Κατήχηση

Ανάσταση… πριν το ΠΑΣΧΑ. Άγιος Αχμέτ – 3 Μαΐου

Ο άγιος Αχμέτ ήταν καλλιγράφος που μετατράπηκε από αγάπη!

Κοντά στον Σουλτάνο της Υψηλής Πύλης, ο ευσεβής μουσουλμάνος Αχμέτ ανακάλυψε την πίστη στον Ιησού Χριστό μέσω της αγάπης της αγαπημένης του. Η πίστη του ήταν τόσο μεγάλη που δεν μπορούσε πλέον να την κρύψει: πέθανε ως μάρτυρας στις 3 Μαΐου 1682. Η Εκκλησία τον γιορτάζει στις 3 Μαΐου (και η Καθολική επίσης…!!).

Στα μέσα του 17ου αιώνα, η εργασία κάποιου ως γραφέα στην καγκελαρία της Υψηλής Πύλης δεν ήταν μια απλή θέση γραμματέα στη δημόσια διοίκηση. Ο άνθρωπος που κατείχε αυτή τη θέση ήταν κοντά στον σουλτάνο, τότε ήταν ο Μεχμέτ Δ΄, και ήταν γνώστης της ιδιωτικής, πολιτικής και διπλωματικής αλληλογραφίας, και μια από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο άνθρωπος που κατείχε αυτή τη θέση στα τέλη της δεκαετίας του 1670, λοιπόν, ονομαζόταν Αχμέτ.

Μιλούσε τουρκικά και αραβικά και ήταν θαυμάσιος καλλιγράφος, προς απόλυτη ικανοποίηση του κυρίου του. Ήταν επίσης λόγιος, που του άρεσε να περνάει πολλά βράδια συζητώντας φιλοσοφία και θρησκεία με εκλεκτούς φίλους, καπνίζοντας ναργιλέ και πίνοντας σερμπέτια-ηδύποτα με γεύση τριαντάφυλλο. Ευσεβής μουσουλμάνος, ο Αχμέτ ήταν ωστόσο ανοιχτόμυαλος και ανεκτικός, απεχθανόμενος τον εξαναγκασμό. Και, κατ’ εξαίρεση, δεν ανάγκασε ποτέ τους Έλληνες και Σλάβους σκλάβους του να απαρνηθούν την ορθόδοξη πίστη τους, και μάλιστα τους επέτρεπε να την ασκούν ελεύθερα, αφήνοντάς τους να πηγαίνουν στη Λειτουργία με τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης τις Κυριακές.

Το άρωμα της Θείας Λειτουργίας

Πολλοί από αυτούς, γνωρίζοντας ότι ο προσηλυτισμός ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για τη χειραφέτησή τους, δεν εκμεταλλεύτηκαν την καλοσύνη του αφέντη τους. Στο σπίτι του Αχμέτ υπήρχαν δύο Ρωσίδες, η μία ηλικιωμένη και η άλλη πολύ νέα. Ο Αχμέτ είναι ερωτευμένος με την όμορφη νεαρή ρωσίδα γυναίκα και θα την παντρευόταν ευχαρίστως, αν δεν ήταν προϋπόθεση ο εξαναγκαστικός προσηλυτισμός της, τον οποίο όμως αρνείται να της επιβάλει, κρατώντας την ως μοναδική παλλακίδα του. Όσο όμως φιλελεύθερος κι αν είναι, ο καλλιγράφος ζηλεύει και δεν επιθυμεί να αφήσει την όμορφη γυναίκα του να κυκλοφορεί στους δρόμους ή να πηγαίνει στην Εκκλησία, όπου ήξερε ότι θα έβγαζε το πέπλο της και θα αποκάλυπτε την ομορφιά της στους χριστιανούς.

Το πιο όμορφο και καλύτερο πράγμα στον κόσμο είναι να ομολογείς ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και ότι η χριστιανική πίστη είναι η μόνη αληθινή!

Έτσι, η άλλη, η ηλικιωμένη ρωσίδα γυναίκα πήγαινε μόνη της και έφερνε στη φίλη της «αντίδωρο» και αγιασμό, τα οποία έτρωγε και έπινε η σκλάβα παλλακίδα. Ο Αχμέτ εκπλήσσεται που τα χείλη της συντρόφου του αποπνέουν ένα τόσο γλυκό άρωμα που αυτός, που νομίζει ότι έχει γευτεί όλες τις απολαύσεις και τα καλά πράγματα της ζωής, δεν έχει γευθεί και ξαναμυρίσει κάτι παρόμοιο. Ντροπαλά, η ερωμένη του, τελικά, του παραδέχεται ότι αυτό το ουράνιο άρωμα είναι από αυτά που της φέρνει από την Εκκλησία η συμπατριώτισσά της. Ο Αχμέτ της ζητάει να τον διδάξει το μυστήριο της πίστεως και, καθώς περνούσε ο καιρός, έκπληκτος από όσα ακούει, αποφασίζει να δει από κοντά αυτή τη χριστιανική πίστη που πάντα χλευαζόταν μπροστά του.

Ένα θαύμα στην Αγία Τράπεζα

Μια Κυριακή, ο ανώτερος δημόσιος υπάλληλος, καβαλώντας ένα γαϊδουράκι και ντυμένος απλά, πήγε στην πατριαρχική εκκλησία, αναμίχθηκε με το πλήθος και παρακολούθησε τη Λειτουργία. Ένα θαύμα τού επιφυλάχθηκε και έλαβε χώρα, για να τον βγάλει από το λάθος του. Του αποκαλύφθηκαν οι κρυμμένες αλήθειες της πίστης: Στο τέλος της Λειτουργίας, παρατήρησε ότι φλόγες έβγαιναν από τα χέρια του Πατριάρχη καθώς έδινε την ευλογία στους πιστούς. Οι φλόγες αυτές πήγαιναν και ακουμπούσαν στα μέτωπα των παρευρισκομένων, εκτός από τον Αχμέτ, ο οποίος, χωρίς να ξέρει γιατί, λυπήθηκε. Όταν διηγήθηκε την εμπειρία αυτή στη φίλη του, η μικρή Ρωσίδα του εξήγησε ότι η χάρη της ευλογίας δεν είχε φτάσει σε εκείνον επειδή δεν είχε βαπτιστεί. Από τότε, ο Αχμέτ είχε μόνο μια ιδέα: να βαπτιστεί.

Δεν είναι κάτι εύκολο και χρειάζεται θάρρος, τόσο για τον νεαρό που αποστατεί από το Ισλάμ όσο και για τον ιερέα που του δίνει το Μυστήριο-Βάπτισμα. Και οι δύο αντιμετωπίζουν τη θανατική ποινή. Έχοντας γίνει χριστιανός, ο Αχμέτ αρχικά δεν άλλαξε τίποτα στην καθημερινή του ζωή και κανείς από τους κοντινούς του ανθρώπους δεν μάντεψε το μυστικό του. Αυτό συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια, μέχρι τον Απρίλιο του 1682. Ένα όμορφο ανοιξιάτικο απόγευμα, ο Αχμέτ συνομιλεί στον κήπο του με τους φίλους του. Η συζήτηση στρέφεται στο ερώτημα: ποιο είναι το καλύτερο πράγμα στον κόσμο για έναν άνθρωπο; Ο ένας λέει ότι μια όμορφη και αγαπημένη σύζυγος εκπληρώνει κάθε επιθυμία – ένας άλλος, ένας ηλικιωμένος άνδρας, ότι το πιλάφι ρυζιού με γιαούρτι είναι ένα θεσπέσιο πιάτο που αρκεί για να σε κάνει ευτυχισμένο, και ούτω καθεξής. Όταν ήρθε η σειρά του Αχμέτ, ο νεαρός αναφώνησε, μέσα σε απογοητευμένη σιωπή: “Το πιο όμορφο και καλύτερο πράγμα στον κόσμο είναι να ομολογήσεις ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και ότι η χριστιανική πίστη είναι η μόνη αληθινή!”

Υπέροχη διαύγεια

Αντιμέτωπος με αυτή την τρομερή βλασφημία, ο Αχμέτ πρέπει να καταγγελθεί και συλλαμβάνεται αμέσως και ρίχνεται στη φυλακή, σε μια περιοχή για παραβάτες του κοινού ποινικού δικαίου, στερούμενος τροφής και νερού. Ο στόχος, προφανώς, είναι να τον κάνουν να ανακαλέσει τα σχόλιά του για να καταλαγιάσει το σκάνδαλο – αλλά ο Αχμέτ δεν ανακαλεί τίποτα και δηλώνει χριστιανός και περήφανος γι’ αυτό, ακόμη και ενώπιον του σουλτάνου, τον οποίο ο Αχμέτ προσπαθεί να πείσει για τα λάθη του Ισλάμ. Ο Μεχμέτ Δ΄ αναγκάστηκε να εκδώσει θανατική καταδίκη, χωρίς όμως να προσθέσει βασανιστήρια.

Ο Αχμέτ αποκεφαλίστηκε στις 3 Μαΐου 1682 και τα λείψανά του ρίχτηκαν στη θάλασσα. Οι κάτοικοι της περιοχής ανέφεραν έκπληκτοι ότι για πολλές συνεχόμενες νύχτες, ένα υπέροχο φως αναδυόταν από τα θολά νερά του Βοσπόρου, όπου είχε εξαφανιστεί το σώμα του μάρτυρα.

Καίριες αποσαφηνίσεις

Αυτός ο ειλικρινής λόγιος τούρκος κατάλαβε ότι αν αρνηθεί κάποιος την αλήθεια, δεν είναι σίγουρο ότι θα του δοθεί ποτέ μια δεύτερη ευκαιρία! Μια υγιής υλοποίηση του Carpe Diem (=άρπαξε την ημέρα) τον οδηγεί σταδιακά στην πίστη. «Καθ’ οδόν» αντιλαμβάνεται βιωματικά ότι η… Αγιότητα δεν είναι μια διαδικασία… πρόσθεσης, αλλά αφαίρεσης!! Λιγότερο «εγώ», για να δημιουργηθεί χώρος για τον Θεό.

Ο Αχμέτ «αδειάζει» πλήρως τον εαυτό του και «γεμίζει εντελώς» από τον Θεό.

Ας τον παρακαλέσουμε να δέεται για μας, σήμερα ημέρα του μαρτυρίου του, ώστε… να αναστηθούμε!!

Με αγάπη και ευχές

Ο εφημέριός σας

π. Θεοδόσιος

Θεματολογικές ετικέτες