30 Σεπτεμβρίου

Εν ειρήνη

Ο Λιούις, ενώ πενθεί τον θάνατο της συζύγου του, της Τζόι:

Μου λένε πως η Τζόι είναι τώρα ευτυχισμένη, μου λένε πως είναι «εν ειρήνη». Τι τους κάνει να είναι τόσο βέβαιοι; Δεν εννοώ ότι φοβάμαι το χειρότερο απ' όλα. Τα τελευταία λόγια της ήταν περίπου: «Είμαι εν ειρήνη με τον Θεό». Δεν ίσχυε πάντα αυτό όταν ζούσε. Και δεν έλεγε ποτέ ψέματα. Ούτε την εξαπατούσε κανείς εύκολα· κι ακόμα λιγότερο, προς όφελος της. Δεν εννοώ αυτό. Αναρωτιέμαι μόνο γιατί είναι τόσο βέβαιοι πως όλη η αγωνία τελειώνει με το θάνατο. Περισσότερος από τον μισό χριστιανικό κόσμο κι εκατομμύρια άνθρωποι στην Ανατολή πιστεύουν το αντίθετο. Πού το ξέρουν ότι η Τζόι είναι «εν ειρήνη»; Γιατί ο χωρισμός (αν όχι τίποτε άλλο), ο οποίος τόσο βασανίζει τον εραστή που μένει πίσω, μπορεί να είναι ανώδυνος για τον εραστή που φεύγει;  

«Επειδή εκείνη βρίσκεται στα χέρια του Θεού». Αλλά αν είναι έτσι, πάντα βρισκόταν στα χέρια του Θεού κι είδα τι της έκαναν εδώ σε τούτον τον κόσμο αυτά τα χέρια. Μήπως γίνονται ξαφνικά πιο ευγενικά μαζί μας τη στιγμή που βγαίνουμε από το σώμα μας; Κι αν αληθεύει αυτό, γιατί; Αν η καλοσύνη του Θεού είναι ασυμβίβαστη με το γεγονός ότι Εκείνος μας πληγώνει, τότε ή ο Θεός δεν είναι καλός ή δεν υπάρχει Θεός: γιατί στη μοναδική ζωή που γνωρίζουμε, Εκείνος μας πληγώνει πέρα από τους χειρότερους φόβους μας και πέρα από ό,τι μπορούμε να φανταστούμε. Αν πάλι η καλοσύνη Του δεν είναι ασυμβίβαστη με το γεγονός ότι μας πληγώνει, τότε Εκείνος μπορεί να μας πληγώσει και μετά το θάνατο το ίδιο ανυπόφορα, όπως και πριν από αυτόν.

Μερικές φορές είναι δύσκολο να μην πεις: «Θεέ, συγχώρεσε τον Θεό». Μερικές φορές είναι δύσκολο να το πεις. Αν όμως η πίστη μας λέει αλήθεια, Εκείνος δεν Τον συγχώρεσε. Εκείνος Τον σταύρωσε.

Από το Ανατομία μιας οδύνης

σσ. 20-21