14 Οκτωβρίου

Μη λιθοβολείτε τον αγγελιοφόρο

Όλα τα επιχειρήματα για τη δικαίωση του πόνου προκαλούν μια πικρή δυσαρέσκεια εναντίον αυτού που τα παρουσιάζει. Θα θέλατε να ξέρατε πώς συμπεριφέρομαι όταν δοκιμάζω πόνο και όχι όταν γράφω βιβλία γι' αυτόν. Δεν χρειάζεται να μαντέψετε, γιατί θα σας το πω. Είμαι πολύ δειλός. Αλλά αυτό τι έχει να κάνει με τον σκοπό; Όταν συλλογίζομαι τον πόνο, την ανησυχία, που κατατρώγει σαν φωτιά, και τη μοναξιά, που απλώνεται σαν την έρημο, και την ρουτίνα της μονότονης μιζέριας, που ραγίζει την καρδιά, ή επίσης τους ανιαρούς πόνους, που μαυρίζουν όλο το τοπίο μας, ή τους ξαφνικούς πόνους, που φέρνουν ναυτία και πληγώνουν την καρδιά του ανθρώπου μ' ένα χτύπημα, τους πόνους που φαίνονται ήδη αβάσταχτοι και μετά δυναμώνουν ξαφνικά, τους εξοργιστικούς πόνους, σαν το δάγκωμα του σκορπιού, που κάνουν τον άνθρωπο να κινείται σαν μανιακός, αυτόν που φαινόταν μισοπεθαμένος από τα προηγούμενα βασανιστήρια· ε, αυτά μου κατασυντρίβουν το πνεύμα. Αν ήξερα κάποιον τρόπο να δραπετεύσω, θα σερνόμουν ακόμη και μέσα στους υπονόμους για να τον βρω. Αλλά ποια η ωφέλεια να σας μιλάω για τα αισθήματά μου; Τα ξέρετε ήδη. Είναι τα ίδια με τα δικά σας. Δεν ισχυρίζομαι ότι ο πόνος δεν είναι οδυνηρός. Ο πόνος πληγώνει. Αυτό σημαίνει και η ίδια η λέξη. Το μόνο που προσπαθώ να δείξω είναι ότι το παλιό χριστιανικό δόγμα, «το να τελειοποιηθεί κανείς μέσω των παθημάτων» [προς Εβραίους 2,10], δεν είναι απίστευτο. Το να αποδείξω όμως ότι έχει ευχάριστη γεύση, ξεπερνά τον σκοπό μου. 

Από Το πρόβλημα του πόνου

1924 Ο Λιούις δίνει την πρώτη του διάλεξη στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, με θέμα «The Good: Its Position Among Values» (Το καλό: η θέση του ανάμεσα στις αξίες).