρατικά προς θετική έκβαση. Αντίθετα, η χριστιανική ελπίδα δεν γεννιέται από εγκόσμιους παράγοντες. Πηγάζει από τη δράση του ζωντανού Θεού μέσα στον κόσμο και την ιστορία, μια δράση η οποία γεννά το εντελώς καινούργιο και μπολιάζει τον κόσμο με αυτό, το οποίο ο κόσμος από μόνος του δεν μπορεί να γεννήσει. Η ανάσταση, για παράδειγμα, δεν μπορεί να παραχθεί από τον κόσμο. Πρέπει να χαριστεί από τον Θεό. Και γι’ αυτό η χριστιανική ελπίδα μπορεί να ανθεί ακόμη κι όταν κάθε εγκόσμια αισιοδοξία καταρρέει, ακριβώς διότι αυτή η ελπίδα εισβάλλει στον κόσμο ως δώρο απ’ έξω.

Κατηγορία: /

Αλληλέγγυοι εκ του υστερήματός μας

Βασίλης Καραποστόλης

 
Το να μην έχει κάποιος αρκετά χρήματα είναι λιγότερο στενόχωρο από το να μην έχει τι να κάνει. Ακόμη χειρότερο είναι το να μην του επιτρέπεται να κάνει κάτι, παρ' όλο που νιώθει ότι θα το μπορούσε. Εκεί περίπου βρισκόταν η Ελλάδα μέχρι να έλθουν καταπάνω της τα τελευταία κύματα προσφύγων και μεταναστών. Ηταν μια χώρα με εμποδισμένη την ενέργειά της. Μη έχοντας κεντρικό σκοπό, ξοδεύτηκε σε μεγάλο βαθμό και σε χίλιες μεριές και όλοι νόμιζαν πως στο εξής θα σερνόταν σαν ημιπαράλυτη ζητιανεύοντας συνεχώς δανεικά. Εμειναν έκπληκτοι όμως οι λεγόμενοι παρατηρητές όταν την είδαν να μην πανικοβάλλεται από τις νέες απειλές που την έζωναν. Στα νησιά του Αιγαίου υποδέχθηκε τους ναυαγισμένους με ανακλαστικά που δεν άφηναν να φανεί πως η ίδια ζούσε το δικό της ναυάγιο. Κάθε μέρα το τελευταίο διάστημα οι μαρτυρίες συγκλίνουν: μας λένε πως, αν και περισφιγμένοι από την ανασφάλειά τους, οι κάτοικοι αντιδρούν με πρωτοβουλίες και δείχνουν πως η κρίση δεν πρόκειται να τους καταπιεί ολόκληρους και πως ένα τμήμα τους εαυτού τους θα μπορούσε ακόμη να δανείζει αντί να δανείζεται.
Κατηγορία: /

Ηθος ανθρώπω δαίμων

 Στάθης

Θρηνώ για τον Ουμπέρτο Εκο, αλλά θρηνώ περισσότερο που δεν θα θρηνήσω ποτέ έναν Ελληνα Ουμπέρτο Εκο. Τουλάχιστον όχι στο όριο της ζωής που μου απομένει (εκτός κι αν στο μεταξύ έρθουν οι εξωγήινοι, οπότε χαιρέτα μου τους παρόντες προβληματισμούς κι ό,τι άλλο μάθαμε σ’ αυτήν τη ζήση). Επί του παρόντος, όμως,

ας μείνουμε σε ορισμένα σημειολογικά από τη ζωή και τον θάνατο του Ουμπέρτο Εκο. Ο Εκο γνώριζε πολύ καλά αρχαία ελληνικά και λατινικά, στα ελληνικά σχολεία όμως τα αρχαία ελληνικά αποκαθηλώνονται και όσον οι ημέρες εξορίζονται κι ενίοτε εξορκίζονται.

Κατηγορία: /

Homo sexualis Ορφανός και στερημένος

(14 Φεβρ. αγίου Βαλεντίνου)

Η εμπαικτική αντιμετώπιση και ο εκχυδαϊσμός ενός γεγονότος είναι πάντα ευκολότερος από την ήρεμη θέαση και έρευνά του. Πάντοτε ο κατήφορος είναι «ευκολότερη» διαδρομή, από τον κόπο για άνοδο σε θέση μεγαλύτερης οπτικής εμβέλειας. Η βιαστική όμως αποτίμηση, έχει ταυτισμένη μαζί της, την πιθανότητα λάθους και εσφαλμένης αξιολόγησης.

Έτσι και εν προκειμένω υπάρχει όχι ο κίνδυνος αλλά η σιγουριά ότι και μεις παρεξηγήσαμε την υπόθεση του Αγίου Βαλεντίνου. Μας έφτασε η αναφυλαξία που εμείς οι παπάδες αλλά και πολλοί χριστιανοί ατυχώς παθαίνουμε, όταν ακούμε κάτι σχετικό με ερωτικά θέματα και παραδίδουμε χωρίς δεύτερη σκέψη τέτοια θέματα, ανέκαθεν μεγάλα, αλλά σήμερα καθοριστικά της ανθρώπινης πορείας, στα χέρια επιτήδειων και ασχέτων και δίνουμε στίγμα, ότι για μας τέτοιες υποθέσεις είναι... μολυσματικές!

Κατηγορία: /

«ΣΗΜΑ» και ΓΙΟΡΤΗ

 Σήμα στον αρχαίο κόσμο ήταν μια λέξη με πελώριο περιεχόμενο. Σήμαινε (και αυτό από το σήμα!) την αφορμή για σκέψη, την αιτία για αναγωγές και αναμνήσεις, την ευκαιρία να ξαναζήσει κάποιος, έστω διανοητικά, τις αναμνήσεις και τις εμπειρίες, τόσο από το προσωπικό του παρελθόν όσο και από το κοινωνικό παρελθόν, αλλά και από ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα.

    Σήμα στον αρχαίο κόσμο λεγόταν ο τάφος, που για τα ιστορικά πολεμικά και κοινωνικά συμβάντα εξ υστέρων ονομάστηκε μνημείο. Σήμα λοιπόν και μνημείο ήταν το κτίσμα που κατεσκευάζετο πάνω από θαμμένο σώμα του προσώπου που θέλαμε να τιμήσουμε ή το μνημείο που κατασκευαζόταν πολλές φορές για ηρωικά πρόσωπα που σκοτώθηκαν σε μάχες και ναυμαχίες χωρίς να βρεθούν τα σώματά τους  («μία κλίνη φέρεται ἐστρωμμένη τῶν ἀφανών» Θουκυδίδης).

Κατηγορία: /

Μερικά Σχόλια με αφορμή τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις εξτρεμιστών μουσουλμάνων στο Παρίσι (Νοέμβριος 2015)

Του  Ιωάννη Ζώη
 

1.  Γενική εικόνα.

Η πρωταρχική αιτία της εξ ισλαμιστών εκπορευόμενης  βίας και τρομοκρατίας  είναι η εν εξελίξει προσπάθεια εσωτερικής εκκαθάρισης των μουσουλμάνων μεταξύ τους. Το  Ισλάμ αποτελεί μια  θρησκεία σχετικά νέα, μόλις γύρω στο 620 μΧ άρχισε να κωδικοποιείται. Και σαν νέα θρησκεία ακόμη κατατρύχεται από τις αιρέσεις και τους ιερούς πολέμους. Ο μουσουλμανικός  κόσμος  ζει τον δικό του μεσαίωνα. Άλλωστε τα περισσότερα θύματα των αυτόχειρων βομβιστών των σουνιτών μέχρι σήμερα, δεν είναι δυτικοί αλλά μουσουλμάνοι Σιίτες, Αλαουίτες και Γεσίντες σε Πακιστάν, Ιράκ, Συρία κ.α. Αυτή τη στιγμή πολεμούν στη Λιβύη αλλά και στο Ιράκ Σουνίτες του ISIS με Σουνίτες της Αλ Κάϊντα.
Κατηγορία: /

«Πώς γίνονται οι πέτρες ψωμί»

(Έρανος Αγάπης 2015) 

Όταν μας ζητούν χρήματα, αισθανόμαστε δύσφορα! 

Πάντοτε μεν..., πολύ περισσότερο δε στην τωρινή συγκυρία, τα χρήματα δίνουν την αυταπάτη της εξασφάλισης. Ο Χριστός όμως στο Ευαγγέλιο ζητάει οι δικοί Του να μη νομίζουν εξασφάλιση και να μη δεσμεύονται σε δεσμά λατρείας με τον θεό-χρήμα (Μαμμωνάς), αλλά να λατρεύουν μόνο Εκείνον, και συμβουλεύει τους χριστιανούς να προσφέρουν, βεβαιώνοντάς τους, ότι είναι μεγαλύτερη χαρά να δίνεις παρά να παίρνεις (Πραξ. 20, 35).

Κατηγορία: /

«Τίς θά κλέψει ἐκ τοῦ οὐρανοῦ αὐτό τό πῦρ;»

Ένα κείμενο αγωνίας, από τον γιο ενός παπά πεπαιδευμένου και σοφού, κοντά στον οποίον και με την παρουσία-παράδειγμα του, ο συγγραφέας του κειμένου, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, μόρφωσε εσωτερικά την σχέση του με τον Χριστό και έγινε μέλος της Εκκλησίας.

Κατηγορία: /

«Μόνο η εκούσια αποστασία αποτελεί ήττα και καταισχύνη».

Ξανάρχισε ο βλακώδης και δαιμονικός σάλαγος της αντιχριστολογίας και των κινδύνων από τα bar code και συμπαρομαρτούντα ανάλογα και σχετικά! Οι κάρτες των τραπεζικών συναλλαγών, και οι φόβοι της ασάφειας του μέλλοντος, ξεσήκωσαν και πάλι ψυχική ένταση, αγωνία, και φόβο στις καρδιές των αστηρίκτων.

Όσοι, στο άμεσο παρελθόν (όποιοι και ό,τι και αν ήσαν) υπηρέτησαν την δαιμονική θεολογία, της δι’ υποκλοπών αποστασίας και σκόρπισαν φόβους(εκεί που δεν υφίστατο) και αγωνίες (εκεί που δεν έπρεπε) πρέπει τώρα επιτέλους να συνειδητοποιήσουν ότι ήδη μόλις στο τέλος των διωγμών (που δεν ήσαν απλώς ενδεχόμενοι οι κίνδυνοι, αλλά άμεσος επαπειλούμενος θάνατος) οι άγιοι είχαν απολύτως ξεκάθαρη τοποθέτηση.

Κατηγορία: /

Τα ερείπια του παρελθόντος

Το βιβλίο «Τα ερείπια του παρελθόντος» του D. Gross (εκδ. Πατάκη) - καθηγητή της σύγχρονης ιστορίας των ιδεών στο πανεπιστήμιο του Κολοράντο- είναι ιδιαιτέρως κατατοπιστικό σε θέματα που αφορούν την έννοια της παράδοσης και τη θέση της στον σύγχρονο κόσμο.

Κατά τον συγγραφέα, ενώ άλλοτε οι παραδόσεις ήταν πηγή συνοχής και συνέχειας, σήμερα έχουν αλλοιωθεί σε σημαντικό βαθμό ή έχουν εξαφανισθεί. Αυτό για μερικούς έχει ως αποτέλεσμα την πνευματική και κοινωνική παρακμή που παρατηρείται στη Δύση, ενώ άλλοι εκτιμούν ότι με αυτό τον τρόπο αίρονται οι καταναγκασμοί του παρελθόντος και ανοίγονται νέοι τρόποι σκέψης και ζωής.

Κατηγορία: /

Η μαγεία του Παπαδιαμάντη

Η μαγεία του Παπαδιαμάντη την οποία επαινεί και παρουσιάζει ο νομπελίστας μας Οδ. Ελύτης έχει και σπουδαιότερη πλευρά, αυτήν του περιεχομένου του εσωτερικού. Όχι μόνον γοητευτική, ακριβολόγος, αλλά και ουσιαστική επισήμανση θεμάτων. Όχι μόνον εξωτερική ομορφιά, αλλά και εσωτερική ποιότητα. Αυτό είναι που τελικά γοητεύει, αλλιώς καταντά ιδιότυπη δημαγωγία και λεξιλαγνική παράθεση το παπαδιαμαντικό κείμενο.

Παραθέτουμε τρία μικρά τμήματα. Το πρώτο από τους "Χαλασοχώρηδες" για να σκεφτούμε τα πολιτικά. Το επόμενο από το ¨Λόγοι εκκλησιαστικοί και μελέται" η τελευταία παράγραφος. Και ολόκληρο το άρθρο "Εκκλησιαστικοί ρήτορες και Ιερά Σύνοδος". Τα δύο από το πέμπτο τόμο των Απάντων του ΔΟΜΟΥ. Ταύτα δε πάντα προς νουθεσίαν ημών γέγραπται. 

Τα κείμενα έχουν γραφεί το 1888...!

Κατηγορία: /

Οι αμετανόητοι και οι υπεκφυγές τους

Βασίλης Καραποστόλης

«Δεν μετανιώνω για τίποτα». «Ό,τι έγινε, έγινε». H δήλωση ακούγεται συχνά και σε τόνους που δεν σηκώνουν αμφισβήτηση. Άνθρωποι που φαίνεται πως προσπαθούν να κάνουν έναν απολογισμό της ζωής τους, αποδεικνύεται πως δεν επιθυμούν παρά μιαν επίδειξη. Θα ήθελαν να δείχνουν αδέσμευτοι, «ξεπλυμένοι» από άχρηστες μνήμες. Δεν κοιτάνε προς τα πίσω αυτοί, μόνο μπροστά. Δεν έχει νόημα - ισχυρίζονται - να σκαλίζουμε τα περασμένα, αφού τα περασμένα δεν διορθώνονται. Ίσια μπροστά λοιπόν η ματιά, εμπιστοσύνη στο μέλλον! Αλλά, μήπως αυτός που το φωνάζει είναι μόνο ο φόβος τους;

Κατηγορία: /

Γι' αυτές τις... άχρωμες μέρες...!!

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ

(Αλ. Καμύ)

Σκέψεις με αφορμή την "σημερινή" ημέρα.


Κείτονταν έρημη η Ιερουσαλήμ,

κι απ' τη φωτιά κατεστραμμένη

Και οὑκ ἧν τόπος τῶ κτήνει παρελθεῖν

Κει πέρα υπήρχαν εχθροί, που όμως δεν την κατάστρεψαν

Κι ακόμα κατάσκοποι και συμφεροντολόγοι μέσα εκεί

Οταν ο Νεεμίας αυτός και οι άντρες του,

έβαλαν τα χέρια τους να ξαναχτίσουν τα τείχη.

Και έτσι εχτίσανε, καθώς να χτίζουν οι άντρες πρέπει

Με το σπαθί στο 'να χέρι και στο άλλο το μυστρί.

T.S. Eliot

Τέταρτο Χορικό

"Δέκα χορικά απ' το Βράχο"

Κατηγορία: /

Φροντίδα ή εγωιστική αγωνία;

«Ακούστε με λοιπόν "απόγονοι του Ιακώβ" και όσοι έχετε απομείνει "Ισραηλίτες", Σεις που εγώ σας φροντίζω απο την στιγμή που ήρθατε στον κόσμο και σας εκπαιδεύω από μικρά παιδιά μέχρι τα γεράματα σας!

Εγώ είμαι Θεός όλης της ζωής σας, μέχρι το τέλος της! Εγώ σας ανέχομαι αφού εγώ σας δημιούργησα. Εγώ θα σας υψώσω, εγώ θα σας αναλάβω επί των "ωμών" μου, εγώ θα σας σώσω».

(Ησαΐας 46, 3-4)

Κατηγορία: /

... Αναμορφωτικό κίνημα...

Όταν η Εκκλησία και οι παπάδες δεν φοβόντουσαν τον ίσκιο τους και έβλεπαν τις ανάγκες που πίεζαν για συνειδητότερη σχέση με την Λατρεία, τότε πρότειναν αναμορφώσεις... Βέβαια και τότε η κατηγορία για αίρεση «έδινε και έπαιρνε». Διαχρονικό όπλο των ζηλωτών της "ἠσβολωμένης"... πίστεως! Τώρα όλα αυτά απαγορεύονται! Άλλωστε τελείωση η... Τουρκοκρατία!! Το κείμενο του Γ. Βερίτη: Το αναμορφωτικό κίνημα των Κολλυβάδων, από το βιβλίο «Γ. Βερίτη, Άπαντα», (τ. ΙΙ, Πεζά, εκδ. "Η ΔΑΜΑΣΚΟΣ", 1958, σελ. 76-80), είναι ουσιαστικές σκέψεις και θεωρήσαμε χρήσιμο να τις παρουσιάσουμε μια και το συγκεκριμένο βιβλίο έχει από χρόνια εξαντληθεί. Απολαύστε ένα κείμενο που «θα γεμίσει τα πνευμόνια σας αέρα ελευθερίας».

Κατηγορία: /

Στο τριετές μνημόσυνο του Μητροπολίτου Μελετίου

...Ταυτότητα του χριστιανού, κατά την διδασκαλία του π. Μελετίου, είναι ο λόγος του Πατριάρχου Ιωσήφ στους αδελφούς του: «τοῦ Θεοῦ εἰμί ἐγώ» (Γεν. 50, 18-23). Δηλαδή είμαι δούλος του Θεού και δεν γίνεται να ενεργήσω διαφορετικά από τον Κύριό μου. Κάτι τέτοιο όμως ούτε εύκολο είναι, ούτε αποχτιέται με λόγια και σκέψεις και χαρτιά. Δούλος του Θεού ο Ιωσήφ έγινε με απόφασή του, όταν οι αδελφοί του (όχι οι αντίπαλοί του...!) τον πούλησαν δούλο στους Ισμαηλίτες εμπόρους! Η έκφραση «δοῦλος τοῦ Θεοῦ» είναι αυτοπροσδιορισμός και όχι θεόθεν επιβολή. Είναι επιλογή σχέσης στην Ευαγγελική κλίμακα του Χριστού: Δούλος-Μισθωτός-Υιός. Είναι απόφαση ελεύθερη να γίνει κάποιος πιστός και φρόνιμος δούλος. Το Βάπτισμα είναι εισαγωγικό βήμα σε μια τέτοια πορεία, που προσδιορίζεται από την ποιότητά της και όχι από το πιστοποιητικό βαπτίσεως του Ληξιαρχείου! Ο Χριστός δίδαξε ότι όποιος θέλει να Τον ακολουθήσει θα πάρει τον σταυρό του και θα Τον ακολουθήσει. Κάτι τέτοιο είναι υποστατή υπαρξιακή αλλαγή, όχι αρχειακή ταξινόμηση. Δεν ακολουθείς τον Χριστό... κατ’ όνομα! Τον ακολουθείς εν τη πράξει. Οι κοινωνίες έγιναν χριστιανικές και ρύθμισαν τα της λειτουργίας τους (συνήθειες-νομοθεσία-τρόπος και ποιότητα ζωής) όταν τα επιμέρους μέλη, που συναπαρτίζουν την κοινωνία, έγιναν χριστιανοί και δούλοι του Θεού. Για την Εκκλησία, έλεγε ο π. Μελέτιος, αυτό πρέπει να είναι το μέλημά της και ο κόπος της: να γίνουν οι άνθρωποι χριστιανοί. Όταν αυτό υλοποιηθεί, τα υπόλοιπα θα προκύψουν.....

Κατηγορία: /

"Το βιβλίο"

- Τι είναι αυτό που ζήτησε;

Αυτή την απορία εξέφρασε προς την προϊσταμένη της κλινικής του ο Δρ.W.M, νεαρός πολυτάλαντος γιατρός στο μεγάλο νοσοκομείο του Εδιμβούργου, ζητώντας να ικανοποιήσει την περιέργειά του, από την πρωτοφανή αντίδραση του ετοιμοθάνατου τραυματία που περιέθαλπε!

Ρωτούσε για το βιβλίο, γιατί τον γιατρό τον ένοιαζαν τα βιβλία! Είχε διαβάσει πολλά. Χρήσιμα και άχρηστα. Με περιεχόμενο αλλά και "σκουπίδια". Παλιά διάβαζε και την Βίβλο! Τόσο ανόητος ήμουν, έλεγε αυτοσαρκαζόμενος όταν συζητούσε τέτοια θέματα στο νοσοκομείο με συναδέλφους. Όμως είχε πάψει να κάνει κάτι τέτοιο από φοιτητής...! Απ´ όταν ένα βράδυ, σε ένα ξέφρενο μεθύσι με συναδέλφους φοιτητές, και έχοντας ξεμείνει από χρήματα, πούλησε σε ενεχυροδανειστήριο την Βίβλο που του είχε δώσει η μάνα του, όταν έφυγε για τις σπουδές.

Είναι αλήθεια ότι είχε ταραχτεί τότε ακόμα και μέσα στο μεθύσι του! Η Βίβλος είχε την αφιέρωση σ´ αυτόν της μάνας του με το όνομα της! Τόσος πρόστυχος είχε καταντήσει; Δεν είχε ιερό και όσιο; Όλα τα ισοπέδωνε;

Κατηγορία: /

Η Ρώμη, η εκλογή των Επισκόπων της και... τα καθ' ημάς!

του Αριστείδη Πανώτη, 

Κάθε φορά που προκύπτει ζήτημα εκλογής νέων επισκόπων εκδηλώνεται περίσκεψη σε πολλούς επαΐοντες αν ο σημερινός τρόπος  εκλογής ανταποκρίνεται στην αποστολική και κανονική παράδοση της Εκκλησίας και συμφωνεί μαζί της η Συνείδηση της Εκκλησίας. Η τάξη όσων Εκκλησιών έχουν σαφή συνείδηση του μυστηρίου της ιεροσύνης δείχνει με πόση προσοχή αναζητούνται οι κατάλληλοι κληρικοί που επωμίζονται το βάρος του επισκόπου της κοινωνίας των πιστών κάθε τοπικής Εκκλησίας.  Η πρόσφατη χειροτονία στη Σύρο του νέου επισκόπου των εκεί Ρωμαιοκαθολικών π. Πέτρου Στεφάνου επανέφερε στη μνήμη μου την εξονυχιστική διαδικασία ανεύρεσης φερέγγυου προσώπου που θα κληθεί να συνεχίσει τη σωστική  αποστολή μιας τοπικής Εκκλησίας. Η έρευνα του πρώτου ιστορικού της Εκκλησίας Ηγήσιππου στη Ρώμη και στη Κόρινθο περί τα μέσα του Β΄ αιώνα για να διακριβώσει την εγκυρότητα του «συνάδοντος της ομοφροσύνης» της πίστεως, δηλαδὴτου «consensus» των επισκόπων της Ρώμης περί την πίστη, ήταν η προϋπόθεση της αναζητήσεως «των αμέμπτως και οσίως προσφερόντων τα δώρα της επισκοπής», όπως γράφει ο αποστολικός Πατέρας και επίσκοπος Λυώνος Ειρηναίος. Αυτή η άμεμπτη και όσιαπροσφορά της Ευχαριστίας φαίνεται πως ήταν βασικό κριτήριο για την επιλογή  της προσωπικότητας που  άγρυπνα θα επισκοπεί την ομοφροσύνη και την ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος και θα χαράσσει υπεύθυνα  τις γραμμές της πορείας  προς το μέλλον.

Κατηγορία: /

Επικήδειος στον Σπύρο

‘’ Κάποτε συνάντησα ένα γνωστό μου στο δρόμο, έχω ευχάριστα νέα, μου είπε. Τι, του λέω, αναστήθηκαν οι νεκροί; Από τότε φοβάμαι τις λέξεις. Τι τις θέλεις κι άλλες απογοητεύσεις’’. (Τ. Λειβαδίτης, Εορταστικά, Ποίηση τομ. 3)

Είμαστε όλοι επιβάτες ενός αεροπλάνου το οποίο κάποια μέρα θα πέσει, όχι από τον πιλότο, αλλά από τις αντοχές του και θα συντριβεί πάνω σ᾿ ένα ‘’βουνό’’. Ο περισσότερος κόσμος αυτό το ξεχνάει. Ο Σπύρος σήμερα μας έκανε να το ξαναθυμηθούμε επώδυνα. Και εγώ και σεις σε τέτοια θέματα νομίζουμε, ότι πρόκειται να μιλήσουμε για κάτι που ισχύει για τους άλλους, όχι για μας. Ζούμε σ ένα κόσμο, που το ερωτηματικό του θανάτου τρομάζει. Και προτιμάμε να το παραβλέπουμε. Οι χριστιανοί όμως πρίν από μας άλλα και τώρα και πάντοτε, κοιτάνε τον θάνατο κατάματα…

Κατηγορία: /

Blogs... sites... και ιερατικές κλήσεις!!

Σεβασμιώτατοι Πατέρες


Σχεδόν ταυτόχρονα έφτασαν σε μας, από μέρους Σας σταλμένες, δύο εγκύκλιοι. Η μία αφορούσε την κατ’ έτος συνήθεια ανάγνωσης ενός κειμένου εκ μέρους Σας στην Θ. Λειτουργία της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως, που αφορά και παρουσιάζει (;) τις ιερατικές κλήσεις, και μια άλλη που αφορούσε την διαδικασία και τα απαιτούμενα για την "έγκριση" ύπαρξης ιστοσελίδας ή προσωπικού blog των κληρικών! Όλων των κληρικών; Όχι! Μόνον των ιερέων, των διακόνων και των μοναχών!!... Εξαιρέσει των αρχιερατικών...!!!
Κάθε αποδέκτης αυτών των δύο εγγράφων, αφού τα διαβάσει, είναι μοιραίο να κάνει κάποιες σκέψεις.

Κατηγορία: /

Ρήξεις και συνέχειες στη ζωή της εκκλησίας

Παρουσίαση του βιβλίου από τον Πατέρα Ευάγγελο Γκανά, Εφημέριο Αγ. Μελετίου Σεπολίων

Πάπας Φραγκίσκος

Για μια Εκκλησία φτωχή και των φτωχών

μετάφρ. Θεόδωρος Κοντίδης

Πόλις, 2014

           

            Η συνέντευξη ως λογοτεχνικό είδος μάλλον προάγει, άλλοτε ρητά κι άλλοτε υπόρρητα, το ναρκισσισμό του προσώπου που μας παρουσιάζει και ταυτόχρονα τρέφει τη βουλιμία ενός αναγνωστικού κοινού μαθημένου στα τερτίπια της κοινωνίας του θεάματος. Τα  ΜΜΕ δεν είναι συνήθως διατεθειμένα να κάνουν εξαίρεση ούτε όταν το πρόσωπο στο κέντρο του ενδιαφέροντος είναι ο πάπας της Ρώμης. Αυτό που προέχει είναι να εντοπισθεί ο κατάλληλος εντυπωσιοθηρικός χαρακτηρισμός που θα καταστήσει ακόμα και τον προκαθήμενο της Ρωμαιοκαθολικής Eκκλησίας μέλος του παρδαλού συνόλου των celebrities. Έτσι, περιοριζόμενοι στους δυο τελευταίους πάπες,  ο Βενέδικτος ΙΣΤ΄, ανταποκρινόμενος σε ανάγκες μεγαλείου περασμένων εποχών, ήταν ο στιβαρός Panzer- Κardinal, ο Μέγας Ιεροεξεταστής που θα υπεράσπιζε την ακεραιότητα του δόγματος ενάντια στο σύγχρονο σχετικισμό, ενώ ο Φραγκίσκος, σύμφωνα με μια λογική πιο κοντά στη σύγχρονη  δημοκρατική  ευαισθησία και την πολιτική ορθοφροσύνη, είναι πιο απλά ο πάπας των φτωχών.  

Κατηγορία: /

Συνέντευξη Αμβροσίου, πρώην Μητροπολίτη Κοζάνης

EP.: Ποιο πιστεύετε πως είναι σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα της Eκκλησίας;

AΠ.: Ο εαυτός της. Δεν ξέρει πώς να αιτιολογήσει την ύπαρξή της σε ένα κόσμο που αλλοτριώνεται συνεχώς απομακρυσμένος από κάποια ιδεώδη στερεότυπα, όπως π.χ. θρησκεία, πατρίδα, οικογένεια.

EP.: Mιλάτε, δηλαδή, για κρίση ταυτότητας;

AΠ.: Aκριβώς. Eδώ, πρόκειται για αιφνίδια συνειδητοποίηση μιας εξέλιξης που άρχισε πριν αρκετούς αιώνες. Συγκεκριμένα: H Kαινή Διαθήκη μιλά για Eκκλησία-Σώμα Xριστού ή για τοπικές Eκκλησίες: Pώμης, Kορίνθου, Eφέσου κ.λπ. Σήμερα όμως έχουμε εντελώς άλλη κατάσταση: Έχουμε Eκκλησία Eλλάδος, Pωσίας, Σερβίας κ.λπ. Aν δηλώσω ότι ανήκω π.χ. στην «Eκκλησία του Xριστού», θα νομίσουν πως πρόκειται για ένα καινούριο θρησκευτικό σύλλογο που ιδρύθηκε πριν λίγα χρόνια στην Aθήνα.

Κατηγορία: /

Λειτουργία Χρίσματος

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ

                                           Βασιλική του Βατικανού

                                                         Πέμπτη 2 Απριλίου 2015   

 

« Ἡ χείρ μου συναντιλήψεται αὐτῷ καὶ ὁ βραχίων μου κατισχύσει αὐτόν»(Ψαλ [88]89,22).  Έτσι σκἐπτεται ο  Κύριος όταν λέει μέσα του : «Εὗρον Δαυὶδ τὸν δοῦλον μου, ἐν ἐλαίω ὰγίῳ μου ἔχρισα αὐτόν»(στ.21). Έτσι σκέπτεται ο Πατέρας μας κάθε φορά που «βρίσκει» έναν ιερέα. Και προσθέτει ακόμα : «Καὶ ἡ ἀλήθειά μου καὶ τὸ ἔλεός μου μετ’ αὐτοῦ… αὐτὸς ἐπικαλέσεταί με : Πατήρ μου εἶ σύ, Θεός μου καὶ ἀντιλήπτωρ τῆς σωτηρίας μου»(στ.25.27)

Κατηγορία: /

Ἡ ἀγάπη, ὁ ἐρωτισμὸς καὶ ἡ πλήξη

Μισὲλ Ευδοκίμωφ

 

Στὴν κρίση τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν, θὰ ἤθελα νὰ πῶ μιὰ λέξη γιὰ τὸν ἐρωτισμό. Ἡ σύγχρονη λογοτεχνία καὶ ὁ κινηματογράφος ἔχουν ἀφθονία ἐρωτικῶν σκηνῶν. Ὁ ἐρωτισμὸς ταλαντεύεται ἀνάμεσα στὴν ἐπιθυμία γιὰ τὸ ἱερό (βλέπε τὸ ἔργο τοῦ George Bataile) καὶ σ’ ἕνα γελοῖο κενό, βαρετό, μὲ τὴ μείωση τῆς ἐρωτικῆς πράξεως σ’ ἕναν μονότονο μηχανισμό. Οἱ ἡρωίδες τῆς Φρανσουὰζ Σαγκὰν δὲν δίνονται στὸν ἔρωτα, ἀλλὰ ἀφήνουν τὸν ἑαυτό τους νὰ ἄγεται καὶ νὰ φέρεται μέσα στὸ ἀλλοιωμένο περιβάλλον τῆς ράθυμης κοινωνίας στὴν ὁποία ἐξελίσσονται. 

Κατηγορία: /

Ψυχανάλυση: λύση ή πρόβλημα;

Αστερόπη Λαζαρίδου

 

Πέντε χρόνια στο ντιβάνι είναι αρκετά για να γνωρίσεις τα μυστικά, τα τεχνάσματα και τα κλισέ μιας θεραπευτικής διαδικασίας με μεγάλη απήχηση και αμφιλεγόμενη αποτελεσματικότητα

Κατηγορία: /

Βιβλική διδασκαλία για την Νηστεία Προφ. Ησαΐας Κεφ. 58

1. Φώναξε δυνατά, μη διστάσεις, σαν ήχο σάλπιγγος κάνε την φωνή σου, και πες στον λαό μου τα αμαρτήματά τους, σ’ αυτούς τους κληρονόμους του Ιακώβ, τις ανομίες τους. (Λέει ο Κύριος στον προφήτη Ησαϊα). 2. Κάθε μέρα αναζητούν εμένα και ψάχνουν να γνωρίσουν τις εντολές μου, σαν λαός που δήθεν έζησε με δικαιοσύνη και δεν εγκατέλειψε ποτέ την πεποίθηση για την δίκαιη κρίση του Θεού, και που επιθυμεί να πλησιάζει διαρκώς τον Θεό ! 3. Μου λένε: Γιατί νηστεύσαμε και αδιαφόρησες; "Ταπεινώσαμε" το σώμα και την ψυχή μας και δεν το πρόσεξες; Και εγώ τους απαντώ: Διότι ενώ νηστεύσατε, τελικώς κάνατε κάθε κακό σας θέλημα, και όλους όσους ήταν υποχείριοί σας τους καταταλαιπωρούσατε. 4. Αν ενώ νηστεύετε, συγχρόνως αναμιγνύεσθε σε δικαστήρια και αντιδικίες και γρονθοκοπάτε τους αδύναμους απλούς ανθρώπους, ματαιοπονείτε! Γιατί νηστεύετε με τέτοιον τρόπο;

Κατηγορία: /

Ο πολιτισμός των ομοιωμάτων (δικαιωμάτων)

Χάρης Ναξάκης

 
    Το 2001 στη Γερμανία, όπως αναφέρει ο καθηγητής Μ. Σαντέλ, ο Α. Μέιβες, ένας σαραντάχρονος τεχνικός υπολογιστών, σκοτώνει, τεμαχίζει, μαγειρεύει και τρώει ένα σαραντατριάχρονο προγραμματιστή, τον Γ. Μπράντες, ο οποίος οικειοθελώς    προσφέρθηκε γι’ αυτό το γεύμα, απαντώντας σε αγγελία που ο Μέιβες είχε ανεβάσει στο διαδίκτυο. Η υπερασπιστική γραμμή του Μέιβες στο δικαστήριο ήταν ότι στις δυτικές δημοκρατίες τα ατομικά δικαιώματα είναι ιερά, ο κάθε ενήλικας έχει το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματός του, ο ίδιος ο Μπράντες προσφέρθηκε να φαγωθεί και αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμά του. Το δικαστήριο καταδίκασε πρωτόδικα τον  Μέιβες σε οκτώμισι  χρόνια, αλλά οι δικαστές θεωρώντας επιεική την ποινή του άσκησαν έφεση και τον καταδίκασαν σε ισόβια. Έκριναν με βάση την ηθική, το αναπαλλοτρίωτο της ανθρώπινης φύσης  και όχι με γνώμονα τα σαθρά θεμέλια  της ρητορικής περί ελευθερίας της επιλογής και των ατομικών δικαιωμάτων.
Κατηγορία: /

Ο Θεός και το αληθινό εγώ

Maurice Zundel

 

Είμαστε ανθρώπινα όντα και έχουμε να κάνουμε με ανθρώπινα προβλήματα. Το μόνο πρόβλημα με το οποίο δεν ασχολούνται πολλοί είναι ακριβώς αυτό της ανθρώπινης κλήσεως. Το υποδεικνύει μια μικρή φράση του Camus: «Ο άνθρωπος είναι το μόνο δημιούργημα που αρνείται να είναι αυτό που είναι». Τούτο καθιστά αισθητή την κατάσταση του ανθρώπου μέσα στο σύμπαν, κατάσταση εντελώς ιδιαίτερη, μοναδική.

Κατηγορία: /

Μηδενισμός, η κατάρα των σημερινών κοινωνιών

The Guardian

Ο Πίτερ Χίτσενς είναι συντηρητικός αρθρογράφος στη βρετανική εφημερίδα Mail on Sunday. Ο Τέρι Ιγκλετον είναι καθηγητής Αγγλικής Λογοτεχνίας και ακραιφνής αριστερός. Τα τελευταία βιβλία και των δυο τους, όμως, καταφέρονται εναντίον ενός κοινού εχθρού: του μηδενισμού. Πρόκειται για το The Rage Against God (Η οργή εναντίον του Θεού) του Χίτσενς και το On Evil (Περί κακού) του Ιγκλετον.

Κατηγορία: /

Ομιλία του Πάπα Φραγκίσκου στο Φανάρι

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ

Πατριαρχική Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, Κωνσταντινούπολη
Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

        Παναγιώτατε, αγαπητέ αδελφέ Βαρθολομαίε,

Όταν ήμουν Αρχιεπίσκοπος του Μπουένος Άιρες, λάμβανα συχνά μέρος στην τέλεση της Θείας Λειτουργίας των Ορθόδοξων κοινοτήτων της περιοχής. Σήμερα, ο Κύριος μου προσέφερε τη μοναδική  χάρη να είμαι παρών σ’ αυτή την Πατριαρχική Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για την τέλεση του εορτασμού του αγίου Αποστόλου Ανδρέα, του πρωτόκλητου, του αδερφού του Αγίου Πέτρου, και Προστάτη Αγίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Συναντώντας ο ένας τον άλλον, κοιτώντας ο ένας τον άλλον πρόσωπο με πρόσωπο, ανταλλάσοντας τον εναγκαλισμό της ειρήνης, και προσευχόμενοι ο ένας για τον άλλον, όλα αυτά είναι ουσιώδη στοιχεία της πορείας μας προς την αποκατάσταση  πλήρους κοινωνίας. Όλα αυτά προηγούνται και συνοδεύουν πάντα εκείνο το άλλο σημαντικό στοιχείο αυτής της πορείας, δηλαδή, τον θεολογικό διάλογο. Ένας αυθεντικός διάλογος είναι, σε κάθε περίπτωση, μία συνάντηση μεταξύ προσώπων με ένα όνομα, ένα πρόσωπο, ένα παρελθόν, και όχι απλώς μία αντιπαράθεση ιδεών. 

Αυτό είναι αλήθεια ειδικά για μας τους Χριστιανούς, επειδή για εμάς η αλήθεια είναι το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Το παράδειγμα του Αγίου Ανδρέα, ο οποίος μαζί με έναν άλλο μαθητή αποδέχθηκε την πρόσκληση του Θείου Δασκάλου, «Έλα και δες», και «έμειναν με αυτόν εκείνη την ημέρα» (Ιωάννης 1:39), μας δείχνει ξεκάθαρα ότι η χριστιανική ζωή είναι μια προσωπική εμπειρία, μια μεταμορφωτική συνάντηση με τον Έναν που μας αγαπάει και που θέλει να μας σώσει. Επιπροσθέτως, το χριστιανικό μήνυμα   εξαπλώνεται χάριν  εκείνων των αντρών και των γυναικών που αγαπούν τον Χριστό, και που δεν μπορούν να ζήσουν με άλλο τρόπο παρά διαδίδοντας τη χαρά που γεννήθηκε στην καρδιά τους από το γεγονός ότι ο Χριστός τους αγάπησε και τους έσωσε. Εδώ πάλι, το παράδειγμα του Αποστόλου Ανδρέα είναι διαφωτιστικό. Αφού ακολούθησε τον Ιησού στο σπίτι του και πέρασε κάποιο χρόνο μαζί του, ο Ανδρέας «πρώτα συνάντησε τον αδερφό του τον Σίμωνα, και του είπε, ‘Βρήκαμε τον Μεσσία’ (που σημαίνει Χριστός). Τον έφερε στον Ιησού» (Ιωάννης 1:40-42). Είναι ξεκάθαρο, άρα, ότι ούτε  ο ίδιος ο διάλογος μεταξύ Χριστιανών δεν μπορεί να εξαιρεθεί από αυτή τη λογική της προσωπικής συνάντησης.      

Δεν είναι συμπτωματικό ότι το μονοπάτι της συμφιλίωσης και της ειρήνης μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων είχε, κατά κάποιο τρόπο, ξεκινήσει με μία συνάντηση, με έναν εναγκαλισμό μεταξύ των σεβαστών προκατόχων μας, του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα και του Πάπα Παύλου του 6ου, που έλαβε χώρα 50 χρόνια πριν στην Ιερουσαλήμ. Η Αγιότητά σου και εγώ ευχηθήκαμε να γιορτάσουμε την επέτειο εκείνης της στιγμής όταν συναντηθήκαμε πρόσφατα στην ίδια πόλη, όπου ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός πέθανε και αναστήθηκε.

Από ευτυχή συγκυρία, η επίσκεψή μου πέφτει μερικές μέρες ύστερα από την πεντηκονταετή επέτειο της δημοσίευσης του   Unitatis Redinte gratio , Διατάγματος της Δεύτερης Βατικανής περί Χριστιανικής Ενότητας.  Αυτό είναι ένα θεμελιώδες έγγραφο, το οποίο άνοιξε νέες λεωφόρους για την συνάντηση μεταξύ Καθολικών και των αδερφών τους από τις άλλες Εκκλησίες και τις εκκλησιαστικές κοινότητες.     

Πιο συγκεκριμένα, σ’ αυτό το Διάταγμα η Καθολική Εκκλησία αναγνωρίζει ότι οι Ορθόδοξες Εκκλησίες «κατέχουν αληθινά μυστήρια, και  πάνω από όλα – λόγω αποστολικής διαδοχής – την ιεροσύνη και την Ευχαριστία, και γι’ αυτό εξακολουθούν να είναι ενωμένες μαζί μας με την πιο στενή οικειότητα» (15). Το Διάταγμα συνεχίζει δηλώνοντας ότι για να διαφυλάξουμε πιστά την πληρότητα της Χριστιανικής παράδοσης και για να φέρουμε σε ολοκλήρωση την συμφιλίωση Ανατολικών και Δυτικών Χριστιανών, είναι μέγιστης σημασίας να διατηρήσουμε και να υποστηρίξουμε την πλούσια κληρονομιά των Ανατολικών Εκκλησιών. Αυτό δεν αφορά μόνο τις λειτουργικές και πνευματικές παραδόσεις, αλλά επίσης τις κανονικές διατάξεις, όπως είναι καθιερωμένες από τους Πατέρες και τις Συνόδους, που ρυθμίζουν τη ζωή αυτών των Εκκλησιών (cf 15-16).

Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να επαναδιαβεβαιώσουμε τον σεβασμό σε αυτή την αρχή ως ουσιώδη, αμοιβαία αποδεκτό όρο,  για την αποκατάσταση την πλήρους κοινωνίας, η οποία δεν σημαίνει την υποταγή  της μίας στην άλλη, ή την αφομοίωση. Περισσότερο, δηλώνει το ευπρόσδεκτο όλων των δώρων που ο Θεός έχει προσφέρει στην καθεμιά, καταδεικνύοντας έτσι στον κόσμο ολόκληρο το μεγάλο μυστήριο της σωτηρίας που πραγματοποιήθηκε από τον Χριστό, τον Κύριο, δια του Αγίου Πνεύματος. Θέλω να διαβεβαιώσω  καθέναν από εσάς εδώ ότι, για να επιτευχθεί ο επιθυμητός στόχος της πλήρους ενότητας, η Καθολική Εκκλησία δεν σκοπεύει να θέσει κανέναν όρο  εκτός του όρου της κοινής ομολογίας πίστεως. Επιπλέον, θα ήθελα να προσθέσω ότι είμαστε έτοιμοι να αναζητήσουμε από κοινού, υπό το φως της Βιβλικής διδασκαλίας και της εμπειρίας της πρώτης χιλιετίας, τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να εγγυηθούμε την απαιτούμενη ενότητα της Εκκλησίας στις παρούσες περιστάσεις. Το μόνο πράγμα που η Καθολική Εκκλησία επιθυμεί, και που εγώ επιδιώκω ως Επίσκοπος Ρώμης , « της Εκκλησίας που προΐσταται σε έργα αγάπης», είναι η κοινωνία με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Μια τέτοια κοινωνία θα είναι πάντοτε ο καρπός εκείνης της αγάπης, που «έχει διεισδύσει στις καρδιές μας διά του Αγίου Πνεύματος που μας έχει δοθεί» ( Ρωμαίους 5:5), μία αδελφική αγάπη που εκφράζει τον πνευματικό και υπερβατικό δεσμό που μας ενώνει ως μαθητές του Κυρίου.                 

Στον σημερινό κόσμο, υψώνονται φωνές, που δεν μπορούμε να τις αγνοούμε και οι οποίες εκλιπαρούν τις Εκκλησίες μας να βιώσουμε βαθιά την ταυτότητά μας ως μαθητών του Κυρίου Ιησού Χριστού. 

Η πρώτη από αυτές τις φωνές είναι  η φωνή των φτωχών. Στην υφήλιο, υπάρχουν πάρα πολλές γυναίκες και άντρες που υποφέρουν από σοβαρό υποσιτισμό ,από  την αυξανόμενη ανεργία, τον ανοδικό αριθμό άνεργης νεολαίας, και από αυξανόμενο κοινωνικό αποκλεισμό. Αυτά μπορούν να ανεβάσουν την εγκληματική δραστηριότητα ακόμα και την στρατολόγηση τρομοκρατών. Δεν μας επιτρέπεται να παραμένουμε αδιάφοροι μπροστά στις  κραυγές  των αδερφών μας. Εκείνοι μας ζητάνε όχι μόνο  υλική βοήθεια – απαραίτητη σε τόσο πολλές περιπτώσεις – αλλά πάνω από όλα, την βοήθειά μας να υπερασπιστούν την αξιοπρέπειά τους ως ανθρώπινα πρόσωπα, έτσι ώστε να μπορέσουν να βρουν την πνευματική ενέργεια να γίνουν και πάλι πρωταγωνιστές της ζωής τους. Μας ζητούν να πολεμήσουμε, κάτω από το φως του Ευαγγελίου, τις δομικές αιτίες της φτώχειας: την ανισότητα, την έλλειψη αξιοπρεπούς εργασίας και διαμονής, και την άρνηση άσκησης των δικαιωμάτων τους ως  μελών της κοινωνίας και ως εργαζομένων. Ως Χριστιανοί καλούμαστε από κοινού να εξαλείψουμε εκείνη την παγκοσμιοποίηση της αδιαφορίας, που σήμερα μοιάζει να   ασκεί την ύψιστη κυριαρχία,  και ταυτόχρονα να χτίσουμε ένα νέο πολιτισμό αγάπης και αλληλεγγύης.     

Μία δεύτερη έκκληση έρχεται από τα θύματα των συγκρούσεων σε  τόσο πολλά σημεία του πλανήτη μας . Ακούμε αυτόν τον απόηχο κι εδώ , επειδή ορισμένα γειτονικά κράτη φοβούνται έναν απάνθρωπο και βάναυσο πόλεμο. Αναλογίζομαι ιδιαίτερα τα πολυάριθμα θύματα της τερατώδους και παράλογης επίθεσης που πρόσφατα σκότωσε και τραυμάτισε τόσο πολλούς Μουσουλμάνους, που προσεύχονταν σε ένα Τέμενος στο Κάνο της Νιγηρίας. Η στέρηση της ειρήνης από ένα  λαό, η διενέργεια κάθε πράξης βίας – ή η συναίνεση σε τέτοιες πράξεις – ειδικά όταν κατευθύνονται ενάντια στους πιο αδύναμους και ανυπεράσπιστους, είναι μία ιδιαιτέρως βαριά αμαρτία έναντι του Θεού, καθώς εκδηλώνει περιφρόνηση για την εικόνα του Θεού, που βρίσκεται στον άνθρωπο. Το κλάμα των θυμάτων των συγκρούσεων μας ωθεί να κινηθούμε επειγόντως πάνω στο μονοπάτι της συμφιλίωσης και της κοινωνίας μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων. Πράγματι, πώς μπορούμε αξιόπιστα να διακηρύττουμε το Ευαγγέλιο της ειρήνης που πηγάζει από τον Χριστό, αν εξακολουθεί να υφίσταται αντιπαλότητα και διαφωνία μεταξύ μας; (Παύλος 6ος, Evangelii Nuntiandi, 77)             

Μια τρίτη κραυγή που μας προκαλεί  είναι η κραυγή των νέων ανθρώπων. Σήμερα, τραγικά, υπάρχουν πολλοί νέοι και νέες που ζουν δίχως ελπίδα, νικημένοι από την δυσπιστία και την παραίτηση. Πολλοί από τους νέους, επηρεασμένοι από την επικρατούσα κουλτούρα, αναζητούν την ευτυχία μόνο  στην απόκτηση υλικών αγαθών και  στην ικανοποίηση των πρόσκαιρων συγκινήσεών τους. Οι νέες γενιές δεν θα μπορέσουν ποτέ  να αποκτήσουν πραγματική σοφία και να διατηρήσουν την ελπίδα ζωντανή  αν δεν καταφέρουμε να εκτιμήσουμε και να μεταδώσουμε τον πραγματικό ανθρωπισμό που πηγάζει από το Ευαγγέλιο και από την μακρόχρονη εμπειρία  της Εκκλησίας. Είναι ειδικά η νεολαία που μας εκλιπαρεί σήμερα να επιτελέσουμε πρόοδο προς την πλήρη κοινωνία. Σκέπτομαι για παράδειγμα τους πολλούς Ορθόδοξους, Καθολικούς και Προτεστάντες νέους που μαζεύονται σε συναθροίσεις οργανωμένες από την κοινότητα του Ταιζέ (στη Γαλλία). Το κάνουν όχι επειδή αγνοούν τις διαφορές που εξακολουθούν να μας χωρίζουν, αλλά επειδή μπορούν να δουν πέρα από  αυτές , επειδή μπορούν να δεχτούν αυτό που είναι ουσιώδες και που ήδη μας ενώνει.      

Αγαπητέ αδελφέ, πολυαγαπημένε αδελφέ, είμαστε ήδη στον δρόμο, στο μονοπάτι προς την πλήρη κοινωνία και ήδη μπορούμε να αισθανθούμε τα εύγλωττα σημάδια μιας αυθεντικής αν και ημιτελούς, ένωσης. Αυτό μας προσφέρει μια  εκ νέου διαβεβαίωση και μας ενθαρρύνει να συνεχίσουμε αυτή την πορεία. Είμαστε βέβαιοι ότι  στην διάρκεια αυτού του ταξιδιού βοηθιόμαστε από την μεσολάβηση του Αποστόλου Ανδρέα και του αδερφού του Πέτρου, που προκύπτει από την παράδοση ότι είναι οι ιδρυτές των Εκκλησιών της Κωνσταντινούπολης και της Ρώμης. Παρακαλούμε τον Θεό για το ύψιστο δώρο της πλήρους ενότητας, και για την ικανότητα να το δεχτούμε στη ζωή  μας. Ας μην λησμονούμε ποτέ να προσευχόμαστε ο ένας για τον άλλον. 

 Πηγή: www.megalosadelfos.eu

Κατηγορία: /

Χειροτονητήριος Λόγος

Ο Αρχιεπίσκοπος του York Dr. John Sentamu χειροτόνησε και τους δύο τοπικούς Επισκόπους. Ο Αρχιεπίσκοπος του Canterbury, Justin Welby, έκανε το ακόλουθο κήρυγμα:

Ησαΐας 35.6-10, Προς Φιλιππησίους 3.7-12, Ιωάννης 6.52-58

Κατηγορία: /

Ψηφιακοί Δούλοι ή Cyborgs

Μιχάλης Σακελλαρίου

 
Η επίσκεψη του ανιψιού μου μέσα στο Σαββατοκύριακο με άφησε με πολλούς προβληματισμούς. Σα technology freak και εγώ, τα συρτάρια μου είναι γεμάτα από παλιούς σκληρούς δίσκους που είτε λόγω βλάβης είτε ξεπερασμένης τεχνολογίας έχουν αποσυρθεί και αποθηκευτεί. Υποσχέθηκα στο παιδί μερικούς από αυτούς και με μεγάλη ανακούφιση που άδειαζα τα συρτάρια μου, του τους παρέδωσα.
Κατηγορία: /

Ο Πάπας Φραγκίσκος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Σας  ευχαριστώ για την πρόσκληση να μιλήσω μπροστά σ’ αυτό το θεμελιακό καθίδρυμα για τη ζωή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και για την ευκαιρία που μου δόθηκε να απευθυνθώ, μέσω υμών, σε περισσότερους από πεντακόσια εκατομμύρια πολίτες των 28 χωρών μελών  τους οποίους εκπροσωπείτε. Επιθυμώ να εκφράσω ιδιαίτερα την ευγνωμοσύνη μου σ’ εσάς, κύριε Πρόεδρε του Κοινοβουλίου, για το εγκάρδιο καλωσόρισμα που μου απευθύνατε, στο όνομα όλων των μελών της Συνέλευσης.

Κατηγορία: /

«Συναντήθηκα με το θαύμα σα φίλος» Τα πεζά του ποιητή Νίκου Καρούζου

Σπύρος Κουτρούλης

Οι ποιητές, διασώζουν στα γραπτά τους κείμενα μια βαθιά αίσθηση του κόσμου αλλά και της γλώσσας που γράφουν .Γι’ αυτό τα δοκίμια ποιητών όπως του Ν. Καρούζου, ή του Γ. Σεφέρη, ή του Ο. Ελύτη μας ενδιαφέρουν γνωστικά καιμας γοητεύουν αισθητικά.

Από τις εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ, το 1993, εκδόθηκαν το σύντομο δοκίμιο του Ν. Καρούζου «Μεταφυσικές εντυπώσεις απ’ τη ζωή ως το θέατρο» και το 2010 η εκτενέστερη και πληρέστερη συλλογή, σε φιλολογική επιμέλεια της Ελισάβετ Λαλουδάκη με τον τίτλο «Πεζά κείμενα».

Κατηγορία: /

Σχολικές Λειτουργίες

Στις μεγάλες γιορτές της Εκκλησίας (Χριστούγεννα και Πάσχα) που βρίσκονται μέσα στο σχολικό έτος σπουδών (Σεπτέμβριο-Ιούνιο) όλα τα σχολεία θεωρούν υποχρέωση να φέρνουν τους μαθητές στον ναό για την ‘’παρακολούθηση’’ κάποιας ακολουθίας ή λειτουργίας.

Κατηγορία: /

Περί συνείδησης

Ιωάννης Π. Ζώης

Υπάρχουν πολλά δύσκολα προβλήματα στον χώρο της Ιατρικής επιστήμης αλλά μόνο ένα από αυτά αποκαλείται "το δύσκολο πρόβλημα". Και αυτό είναι το πρόβλημα της συνείδησης - πώς ένα περίπου κιλό νευρικών κυττάρων δημιουργεί στον άνθρωπο το «άραφο» καλειδοσκόπιο των αισθήσεων, τις σκέψεις, την συνείδηση του εαυτού του, την αίσθηση του χώρου και του χρόνου, της γύρω πραγματικότητας, τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα που καταλαμβάνουν τον άνθρωπο την κάθε στιγμή της ζωής του.

Κατηγορία: /

Επαρχία και Εκκλησία

Σταύρος Κοφινάς

Πάντοτε διέφερε ο επαρχιακός τρόπος ζωής από αυτόν των αστικών κέντρων. Η επαρχιακή ζωή πάντοτε συσχετίζετο με την αγνότητα της φύσης, την άμεση επαφή με τη γη, που βοηθά τον καθένα να αγγίζει την πραγματικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Πάντοτε ταυτιζόταν με την απλότητα, σε αντίθεση με την περιπλοκότητα της τεχνολογίας με τη συμπαγή κοινότητα, που συνίσταται από στενές και γνήσιες σχέσεις, σε αντίθεση με την επιπολαιότητα και την απροσωπία ενός πλουραλιστικού μητροπολιτικού κέντρου.

Με τις γρήγορες αλλαγές που χαρακτηρίζουν τον αιώνα που ζούμε, Η επαρχιακή ζωή έχει αλλάξει με τέτοιο τρόπο ώστε να διερωτάται κάνεις εάν αυτοί που ζουν στην επαρχία έχουν μπορέσει να αφομοιώσουν αυτή την αλλαγή. Η τεχνολογία έχει εισβάλλει ανεπαίσθητα σε κάθε όψη της ζωής, από τις ευκολίες του σπιτιού μέχρι και του τρόπου με τον όποιο καλλιεργείται η γη. Η κινητικότητα και η ανωνυμία, κύρια χαρακτηριστικά της αστικοποίησης, έχουν διαφοροποιήσει την επαρχιακή κοινότητα από την παλαιά της υπόσταση, μια διαφοροποίηση που πολλές φορές δεν ξεχωρίζει από τη ζωή της πόλεως.

Κατηγορία: /

Η Μίτρα…. ως μετάλιο!

Κάθε σπίτι έχει ένα πατέρα! Αυτονόητο θα πείτε… Νοείται αναπληρωτής πατέρας; Υπάρχει αντικαταστάτης; Γίνεται να τον αντιγράψει στον ‘’ρόλο’’ του κάποιος άλλος; Μπορεί να κατασκευαστεί υποκατάστατο; Είναι δυνατόν κάτι τέτοιο; Δεν γελούν όλοι οι άνθρωποι με τα παραπάνω ερωτήματα; Δεν τά απορρίπτουν αυτονοήτως;

Όλοι γελούν και όλοι τα απορρίπτουν! 

Όμως,…όλοι;

Κατηγορία: /

Όλα αλλάζουν - 'Everything changes': a sermon on the cross

Ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ 

Το  κήρυγμα του Αρχιεπισκόπου του Canterbury στην εορτή του Σταυρού,

καθεδρικός ναός Truro, Σάββατο 16  Νοέμβρη 2013 

 

Αναγνώσματα: Ησαΐας 63.1-3a, 7-9. 2 Κορινθίους 5.16 - 21 

 

Πριν από λίγες εβδομάδες έκανα μια βάπτιση. Ήταν μια ωραία ευκαιρία. Το νήπιο ήταν ήσυχο, η οικογένεια περιχαρής. Ήταν μια βάπτιση ίσως λίγο υψηλότερου επιπέδου από το κανονικό, αλλά ήταν μια μοναδική και ειδική περίσταση όπως είναι κάθε βάπτιση. 

Κατηγορία: /

Πίστη και αγάπη - ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ

1.Με την ευκαιρία της 22ης Παγκόσμιας Ημέρας του Ασθενούς της οποίας το θέμα φέτος είναι  Πίστη και αγάπη, απευθύνομαι στους αρρώστους και σε όλους εκείνους που τους συμπαραστέκονται και τους φροντίζουν. Η Εκκλησία αναγνωρίζει στο πρόσωπό σας, αγαπητοί ασθενείς, μια ειδική παρουσία του πάσχοντος Χριστού. Και να πώς : πλάι στον πόνο μας, ή καλύτερα, μέσα στον πόνο μας, υπάρχει ο πόνος του Ιησού που σηκώνει μαζί μας το φορτίο αυτού του πόνου και μας αποκαλύπτει το νόημά του. Όταν ο Υιός του Θεού ανέβηκε στον σταυρό, κατάργησε τη μοναξιά του πόνου και φώτισε το σκοτάδι του. Έτσι βρισκόμαστε μπροστά στο μυστήριο της αγάπης του Θεού για μας, που μας δίνει ελπίδα και θάρρος : ελπίδα, γιατί μέσα στο σχέδιο της αγάπης του Θεού, η νύχτα της οδύνης οδηγεί επίσης στο αναστάσιμο φως ·  και θάρρος, ώστε ν’ αντιμετωπίζουμε κάθε αντιξοότητα  συντροφευμένοι από αυτόν, ενωμένοι μαζί του.

Κατηγορία: /

Η ‘‘Αιμορραγούσα Φιλανθρωπία’’ (Μια ιστορία με αφορμή ένα θάνατο)

Εἶναι 25 Ἀπριλίου 1961 καί γίνεται τό ἐννεαήμερο μνημόσυνο τοῦ Χρυσοστόμου Δασκαλάκη Μητροπολίτη Μεσσηνίας (1945-1961). Κηρύττει κατ’ αὐτό ὁ λόγιος ἀρχιμ. Ἰωήλ Γιαννακόπουλος. Ἀνεβαίνει στόν Ἄμβωνα καί μέ τόν ἱσχνό καί βραδύγλωσσο καί «καικαιδίστικο» τρόπο του λέει:

-Ποῦ θά εἶναι τώρα ὁ Δεσπότης;

-Μπροστά στόν Χριστό.

  -Τί θά πεῖ ὁ Χριστός μόλις τόν δεῖ;

-Καλῶς τόν Χρυσόστομο. Τέλειωσε λοιπόν ἡ ἀρχική φάση τῆς ζωῆς σου καί τώρα πρέπει νά δοῦμε ἄν μπορεῖς νά μπεῖς (ὄχι ἐξ αἰτίας μου ἀλλά ἀπό τήν κατάστασή σου) στήν κυρίως Ζωή ἤ ἄν… ἁπλῶς θά τυραννιέσαι!

-Τί εἶναι αὐτό πού ἔχεις στό κεφάλι σου;

Κατηγορία: /

Η επαγρύπνηση της νεολαίας

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ ΕΙΚΟΣΤΗΣ (ΧΧ) ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΥ ΠΑΠΑ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ ΤΟΥ ΔΕΚΑΤΟΥ ΕΚΤΟΥ

Κολωνία – Marienfeld Σάββατο, 20 Αυγούστου 2005

Αγαπητοί νεαροί φίλοι, Στην περιήγησή μας με τους μυστηριώδεις Μάγους από την Ανατολή, φτάσαμε στη στιγμή την οποία ο Ευαγγελιστής Ματθαίος περιγράφει στο Ευαγγέλιο του με τις παρακάτω λέξεις: «Μπαίνοντας μέσα στο σπίτι (πάνω από το οποίο το άστρο είχε σταθεί), είδαν το παιδί με την Μαρία την μητέρα του, και έπεσαν στη γη και το προσκύνησαν» (Ματθαίος 2, 11). Εξωτερικά, το ταξίδι τους είχε φτάσει στο τέλος του. Είχαν επιτύχει τον σκοπό τους.

Αλλά σε αυτό το σημείο ένα νέο ταξίδι ξεκίνησε γι’ αυτούς, ένα ενδόμυχο προσκυνηματικό ταξίδι που άλλαξε ολόκληρη την ζωή τους. Η νοητή εικόνα τους για τον νεογέννητο Βασιλιά που προσδοκούσαν να βρουν πρέπει να ήταν πολύ διαφορετική από αυτό που συνάντησαν. Είχαν σταματήσει στην Ιερουσαλήμ ειδικά για να αναζητήσουν ειδήσεις, από τον Βασιλιά που ζούσε εκεί, σχετικές με τον επαγγελμένο Βασιλιά που είχε γεννηθεί. Γνώριζαν ότι ο κόσμος βρισκόταν σε αναστάτωση, και γι’ αυτό οι καρδιές τους ήταν ταραγμένες.

Κατηγορία: /

Ο αποχαιρετισμός της Ρούλας

      “Αν τα δημιουργήματα Του δεν είναι άξια να παραμείνουν ζωντανά , τότε η δημιουργία Του είναι ελλειπής. Τότε δεν είναι τόσο μεγάλος ούτε τόσο θεϊκός όσο τον φαντάστηκαν με την φτωχή τους σκέψη τα καταδικασμένα σε θάνατο δημιουργήματα Του. Όμως ο Κύριος λέει: "πάντες γαρ αυτώ ζώσιν " Ο θάνατος εν αυτώ δεν υφίσταται. Ω Κύριε η ζωή σου στηρίζει την ζωή μας "

George MacDonald.

Έφυγε σήμερα για την όντως Ζωή ενα εκλεκτό μέλος της ενορίας μας. Μια λαμπρή χριστιανή γυναίκα η Βαρβάρα Παπαευθυμίου σύζυγος του Μιχάλη Παπαγεωργίου .  Την προπέμψαμε στην Βασιλεία του Θεού απο τον ναό μας με τα εξής:

Δίκοπο μαχαίρι διαπερνά τις καρδιές μας· η μια του κόψη, εκείνη που φεύγει· η άλλη του κόψη, αυτοί που μένουν. Άντε να βρεις την οδυνηρότερη πλευρά του μαχαιριού...

Είμαστε όλοι θυμωμένοι με τον Πατέρα μας που δεν παρενέβη (ή έστω που παρενέβη σχετικά, και με σύντομη χρονική προθεσμία) στην πορεία της ασθένειας της Ρούλας. Φυσικά ξέρουμε ότι αμέτρητοι άνθρωποι αυτή την στιγμή περνάνε την ίδια διάβαση, την μοναδικά δική τους, στη ζωή του καθενός. Ζουν δηλαδή την εμπειρία του θανάτου. Αλλά, να πάρει η ευχή, εμείς, μικροί και περιορισμένοι, την Ρούλα γνωρίζουμε και όχι όλα αυτά τα πλήθη των ανθρώπων και η Ρούλα είναι ο αποδέκτης της αγάπης μας, και γι᾿ αυτήν πονάμε!

Γιατί, Κύριε, συνέβη αυτό;

Γιατί επέτρεψες τον καρκίνο και τον θάνατο;

Γιατί πρέπει να μείνει αναπάντητο το γιατί;

Κατηγορία: /

Τί πρόσφερε στην Πρέβεζα ο Μελέτιος Καλαμαράς;

Κάνοντας περίπατο μια μέρα, στην πόλη Βαλμόν της Ελβετίας, συνοδεία ενός καλού του φίλου, ο γνωστός μεγάλος Γερμανοτσέχος ποιητής Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε (1875-1926), ευρισκόμενος σχεδόν στην τελευταία φάση της ζωής του, πάσχοντας από λευχαιμία, από την οποία τελικώς και πέθανε, συνάντησε μια γηραιά γυναίκα που ζητούσε ελεημοσύνη.

- Δώστε μου κάτι για να μπορέσω ν’ αγοράσω το ψωμί μου, τους είπε.

Ο Ρίλκε περπατώντας κρατούσε στα χέρια του ένα όμορφο τριαντάφυλλο και το "απολάμβανε" παίζοντάς το στα δάχτυλά του. Αυτονόητα έκανε την κίνηση της προσφοράς αυτού του όμορφου λουλουδιού σε εκείνη την γυναίκα.

- Ορίστε, κυρία, είναι για σας, της είπε.

- Δεν σου ζήτησε λουλούδια, κραύγασε εκνευρισμένος για την χειρονομία του φίλου του ο συνοδός-φίλος του Ρίλκε! Να φάει θέλει! Ψωμί δεν έχει, τι να το κάνει το λουλούδι σου…;

Και τότε τον διέκοψε διαμαρτυρόμενη εκείνη η γηραιά κυρία, λέγοντάς του:

- Όχι, κύριε, κάνετε λάθος. Μη βρίζετε τον φίλο σας. Κάνετε λάθος. Ο φίλος σας μου έκανε πολύ μεγαλύτερο καλό από το να μου έδινε ένα νόμισμα για το ψωμί μου. Με είδε και με αξιολόγησε όχι σαν ένα άδειο στομάχι, αλλά σαν ένα πρόσωπο. Μου έδωσε λόγο να υπάρχω για πολλές μέρες. Το ψωμί θα με συντηρούσε μόνο για μια-δυο μέρες.

Κατηγορία: /

Τα παιδιά με τα κλωνάρια

Η γενιά του ΄30

 

Είναι και ο Τερζάκης ένας από αυτούς.

Τον θυμήθηκαν οι εξεταστές ψάχνοντας θέμα εκθέσεως για τους μαθητές υποψήφιους για την τριτοβάθμια εκπαίδευση!

Το κείμενο κάνει διαπιστωτικές διαγνώσεις, που από τότε ακόμα ισχύουν, πολύ περισσότερο σήμερα!

Όμως…

Φοβάται να πει, πώς αποχτιέται «Πολιτεία», που και εσένα θα στηρίζει και τους υπό σε θα βοηθήσει…ότι το θέμα είναι να είσαι χορτάτος για να μπορείς να μοιράζεις το ψωμί…

Ότι η κύρια υπόθεση είναι το πώς χορταίνεις…

Ότι η καρδιά και το περιεχόμενο της, και όχι το μυαλό και οι νευρώνες του, είναι κυρίως ο άνθρωπος…

Ότι το δύσκολο είναι να γεμίσει η καρδιά και όχι το μυαλό…

Ότι η κοινωνική υποκρισία δεν αλλάζει με το ξεσκέπασμα της, αλλά με την αλλαγή της καρδιάς όλων μας…

Ότι το θέμα δεν είναι να αλλάζουν οι άλλοι…αλλά Εγώ.

Μοναδικός είμαι μόνο για τον Χριστό.

Ο Χριστός ζητάει την καρδιά μου ολόκληρη.

«Πολιτεία» αποχτιέται, όταν οι ανθρώπινες ενέργειες αποχτούν μοναδική αξία κάτω από τα μάτια του Χριστού, αλλιώς ψάχνονται τίτλοι για να γίνουν «τσεκούρια» για κάποια θέση.

Βοηθήστε τα παιδιά να ψάχνουν τον Θεό που θα κάνει «Πολιτεία» την καρδιά τους, αλλιώς και μετά από άλλα ογδόντα χρόνια…Θα κάνουμε όμορφες διαγνώσεις!

 

Ήταν η ώρα του σούρουπου. Ένα ζευγάρι, αντρόγυνο, στην ώρα του σούρουπου κι εκείνο, κατέβαινε τη λεωφόρο πιασμένο μπράτσο, καθώς πορεύονταν τα ζευγάρια κάποιον άλλο καιρό. Το βάδισμά του ήταν κανονικό και λιγάκι βαρύ, ανάλογο με την ηλικία: Οι δυο μαζί πρέπει να έστριβαν τον κάβο του αιώνα.

Σε μια στιγμή, ξαφνικά μέσ’ από το μενεξελί σύθαμπο, ξεπροβαίνει μπροστά τους, σ’ αντίθετη φορά, μια ανάλαφρη παρέα: Κοριτσόπουλα και παιδαρέλια ανάμεσα στα δεκάξη και τα δεκαοχτώ τους. Γύριζαν από κάποιον εξοχικό περίπατο ή εκδρομή, γιατί κρατούσαν κλωνάρια, πρασινάδες, και τα κορίτσια είχαν σφιγμένα τα λιανά τους, σβέλτα πόδια σε παντελόνια. Ούτε λουλούδια αγκαλιές, ούτε μπουκέτα. Καμιά διάχυση σε χρώματα κι αρώματα. Ίσα ίσα δυο τρία κλαριά, σύμβολα στεγνά, ένα είδος μαρτυρίας λακωνικής του τόπου απ’ όπου έρχονταν. Η γενιά αυτή αγαπάει τη βραχυλογία, την κοφτή και σχεδόν βλοσυρή υποδήλωση, κάθε μεγαλοστομία τη σιχαίνεται, ακόμα και στα λουλούδια, που είναι για τον άνθρωπο η πιο έμφυτη ερωτική αλληγορία. Η φτερωμένη διμοιρία προχωρούσε σε ιδιότυπο σχηματισμό: Μπροστά τα κορίτσια, ξοπίσω τους τ’ αγόρια. Ήταν βέβαια ένα αυτοσχέδια, καινούργιο εθιμοτυπικό που τα είχε συντάξει έτσι, όχι η παλιά πρόληψη για διαχωρισμό των εριφίων από τα πρόβατα. Το έβρισκαν φαίνεται πιο πρακτικό ή και πιο σύμφωνο με τον αντιλυρικό τους κόσμο. Το ζευγάρωμα είναι μια φυσιολογική λειτουργία και τίποτ’ άλλο – άρα μια στιγμή.

Οι δυο γενιές – το ζευγάρι, η διμοιρία – αντικρίστηκαν, αντιπέρασαν. Όμως, στα μάτια του πρώτου, είχε απομείνει ένα ξάφνιασμα, κάτι σα μυστικό χτύπημα στο μέτωπο, από κείνα που σε κάνουν μονομιάς να ξυπνήσεις αντίκρυ σ’ ένα νέο όραμα της ζωής. Στάθηκαν, γύρισαν κατά πίσω τα κεφάλια τους, κοίταξαν το σχηματισμό που ξεμάκραινε στο λιθόστρωτο με το γοργό, ρυθμικό του βήμα. Ξεκίνησαν πάλι. Είχες τώρα την εντύπωση πως το ζευγαρωμένο βάδισμά τους είναι λιγάκι πιο βαρύ.

- Είδες τα κορίτσια; είπε ο ένας. Πώς μας κοίταξαν!

- Αυτά πρόσεξα κι εγώ, έκανε η άλλη.

Αυτό τους είχε ξαφνιάσει. Όχι η αντίθεση στα χρόνια, το χτυπητό δίπτυχο που φέρνει, σε κάποια γραμμένη στιγμή, αντιμέτωπες τις γενιές. Εκείνο που τους είχε κρούσει, ήταν ο τρόπος που τους κοίταξαν τα κορίτσια μέσα στα λίγα δευτερόλεπτα ώσπου ν’ αντιπεράσουν. Ίσια στα μάτια, αδίσταχτα, καρφωτά. Και με κάτι σαν ατάραχη αναμέτρηση, που τη στόμωνε αδιόρατα ένας ίσκιος δροσερής ειρωνείας.

Αναπόλησαν τότε άλλα αντικρίσματα, σε χρόνια περασμένα, πάλι ανάμεσα σε ηλικίες που έρχονταν και που έφευγαν. Ήταν διαφορετικά, πολύ διαφορετικά για να τα έχουν λησμονήσει. Αναθυμήθηκαν μάτια χλωρά, σαν και τούτα που είχαν τώρα δα περάσει, μονάχα λιγότερο αλύγιστα, μπορεί και λιγότερο σκληρά. Θέλησαν να είναι δίκαιοι, όσο τους περνούσε από το χέρι. Πιάσανε να εξηγούν, να σχολιάζουν. «Εμείς, είπανε, κοιτάζαμε τους μεγάλους με συστολή, σεβασμό. Τι ήταν ο σεβασμός; Μια ανατροφή που μας είχανε δώσει. Μέσα στα μάτια μας θάμπιζε η επίγνωση πως δεν ξέρουμε όσα ξέρουν εκείνοι, ένα δείλιασμα μπροστά στην υπεροχή. Αυτή η υπεροχή σήμερα σώζεται; Ας κάνουμε τον έλεγχό της, δίχως προκατάληψη».  […] Υπάρχει εδώ ένα θέμα κύρους, που μονάχοι μας το κλονίσαμε. Ο σεβασμός είναι άγραφος νόμος, μια τάξη αναγκαία για την ισορροπία της ζωής, εξασφαλίζει την ομαλή διαδοχή, οργανώνει εσωτερικά τον καινούριο κι ορμητικό φορέα της. Δεν είναι όμως , επιταγή δίχως αντίκρισμα. Η υπεροχή δεν μπορεί να σταθεί σαν κάτι δεδομένο. Πρέπει να έχει τα πειστήριά της πάντοτε έτοιμα, ακόμα κι αν δεν της τα ζητήσει ποτέ κανένας. Διαφορετικά, γίνεται αυθαιρεσία, πρόληψη, ταμπού, ωμό δίκαιο του συμπτωματικά και πρόσκαιρα ισχυρότερου. Ήταν ένας καιρός, πραγματικά, όπου ο σεβασμός αξιωνόταν με το έτσι θέλω, από εκείνον που τύχαινε να έχει ένα χρονικό και μόνο προβάδισμα. Ο κόσμος γνώρισε πρεσβύτερους ανάξιους, που απαιτούσαν το σεβασμό μόνο και μόνο γιατί έτσι τους συνέφερε και γιατί είχαν την εξουσία να τον επιβάλουν. Ο καιρός αυτός, ας το πάρουμε απόφαση, έχει περάσει. Πάει ο καιρός όπου ένα επιτήδειο μηδενικό απαιτούσε το σεβασμό, επειδή κατάφερε να σκαρφαλώσει σε μια καθέδρα. Όλο και περισσότερο, από δω κι εμπρός, ο διδάσκων θα κρίνεται, ο ηγέτης θα ελέγχεται, ο γονιός θα πρέπει να δείχνεται άξιος της αποστολής του. Η αντίληψη πως έτσι και κατόρθωσες να «φτάσεις» δεν έχεις πια για τίποτα να γνοιαστείς, ανήκει στην ιστορία. Ανατέλλει μια εποχή όπου ο κάθε ενδιαφερόμενος θα ξέρει πως το δύσκολο δεν είναι ν’ ανέβεις, αλλά να σταθείς. Πως η πολιτεία σου και μόνη θα σε στηρίζει, όχι ο τίτλος.

Άγγελος Τερζάκης,

«Προσανατολισμός στον αιώνα»

(Το κείμενο από το οποίο μπήκε το φετινό θέμα εκθέσεως των πανελληνίων εξετάσεων)
Κατηγορία: /

Επικήδειος ομιλία-κήρυγμα του μακαριστού Μητροπολίτου Πρεβέζης Μελετίου σε χριστιανό αντιεκκλησιαστικών φρονημάτων και που είχε τελέσει πολιτικό γάμο.

...Ο δούλος του Θεού Ν. τυπικώς και εξωτερικά είχε εκκρεμότητες στην σχέση του με την Εκκλησία. Άραγε από αυτό πρέπει να συμπεράνουμε, αυθαίρετα, ότι είχε (εκκρεμότητες) και με τον Χριστό; Όχι, αδελφοί μου. Ίσα-ίσα. Αναζητούσε την Βασιλεία του Θεού, αφού καθένας που ψάχνει την δικαιοσύνη, τον Χριστό ψάχνει, που είναι η αληθής δικαιοσύνη. Καθένας που θέλει να έρθει στον κόσμο ισότητα, δικαιοσύνη και ειρήνη (ακόμα και χωρίς να το γνωρίζει) βρίσκεται στην σκιά του Σταυρού του Χριστού, που είναι ζυγός δικαιοσύνης και ισότητας και ειρήνης....

Κατηγορία: /

Θρησκευτικό δράμα (απόσπασμα)

Μπάρυ Άνσγουωρθ

«Αυτό όλο μας δείχνει τη δικαιοσύνη του Βασιλέα», είπα. «Και η δικαιοσύνη του Θεού;»

Έστρεψε προς το μέρος μου το άλογό του χαμογελώντας ακόμη. «Αυτό είναι πιο δύσκολο να το καταλάβει κανείς», είπε. «Μου φάνηκες χρήσιμος, Νίκολας Μπάρμπερ, και θα σε βοηθούσα αν μπορούσα. Σκέφτηκες πιο σοβαρά την πρότασή μου να σε αποκαταστήσω στην εύνοια του Επισκόπου σου;»

Κατηγορία: /

G. K. Chesterston - Οι πέντε θάνατοι της πίστης

Η χριστιανική πίστη δεν περιορίζεται να επιβιώνει. Δεν είναι όπως θα λέγαμε για τους Δρυίδες, αν κατάφερναν να επιβιώσουν κάπου τα τελευταία δυο χιλιάδες χρόνια. Διότι αυτό συμβαίνει στην Ασία και αυτό συνέβη στην αρχαία Ευρώπη, όπου οι μυθολογίες και οι φιλοσοφίες περπατούσαν η μια δίπλα στην άλλη χωρίς ποτέ να συναντώνται και να συμφιλιώνονται. Η χριστιανική πίστη δεν αρκέστηκε να επιβιώνει αλλά διαρκώς αναζωογοννείται μέσα στους κόλπους αυτού του Δυτικού κόσμου, με τις τόσες του αλλαγές και τις διαρκείς ανατροπές κι επαναστάσεις του. Διότι είναι γνωστό πως η Ευρώπη, πιστή στη ρωμαϊκή παράδοση, δεν έπαψε ποτέ να επαναστατεί, να γκρεμίζεται και να ξαναχτίζεται, ανανεώνοντας διαρκώς την πίστη της στη δημοκρατική πολιτεία. Και κάθε φορά, «τον λίθον ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες», στο τέλος «ούτος εγεννήθη εις κεφαλήν γωνίας». Κάποια λιθάρια από το Στόουνζεντζ στέκονται ακόμα στη θέση τους και κάποια έχουν πέσει κι έχουν μείνει καταγής. Δεν υπήρξε ποτέ δρυϊδική αναγέννηση, πόσο μάλλον ανά δυο με τρεις αιώνες, ούτε το Στόουνχεντζ ανοικοδομήθηκε ξανά και ξανά∙ και δεν είδαμε ποτέ ένα ρωμανικό μενίρ να αντικαθίσταται από ένα γοτθικό μενίρ, ούτε ένα γοτθικό ντολμέν να δίνει τη θέση του σ’ ένα ντολμέν στυλ ροκοκό.  Μ’ αυτή την έννοια, οι ιεροί τόποι των Δρυΐδων γλύτωσαν για πάντα από τους βανδαλισμούς των «αναπαλαιώσεων».

Κατηγορία: /

Martin Luther King, Jr. - I Have a Dream

I Have a Dream

Martin Luther King, Jr.

 

Λόγος που εκφωνήθηκε στις 28 Αυγούστου 1963, μπροστά στο μνημείο του Lincoln, στην WashingtonD.C., με τον οποίο καλούσε να δοθεί ένα τέλος στον ρατσισμό στις ΗΠΑ.

 

Είμαι χαρούμενος που βρίσκομαι σήμερα μαζί σας, σε κάτι που θα μείνει στην ιστορία ως η μεγαλύτερη διαδήλωση για την ελευθερία στην ιστορία του έθνους μας.

Πριν από εκατό χρόνια, ένας σπουδαίος Αμερικανός (Αβραάμ Λίνκολν), στη σκιά του οποίου στεκόμαστε σήμερα, υπέγραψε τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Αυτή η ιστορική απόφαση αποτέλεσε ένα φάρο ελπίδας για εκατομμύρια Νέγρους σκλάβους που καίγονταν στις φλόγες της αδικίας. Ήρθε σαν ένα χαρούμενο ξημέρωμα μετά την μακριά νύχτα της αιχμαλωσίας τους.

Αλλά μετά από εκατό χρόνια, ο νέγρος ακόμα δεν είναι ελεύθερος. Εκατό χρόνια μετά, η ζωή του Νέγρου είναι ακόμα σακατεμένη από τα δεσμά του απομονωτισμού και τις αλυσίδες της φυλετικής διάκρισης. Εκατό χρόνια μετά, ο νέγρος ζει σε ένα απομονωμένο νησί φτώχειας στο κέντρο ενός απέραντου ωκεανού υλικής ευημερίας. Εκατό χρόνια μετά, ο νέγρος ακόμα μαραζώνει στο περιθώριο της αμερικανικής κοινωνίας και βρίσκει τον εαυτό του εξόριστο στην ίδια του τη χώρα. Ήρθαμε λοιπόν εδώ σήμερα, για να αναδείξουμε μια επαίσχυντη κατάσταση.

Κατά μία έννοια, ήρθαμε στην πρωτεύουσα του έθνους μας για να εισπράξουμε μία επιταγή. Όταν οι αρχιτέκτονες της Δημοκρατίας μας έγραψαν τις μεγαλοπρεπείς λέξεις του Συντάγματος και της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, ουσιαστικά υπέγραφαν ένα γραμμάτιο το οποίο θα ‘πρεπε να αποτελεί κληρονομιά για κάθε Αμερικάνο. Αυτό το γραμμάτιο ήταν μια δέσμευση ότι όλοι οι άνθρωποι, τόσο οι μαύροι όσο και οι λευκοί, θα χαίρονταν το "αναφαίρετο δικαίωμα της Ζωής, της Ελευθερίας και της αναζήτησης της Ευτυχίας." Είναι ολοφάνερο σήμερα, ότι η Αμερική έχει αθετήσει αυτή τη δέσμευση όσον αφορά τους έγχρωμους πολίτες της. Αντί να τιμά αυτή την ιερή υποχρέωση, η Αμερική έχει δώσει στους Νέγρους πολίτες μια ακάλυπτη επιταγή, μια επιταγή που γράφει "Ανεπαρκείς Πόροι".

Όμως αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι η τράπεζα της δικαιοσύνης έχει χρεοκοπήσει. Αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι δεν υπάρχουν πόροι στο τεράστιο θησαυροφυλάκιο ευκαιριών που υπάρχουν σ’ αυτό το κράτος. Γι’ αυτό ήρθαμε να εξαργυρώσουμε αυτή την επιταγή, η οποία θα μας δώσει, κατόπιν αιτήματος, τον θησαυρό της Ελευθερίας και την ασφάλεια της Δικαιοσύνης.

Ήρθαμε επίσης σ’ αυτό το αγιασμένο μέρος για να υπενθυμίσουμε στην Αμερική την επιτακτική ανάγκη του Τώρα. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να επαναπαυθούμε ή να δεχθούμε περαιτέρω καθυστερήσεις. Τώρα είναι η στιγμή, να κάνουμε πράξη τις υποσχέσεις της Δημοκρατίας. Τώρα είναι η στιγμή, να μεταβούμε από την σκοτεινή και έρημη κοιλάδα της απομόνωσης στο ηλιόλουστο μονοπάτι της φυλετικής Δικαιοσύνης. Τώρα είναι η στιγμή να βγάλουμε το έθνος μας από την κινούμενη άμμο της κοινωνικής αδικίας και να το στηρίξουμε στο βράχο της Αδελφοσύνης. Τώρα είναι η στιγμή να κάνουμε τη Δικαιοσύνη πραγματικότητα για όλα τα παιδιά του Θεού.

Θα ήταν μοιραίο για το έθνος να παραβλέψει την επιτακτικότητα της στιγμής. Το αποπνικτικό καλοκαίρι της δικαιολογημένης δυσαρέσκειας των μαύρων δεν θα τελειώσει μέχρι να φανεί το αναζωογονητικό φθινόπωρο της Ελευθερίας και της Ισότητας. Το 1963 δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή. Και όσοι ήλπιζαν ότι ο Νέγρος χρειαζόταν απλά μια εκτόνωση και τώρα θα είναι ευχαριστημένος, θα ξυπνήσουν βίαια, αν το έθνος συνεχίσει να παραβλέπει το πρόβλημα. Και δεν θα υπάρξει ούτε ανάπαυση, ούτε γαλήνη στην Αμερική, μέχρι ο Νέγρος να κατοχυρώσει τα πολιτειακά του δικαιώματα. Ο ανεμοστρόβιλος της εξέγερσης θα συνεχίσει να ταρακουνά τα θεμέλια του έθνους μας μέχρι να ξημερώσει η λαμπρή μέρα της Δικαιοσύνης.

Όμως, υπάρχει κάτι που πρέπει να πω στο λαό μου, που στέκεται στο κατώφλι που οδηγεί στο παλάτι της Δικαιοσύνης: Στον αγώνα για να αποκτήσουμε τη θέση που μας ανήκει, δεν πρέπει να υποπέσουμε σε άδικες και παράνομες πράξεις. Δεν πρέπει να ικανοποιήσουμε τη δίψα μας για Ελευθερία πίνοντας από το ποτήρι του μίσους και της πικρίας. Θα πρέπει να διεξάγουμε τον αγώνα μας στο υψηλό επίπεδο της αξιοπρέπειας και της πειθαρχίας. Δεν θα πρέπει η δημιουργική διαμαρτυρία μας να ολισθήσει στη βία. Συνεχώς θα πρέπει να ανυψωνόμαστε στο υψηλό επίπεδο που η σωματική δύναμη συναντά την πνευματική.

Η εξαιρετική μαχητικότητα που διακατέχει την κοινότητα των Νέγρων δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε δυσπιστία απέναντι σε όλους τους λευκούς, γιατί πολλοί απ’ τους Λευκούς αδελφούς μας, όπως δείχνει η παρουσία τους εδώ σήμερα, συνειδητοποιούν ότι το μέλλον τους είναι συνυφασμένο με το δικό μας. Έχουν συνειδητοποιήσει ότι η ελευθερία τους είναι αλληλένδετη με τη δική μας.

Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε μόνοι.

Και καθώς προχωράμε, πρέπει να δεσμευτούμε ότι θα οδεύουμε πάντα μπροστά.

Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω.

Υπάρχουν κάποιοι που ρωτούν τους υποστηριχτές των αστικών ελευθεριών: "Πότε θα είστε ικανοποιημένοι;" Δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι όσο ο Νέγρος είναι το θύμα της αποτρόπαιης αστυνομικής βίας. Δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι όσο τα κορμιά μας, βαριά από την κούραση του ταξιδιού, δεν μπορούν να βρουν κατάλυμα στα φθηνά μοτέλ των αυτοκινητοδρόμων ή τα ξενοδοχεία των πόλεων. Δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι όταν η βασική μετακίνηση του Νέγρου είναι από ένα μικρότερο γκέτο σε ένα μεγαλύτερο. Δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι όταν τα παιδιά μας χάνουν την ατομικότητα και την αξιοπρέπειά τους από ταμπέλες του τύπου: "Μόνο για λευκούς". Δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι όταν ο Νέγρος στο Μισισιπή δεν έχει δικαίωμα ψήφου και ο Νέγρος της Νέας Υόρκης δεν έχει τι να ψηφίσει. Όχι, όχι δεν είμαστε ικανοποιημένοι και δεν θα ικανοποιηθούμε μέχρι «η δικαιοσύνη να τρέχει σαν νερό και η ηθική σαν χείμαρρος"[1].

Δεν ξεχνώ ότι μερικοί από εσάς έχουν έρθει εδώ έπειτα από πολλά βάσανα και ταλαιπωρίες. Κάποιοι από εσάς έχετε μόλις βγει από τη φυλακή. Κάποιοι από εσάς, στην αναζήτηση της ελευθερίας σας, βιώσατε την καταδίωξη και γίνατε θύματα αστυνομικής βίας. Είστε βετεράνοι πολλών βασανιστηρίων. Συνεχίστε να δουλεύετε με την πίστη ότι η αδικαιολόγητη δυστυχία θα τελειώσει. Επιστρέψτε στο Μισισιπή, στην Αλαμπάμα, στη Νότια Καρολίνα, στη Γεωργία (Τζόρτζια), στη Λουιζιάνα. Γυρίστε στις φτωχογειτονιές και τα γκέτο των βορείων πόλεων, γνωρίζοντας ότι αυτή η κατάσταση μπορεί, και θα αλλάξει.

Ας μην κυλιόμαστε στον βούρκο της απελπισίας, φίλοι μου.

Αν και καθημερινά αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, έχω ένα όνειρο. Είναι ένα όνειρο συνυφασμένο με το Αμερικανικό Όνειρο.

Έχω ένα όνειρο, ότι μια μέρα, αυτό το έθνος θα ξεσηκωθεί και θα κάνει πράξη το νόημα της φράσης: "Πιστεύουμε ως αυταπόδεικτη την αλήθεια ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι".

Έχω ένα όνειρο, πως μια μέρα, στους κόκκινους λόφους της Τζόρτζια, τα παιδιά των πρώην σκλάβων και τα παιδιά των πρώην αφεντάδων θα μπορούν να κάθονται μαζί στο τραπέζι της αδελφοσύνης.

Έχω ένα όνειρο, πως κάποια μέρα, ακόμα και η πολιτεία του Μισισιπή , που υποφέρει από την αδικία, και την καταπίεση, θα μετατραπεί σε μια όαση Ελευθερίας και Δικαιοσύνης.

Έχω ένα όνειρο, ότι τα τέσσερα παιδιά μου, θα ζήσουν σε μια χώρα που δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους.

Έχω ένα όνειρο σήμερα!

Έχω ένα όνειρο πως κάποια μέρα, πέρα στην Αλαμπάμα, με τους παθιασμένους ρατσιστές, ο κυβερνήτης της οποίας μιλά συνέχεια για «παρεμβολή» και «εξουδετέρωση», μια μέρα, εκεί στην Αλαμπάμα, τα μαύρα παιδιά θα μπορούν να δίνουν τα χέρια με τα λευκά παιδιά σαν αδέρφια.

Έχω ένα όνειρο σήμερα!

Έχω ένα όνειρο πως κάποια μέρα κάθε κοιλάδα θα ανυψωθεί, και κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσει, τα τραχιά μέρη θα γίνουν επίπεδα και τα κυρτά μέρη θα ισιώσουν. "Και η δόξα του Θεού θα αποκαλυφθεί σε όλους"[2].

Αυτή είναι η ελπίδα μας και μ’ αυτή θα επιστρέψω στο Νότο.

Μ’ αυτή την πίστη, θα καταφέρουμε να λαξεύσουμε από το βουνό της απελπισίας μια πέτρα ελπίδας. Μ’ αυτή την πίστη, θα καταφέρουμε να μετατρέψουμε το θόρυβο από τις έριδες σε μια μελωδική αρμονία αδελφοσύνης. Μ’ αυτή την πίστη, θα μπορούμε να δουλεύουμε μαζί, να προσευχόμαστε μαζί, να παλεύουμε μαζί, να φυλακιζόμαστε και να αγωνιζόμαστε για την ελευθερία μας μαζί, γνωρίζοντας πως κάποια μέρα θα είμαστε ελεύθεροι.

Εκείνη θα είναι η μέρα, που όλα τα παιδιά του Θεού θα μπορούν να λένε με νέο νόημα του στίχους:

«Χώρα μου, γλυκιά πατρίδα της ελευθερίας, για σένα τραγουδώ.»

«Χώρα που οι πρόγονοί μου πέθαναν, περήφανη χώρα των Προσκυνητών».

«Από κάθε σου πλαγιά, άσε την ελευθερία να ηχήσει!»

 

Αν η Αμερική είναι όντως ένα σπουδαίο έθνος, αυτά τα λόγια πρέπει να γίνουν πράξη.

Ας ηχήσει λοιπόν η ελευθερία από τους θαυμάσιους λόφους του Νιου Χάμσαϊρ.

Ας ηχήσει η ελευθερία από τα επιβλητικά βουνά της Νέας Υόρκης.

Ας ηχήσει η ελευθερία, από τα ψηλά βουνά της Πενσυλβάνια.

Ας ηχήσει η ελευθερία, από τα χιονισμένα βουνά του Κολοράντο.

Ας ηχήσει η ελευθερία, από τις πλαγιές της Καλιφόρνια.

Αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό.

Ας ηχήσει η ελευθερία, από τα βραχώδη Όρη στη Τζόρτζια.

Ας ηχήσει η ελευθερία, από τα βουνά Λουκάουτ στο Τένεσι.

Ας ηχήσει η ελευθερία, από κάθε λόφο του Μισισιπή.

Από κάθε βουνοπλαγιά, ας ηχήσει η ελευθερία.

Και όταν συμβεί αυτό, όταν επιτρέψουμε στην ελευθερία να ηχήσει, όταν ηχήσει από κάθε χωριό, από κάθε πολιτεία και από κάθε πόλη, θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε μπροστά εκείνη τη μέρα, στην οποία όλα τα παιδιά του Θεού, Μαύροι και Λευκοί, Εβραίοι και μη, Προτεστάντες και Καθολικοί, θα ενώσουν τα χέρια και θα τραγουδήσουν μαζί το παλιό νέγρικο τραγούδι:

 

Επιτέλους ελεύθεροι! Επιτέλους ελεύθεροι!

Δόξα τω Θεώ, είμαστε επιτέλους ελεύθεροι[3]!

 

Πηγή:

http://www.americanrhetoric.com/speeches/mlkihaveadream.htm

 



[1] Amos 5:24 (rendered precisely in The American Standard Version of the Holy Bible)

[2] Isaiah 40:4-5 (King James Version of the Holy Bible). Quotation marks are excluded from part of this moment in the text because King's rendering of Isaiah 40:4 does not precisely follow the KJV version from which he quotes (e.g., "hill" and "mountain" are reversed in the KJV). King's rendering of Isaiah 40:5, however, is precisely quoted from the KJV.

Κατηγορία: /

Μπήκα ν΄ανάψω ένα κερί

 

Καλά έκανες!

Αφού όμως μπήκες, μήπως είναι μια ευκαιρία να δεις λιγάκι τι είναι αυτό που σε σπρώχνει σε μια τέτοια κίνηση; 

Κατηγορία: /

Άγιος Μάρτυρας "Φανούριος"

Όταν είμασταν παιδιά στο σχολείο διαβάζαμε και προσπαθούσαμε να είμαστε συνεπείς, όχι επειδή είχαμε καταλάβει την αξία και την προσφορά για την ζωή μας της μόρφωσης αλλά για να πάρουμε καλό βαθμό και να μας πει ο δάσκαλος μπράβο. Μια ιδιότυπη υστεροβουλία μας κινούσε. Μια φιλαυτία ”σωστή”. Δίναμε για να πάρουμε. Αγωνιζόμαστε για να ακούσουμε έπαινο. Δεν είχαμε καταλάβει ότι η υπόθεση ήταν δική μας και το κέρδος της ήταν προσωπικό.
Τότε εκτελούσαμε εντολές έστω και λιγάκι μεμψίμοιρα και από σκοπιμότητα.

Όμως, παρ’ ότι τα κίνητρα δεν ήταν τελείως καθαρά, το αποτέλεσμα ήταν θετικό. Η γνώση έγινε κτήμα μας και μας φώτισε τον δρόμο.

Κατηγορία: /

Javier Cercas - Το μεγάλο όχι

Javier Cercas

 Όπως κάθε άθεος (και είμαι και Ισπανός) είμαι ενάντια στους κληρικούς. Έτσι πάντα με ενδιέφεραν πολύ τα θέματα του Βατικανού, και για αυτό παρακολούθησα από κοντά την παραίτηση του Βενέδικτου XVI και την εκλογή του Φραγκίσκου. Περιττό να πω ότι μου φαίνεται πιο ενδιαφέρον το πρώτο θέμα παρά το δεύτερο. Είμαι πιστός υποστηρικτής των κληρικών που αντιστέκονται και είναι υπέρ των αλλαγών, πολύ περισσότερο αν προκαλούν και συγκρούσεις. Για αυτό το λόγο ήμουν θαυμαστής του Ιωάννη Παύλου II. Αντίθετα ποτέ δεν με έπεισαν οι θεολογικές απόψεις και ακροβατισμοί του Βενεδίκτου XVI. Όμως είναι ξεκάθαρο ότι έκανα λάθος, και θέλω να εξηγήσω το γιατί.

Κατηγορία: /

Επιστολή Θ. Ζιάκα

...Συνομιλώντας με τον Γέροντα, είχα την αίσθηση της παρουσίας μιας ψυχής ταπεινής, που σε αγαπά και σε εκτιμά όπως είσαι, που σε κάνει να νιώθεις σαν παιδί σε στιγμές αθωότητας. Κάτι περισσότερο: έτοιμο να βάλει τα κλάματα γι’ αυτό που είναι ως ενήλιξ. Κάποιες φορές με δυσκολία κατάφερα να συγκρατηθώ και να μη γίνω περίγελως των συνδαιτυμόνων... 

Κατηγορία: /

π. Βασιλείου Θερμού - Γιατί ήταν μεγάλος...

...Ο επίσκοπος Μελέτιος υπήρξε από τους ελάχιστους που συνέλαβε την οδυνηρή πραγματικότητα της ιδρυματοποίησης της Εκκλησίας μας. Είχε την οξύνοια να αντιληφθή ότι το βάρος μιας δήθεν ‘παράδοσης‘ συνθλίβει το γνήσιο ευαγγελικό μήνυμα. Διέθετε τη διανοητική εντιμότητα να καταλάβει πως έχουμε δημιουργήσει μιαν "ατμοσφαιρική" Ορθοδοξία, κατάλληλη μόνο για ψυχολογική επανάπαυση ή για "ευλαβή" πολεμική. Υπήρξε τόσο διορατικός ώστε να επισημάνει ότι τελικά έχουμε δημιουργήσει μια Εκκλησία χωρίς Χριστό....

Κατηγορία: /

Β. Αργυριάδη - "Κοιμήθηκε" φέτος

...Για τα μέτρα του κόσμου ήταν ένας άνθρωπος ξεχωριστής ευφυΐας και μοναδικής παιδεύσεως. Με τα μέτρα της Βασιλείας του Θεού υπήρξε χριστιανός εγνωσμένης αγιότητας. Με τα μέτρα της στρατευόμενης Εκκλησίας, υπήρξε ποιμενάρχης πού αγωνίστηκε όσο ελάχιστοι σύγχρονοι του να σαρκώσει στο εδώ και τώρα το πρόσωπο του Χριστού. Δίχως επιπολαιότητα ή προπέτεια, μα και δίχως φόβο για τη διακινδύνευση, δίχως δειλία απέναντι στις δυσκολίες. Με πίστη, διακριτικότητα, ανυποχώρητη ευλάβεια, λεβεντιά και ήθος Χριστού. Αγωνίστηκε για τη σημερινότητα του ευαγγελικού κηρύγματος. Πάλεψε να γεννήσει στο πρόσωπό του το πρόσωπο του Σωτήρα Χριστού, και να ανάψει στις ψυχές των ανθρώπων που του εμπιστεύτηκε ο Θεός, τη φλόγα της αναζήτησής Του με τα μέτρα της συγχρονικότητάς μας. Δεν έκρυψε ποτέ τον πλούτο της εκκλησιαστικής παράδοσης, πού γνώριζε και πρόβαλλε όσο λίγοι. Μα και δεν κρύφτηκε ποτέ πίσω από αυτή, για να αρνηθεί το βαρύ χρέος του σήμερα, επαναπαυόμενος στις δάφνες του «δοξασμένου» παρελθόντος. Στις παλιές ερωτήσεις, έδινε νέες απαντήσεις. Στις νέες αναζητήσεις, αποκρινόταν με τη σοφία της παλιάς παραδόσεως. Όχι με ευκολίες, όχι ασύστολα. Με διάκριση και αγωνία. Με προσευχή και φόβο Θεού...

Κατηγορία: /

Εις μνήμην αρχιερέως Μελετίου

 

 Το μνημόσυνο του "μετά των αγίων" ευρισκομένου πατρός μας ήδη ετελέσθη.

Αυτοί που τον αγαπούσαν και τον αγαπούν συγκεντρώθηκαν στην Ευχαριστία που προσφέρθηκε για ανάπαυση και δοξασμό του, από τους χριστιανούς, που ο αείμνηστος διακόνησε.

Η ιστοσελίδα μας θα συνεχίσει να έχει αναρτημένα τα τέσσερα κείμενα των φίλων, κ. Θεόδωρου Ζιάκα, κ. Βασίλη Αργυριάδη, κ. Νικόλαου Μπιτζιλέκη και π. Βασιλείου Θερμού, ως μία μόνιμη υπόμνηση και ανάμνηση του αγίου προσώπου του μεγάλου μας πνευματικού πατέρα.

 

Επιστολή Θ. Ζιάκα

Β. Αργυριάδη - Κοιμήθηκε φέτος. Ήταν επίσκοπος μιας μικρής Μητροπόλεως της Ελλάδος

Ν. Μπιτζιλέκη - Σχοίνισμα κληρονομίας αυτού

π. Βασιλείου Θερμού - Γιατί ήταν μεγάλος...

Κατηγορία: /

Σχοίνισμα κληρονομίας αυτού

....Ξένη υπήρξε η παρουσία του Μελέτιου στη σύγχρονη κοινωνία της αδιαφορίας και του ατομισμού, ξένη στην εποχή του πληθωρικού βερμπαλισμού και των άτολμων μετριοτήτων, αλλά και ξένη στο εκκλησιαστικό περιβάλλον της εξωτερικής θρησκευτικότητας, των πανηγυριών, του άναλου άλατος, όπως και εκείνη του Ξένου, «του εκ βρέφους ως ξένου ξενωθέντος εν κόσμω». Ξένη υπήρξε η παρουσία του Μελέτιου σε όσους έμειναν προσηλωμένοι σε σύμβολα, σχήματα, σε έννοιες και συνήθειες που κρύβουν την κενότητα, εξυπηρετούν την αυταρέσκεια ή καλύπτουν ακόμη και την υποκρισία, ξένη σε κάθε τι που μας απαλλάσσει από την ευθύνη ή μας αυτό-δικαιώνει, αποξενώνοντάς μας από εκείνον τον Ξένον, «όστις οίδεν ξενίζειν τους πτωχούς και τους ξένους». Ξένη όμως έμεινε και η απουσία του Μελέτιου σε όσους συνηθίζουν γρήγορα να ξεχνούν, αποφεύγοντας έτσι τις ενοχλητικές συγκρίσεις και τα ζωντανά πρότυπα βίου που μας ελέγχουν, ξένη όπως εκείνη του Ξένου, «ον τω φθόνω αποξένωσαν κόσμω».  ..

Κατηγορία: /

Αλλαγή Καρδιάς

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ

ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 

Πεντηκοστή 2013

 

ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΡΔΙΑΣ

 

          Αγαπητοί αδελφοί

Με την γιορτή της Πεντηκοστής ολοκληρώνουμε την "γνωριμία" μας με τα πρόσωπα του Μυστηρίου της Αγίας Τριάδος. Ο "απόκρυφος" Θεός μας, (Ησαΐας) με την έννοια της Μυστηριακής Παρουσίας, στέλνει σε μας, κατά την υπόσχεση του Χριστού, τον Άλλον Παράκλητο. Δηλαδή την άλλη παρηγορία μας. Όσο Εκείνος (ο Χριστός δηλαδή) ήταν σωματικά μαζί μας, ήταν παρηγορία, είχε "ρήματα ζωῆς αἰωνίου", και κανείς δεν ήθελε να φύγει από κοντά Του.

Όταν Εκείνος φεύγει (Ανάληψη) δοξάζοντας την ανθρώπινη φύση μας με το να την καταστήσει "συγκάθεδρον τῆς θεότητος", έχει ήδη υποσχεθεί Άλλον Παράκλητον. Μας έχει πει ότι δεν θα μας αφίσει ορφανούς, δηλαδή ανεπιμέλητους.

Στην γιορτή της Πεντηκοστής έχουμε δυναμική εμφάνιση και παρουσία Αυτού του Άλλου Παρακλήτου. "Γλῶσσες φωτιᾶς" μετά από μια έντονη ηχητική προειδοποίηση έρχονται και "κάθονται" στα κεφάλια των Αποστόλων. Και τότε οι Απόστολοι αρχίζουν να μιλάνε τις γλώσσες των αλλοεθνών! Δηλαδή; Να κατανοούν τις πνευματικές ανάγκες και τις αναζητήσεις κάθε ειλικρινούς ανθρώπου (και όχι μόνον των Ιουδαίων) "οὕς Κύριος προσκέκληται" (Ἰωήλ 3, 5). Αυτός που κάνει τόσο έντονη την παρουσία Του, προσφέρεται σε κάθε άνθρωπο!

Εμείς βλέποντας και ζώντας όλα αυτά, πώς τα "υποδεχόμαστε";

Α. Έχουμε την δυνατότητα και μεις, σαν κάποιους τότε, να πούμε: τι είναι αυτά; Λόγια μεθυσμένων! (Πραξ. 2, 13). Ακατανόητη σκέψη! Ενοχλητική προοπτική! Δεν είμαστε τώρα για… αλλαγές. Θα μείνουμε όπως είμαστε! Πες ό,τι θέλεις για την πέτρινη καρδιά μας που θα αλλάξεις σε σάρκινη… (Ιεζ. 36, 25). Μας πονάει και μας κάνει δυστυχείς η πέτρινη καρδιά μας, αλλά δεν θέλουμε και τον κόπο μιας σάρκινης καρδιάς…

Β. Έχουμε όμως και την ευκαιρία να ρωτήσουμε τους Αποστόλους: Τί ποιήσωμεν ἄνδρες ἀδελφοί; (Πραξ. 2, 37).

Και τότε οι Απόστολοι θα μας μάθουν την πράξη της Εκκλησίας: "μετανοήσατε… βαπτισθήτω ἕκαστος καί λήψεσθε τήν δωρεάν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος" (Πράξ. 2, 38). ("Σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος", αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ). Πώς λαμβάνει κάποιος την δωρεά του Αγίου Πνεύματος;

Επί των γονάτων!

Η γιορτή της Πεντηκοστής είναι συνυφασμένη με την προσευχή της γονυκλισίας. Οι χριστιανοί προσεύχονται την ημέρα της Πεντηκοστής γονατιστοί για τους εαυτούς τους και για τους νεκρούς τους. Ζητούν από το Πνεύμα το Άγιο την αλλαγή της καρδιάς των ζώντων και την, στο "καλύτερο", αλλαγή της κατάστασης των τεθνεώντων.

Το γονάτισμα δεν είναι ούτε φυσικό, ούτε αυθόρμητο. Είναι απόφαση και επιλογή. Είναι «στάση ζωής». Είναι αξιολόγηση της ζωής.

Σε τί μεγάλο βάθος οδηγεί αυτή η κίνηση εκείνον που την κάνει και εκείνον που την βλέπει;

Ποια εσωτερική αποκάλυψη δηλώνει αυτή η κίνηση;

Λυγίζοντας τα γόνατα, μια ηλικιωμένη κυρία δεν υποψιαζόταν το αποτύπωμα, που θα άφηνε για πάντα αυτή η προσευχητική της κίνηση, στην καρδιά μιας νεαρής Εβραίας, της Edith Stein, η οποία την παρατηρούσε και επηρεασμένη από το γεγονός αυτό, οδηγήθηκε στην μεταστροφή της στον χριστιανισμό! Ας ακούσουμε την Edith Stein: «Μπήκαμε στον καθεδρικό ναό για λίγα λεπτά, και μέσα σε μια σιωπή ιερή, ήλθε μία κυρία κρατώντας ένα καλάθι με ψώνια. Γονάτισε για να κάνει μια σύντομη προσευχή. Αυτό ήταν κάτι εντελώς καινούργιο για μένα. Στις συναγωγές ή στις προτεσταντικές εκκλησίες στις οποίες πήγαινα, οι άνθρωποι έρχονταν μόνο για τις ακολουθίες. Εδώ όμως, έμπαινε οποιοσδήποτε, στη μέση των καθημερινών του εργασιών, μέσα σε μια άδεια εκκλησία, για να κάνει έναν εμπιστευτικό διάλογο. Δεν το είχα ξαναδεί ποτέ αυτό».

Αυτό το ανώνυμο πρόσωπο πρόσφερε στην Edith Stein, με την ένταση της ενδόμυχης προσευχής του, μια αποκάλυψη του μυστηρίου του Θεού. Η προσευχή της εκδηλώθηκε ελεύθερα με μια απλή σωματική στάση: γονάτισε. Με αυτόν τον τρόπο, η ύπαρξή της μαρτυρούσε την εμπειρία μιας ζωντανής σχέσης με Αυτόν τον οποίον «υπεδείκνυε» και φανέρωνε μέσα από το γονάτισμά της. Πράγματι, η Edith Stein, αυτός ο άγιος άνθρωπος (αφού εξ υστέρων μαρτύρησε στα κρεματόρια των αντίχριστων Ναζί), θυμόταν τόσο έντονα αυτό το επεισόδιο, γιατί άφησε μέσα στην μνήμη της ψυχής της, την ζωντανή εικόνα μιας ύπαρξης, που μέσα από την καρδιά και το σώμα της, έκανε εμφανή την θέληση να προσεγγίσει τον Θεό, και καθιστούσε ορατό τον διάλογο αγάπης και φιλίας με Εκείνον.

Γονατίζω, σημαίνει δεν περπατάω πλέον, δεν τρέχω, αλλά περιορίζω την ελευθερία των κινήσεών μου, προκειμένου να την «προσαρμόσω», κατά κάποιον τρόπο, σε μια πράξη που κάνω ελεύθερα. Αυτός που κάμπτει τα γόνατα μικραίνει, να το πούμε έτσι, και υποτάσσεται σ’ αυτόν μπροστά στον οποίο γονατίζει.

Αρκεί να προσέξουμε την συμπεριφορά των βασανιστών απέναντι στα θύματα τους σε καιρό κατοχής ή πολεμικών ταραχών: μια από τις ταπεινώσεις που τους επιβάλλουν είναι και το υποχρεωτικό και καταναγκαστικό γονάτισμα μπροστά στον κατακτητή ή τον δυνάστη τους.

Εμείς γονατίζουμε όχι επιβεβλημένα, αλλά δεχόμενοι και διακηρύττοντες την αδυναμία και ταπείνωσή μας, μπροστά σ’Αυτόν που Τον έχουμε Κύριο της ζωής μας.

Γονατίζουμε, για να μας σηκώσει Εκείνος σε μια ζωή, όχι απλά βιολογική, αλλά γεμάτη με την ομορφιά των καρπών του Αγίου Πνεύματος.

Γονατίζουμε, για να Του πούμε ότι προσδεχόμαστε την ζωή από τα χέρια Του.

Γονατίζουμε, για να φανερώσουμε ότι εκούσια "αιχμαλωτιζόμαστε" στο δικό του "στρατόπεδο", για να ζήσουμε την πραγματική ελευθερία.

Γονατίζουμε, για να Του πούμε μαζί με τον προφήτη Σαμουήλ και την Παναγία Μητέρα Του "λάλει, Κύριε, ὁ δοῦλος Σου ἀκούει" και Κείνος να μας μάθει, πώς αλλάζει η καρδιά!

Με χαρά λοιπόν και με την προσδοκία η Χάρις του Αγίου Πνεύματος να’ρθει και να μεταμορφώσει την καρδιά μας ας "κλίνωμεν τά γόνατα" προσευχόμενοι για μας και για τους δικούς μας, ζώντες και νεκρούς.

Με εκτίμηση, αγάπη και ευχές

ο εφημέριός σας,

π. Θεοδόσιος

Κατηγορία: /

Σχόλια στο East Coker από τα "Τέσσερα Κουαρτέτα" του T.S. Eliot

Αφήνοντας το προσωπικό παρόν, ο ποιητής μεταφέρεται και πάλι, αυτή τη φορά στο  παρόν του τεχνικού πολιτισμού. Απηχεί τις λέξεις του Μilton από το  Samson Agonistes. Με τον τρόπο αυτόν, οικειώνεται τη στάση του προφητικού ποιητή καθώς  κρίνει τον σύγχρονο τεχνικό πολιτισμό. Βλέπει τη δημόσια ζωή των ημερών του σαν μια λιτανεία μορφών, που υποτίθεται πως είναι ενδιαφέρουσες, από τον στρατιωτικό, τον εμπορικό, τον πολιτισμικό, τον πολιτικό, τον διοικητικό και τον βιομηχανικό χώρο. Όλες χάνονται στο σκοτάδι, όλες βαδίζουν προς τον θάνατο – ‘το κενό μες στο κενό’, γιατί η εγκόσμια κατάστασή τους αποκρύβει μια εσωτερική κενότητα, και ο θάνατος προς τον οποίον πορεύονται γίνεται αντιληπτός από τον τεχνικό πολιτισμό τους μόνο με όρους κενότητας. (Για διευκρίνιση των ‘διαστρικών διαστημάτων’, EC 102, ο σ. παραπέμπει στο σχόλιό του πάνω στο τελευταίο μέρος του κουαρτέτου, όπου σημειώνει: Θυμηθείτε ότι η πορεία προς τον θάνατο του κενού μες στο κενό οδηγεί στα ‘διαστρικά διαστήματα’, εκεί που δεν υπάρχουν άστρα.)

Κατηγορία: /

Η Ευχή του Αγίου Φωτός

 

 

 

 

Η ευχή του αγίου Φωτός

 

(Χωρίς σχόλια)

 

Ο Πατριάρχης κρατώντας τις δύο (πολυσώματες) σβηστές λαμπάδες, εισέρχεται στο αγ. Κουβούκλιο και κλείνεται στον Πανάγιο Τάφο. Εκεί, ως γρά­φει ο Κάλ. Μηλιαράς, «κλίνας τά γόνατα μετά φόβου καί κατανύξεως ἀναγινώσκει τήν ἀκόλουθον εὐχήν». (Την παραθέτουμε ολόκληρη και ακριβώς ως έχει στην Νέα Σιών, το επίσημο δημοσιογραφικό όργανο του Πατριαρχείου Ιεροσολύ­μων, τόμ. ΞΒ', 1967 σελ. 235, δηλαδή στη μελέτη για το άγιο φῶς του Καλ. Μηλιαρά).

Ο αναγνώστης θα πρέπει να προσέ­ξει την ευχή ιδιαιτέρως:

Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἡ ἀρχίφωτος σο­φία τοῦ ἀνάρχου Πατρός. Ὁ φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον, ὁ εἰπών ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὁ εἰπών γενηθήτω φῶς καί ἐγένετο φῶς, Κύριε, ὁ τοῦ φωτός χορηγός, ὁ ἐξαγαγών ἡμᾶς ἀπό τοῦ σκότους τῆς πλάνης καί εἰσαγαγών εἰς τό θαυμαστόν φῶς τῆς σῆς ἐπιγνώσεως, ὁ τήν γῆν μέν πᾶσαν διά τῆς ἐν αὐτῇ ἐνσάρκου παρουσίας σου, τά καταχθόνια δέ διά τῆς εἰς Ἅδην καταβάσεώς σου φωτός πληρώσας καί χαρᾶς, μετά δέ ταῦτα διά τῶν ἁγίων σου ἀποστόλων φῶς καταγγείλας πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν. Εὐχαριστοῦμεν σοι, ὅτι διά τῆς εὐσε­βοῦς πίστεως μετήγαγες ἡμᾶς ἀπό σκότους εἰς φῶς καί γεγόναμεν υἱοί διά τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, θεασάμενοι τήν δόξαν σου πλήρη οὖσαν χάριτος καί ἀληθείας· ἀλλ᾿ ὦ φωτοπάροχε Κύριε· ὁ τό μέγα φῶς ὤν, ὁ εἰπών, ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει. Δέσποτα Κύριε, τό φῶς τό ἀληθινόν, ὅ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον· τό μόνον φῶς τοῦ κό­σμου καί φῶς τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων, οὗ ἀπό τῆς δόξης ἐπληρώθη τά σύμπαντα, ὅτι φῶς εἰς τόν κό­σμον ἐλήλυθας διά τῆς ἐνσάρκου σου οἰκονομίας, εἰ καί οἱ ἄνθρωποι ἠγάπησαν μᾶλλον τό σκότος ἤ τό φῶς· σύ Κύριε φωτοδότα, ἐπάκουσον ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν καί ἀναξίων δούλων σου τῶν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ παρισταμένων τῷ παναγίῳ σου καί φωτοφόρῳ τούτῳ τάφῳ καί πρόσδεξαι ἡμᾶς τιμῶντας τά ἄχρα­ντα πάθη σου, τήν παναγίαν σου σταύρωσιν, τόν ἐκούσιον θάνατον καί τήν ἐν τῷ πανσεβάστῳ τούτῳ μνήματι τοῦ τεθεωμένου σου σώματος κατάθεσιν καί ταφήν καί τριήμερον ἐξανάστασιν, ἥν χαρμονικῶς ἤδη ἀρξάμενοι ἑορτάζειν, μνείαν ποιούμεθα καί τῆς ἐν Ἅδου καθόδου σου, δι' ἧς τάς ἐκεῖσε τῶν δικαίων κατεχομένας ψυχάς δεσποτικῶς ἠλευθέρωσας τῇ ἀστραπῆ τῆς σῆς θεότητος φωτός πληρώσας τά κα­ταχθόνια. Ὅθεν δή ἀγαλλομένῃ καρδίᾳ καί χαρᾷ πνευματικῆ κατά τοῦτο τό ὑπερευλογημένον Σάββατον τά ἐν γῆ καί ὑπό γῆν θεοπρεπῶς τελεσθέντα σοι σωτηριωδέστατα μυστήρια σου ἑορτάζοντες καί σέ τό ὄντως ἱλαρόν καί ἐφετόν φῶς ἐν τοῖς καταχθονίοις θεϊκῶς ἐπιλάμψαν, ἐκ τάφου δέ θεοπρεπῶς ἀναλάμψαν ἀναμιμνησκόμενοι, φωτοφάνειαν ποι­ούμεθα, σοῦ τήν πρός ἡμᾶς συμπαθῶς γενομένην θεοφάνειαν, εἰκονίζοντες· ἐπειδή γάρ τῇ σωτηρίῳ καί φωταυγεί νυκτί πάντα πεπλήρωται φωτός οὐρα­νός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια διά τό ὑπερφυές μυστήριον τῆς ἔν Ἅδου καθόδου σου καί τῆς ἐκ Τάφου σου τριημέρου ἀναστάσεως. Διά τοῦτο, ἐκ τοῦ ἐπί τοῦτον τόν φωτοφόρον σου Τάφον ἐνδελεχῶς καί ἀειφώτως ἐκκαιομένου φωτός εὐλαβῶς λαμβάνοντες διαδιδόαμεν τοῖς πιστεύουσιν εἰς σέ τό ἀληθινόν φῶς καί παρακαλοῦμεν καί δεόμεθά σου, Πανάγιε Δέσποτα, ὅπως ἀναδείξης αὐτό ἁγια­σμοῦ δῶρον καί πάσης θεϊκῆς σου χάριτος πεπληρωμένον, διά τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου καί φωτοφόρου Τάφου σου· καί τούς ἀπτομένους εὐλαβῶς αὐτοῦ εὐλογήσῃς καί ἁγιάσῃς, τοῦ σκότους τῶν παθῶν ἐλευθερῶν καί τῶν φωτεινοτάτων σου σκηνῶν κατα­ξίωσῃς, ὅπου φῶς τό ἀνέσπερον τῆς σῆς θεότητος λά­μπει· χάρισαι αὐτοῖς, Κύριε, ὑγίειαν καί εὐζωίαν καί τούς οἴκους αὐτῶν παντός ἀγαθοῦ πλήρωσον.

Ναί, Δέσποτα φωτοπάροχε, ἐπάκουσόν μου τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ καί δός ἡμῖν τε καί αὐτοῖς περιπατεῖν ἐν τῷ φωτί σου καί ἐν αὐτῷ μένειν, ἕως τό φῶς τῆς προσκαίρου ζωῆς ἔχομεν. Δός ἡμῖν, Κύριε, ἵνα τό φῶς τῆς προσκαίρου ζωῆς ταύτης ἔχωμεν. Δός ἡμῖν Κύριε, ἵνα τό φῶς τῶν καλῶν ἔργων ἡμῶν λάμπῃ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων καί δοξάζωσί σε σύν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρί καί τῷ Παναγίῳ Πνεύματι. Εἰς φῶς γάρ ἐθνῶν ἡμᾶς τέθεικας, ἵνα αὐτοῖς τῇ σκοτίᾳ περιπατοῦσι φαίνωμεν. Ἀλλ᾿ ἡμεῖς ἠγαπήσαμεν τό σκότος μᾶλλον ἤ τό φῶς, φαᾶλα πράσσοντες. Πᾶς γάρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τό φῶς κατά τόν ἀψευδῆ λόγον σου· διά τοῦτο ὁσημέραι προσκόπτομεν ἁμαρτάνοντες, ἐπειδή περιπατοῦμεν ἐν τῇ σκο­τίᾳ. Ἀλλ᾿ ἀξίωσον ἡμᾶς τό ὑπόλοιπον τῆς ζωῆς ἡμῶν βιωτεῦσαι πεφωτισμένους τούς ὀφθαλμούς τῆς διανοίας ἡμῶν. Δός ἡμῖν, ἵνα ὡς τέκνα φωτός περιπατήσωμεν ἐν τῷ φωτί τῶν ἐντολῶν σου· τό τοῦ ἁγίου βα­πτίσματος φωτεινόν ἔνδυμα, ὅπερ διά τῶν ἔργων ἠμαυρώσαμεν, λεύκανον ὡς τό φῶς, ὁ ἀναβαλλόμε­νος τό φῶς ὥσπερ ἱμάτιον. Δός ἡμῖν ἐνδύσασθαι τά ὅπλα τοῦ φωτός, ἵνα δι᾿ αὐτῶν τόν ἄρχοντα τοῦ σκό­τους τροπούμεθα, ὅς μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός. Ναί, Κύριε, καί ὡς ἐν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ τοῖς ἐν σκότει καί σκιᾷ θανάτου καθημένοις φῶς ἔλαμψας, οὕτω σήμερον λάμψον ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν τό σόν ἀκήρατον φῶς, ἵνα διά τούτου φωτιζόμενοι καί θερμαινόμενοι ἐν τῇ πίστει δοξάζομέν σε τό μό­νον ἐκ μόνου τοῦ άρχιφώτου φωτός ἱλαρόν φῶς εἰς τούς ἀτελευτήτους αἰώνας. Ἀμήν».

Μετά το τέλος της ευχής «ὁ Πατριάρχης μετά πάσης εὐλαβείας ἀσπάζεται τόν ἅγιον Τάφον καί λαμβάνει τό ἅγιον φῶς ὅπερ, ἐξερχόμενος ἐξ αὐτοῦ εἰς τόν προθάλαμον αὐτοῦ, μεταδίδει... κ.λπ.».

Όπως γίνεται φανερό η Ευχή αυτή είναι πολύ διαφωτιστική καί επομένως σπουδαία για το θέμα μας από την άπο­ψη του περιεχομένου της. (Ο περισσότερο εγκρατής της ελλη­νικής γλώσσας αναγνώστης, ας μη αποβλέψει στην έλλειψη πρωτοτυπίας της Ευχής, με την υπερβολική συμπίληση Γρα­φικών χωρίων -κατά την κρατούσα εκκλησιαστική συνήθεια- ούτε στην πλημμελή σύνταξη καί στίξη. Ας αποβλέψει στην ουσία του κειμένου η οποία γίνεται με σαφήνεια αντιλη­πτή, και καθιστά έτσι την Ευχή άξια ιδιαίτερης σημασίας).

Κωνσταντίνου Δ. Καλοκύρη

Το Αρχιτεκτινικό Συγκρότημα

Του Ναού της Αναστάσεως Ιεροσολύμων

Και το Θέμα του Αγίου Φωτός

Εκδόσεις University Studio Press

Σελ. 222-225

Κατηγορία: /

Οι ξένοι φίλοι κι εμείς

Του ΚΩΣΤΑ Ε. ΜΠΕΗ

 Σε ηλικία οχτώ ετών, για πρώτη φορά στη ζωή μου, αντίκρισα στον τόπο μας ξένο, και μάλιστα εχθρό, εγκατεστημένο μέσα στο σπίτι μας, δίχως να μας έχει ρωτήσει και χωρίς να τον θέλουμε.

Κατηγορία: /

Η κατανόηση της βίας στην Παλαιά Διαθήκη

Συζήτηση με τον π. Σωτήρη Μαυροφϊδη

 Η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη από περι­στατικά βίας. Για παράδειγμα, διαβάζουμε στο Δευτερονόμιο: «Μην παραδοθείτε στη λατρεία άλλων θεών, αυτών των γύρω σας λαών, για να μην ξεσπάσει εναντίον σας ο θυμός του Κυρίου, του Θεού σας, που είναι ανάμεσα σας, και σας εξαφανίσει από τη γη» (Δευτ 6: 14-15). Πώς μπορούν να ερμηνευ­θούν ώστε να κατανοήσουμε τέτοια γεγονό­τα που προκαλούν απορία για τη βιαιότητα τους;

Κατηγορία: /

Θρησκευτική κάλυψη του Εθνικισμού

«...βλασφημίαν, ἀσυγχώρητον βλασφημίαν

ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»

 

Για τους Χριστιανούς η ιστορία προχωρά ως εκτύλιξη μιας ανα­μέτρησης: κάθε λεπτό -ασταμάτητα- η Ανάσταση αναμετράται με τη θανατίλα του παλιού κόσμου. Υπάρχουν, ωστόσο, και στιγμές με μια ένταση ξεχωριστή, με μια κρισιμότητα αποκα­λυπτική: Είναι οι στιγμές στις οποίες εγείρεται με ορμή ένα αντι-ευαγγέλιο και ο άνθρωπος καλείται να διακρίνει μεταξύ αυτού του αντι-ευαγγελίου και του ευαγγελίου του Χριστού και να ξεκαθαρίσει με ποιο συντάσσεται, ποιο αποτάσσεται.

Κατηγορία: /

Ο Πάσχων Δούλος

(Προφ. Ησαΐας κεφ. 52, 53, 54)

 

Τα κεφάλαια 52, 53, 54, στο βιβλίο του Προφήτη Ησαΐα αποτελούν μαζί με τον Ψαλμό 21 τις πιο σαφείς και δυνατές Μεσσιανικές προφητείες.

Στον Ησαΐα βλέπουμε «όλη» την «βιογραφία» του Χριστού: «ὡς παιδίον ἐναντίον αὐτοῦ…» μέχρι της αμορφίας του Σταυρού «τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον καὶ ἐκλεῖπον».

Στον Ψαλμό 21 βλέπουμε τις λεπτομέρειες των Παθών του Πάσχοντος Δούλου. «Συναγωγή πονηρευομένων», «κῦνες πολλοί», «διεμερίσαντο τὰ ἰμάτιά μου».

Κατηγορία: /

Αποκατάσταση του... αδελφού

Ἀποκατάσταση τοῦ… ἀδελφοῦ

Σχόλια γιά μιά καριέρα πού ἔληξε ἀδόξως!

……………………………………………………………………………..

"Οὐαί εἰς ἡμᾶς" (ἐφώναξεν ὁ Πατριάρχης καί μετ᾿ αὐτοῦ συμφώνως οἱ Ἱεράρχαι, ὅτε παρά τινων, ἐπροβλήθη ἀμαθής τις καί ἀνάξιος πρός ἀρχιεράτευσιν) - Οὐαί εἰς ἡμᾶς ἄν καταστήσωμεν τυφλόν ὁδηγόν εἰς τούς πλανωμένους!

Ὁ ἀμπελών τῆς Ἱερωσύνης δέν εἶναι τῆς μετανοίας ἀμπελών, εἰς τόν ὁποῖον πρέπει νά δεχώμεθα πᾶσαν ὥραν ἀδιακρίτως τούς τυχόντας ἐργάτας μισθωτούς. Οὐδέ πρέπει νά γίνωνται Ἀρχιτρίκλινοι οἱ ἐν ταῖς πλατείαις κείμενοι χωλοί καί ἀνάπηροι ψωμοζῆται, τούς ὁποίους ἡ φιλανθρωπία τοῦ οὐρανίου Οἰκοδεσπότου προσκαλεῖ μόνον ὡς συνδαιτημόνας εἰς τήν θείαν αὐτοῦ τράπεζαν νά τραφῶσι.

Μακράν τοῦ ἱεροῦ θυσιαστηρίου ὅσοι, πρίν γένωσι τῆς πίστεως μαθηταί, συνωθοῦνται νά προβληθῶσι τῶν κακῶν τῆς ἀμαθίας διδάσκαλοι· καί, πρίν μάθωσι νά κωπηλατῶσι τό σκαφίδιον τῆς ἑαυτῶν σωτηρίας, ἐπιβάλλονται νά κυβερνῶσι τήν ἱεράν καί μεγάλην τῆς τῶν ψυχῶν οἰκονομίας ὀλκάδα!

Μακράν οἱ σπουδαρχοῦντες τοιχωρύχοι τῆς Ἐκκλησίας, οἵτινες εἰσελθόντες ἐν σχήματι ποιμένων κινδυνεύουσι νά θυσιάζωσιν, ὄχι ἑαυτούς ὑπέρ τῆς σωτηρίας τῶν προβάτων, ἀλλά τά πρόβατα ὑπέρ τῆς ἑαυτῶν ὠφελείας και τρυφῆς.

Ὦ Σῶτερ, Σῶτερ, ἀποδίωξον καί τώρα έκ τοῦ ναοῦ σου, ἄν τινες τολμήσωσι νά εἰσέρψωσιν, ὄχι νά ἱερατεύσωσιν ἁγνῶς καί ἀξίως, ἀλλά μᾶλλον νά κατεμπορεύωνται τά ἅγια, ὡς ἄν τινες κάπηλοι καί τραπεζίται!

……………………………………………………………………………..

Κων. Οἰκονόμου, τοῦ ἐξ Οἰκονόμου

Λόγοι τόμ. Α’

Ἐπιμέλεια Θεοδ. Σπεράντζα

ΑΘΗΝΑΙ 1972, σελ. 37

Κατηγορία: /

Άνθρωποι από χρήμα

Άνθρωποι από χρήμα

Tου Παντελή Μπουκάλα

 

Είναι ένα «Απλοϊκό τραγούδι» του Λόρκα, όπως το είχε τιτλοδοτήσει ο ίδιος. «Απλοϊκό», ναι, πάντως τους τέσσερις πρώτους στίχους θα τους ζήλευε ο Μπρεχτ, και ίσως να ’χαν θέση σε κάποιο δράμα του Σαίξπηρ, λ.χ. στον «Εμπορο της Βενετίας». «Μαμά, / θα ’θελα να ’μουν από χρήμα. // Γιε μου, / θα κρύωνες πολύ»: Αυτοί είναι οι στίχοι του Ισπανού ποιητή (μεταφρασμένοι από τον Φ. Ηλιάδη), που μεμιάς ζωγραφίζουν ολόκληρο κόσμο.

Από τη μια το πιτσιρίκι, που όπως συμβαίνει με όλα τα πιτσιρίκια της υφηλίου (όχι, ψέματα, της «αναπτυγμένης» μόνο υφηλίου, γιατί σε μεγάλα τμήματά της τα παιδιά δεν προλαβαίνουν να μεγαλώσουν), ήρθε η στιγμή ν’ απαντήσει τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει. Θαμπωμένο από τα ωραία ζεστά σπίτια, τα ωραία ζεστά ρούχα και τα όμορφα παιχνίδια των συνομηλίκων του, που είναι σαν κι αυτόν πλην όχι ακριβώς σαν κι αυτόν, απαντά πως θα ’θελε να είναι «από χρήμα». Κι από την άλλη η έμπειρη μάνα. Που κάτι στέρεο πρέπει ν’ αντιτάξει στο όνειρο του γιου της. Του λέει λοιπόν κάτι που θα το νιώσει αμέσως: πως αν ήταν από χρήμα, θα κρύωνε. Κι ας είχε το πιο ζεστό σπίτι του κόσμου και τα πιο ζεστά ρούχα.

Τον Λόρκα τον αγαπούν πολύ στην Ισπανία. Αν έχουν τη συνήθεια να κάνουν σύνθημα τους στίχους των ποιητών (όπως εμείς με το «Αντισταθείτε» του Μιχάλη Κατσαρού, που με τον καιρό ξεχάστηκε πως είναι δική του η προτροπή), δεν το ξέρω. Αν όμως έγραφαν με μεγάλα γράμματα στο πανό τους το «Απλοϊκό τραγούδι» του ποιητή τους, θα ’πρεπε να επινοήσουν και μια δεύτερη ανθρώπινη γλώσσα, μεταφραστική, για να το μεταγλωττίσουν έτσι που να υπάρχει κάποια πιθανότητα να το κατανοήσουν όσοι είναι «από χρήμα». Γιατί υπάρχουν τέτοιοι. Λεγεώνες ολόκληρες. Και δεν πρόκειται για τους συνήθεις, με τα εργοστάσια, τα καράβια, τα τσιφλίκια, τις καταθέσεις. Αυτοί εξακολουθούν να έρχονται από έναν κόσμο αναγνωρίσιμο, άρα στοιχειωδώς ελέγξιμο.

Πρόκειται για το νέο υβριδικό είδος που, ανθρωπομορφιστές όπως είμαστε, του αποδίδουμε ονόματα  όπως «επενδυτές» ή «χρηματιστές» και παρατσούκλια όπως «γιάπηδες» για να το εντάξουμε κάπου, σε ένα σύστημα οικείων σημείων, μήπως το κατανοήσουμε. Είναι άνθρωποι από χρήμα όχι επειδή το χρήμα ρέει στις φλέβες τους αντί για αίμα. Οχι. Αλλο πράμα φαντάστηκε ο Λόρκα, άλλο θηρίο: Εναν νέου τύπου κένταυρο, δέκα φορές πιο αλλόκοτο, μισό άνθρωπο - μισό νόμισμα, που όσο χρήμα κι αν έχει για να το καίει και να ζεσταίνεται, αυτός πάντοτε θα κρυώνει· γιατί στη θέση της καρδιάς είναι το δολάριο, στη θέση του μυαλού το ευρώ, το ένα πνευμόνι γιεν, τ’ άλλο ρούβλι ή γουάν.

Υπάρχουν τέτοιοι χρηματάνθρωποι. Είκοσι από δαύτους αμείβονται με ποσά που θα έφταναν για να ζήσει μια λιμοκτονούσα αφρικανική χώρα. Και δεν προλαβαίνουν να τα χαρούν. Δεν είναι αυτός ο στόχος τους άλλωστε. Η χαρά τους δεν είναι η συσσώρευση χρήματος αλλά η καταστροφή ανθρώπων και χωρών. Και μονόπολι αν έπαιζαν, κάτι θα ’νιωθαν.

Πηγή: Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_25/07/2012_490127


Κατηγορία: /

Απάντηση σε επιστολή περί θαυμάτων

Ἀξιότιμε καί ἀγαπητέ κ………..

Ἔλαβα τό κείμενο πού μοῦ ἐστείλατε. Τό ἐμελέτησα μέ προσοχή. Μοῦ ἥταν καί γνωστό.

Πῶς τό βλέπω; Ἡ γνώμη μου δέν ἔχει ἀξία. Ἐγώ πρέπει, ὀφείλω, νά διδάσκω αὐτά πού λέγει ἡ πίστη μας, ὁ Χριστός, οἱ ἅγιες Γραφές Του.

Κατηγορία: /

Μια ορθόδοξη μαρτυρία στην Γαλλία

Μια ορθόδοξη μαρτυρία στην Γαλλία*

 ………………………………………………………………………

 

ΕΝΟΤΗΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

Ένα θέμα που αντιμετωπίζουν οι ορθόδοξες Εκκλησίες είναι αυτό της διαφορετικής εθνότητος και γλώσσας των πιστών, που σε κάποιες περιπτώσεις καταλήγει σε εθνοφυλετισμό. Είναι ορατός ο κίν­δυνος πολυδιάσπασης της φωνής της Εκκλησίας στην Γαλλία όπου ζείτε; Ποιά είναι τα κυριότερα ενο­ποιητικά στοιχεία για τους Ορθοδόξους της Ευρώπης;

 

Δυστυχώς, αυτός ο κίν­δυνος υπάρχει πάντα, ακόμα κι αν ήταν πιο ορατός μετά τις μεγάλες μεταναστεύσεις, ρωσικές αλλά και ελληνικές, από την αρχή του 20ού αι. Την εποχή εκείνη οι Ορθόδο­ξοι συγκεντρώνονταν ομαδι­κά στην Εκκλησία της πίστης τους, αλλά προπαντός σε αυτήν που τους θύμιζε τις γλώσσες τους, τις οικο­γένειες τους, τις χώρες τους και τις παραδόσεις τους που δεν ήθελαν να χάσουν. Από αντίδραση, κάποιοι Γάλλοι έγιναν Ορθόδοξοι χάρη στην επαφή τους με τους μετανάστες που επιθυμούσαν να μεταφέρουν το ορθόδοξο μήνυμα στην πατρίδα που θα τους δεχόταν -αισθάνθηκαν απο­μονωμένοι και μερικές φορές με την σειρά τους ενεργούσαν εθνοφυλετικά, εξέπιπταν στον εθνοφυλετισμό.

Είναι ένα ευαίσθητο σημείο που δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται παρά μόνο μέσα στην Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού. Έχουμε στην Ρουμανι­κή μας Μητρόπολη έναν Ρουμάνο Μητροπολίτη, που ζει στην Γαλλία εδώ και πολλά χρόνια, μιλάει τέλεια τα γαλλικά, καθώς έκτος από τις θεολογικές σπουδές του στην Ρου­μανία, σπούδασε επίσης στο Ινστι­τούτο του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι και ήταν μοναχός σε ένα Μοναστήρι στην Γαλλία. Ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιωσήφ είναι πολύ ιεραποστολικός, επικουρούμενος επίσης από τον βοηθό του Επίσκοπο Μάρκο, Γάλλο που μιλάει ρουμανικά αφού ήταν μοναχός σε γαλλικό Μοναστήρι. Ο Μητροπολίτης μας προτρέπει τους συμπατριώτες του Ρουμάνους, την πλειοψηφία των πιστών που είναι εγκατεστημένοι στην Γαλλία, να ενσωματωθούν τελώντας τις ακο­λουθίες σιγά-σιγά στα γαλλικά, για­τί διαφορετικά τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους που έχουν γεννηθεί στην Γαλλία κινδυνεύουν να μην έλθουν πλέον στην Εκκλησία. Κατά συνέπεια, ζητάει από τους Ιερείς του να τελούν τις ακολουθίες κατά το δυνατόν στα γαλλικά. Αλλά είναι προφανές ότι οι Ρουμάνοι, κυρίως οι νεοαφιχθέντες, πρέπει να αισθάνονται τις ενορίες τους λίγο σαν το σπίτι τους, ξαναβρίσκοντας μερι­κές φορές την γλώσσα τους και τα παραδοσιακά τους τραγούδια, ιδι­αίτερα κατά την διάρκεια των ενο­ριακών τους εορτών. Αυτό εξάλλου είναι ένας εμπλουτισμός για τους Γάλλους πιστούς. Το πέρασμα στην τοπική γλώσσα εξαρτάται επίσης από την παρουσία Γάλλων πιστών μέσα στις ρουμανικές Ενορίες.

Στην ενορία μας -και αυτό το οφείλουμε στον Θεό- έχουμε μια γόνιμη συνεργασία. Τελούμε τις ακολουθίες κυρίως στα γαλλι­κά με κάποιες δεήσεις ή κεντρικά σημεία (Πάτερ ημών, Πιστεύω) στα ρουμανικά. Κατά την διάρκεια των βαπτίσεων, γάμων, κηδειών (όταν οι οικογένειες έρχονται από το εξωτερικό) τελούμε τις ακολουθίες στα Ρουμανικά… ακόμα και στα ελληνικά… Το Πάσχα το «Πάτερ ημών» διαβάστηκε σε δέκα γλώσσες. Ήταν μια ευλογημένη νύχτα της Αναστάσεως με τον ορθόδοξο λαό ενωμένο μέσα στο Σώμα του Χριστού, πέρα από γλώσσες και έθιμα.

Το σημαντικότερο στοιχείο ενότητας για τους Ορθοδόξους στην Ευρώπη είναι χωρίς αμφιβολία η θεία λειτουργία και η επιστροφή στην Αποστολική Παράδοση με την τήρηση μέσα στην καρδιά των αρχών του αγίου αποστόλου Παύλου: να γίνουμε Γάλλοι με τους Γάλλους με στόχο την ορθόδοξη ιεραποστολή στην Γαλλία. Αλλά ο στόχος που πρέπει να πετύχουμε είναι ότι εν Χριστώ δεν υπάρχουν πλέον ούτε Γάλλοι ούτε Ρουμάνοι ούτε Έλληνες ούτε Ρώσοι, αλλά ο Χριστός είναι ζωντανός για όλους!!

Από εκκλησιολογική άποψη, ένα σπουδαίο και μοναδικό γεγονός στην Δυτική Ευρώπη είναι ότι υπάρχει στην Γαλλία μια Συνέλευση (σ: πρόκειται για την Σύνοδο Ορθοδόξων Επισκόπων υπό την προεδρεία του Μητροπολίτου Γαλλίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου) που ενώνει όλους τους ορθοδόξους Επισκόπους και Μητροπολίτες οι οποίοι κατοικούν στην χώρα μας. Ο καθένας από αυτούς παραμένει μέλος της αγίας Συνόδου, από την οποία προέρχεται και προεδρεύει και εμψυχώνει την εκκλησιαστική ζωή των κοινοτήτων των μεταναστών στην Γαλλία, που κατάγονται από την δική του χώρα (διασπορά). Κάποιοι Μητροπολίτες, όπως ο Μητροπολίτης Ιωσήφ, ενθαρρύνουν επίσης την δημιουργία γαλλόφωνων Ενοριών, γαλλορουμανικών Ενοριών, οι οποίες μερικές φορές συγκεντρώνουν, όπως στην Besancon για παράδειγμα, όλους τους Ορθοδόξους του τόπου και όχι μόνο τους Ρουμάνους και Γάλλους πιστούς.

.……………………………………………………………………

 

Το απόσπασμα που παραθέσαμε αποτελεί μέρος συνέντευξης που παραχώρησε στο περιοδικό «Εκκλησιαστική Παρέμβαση» της Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, ο πατήρ Πέτρος Deschamps εφημέριος της Ορθόδοξης Εκκλησίας του αγίου Γεωργίου Besancon Γαλλίας· της Μητροπόλεως Δυτικής και Νότιας Ευρώπης που ανήκει στο Πατριαρχείο Ρουμανίας.



* Περιοδικό «Εκκλησιαστική Παρέμβαση», Τεύχος 191, Ιούνιος 2012.

Κατηγορία: /

Ιούλιος 2012

Ιούλιος 2012

Αγαπητοί ενορίτες

Οι ουσιαστικές απαντήσεις για την ανθρώπινη ζωή δεν δίδονται προς άλλους αλλά προς τον εαυτό μας! Για τα καίρια της ζωής δεν χρειάζεται να απολογηθούμε σε τρίτους, αλλά στην ψυχή μας. Όσα μας είναι εσωτερική πίεση και απορία θέλουν επαρκείς για την καρδιά και την σκέψη μας τοποθετήσεις. Τα θεμελιώδη ερωτηματικά απαιτούν προσωπική ειλικρίνεια όχι επικοινωνιακή διπλωματία.

Πώς ζούμε; Γιατί έτσι και όχι αλλιώς; Πόσο μας "χορταίνει" η σχέση μας με τον άνθρωπό μας; Τί κανονίζει την συμπεριφορά μας; Τί έχει αξία στη ζωή μας;

Κατηγορία: /

Ο Αποχαιρετισμός των κληρικών της Μητροπόλεως Πρεβέζης στον Πατέρα τους

Ἴσχυσε, πάτερ, καί γιά σένα ἐκεῖνο τό ἀρχαῖο:

"Πέτρε φιλεῖς με; ποίει ἅ λέγω,

ποίμανέ μου τήν ποίμνην

καί φίλει οὕς φιλῶ, συμπάσχων τοῖς ἁμαρτάνουσιν

ὅρα μου τήν πρός σέ εὐσπλαγχνίαν

καί τῷ σταυρῷ ἁλιεύειν, διδάχθητι".

Ὅλα αὐτά τά χρόνια συνέπασχες τοῖς ἁμαρτάνουσιν καί τούς ἁλίευες μέ τόν Σταυρό, στόν ὁποῖον ἔβλεπαν ὅτι ἤσουν καρφωμένος. Δέν πρότεινες τόν Σταυρό! Τόν ἔδειχνες μέ τήν δική σου Σταύρωση! Στήν ζωή σου ἔβλεπαν "οἱ ἀγρευόμενοι ἰχθύες" τήν χαράν τήν διά τοῦ Σταυροῦ ἐρχομένην καί προσκυνοῦσαν, Τόν ἐν τῷ Γολγοθᾷ Σταυρωθέντα.

Ὅμως τί σημασία ἔχει νά περιγράψουμε ὄμορφα τί κατάφερες;

Ἡ μεγαλύτερη ὕβρις στή μνήμη ἑνός ἀνθρώπου εἶναι ἡ ὡραιοποίηση.

Κατηγορία: /

Μορφές του πατρικού ρόλου σήμερα

Xavier Lacroix[1]

 Η πατρότητα σήμερα χαρακτηρίζεται από το ακόλουθο πα­ράδοξο: η νεότερη γενιά των παιδιών έχει κοντά της, τις περισσό­τερες φορές, τον πατέρα, ο οποίος αναλαμβάνει σήμερα μεγαλύτε­ρη φροντίδα και ευρύτερη παρουσία στην ανατροφή των παιδιών του. Παράλληλα, στην ίδια αυτή γενιά, η μορφή του πατέρα έχει γίνει αβέβαιη.

Κατηγορία: /

Έχω ανάγκη να προσεύχομαι*

O Bertrand Révillion

παίρνει συνέντευξη από την Mireille Dumas 

Μια  ασυνήθιστη δημοσιογράφος, της οποίας οι τηλεοπτικές εκπομπές σπάνια αφήνουν κάποιον αδιάφορο. Άγνωστοι και περιθωριακοί, Μοναχοί ή πόρνες έρχονται να της αποκαλύψουν ένα μέρος από το μυστικό της ζωής τους. Η Mireille Dumas αντλεί τον πόθο της να ρωτά τους άλλους από τα μυστικά της παιδικής της ηλικίας. Αυτό που προσπαθεί να καταλάβει με τις ερωτήσεις της είναι το μυστήριο του ανθρώπου. Ίσως και το μυστήριο του Θεού…

Κατηγορία: /

Εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη

 

Όταν είσαι 17-18 χρονών και κουβαλάς μνήμες αιώνων και έχεις ακού­σει «τα άπειρα» για μια πόλη σύμβολο, τότε η επίσκεψη σ’ αυτήν μοιά­ζει με όνειρο που συνεχίζεται και όταν ξυπνάς!

Κατηγορία: /

Έχουν γράψει...

 

π. Βασίλειος Βολουδάκης

''Ο πατήρ Μάρκος Μανώλης και η δημοσιογραφία ως έργον Θεού''

ΟΡΘΟΔ. ΤΥΠΟΣ αριθμ. φυλ. 1855/26.11.10


''Ήσαν και αγιορείτες Πατέρες, που κατά καιρούς διεμήνυαν με προσκυνητάς τη γνώμη τους για τον π. Μάρκο με αφορμή τις θέσεις του «Ο.Τ», χωρίς να έχουν την πνευματική ορατότητα που είχε εκείνος. Ακόμη και ο π. Παΐσιος, του είχε διαμηνύσει κάποτε ότι «θα πάει στην κόλαση χωρίς να το καταλάβει», αλλά ο π. Παΐσιος, παρά την αναμφισβήτητη αγιότητα του –την οποία ευλαβούμαι με ευγνωμοσύνη– είχε τότε κάνει λάθος, όπως έχει κάνει λάθος και στα όσα έγραψε για το χάραγμα του αντιχρίστου και από την αναπαραγωγή του λάθους αυτού, ταλαιπωρείται μέχρι σήμερα το Ορθόδοξο πλήρωμα''.


Αυτά για....αντιστοίχηση........!!!!

Κατηγορία: /

Θαυμάζοντας και κάποιους που "Πέθαναν για τον Χριστό, αγαπώντας θυσιαστικά τους αδελφούς"

 Με μια προφητική προαίσθηση του μαρτυρίου του, ο ηγούμενος Κριστιάν ντε Σερζέ της μοναχικής κοινότητας στον Άτλα της Τιβιρίνας στην Αλγερία έγραφε:

«Αν μου συνέβαινε κάποια μέρα (που θα μπορούσε να είναι και σή­μερα) να είμαι θύμα της τρομοκρατίας, η οποία φαίνεται ότι θέλει να κα­ταβροχθίσει όλους τους ξένους που ζουν στην Αλγερία, θα ήθελα η κοι­νότητά μου, η Εκκλησία μου, η οικογένεια μου να θυμηθούν ότι η ζωή μου ήταν δοσμένη στο Θεό και σ' αυτή τη χώρα.

Κατηγορία: /

Ο έχων νουν ψηφισάτω

Tου Παντελη Μπουκαλα/ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Με τον διαβόητο «αριθμό του θηρίου» συμβαίνει ό,τι περίπου και με τα ζώδια: Παρότι οι αστρονομούντες δεν είναι βέβαιοι αν οι αστερισμοί του ζωδιακού κύκλου είναι δώδεκα ή δεκατρείς, έχει στηθεί παγκοσμίως ολόκληρη αποδοτικότατη επιχείρηση με βάση το «μαγικό» 12 και όχι το «γρουσούζικο» 13. Μια επιχείρηση που εκμεταλλεύεται «την υπέροχη βλακεία του κόσμου» όπως την καυτηριάζει στον «Βασιλιά Ληρ» ο Σαίξπηρ, που απελπίστηκε φαίνεται να βλέπει ανθρώπους να πιστεύουν πως η μοίρα τους δεν εξαρτάται από τη δική τους στάση και δράση αλλά από την κίνηση των άστρων.

Κατηγορία: /

Η Φοβική Ανασφάλεια της Διαφορετικότητας

Ένας παπάς με την ουσιαστική έννοια της λέξης, δηλαδή πατέρας και όχι τελεστής μυστηρίων μόνον, μας έστειλε το παρακάτω κείμενο για το οποίο τον ευχαριστούμε θερμά.

Θεωρήσαμε ότι δεν επιτρέπεται να μείνει μόνο για δική μας ωφέλεια και το «αναρτήσαμε» για να είναι κτήμα και κέρδος όλων.

Τέτοιες ελεύθερες φωνές, με πρόταση ενδιαφέρουσα για τους ανθρώπους του σήμερα, ατυχώς σπανίζουν.

Να ευχηθούμε να δώσει ο Κύριος του Αμπελώνος πολλούς τέτοιας ποιότητας εργάτες, για ανάπαυση των «τυπτομένων» τέκνων Του και δοξασμό της Αγίας Βασιλείας Του.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Η φοβική ανασφάλεια της διαφορετικότητας

του π. Δημητρίου Θεοφίλου

Όσα γραφτούν παρακάτω, δεν έχουν καμιά διάθεση ελέγχου, κρίσης ή κατάκρισης, εκφράζουν απλά και μόνο, αγωνίες και πόνους προσωπικούς αλλά πιστεύω όχι μόνο, δεν αποφαίνεται κάποιος από καθέδρας για τίποτε, έχοντας υπ’ όψιν το γραφικό «φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος» με βάση λοιπόν αυτή τη ανάμνηση και αναγωγή δεν θα αποφανθεί κανείς από καθέδρας για τίποτε και για κανέναν. Με αφορμή λοιπόν συζητήσεις και αναφορές, που γίνονται στις μέρες μας, σχετικά με το κατά πόσον η ελληνική ορθόδοξη εκκλησία, πρέπει να κάνει κάποια βήματα, έστω και «δειλά» προς τα μπρος ή να στυλώσει πεισματικά τα πόδια, απέναντι στη ιστορία που τρέχει μπροστά της και να την παρατηρεί αυτάρεσκα, για τη προσφορά και το ένδοξο εκκλησιαστικό παρελθόν της και το πλούσιο φιλανθρωπικό της παρόν.

Κάποια «δειλά» και ίσως «άτολμα» βήματα να συναντήσει τον σύγχρονο άνθρωπο, στην ομολογουμένως δύσκολη και αδυσώπητα σκληρή καθημερινότητά του. Μια κοινωνία ένας λαός του Θεού (αν θέλετε) που μας ζητάει επίμονα εδώ και χρόνια να δραπετεύσουμε έστω και για λίγο από τον ασφυκτικό κλοιό που έχουμε δημιουργήσει γύρω μας της ναρκισιστικής αυτάρκειας που μας δημιουργεί τόσο η ψευδαίσθηση ποικίλων ετεροχρονισμένων μεγαλόστομφων βυζαντινισμών κακοβαλμένων και άκομψων (κιτς) στο σήμερα, όσο και η αυτάρεσκη ενασχόληση με την ιδρυματικού τύπου φιλανθρωπία, καθιστώντας μας τυφλούς και κωφούς στις εσχατολογικές ανάγκες του ανθρώπου που έχουμε κληθεί να διακονήσουμε δίχως άρωμα και γεύση «βασιλείας των ουρανών», την οποία καλούμαστε πρώτα απ’ όλα να αναζητούμε και τότε σύμφωνα με την υπόσχεση του ίδιου του μοναδικού Δεσπότη μας, όλα θα «χρειαζούμενα προς ζήση» θα προστεθούν.

Η λέξη διαφορετικότητα, από μόνη της αναστατώνει και δημιουργεί ανασφάλειες στα εκκλησιαστικά περιβάλλοντα φτάνοντας στο σημείο να απορρίπτεται και ο όρος ως μη θεολογικός. Φυσικά με ανάλογες προσεγγίσεις η θεολογική μας ορολογία θα τελείωνε στον 1ο αιώνα σε όσα γράφτηκαν, από όσα είπε ο ίδιος ο Χριστός, γεγονός που είναι εξωπραγματικό. Διαφορετικότητα στο δόγμα, στη πίστη δεν θα μπορούσε να υπάρξει, θα μπορούσε όμως άνετα και ανεμπόδιστα, στο έθος (έθιμο), στη τάξη (τυπικό) στη γλώσσα (αποδόσεις στο σύγχρονο γλωσσικό ιδίωμα κάθε λαού), όπως άλλωστε και συμβαίνει εκεί όπου δεν δρουν και επιδρούν αγκυλώσεις εμμονές και ποικίλων αιτίων ανθρώπινες ματαιώσεις. Η έννοια της διαφορετικότητας προκαλεί αρνητικούς συνειρμούς, που ίσως εδράζονται, σε αμφισβητήσεις προσωπικών βεβαιοτήτων, στη συγχρονία ενός μετανεωτερικού περιβάλλοντος, διαρκών προκλήσεων και προσκλήσεων συνάμα. Σε ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο καλείται η «μαχόμενη» και «διακονούσα» εκκλησία του Χριστού να ομολογήσει την αλήθεια της που δεν είναι «εκ του κόσμου τούτου» και να παλέψει για την εσχατολογική εκπλήρωσή της, στο βαθμό φυσικά που αυτή έχει αυτοσυνειδησία μέσα από την αυτοκριτική της και τις αγαπητικές προϋποθέσεις, εντός των οποίων καλείται να ζει και να υπάρχει.

Οι «αρρυθμίες» και η «ταχυκαρδία», που δημιουργεί σε πολλούς από μας το αλλιώτικο, το ασυνήθιστο, το διαφορετικό, οι φόβοι και οι ενοχές που μπορεί να μας αναδύει από τα βάθη του συλλογικού ασυνειδήτου μας και να μας κατακλείει είναι δείγμα της έλλειψης αυτοσυνειδησίας που μας διακατέχει. Οι εμμονές, οι αγκυλώσεις και οι αποκλεισμοί δεν θα είχαν σε τίποτε να συνεισφέρουν στο ζοφερό σήμερα που αναζητάει ελπίδα και απαντήσεις σε πραγματικό χρόνο. Μπορεί από κάποιους να κατηγορηθώ για «συναφειακό» (νεολογισμός) λόγο, αφού δεν υποστηρίζω τα γραφόμενά μου, από παράθεση λόγων «γερόντων» και «θεουμένων» ανθρώπων που αγίασαν, με ανώδυνο και ασφαλή τρόπο βιβλιογραφικών παραπομπών τύπου copy – paste (αντιγραφή – επικόλληση) .

Ξέρετε κάτι; Πιστεύω ακραδάντως πως αποτελεί «ιεροσυλία» και «τυμβωρυχία» αναπτυσσόμενες σε έντονα φαρισαϊκό υπέδαφος, το να χρησιμοποιούμε με περισσή άνεση και ευκολία τους «μαρτυρικούς» λόγους των πατέρων μας οι οποίοι αγίασαν με μαρτύρια, ιδρώτες και αίμα και εμείς από τις «κερκίδες» να συμπάσχουμε μαζί τους και να τους επικαλούμαστε προς επίρρωση της αγωνιώδους προσπάθειάς μας να αρθρώσουμε έναν εξαρθρωμένο θεολογικά και ανθρωπολογικά άνυδρο λόγο, δίχως ζώσα πνοή (nefes) και εσχατολογική προοπτική.

Πόσο ανώδυνο ακίνδυνο και ασφαλές είναι να επικαλούμαστε εκείνους που αγίασαν δίνοντας το αίμα και τη ζωή τους, δίχως να χαρούν κάτι από τις κοσμικές χαρές και ευχαριστήσεις σε ενδοκοσμικό «χρόνο» και «τόπο» θυσιάζοντάς τες όλες για την αέναη και ατελεύτητη χαρά, του να είναι μαζί με το Κύριό τους και Θεό τους.

Εμείς σε αντιδιαστολή με αυτούς τότε, σήμερα είμαστε καλά «βολεμένοι» στους «θρόνους» στα «σύνθρονα» και τα οφίτσια της εξουσίας και της επίγειας καλοπέρασης και καλοζωίας, επικαλούμενοι τη δράση και τα γραφόμενα εκείνων είτε από άγνοια και απερισκεψία, είτε από πρόθεση να αναζητήσουμε ένα συνειδησιακό και υπαρξιακό άλλοθι.

Θα τολμήσω να γίνω ποιο σαφής και συγκεκριμένος, δίχως να έχω καμία απολύτως διάθεση να πληγώσω, ελέγξω ή κρίνω κάποιον.

ΠΟΙΟΙ-ΠΟΤΕ-ΠΩΣ και ΠΟΥ από τους «αγιασμένους» πατέρες μας, ζούσαν με την χλιδή, την καλοπέραση και την τρυφηλότητα που ζούμε εμείς σήμερα;

ΠΟΙΟΙ-ΠΟΤΕ-ΠΩΣ και ΠΟΥ από τους «θεοφόρους» πατέρες μας, συναναστρέφονταν με τέτοια άνεση οικειότητα και εναγκαλισμό τους άρχοντες του κόσμου (αιώνος) τούτου, όπως εμείς σήμερα συναποτελώντας μαζί τους στα μάτια του λαού και όχι μόνο ένα δεκανίκι του εξουσιαστικού μηχανισμού και συστήματος, με την άφρονα άνεση όποτε δεν μας κάνουν τα χατίρια και τις επιθυμίες να τους καταγγέλλουμε από τους άμβωνες, και τον υπόλοιπο καιρό να συνυπάρχουμε συμβιωτικά, άρρωστα και παθολογικά μαζί τους, αρνούμενοι μετ’ επιτάσεως την αποστασιοποίηση και τον «επώδυνο» αποχωρισμό από κείνους;

ΠΟΙΟΙ-ΠΟΤΕ-ΠΩΣ και ΠΟΥ από τους «αγωνιστές και νικητές» πατέρες μας, είχαν έστω και τα ελάχιστα περιουσιακά στοιχεία, σε αντίθεση με εμάς που διατηρούμε καταθέσεις, προθεσμιακά «προϊόντα», μετοχές, τίτλους ακινήτων, γαιών, λιμνών και θαλασσών; (για περισσότερες διευκρινήσεις, ας ανατρέξει πρόχειρα κανείς, στις διδαχές του αγίου πατρο - Κοσμά του Αιτωλού).

ΠΟΙΟΙ-ΠΟΤΕ-ΠΩΣ και ΠΟΥ από τους «θεουμένους» πατέρες μας, αναζήτησαν το δίκιο τους σε κοσμικά δικαστήρια, είτε σε ενδοεκκλησιαστικές διενέξεις και προστριβές (τις οποίες κρύβουμε υποκριτικά κάτω από το «χαλάκι» στρουθοκαμηλίζοντας), είτε με τον κόσμο (που αποτελεί παρεμπιπτόντως συνάμα και το λαό του Θεού που κληθήκαμε να διακονήσουμε και να θυσιαστούμε, προσφέροντάς του το καλύτερο παράδειγμα προς μίμηση). Οι πιο ακριβοπληρωμένοι δικηγόροι είναι οι νομικοί σύμβουλοι, υπερασπιστές συνήγοροι ή δημόσιοι κατήγοροι, μητροπόλεων, μονών ενοριών εκκλησιαστικών ιδρυμάτων και οργανισμών, τυχαίο(;) …….. δεν νομίζω.

Η εκούσια συμμετοχή σε δικαστικούς αγώνες κληρικών και μοναχών (μοναζουσών) ίσως κάποια στιγμή θα έπρεπε να αποτελεί αιτιολογία για την άμεση καθαίρεση των εμπλεκομένων και την επαναφορά τους στη τάξη των λαϊκών, ώστε απ’ εκεί να μπορέσουν απερίσπαστοι να επιδιώξουν την ενδοκοσμική δικαίωσή τους δίχως να προκαλούν………

Η φοβική ανασφάλεια που προκαλεί η διαφορετικότητα, έστω και σαν λέξη, ακουστικά, οφείλεται στο «λάθος» και «άρρωστο» παρόν μας, από το οποίο δεν μπορεί ούτε να μας λυτρώσει αλλά ούτε και να μας θεραπεύσει το «ένδοξο» παρελθόν μας. Θα απαιτηθούν μαρτυρικές- αγωνιστικές διαθέσεις, ιδρώτας και αίμα για να λάβουμε πνεύμα, που δεν ξέρω πόσοι από εμάς τους «καλοβαλμένους», πόσοι είναι διατεθειμένοι να δώσουν μέσα από τα «……. Μέγαρα» και τις «Mercedes».

Για αυτό είναι ίσως προς το παρόν προτιμότερο να σιγούμε και να σιωπούμε (όχι ενοχικά αλλά με διακριτική επίγνωση) παρά να οχλοβοούμε «ως κύμβαλα αλαλάζοντα». Λησμονήσαμε ίσως πως ο «ύμνος της αγάπης» γράφτηκε από τον απόστολο Παύλο για μας, τους με επίγνωση, χριστιανούς, και αυτό το λέω γιατί αν προσέξει λίγο καλύτερα κανείς θα οδηγηθεί στην αβίαστη παρατήρηση, πως εμείς οι λεγόμενοι χριστιανοί και ιδιαίτερα οι «ταγοί» και οι διάκονοι του ευαγγελικού μηνύματος στο κόσμο, ζούμε, μιλάμε, σκεπτόμαστε, κηρύττουμε και κινούμαστε, πλειστάκις στον αντίποδα αυτού του ύμνου, όχι απλά σαν να μη γράφτηκε ποτέ και ούτε να μας αφορά, αλλά σαν μας έχει γίνει εμμονή η αλλοίωση και διαστροφή του περιεχομένου του.

Σημείωση: O παπα-Δημήτρης Θεοφίλου είναι εφημέριος στον Ι.Ν. Αγίου Χαραλάμπους Ιτέας, Φωκίδας. Είναι έγγαμος, πατέρας 3 παιδιών, Πτυχ. Θεολογίας, Πτυχ. Ψυχολογίας, Μaster Θεολογίας, Πτυχ. βυζαντινής μουσικής. 

Κατηγορία: /

Οι Σύγχρονες Εξελίξεις των Βιολογικών Επιστημών, Πρόκληση για τον Σημερινό Άνθρωπο

Χ. ΓΙΑΜΒΡΙΑΣ, Ομότιμος Καθηγητής Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 Το φαινόμενο της ζωής προκαλεί τον άν­θρωπο από τη στιγμή της εμφανίσεως του στη γη. Από τη στιγμή δηλαδή της δημιουρ­γίας του. Είναι φυσικό αυτό άλλωστε, να θέτει δηλαδή ερωτηματικά ο άνθρωπος για το τι είναι ζωή και για το τι είναι αυτός ο ίδιος.

Κατηγορία: /

Η Συνάντηση της Εφηβείας του Μαθητή και της Εφηβείας του Θεολόγου Καθηγητή

Το θέμα της εφηβείας έχει απασχολήσει τους ει­δικούς και έχουν γραφεί πολλά σχετικά κείμενα. Α­ντίστοιχα, έχουν καταγραφεί σημαντικοί προβληματισμοί για τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών. Είναι όμως αναγκαία η μελέτη της αλληλεπίδρασης που συντελείται στη συνάντηση των κόσμων του μαθητή και του θεολόγου καθηγητή. Γιατί σε κάθε ουσιαστική επικοινωνία δεν υφίστα­νται μόνο δύο άτομα, αλλά και η αλληλαντίδραση των κόσμων τους. Το σύνολο των εμπειριών απαρ­τίζει τον προσωπικό κόσμο, μέσα στον οποίο υποκρύπτονται τα εμπόδια που απαγορεύουν την επι­κοινωνία, αλλά και τα εφόδια που θα συμβάλουν στην ουσιαστική σχέση και στη γέννηση του και­νούργιου, το οποίο δεν υπάρχει στην ατομικότητα.

Κατηγορία: /

Ο Χριστός Φέτος Γεννήθηκε στη Γέφυρα

 

Όπως και "τότε" έτσι και φέτος δεν βρισκόταν χώρος για να γεννηθεί. Όλα τότε ήταν γεμάτα, έτσι και τώρα. Καρδιές, στομάχια, χέρια! Ούτε να συμπονέσουν (καρδιές), ούτε να αισθανθούν (στομάχια), ούτε να δώσουν (χέρια) μπορούσαν. Οι άνθρωποι την εποχή της γέννησης του Ιησού Χριστού δεν "χώραγαν" κανέναν. Έτσι ο Χριστός αφού δεν έγινε δεκτός από καμιά καρδιά κατέφυγε να γεννηθεί σ´ ένα στάβλο για να τον ζεστάνουν οι καρδιές των ζώων.

Κατηγορία: /

"Γεροντισμός..."

 

 

Προχωρημένο μεσημέρι στα περίχωρα μιας Μακεδονικής πόλης και ένας ταλαιπωρημένος διαβάτης που αναζητά απεγνωσμένα το λεωφορείο της γραμμής ως λύτρωση από τη ζέστη, βλέπει (ως από μηχανής Θεό) μια μοναχή παρακείμενης γυναικείας μονής που εργάζεται στα χωράφια. Γεμάτος προσδοκία και ελπίδα για τελειωμό της ταλαιπωρίας του ρωτάει την μοναχή:

Κατηγορία: /

"Με ρωτήσατε που με βαπτίσατε;"

Γεννηθήκαμε και μεγαλώνουμε μέσα σε μια κοινωνία που θεωρεί αυτονόητο το γεγονός ότι είμαστε Χριστιανοί.

Θεωρούμε και 'μεις μαζί της (με την κοινωνία) εξ ορισμού την ύ­παρξη σχέσεως με την Εκκλησία του Χριστού, χωρίς να συνειδητοποιούμε ούτε το Μυστήριο της Εκκλησίας ούτε τις προϋποθέσεις του να γίνει και να είναι κάποιος Χριστιανός.

Κατηγορία: /

Κώδικας Da Vinci

          Όταν κάποιο βιβλίο καταλήξει σε εκδοτική επιτυχία είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι και άλλος εμπορικός τομέας (του σινεμά εν προκειμένω) θα θελήσει να επωφεληθεί αυτή του την επιτυχία. Εντεύθεν και εκείθεν του Ατλαντικού πάρα πολλά βιβλία έγιναν κινηματογραφικές ταινίες. Τις τελευταίες ημέρες «απειλούμαστε» και με μία ακόμα. «Βγαίνει» κατ᾿ αυτάς σε ταινία στον κινηματογράφο το βιβλίο του Dan Brown «Κώδικας Da Vinci».

Κατηγορία: /

Για τον Έρανο Αγάπης 2008

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2008

Αγαπητοί αδελφοί

Αυτές τις μέρες (19, 20 και 21 Δεκεμβρίου) θα σας επισκεφτούν στο σπίτι σας ο παπάς της Ενορίας (στα όρια της οποίας κατοικείτε), μαζί με μια μικρή ομάδα Χριστιανών προκειμένου να σας θυμίσουν (κατανοείστε την ενόχληση) το χρέος όλων μας απέναντι στους αδελφούς-συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε δύσκολες συνθήκες ζωής (ΕΡΑΝΟΣ ΑΓΑΠΗΣ).

Κατηγορία: /

Αγάπη δεν σημαίνει να δίνεις αλλά να μοιράζεσαι

 

Φίλε, φίλη

          Κάθε μέρα κάτω απ' τα μάτια σου!

 

          Κάθε μέρα (ίσως...) μέσα στην σκέψη σου!

          Κάθε μέρα στον δρόμο σου!

          Στην στάση, στο Dia, στο Lidl στους τηλεφωνικούς θαλάμους, στο τρίστρατο της Γέφυρας, παντού μετανάστες ελπίδας!

          Όπως και πέρυσι έτσι και φέτος ήρθαν "κάποιοι" που δεν θέλουν να σπουδάσουν αλλά να ζή-σουν. Που δεν κάνουν διακοπές αλλά αγώνα επιβίωσης. Ήρθαν αναζητητές όχι της γνώσης αλλά της εργασίας.

          Και τώρα;

Κατηγορία: /

Grande...Amore

  

Κανένας δεν έχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτόν που θυσιάζει την ζωή του για τους φίλους του (Ιω. 15,13) λέει ο Χριστός στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο. Και ’μεις ακούμε αγάπη και η σκέψη μας πάει...αλλού! Φαντάζεται ρομάντζα και μοντέρνα σκη­νικά ερωτικής ατμόσφαιρας και lifestyle χολυγουντιανό και γενικώς...άνεση!

Κατηγορία: /

Σεπτέμβριος

Σεπτέμβριος 1998

Αγαπητοί Ενορίτες.

 

Πέρασε ένα ακόμη καλοκαίρι της ζωής μας και μπαίνουμε στο Φθινόπωρο. Οι εποχές του έτους είναι ένας κύκλος όμοιος σχεδόν με την ζωή μας. Καί η ζωή μας μετά το "καλοκαίρι" της πρώτης ηλικίας έχει την καρποφορία του "Φθινοπώρου" της ωριμότητας για να ακολουθήσει ο "χειμώνας" του τέλους της ζωής μας με την προσδοκία της "άνοιξης" που θα είναι η Ανάσταση μας από τον Χριστό.

Κατηγορία: /

Σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης

ΜΑΡΤΙΟΣ 2008

Αγαπητοί ενορίτες

Το μεγαλείο της σχέσεως κάθε ανθρώπου με τον Χριστό και την Εκκλησία, είναι η απαίτηση του Χριστού, αυτή η σχέση να είναι ελεύθερη από κάθε αναγκαιότητα. Ποτέ δεν την διανοείται υποχρεωτική. Κανένας λόγος και καμία σκοπιμότητα (ούτε και η πλέον αγία!) δεν χωράνε. «Ὅστις θέλει…» (Ματθ. 16,24). 

Κατηγορία: /

Τι είναι ο Θεός;..!

Μια σφαιρική θεώρηση του σπουδαιότερου ζητήματος της ανθρώπινης ύπαρξης-παρουσίας.

Ο κόσμος (σύμπαν-άνθρωπος) έχει Δημιουργό;

Οι πιθανές απαντήσεις είναι... άπειρες! Καθένας απαντά κατά τα δεδομένα του και το μυαλό του. Από τον Βλάσιο Πασκάλ μέχρι τον… Dawkins "ἕκαστος τήν ὁδόν αὐτοῦ πορεύεται". Ανα­ζητητές πολλοί και εξερευνητές πολλοί. Αθεϊστές, πιστοί και αγνωστικιστές συναγωνιζόμενοι. Οι μεν (πιστοί) κάμποσες φορές χωρίς μυαλό και με φανατισμό. Όμως και οι άλλοι (αθεϊστές) με ένα φανατισμό που τελικά... καταργεί το μυαλό. Οι αγνωστικιστές... τον Πόντιο Πιλάτο. "Νίπτω τάς χεῖρας μου"!

Κατηγορία: /

Σπάνιο να σου τύχει… καλό Κυριακοδρόμιο!

 

Η μακαρίτισσα Αμερικανίδα συγγραφέας Φλάνερυ Ο’ Κόνορ κυκλο­φό­­ρησε συλλογή διηγημάτων της με τον τίτλο: «Σπάνιο να σου τύχει κα­λός άνθρωπος»! Διαβάζοντας τον τίτλο εκπλήσσεται κανείς αλλά σκέ­φτε­ται ότι κάτι θα ήξερε (άραγε από τα αμερικάνικα δεδομένα μόνον;) για να το λέει.

Κατηγορία: /

Το ”Ευαγγέλιο του Ιούδα″

 

Αυτές τις μέρες, ξανά και ξανά, εφημερίδες και τηλεοπτικοί σταθμοί φέρνουν στο προσκήνιο το ”Ευαγγέλιο του Ιούδα″. Ίσως το Πάσχα που πλησιάζει σπρώχνει τους ανθρώπους σε μιά αγωνία αναζήτησης νοήματος που τον υπόλοιπο καιρό την έχουν να κοιμάται σε κάποια γωνιά της ψυχής τους. Είναι απαραίτητη λοιπόν η αποσαφήνιση πολλών πραγμάτων που μας είναι άγνωστα, προκειμένου να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται.

Κατηγορία: /

Φάε, η αμαρτία δικιά μου...

 

Διάδρομος Νοσοκομείου. Αναμονή. Ο άλλος τρέχει και ρωτάει τους γιατρούς· "μήν έχω αυτό, εκείνο ή το άλλο; πονάω εδώ, πονάω εκεί". Ιατρικές ορολογίες. Αγωνία. Αναμονή. Οι θάλαμοι στο πλάι άδειοι. Δεν πρόκειται για λαϊκό νοσοκομείο, μα για κλινική πολυτελείας ... Παραδίπλα σ‘ ένα θάλαμο ο ασθενής και οι επισκέπτες· κάποιοι γνωστοί και μια γιαγιά. Προσφέρονται κεράσματα. Είναι Παρασκευή και συνεπώς νηστεία. "Πάρε γιαγιά". "Ευχαριστώ νηστεύω". "Έλα γιαγιά πάρε". "Ευχαριστώ δεν τρώω". "Φάε ρε γιαγιά η αμαρτία δικιά μου ...".

Κατηγορία: /

Προϋποθέσεις Μετοχής Στην Ευχαριστία

Ιούλιος, 2008

Αγαπητοί ενορίτες

Ατυχώς η σχέση των περισσοτέρων Χριστιανών με την Εκκλησία και την Ευχαριστία είναι τυπική, φοβική και καταντάει μια πρόληψη. Αν ρωτήσουμε, γιατί πας στην Εκκλησία; Θα ακούσουμε την απάντηση: Πηγαίνουμε στην Εκκλησία για να… προσευχηθούμε. Ναι, αλλά μπορούμε και στο σπίτι μας να προσευχηθούμε! Στην Εκκλησία πηγαίνουμε για ένα πολύ μεγαλύτερο λόγο: Να βρεθούμε μαζί με τους αδελφούς μας στο σπίτι του κοινού Πατέρα μας. Και ακόμα περισσότερο να λάβουμε μέρος στο τραπέζι που μας κάνει ο Πατέρας μας σε κάθε Θ. Λειτουργία. Να μετάσχουμε στο Σώμα και στο Αίμα Του.

Κατηγορία: /