Ι.Ν. Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης

Μεγάλη Εβδομάδα

Κυρήγματα που έχουν εκφωνηθεί την περίοδο της Μεγάλης Εβδομάδας

“Με αφοσίωση σε λατρεύω,

κρυμμένη θεότητα,

Εσένα τον αληθινά παρόντα

κάτω απ’ αυτά τα σχήματα”

 

 Η γιορτή της Ανάστασης του Χριστού, είναι υπόθεση διαρκούς λατρείας του «κρυμένου» από ευγένεια Χριστού, είναι η έναρξη του ενιαύσιου κύκλου εορτασμού, κάθε Κυριακή, της Ανάστασης. Οι αδελφοί μας Ρώσοι ονομάζουν την ημέρα της Κυριακής, Βοσκρεσένιε, δηλαδή Ανάσταση. Η ενσάρκωση του Χριστού (το ότι έγινε άνθρωπος) έχει στόχο και σκοπό να «ντυθεί» την ανθρώπινη φύση και να την αναστήσει από το πελώριο «πτώμα» - πτώση  εγκλωβισμού της, στη φυλακή του εγωιστικού εαυτουλισμού.

Ο Χριστός μπορεί και αγαπά και είναι ελεύθερος! Όχι τόσο ή μόνο από συνθήκες ελεύθερος, όσο ελεύθερος από την αναπηρία να προσδιορίζεται από τους άλλους! Δηλαδή να αγαπά, όταν τον αγαπούν και να αποδέχεται μόνον τους θαυμαστές του (όπως εμείς)! Ο Χριστός αγαπά και όσους όχι απλώς δεν τον αγαπούν αλλά και τον σταυρώνουν. Είναι αναστημένος ψυχικά πριν σηκωθεί από τον βιολογικό του τάφο. Ο τάφος του γίνεται Ζωοδόχος Πανάγια Μήτρα για όσους θέλουν να γεννηθούν - αναστηθούν όπως Αυτός.

Η Σαρακοστή που προηγήθηκε της Αναστάσεως είναι μια προσπάθεια να βγούμε απ’ αυτόν τον τάφο, να ξεφύγουμε από τον κακό  εαυτό  μας, που μας εγκλωβίζει στη φυλακή του εγωισμού και της αδιαφορίας, για όλους και για όλα!

Όση και όποια νηστεία και αν κάναμε στη Σαρακοστή (κατά τα ιατρικά μας δεδομένα και σε συμφωνία με τον πνευματικό μας) ακόμα και την πιο ελάχιστη και μικρή, στόχο και σκοπό είχαμε τη γιορτή του Πάσχα. Τη γιορτή της Διάβασης (=Πάσχα) από το «κλουβί» του εγωισμού μας, στην ελευθερία που μας προτείνει ο Χριστός.

Νηστεύουμε μαζί με όλη την Εκκλησία που νηστεύει, ώστε να μάθουμε το ήθος και τον τρόπο του Χριστού, που είναι στάση ζωής, που Εκείνος μας δείχνει και μας προτείνει. Μας λέει σε όλο του το Ευαγγέλιο: «Βγες από τον ψυχοσωματικό σου εγωισμό! Αν δεν βγεις, συ θα είσαι «πνιγμένος» και θα «ασφυκτιάς» μέσα σ’ αυτόν! Μάθε να αγαπάς Εμένα (τον Χριστό). Εσένα δεν συμφέρει η φυλακή του εγωισμού.

Η νηστεία δεν είναι απαίτηση δική μου (του Χριστού) αλλά τρόπος υγείας και θεραπείας σου». Όλη η Σαρακοστή λοιπόν είναι αγωνιστικό στάδιο προετοιμασίας για τη γιορτή του Πάσχα.

Και έρχεται η Γιορτή του Πάσχα. Και παρουσιάζεται το … επιεικώς αστείο φαινόμενο της … ξώφαλτσης συμμετοχής! Ένα φαινόμενο που θα ήταν όντως αστείο αν δεν ήταν τραγικό! Μας καλεί ο Χριστός μετόχους στο τραπέζι της μεγαλύτερης γιορτής, που είναι η Ανάσταση, και η οποία είναι η ελπίδα της εδώ ζωής μας (να αναστηθούμε από τα μύρια πάθη μας) και της εκεί παντοτινής ζωής μας, όταν θα είμαστε διαρκώς «μέτοχοι στο τραπέζι» της Βασιλείας του Θεού.

 

«Βοήθα με να πιστεύω σε Εσένα

  όλο και περισσότερο,

  σ’ Εσένα να έχω την ελπίδα μου,

  Εσένα να αγαπώ».  

 

 Αυτή η Πασχάλια παννυχίδα σ’ αυτό αποσκοπεί. Αυτό εκφράζει. Αυτό είναι: Λατρεία του Αγαπημένου. Η Εκκλησία είναι η οικογένεια της Πίστης. Τα μέλη της είναι παιδιά του Σταυρωμένου Πατέρα. Όλοι οι χριστιανοί αγωνίζονται να κατακτήσουν αυτό που διδάσκει ο Απ. Παύλος ότι δηλαδή: «Πίστη σημαίνει σιγουριά γι’ αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα γι’ αυτά που δεν βλέπουμε» (Εβρ. 11,1).

Αυτό το βράδυ, ψέλνοντας τον πανέμορφο κανόνα της Αναστάσεως, επαναλαμβάνοντας σε κάθε τροπάριο την επωδό - παιάνα «Δόξα τη αγία Αναστάσει Σου Κύριε» σιγά - σιγά συνειδητοποιούμε ότι

 

«Δεν είχα ποτέ καταλάβει

ότι Εσένα δόξαζα κάθε μέρα.

Ούτε ότι περνούσαμε μαζί κάθε νύχτα.

Πάντα νόμιζα ότι ήμουν εγώ

με τον εαυτό μου, όμως όχι.

Η αγάπη Σου είναι η αιτία που υπάρχω

Ο «τόπος» που αναπαύεται η ψυχή μου»

 

Ας είναι αυτή η παννυχίδα μια έκφραση έρωτα και αγάπης για τον Χριστό. «Ο έρωτας είναι το μόνο αντίδοτο στον θάνατο». Εκείνος ερωτευμένος με μας, με τίμημα τον θάνατο, ΖΕΙ και βασιλεύει! Εμείς λατρεύοντάς Τον ας γίνουμε αγαπημένοι Του, που δεν θα τους αφήσει στην ανυπαρξία και τον θάνατο!

 

Χριστός Ανέστη απ’ τους νεκρούς,

τον θάνατο νικώντας με τον θάνατό Του·

χαρίζοντας σ’ όλους εμάς,

νεκρούς και ζωντανούς,

τη μόνιμη Ζωή Του. Αμήν!

 

Με αγάπη και ευχές

Ο εφημέριός Σας

π. Θεοδόσιος

 

Category: /

Είμαστε στην Μεγάλη Εβδομάδα, την αποκορύφωση της ετήσιας επανάληψης των εορτών του Πάσχα και της Ανάστασης του Χριστού.

Πέρασε ήδη η Μεγάλη Σαρακοστή, η περίοδος της προετοιμασίας μας για την συμμετοχή μας στις παραπάνω εορτές· ετοιμασίας όχι για μια ακόμα επετειακή ανάμνησή τους, αλλά για δημιουργία προϋποθέσεων συνειδητοποίησής τους.

Μια αναλογία διαδρομής και για μας, σαν τους Εβραίους, μέσα από δυσκολίες («δουλεία στους Αιγυπτίους») και θέματα («έρημος Σινά») και συγχρόνως μια Διάβαση (=Πάσχα) νικηφόρα και επιτυχής, μέσα απ’ όλες τις σύνθετες δυσκολίες της ζωής μας.

Όπως στους Εβραίους, που είναι τα μεγαλύτερα αδέλφια μας,  έτσι και σε μας ο Χριστός υπόσχεται την «Γη της Επαγγελίας»!  Όχι πλέον τοπικά και σαν γεωγραφικά όρια, αλλά σαν κατάσταση ψυχικού συνδέσμου με τόν Ίδιον και τους αδελφούς μας. Μας υπόσχεται, και μεις Τον  εμπιστευόμαστε και πορευόμαστε, μέσα από τις όποιες δυσκολίες, προς την Βασιλεία του Θεού, τον Παράδεισο όπως λέμε απλουστευτικά. Την συνθήκη δηλαδή υπαρξιακής πληρότητας και ευτυχίας…Τον Χριστό!

Σταυρώνεται, πριν πεθάνει, ο Χριστός χάριν της αγάπης Του για μας. Καρφώνει τα χέρια του στον Σταυρό, ώστε να έχουμε μόνιμο υπομνηστικό στην καρδιά μας ότι η αγκαλιά του δεν κλείνει ποτέ για κανένα.

Μας μαθαίνει ότι πρέπει να ακολουθήσουμε τα ίχνη Του, σταυρώνοντας τον εαυτό μας και όχι τους άλλους. Μας διδάσκει την έμπρακτη αγάπη, που είναι ο Σταυρός. Πεθαίνει από αγάπη για μας (απόηχος της οποίας αγάπης είναι η γονεϊκή αγάπη, η μόνη που δέχεται να πεθάνει για τα παιδιά της!) ώστε να μας δώσει την δυνατότητα Ανάστασης, από την πτώση του κενού μας εαυτού και από τον βιολογικό μας θάνατο, αφού, μετά τον θάνατο του Χριστού, μόνον ο θάνατος πεθαίνει.

Για όλα αυτά τα πελώρια γεγονότα ονομάζουμε την εβδομάδα, Μεγάλη Εβδομάδα, ξέροντας ότι η προσωνυμία δεν είναι δείκτης του χρονικού μεγέθους της, αλλά ονομάζεται Μεγάλη γιατί είναι απερίγραπτες και μεγάλες οι ωφέλειες που μπορούμε να πάρουμε από τα εορταζόμενα γεγονότα (αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, 30η ομιλία στη Γένεση).

Όλη η λατρευτική πρακτική και οι ακολουθίες των προσευχών, αυτή την εβδομάδα, έχουν βεβαίως ως αποθέωση τον Αναστάσιμο Κανόνα την νύχτα της Εορτής του Πάσχα, όμως και τα Εγκώμια (όπως ονομάζονται) στον Επιτάφιο του Χριστού αποτελούν μια ιδιαίτερα αγαπημένη προσευχή των χριστιανών …έστω και με φολκλορικά στοιχεία.

   Έχετε λοιπόν στα χέρια σας τα Εγκώμια για να συμψάλετε και σεις απόψε στην βραδινή ακολουθία της Μεγάλης Παρασκευής, προσπαθώντας για μεγαλύτερη δυνατόν συμμετοχή στην κοινή μας Λατρεία προς το αγαπημένο πρόσωπο του Χριστού, του Αρχηγού της ζωής μας.

Ο Χριστός να δεχθεί τον κόπο μας και να μας δυναμώσει, ώστε να γίνει ο κόπος μας συνειδητότερος, βαθύτερος και ελευθερωτικός.

 

Με αγάπη και ευχές

Ο εφημέριός σας

 

Category: /

Μ. Παρασκευή 2016

Ένας κήπος με ένα ελαιοτριβείο, από το οποίο είχε πάρει και το όνομά του (Γεθσημανή), ήταν το συνηθισμένο καταφύγιο του Χριστού και των μαθητών του, στο διάστημα της τρίχρονης κοινής τους διαβίωσης, είτε για να αποφύγουν τον θόρυβο και τη δυσωδία της πόλεως, είτε γιατί δεν ήθελαν να στοχοποιούνται.

Έτσι και τώρα (στον τελευταίο χρόνο), αφού γιόρτασαν μαζί το Πάσχα, και τους παρέδωσε (στους Αποστόλους και σε όλους εμάς) τον τρόπο που θα Τον θυμόμαστε, το Σώμα Του και το Αίμα Του ως φάρμακο της αθανασίας μας, τους πήρε και ξαναπήγαν στη Γεθσημανή.

Εκεί ολοκληρώθηκε η νίκη Του πάνω στον θάνατο. Στον θάνατο που δεν είναι μόνο το βιολογικό σταμάτημα της λειτουργίας της καρδιάς, αλλά προπάντων ο χωρισμός από τον Θεό. Μια νίκη που την "προσυπέγραψε", μετά από κάποιες ώρες, με το Αίμα Του επί του Σταυρού. Ξαναήρθε, όμως, στη Γεθσημανή ο σατανάς της ερήμου, που Τον είχε τότε "τεστάρει" με τα ερωτήματα της βιολογικής ανάγκης, της ψυχολογικής αυταπάτης και της τραγικής αυταρέσκειας («πᾶν τό ἐν τῷ κόσμῳ, ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκός καί ἡ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καί ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου» Α΄ Ιω. 2, 16). Τότε, εκεί στην έρημο, μόνος και χτίζοντας στο μακρύ διάστημα προσευχής την αγάπη Του για τους απόντες, αντέχοντας τη μοναξιά που είναι ανυπόφορη στους μέτριους και στους μικρούς, σύντριψε τον σατανά και τον ανάγκασε «νά ἀποστῆ ἀπ’ αὐτοῦ ἄχρι καιροῦ».

Τα της ερήμου τα διηγήθηκε προφανώς ο ίδιος στους ευαγγελιστές πριν φύγει. Ήταν ακούσματα για αυτούς, μεγαλειώδη και καίρια, όμως ακούσματα. Στη Γεθσημανή το "σκηνικό" είναι τελείως άλλο! Εδώ ο σατανάς δεν αφίσταται! Επιμένει! Προσπαθεί να Τον "πνίξει" με ένα τελείως αντίθετο και τραγικό μέσο. Με την αδυναμία. Ο Χριστός της Γεθσημανής είναι ο εγκαταλειμμένος και προδομένος (ακόμα και από μαθητή Του), ο καταζητούμενος μελλοθάνατος.

Ο Χριστός στη Γεθσημανή νικάει τον θάνατο. Θάνατος είναι ο χωρισμός από τον Θεό. Μπορεί να σε χωρίσει από τον Θεό και η φιληδονία σου και η φιλαργυρία σου και η φιλοδοξία σου, και να βρίσκεσαι σε πνευματικό θάνατο, «πεθαμένος πριν πεθάνεις», βουλιαγμένος σ’ έναν αυτοεναγκαλισμό που σκοτώνει. Όμως, παρότι δύσκολο, υπάρχει το ενδεχόμενο να... πεισμώσεις και, παρ’ όλα αυτά,  να μπεις στο στενάχωρο τούνελ εγωιστικών αρετών αυτοκαταξίωσης. Στωικής ποιότητας, που χτίζει υπεροχή... απέναντι σε όλα αυτά τα ζώα (!), τους άλλους. Σε μια λατρεία του εαυτού που ξέρει να δίνει περισσότερα από όσα μπορεί να δώσουν η φιληδονία, η φιλαργυρία και η φιλοδοξία.

 

Α. Ποιος είναι Αυτός που κλαίει;

Είναι ο μεγαλύτερος Άνθρωπος στον κόσμο και, εξ αυτού, αυτός που μπορεί να γίνει μικρός. Αυτός που είναι η Ελευθερία και η Αγάπη. Μια Ελευθερία που δέχεται να θυσιαστεί, και μια Αγάπη τόση που Τον κάνει να πεθαίνει για χάρη των άλλων. Ούτε η ελευθερία ούτε η αγάπη είναι ανέξοδες αρετές. Με τον τρόπο Του ο Χριστός μας δείχνει και μας μαθαίνει την ποιότητα του προσώπου Του, και ανοίγει στην καρδιά μας την προοπτική να γοητευθεί σωστά και να Τον ακολουθήσει, αυτοπαραδιδόμενη σ’ Εκείνον, κάνοντάς Τον Θεό της ζωής μας. Αυτός είναι ο Θεός του Σύμπαντος, για μας μένει ο αγώνας και ο κόπος να Του πούμε υπαρξιακά : ο Κύριός μου και ο Θεός μου.

 

Β. Γιατί κλαίει;

Όχι μόνον κλάματα, αλλά και θρόμβοι αίματος κυλάνε από το μέτωπο του Χριστού κατά την προσευχή Του στην Γεθσημανή. Παρακαλεί τον Πατέρα να «παρέλθει το ποτήριον». Άραγε προσπερνάμε εμείς τον πειρασμό ή εκείνος απομακρύνεται; Τι να σημαίνει η παράκληση της προσευχής που Αυτός μας είπε: «...μή εἰσενέγκης ὑμᾶς εἰς πειρασμόν...»; Σημαίνει απλώς διλήμματα ή αυτό που είπε στον Πέτρο [τον οποίο στην περίπτωση αυτή τον προσφωνεί Σίμωνα και όχι όπως τον είχε ονομάσει... Βράχο! (Πέτρος)]: Ο σατανάς απαίτησε να σας κοσκινίσει σαν το σιτάρι!

Ο Πατέρας σιωπά, με αυτήν τη μεγαλειώδη εκνευριστική σιωπή του σεβασμού της ελευθερίας του κάθε άλλου για αδέσμευτη απόφαση! Ακόμα και ένα «όχι» στην παράκληση «παρελθέτω» θα ήταν πιο ανακουφιστικό. Όμως σιωπά. Οι σχέσεις απαιτούν την ποιότητα απολύτως ελεύθερης επιλογής και την ποιότητα προσώπου, που δοκιμάστηκε σε καμίνι «αντοχής υλικών»!! Λειτουργεί το του Σολομώντος: «... ὡς χρυσόν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς καί ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς...» (Σοφία Σολομώντος 3, 6) (Σαν το χρυσάφι στο καμίνι εργαστηρίου ήλεγξε την αντοχή και την ποιότητά τους και τους προσδέχθηκε σαν την ολοκληρωτική θυσία). Ίσως ο Χριστός είναι η απαρχή και το υπόδειγμα της σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό, όσον αφορά το πως εξασφαλίζει ο Θεός στους ανθρώπους την δυνατότητα να ευεργετηθούν, αφού θα είναι εκείνοι που τους βρήκε άξιους να τους «πάρει μαζί του» (Σοφία Σολομώντος 3, 5).

Όταν ο Θεός δεν απαντά, ο άνθρωπος πολλές φορές σκανδαλίζεται και... φεύγει, φωνάζοντας: ... αφού δεν απαντά, δεν υπάρχει! Αντιθέτως, ο Χριστός μάς μαθαίνει να προχωράμε από την αίτηση στην... ωρίμανση: «... πλήν οὐχ ὡς ἐγώ θέλω, ἀλλ’ ὡς Σύ πάτερ...». Οι άνθρωποι ζητάμε ανταμοιβή των ύμνων και των προσφορών μας στον Θεό, την ικανοποίηση των αιτημάτων μας, μικρών ή μεγάλων, αδιάφορο. Θέλω υγεία, ευτυχία, χρήματα, δύναμη και άλλα πολλά. Ο Χριστός ξεχνάει τον εαυτό Του και το αίτημά Του και, όταν συναντά τη σιωπή του Πατέρα, κάνει αυτό που είπε και σ’ εμάς να λέμε. Λέει: Γενηθήτω το θέλημά Σου.

 

Γ. Για ποιους κλαίει;

Ο Χριστός στη Γεθσημανή βίωνε και τη σιωπή του Θεού και την ανθρώπινη εγκατάλειψη. Έκλαιγε από μια λύπη που προερχόταν από αγάπη και για τις δύο πλευρές. Αυτή η νύχτα της Γεσθημανής είναι «το Μυστήριο του Ιησού» που τον κάνει οικείο σ’ εμάς και ελπίδα για μας. Εκείνος έκλαιγε για μας, φανερώνοντας με αυτά τα δάκρυα την ποιότητα του χαρακτήρα Του, πράγμα που με τίποτε δεν θα μπορούσαμε να υποπτευθούμε. Η Μεγάλη Παρασκευή είναι και σκοτάδι και φως. Σκοτάδι για τις συνθήκες, φως για το νόημα και το περιεχόμενο των συνθηκών. Πάνω στον Σταυρό ήταν κρυμμένη η Θεότητα, και στην Ευχαριστιακή ανάμνηση είναι κρυμμένη η ανθρωπότητα του Χριστού.

Θα περάσουμε όλοι Μεγάλες Παρασκευές στη ζωή μας, ψάχνοντας τον Χριστό στον Σταύρο ή στην Ευχαριστία! Θα πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι ο Χριστός στη Γεσθημανή κλαίει για μας, ζητώντας να... μεγαλώσουμε, ώστε να μη διαλυόμαστε σε κάθε δυσκολία, να μη βλέπουμε εξωτερικά και επιπόλαια, να ωριμάσουμε πνευματικά για να είμαστε ικανοί να αγαπάμε και να μπορούμε να λέμε: «... πλήν οὐχ ὡς ἐγώ θέλω, ἀλλ’ ὡς Σύ...». Να μην έχουμε εκποιήσει την πίστη μας για κάλυψη της αδυναμίας μας, ούτε να έχουμε δημιουργήσει τον Θεό κατ’ εικόνα μας.

 

Με αγάπη και ευχές

Ο εφημέριός σας

π. Θεοδόσιος

 

 

Category: /

Η Βίβλος την αποκαλεί λίθινη καρδιά: ‘‘Και αφελώ την καρδίαν την λιθίνην εκ της σαρκός υμών και δώσω υμίν καρδίαν σαρκίνην’’ (Ιεζ 36, 26), λέει ο Θεός μέσω του προφήτου Ιεζεκιήλ. Μια λίθινη καρδιά είναι μια καρδιά κλειστή μπροστά στο θέλημα του Θεού και στην οδύνη των αδελφών, η καρδιά κάποιου που συσσωρεύει απεριόριστες ποσότητες χρημάτων και παραμένει αδιάφορος στην απελπισία του ανθρώπου που δεν έχει ένα ποτήρι νερό να δώσει στα παιδιά του. Είναι ακόμα η καρδιά του ανθρώπου που αφήνεται να τον διακατέχουν βρόμικα πάθη και είναι έτοιμος να σκοτώσει για τα πάθη αυτά ή για να κάνει διπλή ζωή. Ας μη στρέφουμε το βλέμμα μας μόνο έξω προς τους άλλους, μπορούμε να πούμε πως στην πράξη αυτό περιγράφει και τις δικές μας καρδιές ως λειτουργών του Θεού και ως χριστιανών που κάνουν πράξη την πίστη τους αν εξακολουθούμε να ζούμε βασικά ‘‘για τον εαυτό μας’’ και όχι ‘‘για τον Κύριο’’.

Category: /

 

Kάποτε στην "αγκαλιά" μιας μητέρας έγινε η σύλληψη δίδυμων αγοριών.

Oι βδομάδες περνούσαν, τα αγόρια αναπτύσσονταν.

Ωριμάζοντας ο νους, μεγάλωνε η χαρά, η αγαλλίαση.

- Πες, δεν είναι η σύλληψή μας κάτι το μεγαλειώδες; Δεν είναι υπέροχο που ζούμε;

Category: /

 

Όταν είσαι ακόμα έφηβος και ουσιαστικά μόλις αρχίζεις να γνωρίζεις τον κόσμο γύρω σου είναι μπλέξιμο να "βλέπεις" δύο κόσμους! Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, είναι σχιζοφρενικό!

Category: /

 Ο Χριστός μπορεί και αγαπά και είναι ελεύθερος! Όχι τόσο ή μόνο από συνθήκες ελεύθερος, όσο ελεύθερος από την αναπηρία να προσδιορίζεται από τους άλλους! Δηλαδή να αγαπά όταν τον αγαπούν και να αποδέχεται μόνον τους θαυμαστές του (όπως εμείς)! Ο Χριστός αγαπά και όσους όχι απλώς δεν τον αγαπούν αλλά και τον σταυρώνουν. Είναι αναστημένος ψυχικά πριν σηκωθεί από τον βιολογικό του τάφο. Ο τάφος του γίνεται Ζωοδόχος Πανάγιος Μήτρα για όσους θέλουν να γεννηθούν - αναστηθούν όπως Αυτός.

Category: /

Το τροπάριο της Κασσιανής, 2014

Άπειρα συναισθήματα φορτισμένα και εκρηκτικά γέμισαν δάκρυα τα μάτια χιλιάδων χριστιανών που αφουγκράστηκαν ανά τους αιώνες αυτό το όντως πανέμορφο ποιήμα της μεγάλης υμνογράφου Κασσιανής ή Κασσίας. Η φόρτιση των εννοιών και οι εναλλαγές των εικόνων, μαζί με την ένταση της αίσθησης της αμαρτωλότητας, βρήκαν έκφραση και ανακούφιση σ αυτό τον ύμνο. Πολλοί μουσικόφιλοι και περίεργοι χρονομέτρησαν την μουσική διάρκεια και την απόδοση στις μονωδίες και τις χορωδιακές αποδόσεις του ύμνου. Κόντρες, έπαινοι, συνωστισμοί για να ακούσουμε την  Κασσιανή αποτελούσαν μέχρι το κοντινό μας παρελθόν την εκκλησιαστική ατμόσφαιρα της Μ. Τρίτης. Τώρα αυτά έχουν ατονήσει. Τώρα οι νεότερες γεννιές ευχαρίστως θα πάνε στην συναυλία του….αλλά καθόλου δεν θα τους απασχολεί η απόδοση της Κασσιανής.

Category: /

ΠΑΣΧΑ, 2014

-Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή, της αποκρίνεται ο Χριστός. Δηλαδή η Ανάσταση δεν είναι κατάσταση, αλλά σχέση. Δεν την υφίστασαι, αλλά την ζεις. Δεν σε δρομολογούν, ανταποκρίνεσαι. Δεν γίνεται υποχρεωτικά, εμπιστεύεσαι. Γι’ αυτό λέει ο Χριστός, όποιος με αγαπά και με εμπιστεύεται, ακόμα και αν βιολογικά πεθάνει, θα ζεί και δεν θα ‘’πεθάνει’’ εις τον αιώνα.

Category: /