Ι.Ν Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης
enoriako.info

Πρόσφατα

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΗΣ ΧΗΡΑΣ ΤΗΣ ΝΑΪΝ

Ας σκεφτούμε εκείνη την τραγική χήρα της Ναΐν. Συνόδευε στον τάφο το άψυχο πτώμα του μονάκριβου παιδιού της, ήταν η μόνη της παρηγοριά, αφού δεν είχε στον κόσμο αυτό ούτε τον σύζυγό της. Τι παρηγοριά να της έδιναν οι άλλοι; Ακολουθούσαν σιωπηλοί και θλιμμένοι. Μήπως όμως μόνο τότε συνέβη; Το ίδιο δεν ζούμε και εμείς σήμερα μερικές φορές; Το στόμα μας σφραγίζει, λόγια παρηγοριάς δεν βγαίνουν, μικροί και όμοιοι και εμείς δεν μπορούμε να τους προσφέρουμε τίποτε, δεν έχουμε ούτε και την δύναμη να απαλύνουμε έστω και λίγο τον αβάσταχτο πόνο τους. Αυτό μόνον Ένας το κάνει. Αυτός που είναι ο εξουσιαστής της ζωής μας, ο Θεός. Γι’ αυτό γυρνώντας στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα κυριολεκτικά τα χάνουμε με την αντιμετώπιση του γεγονότος του θανάτου από τον Χριστό. Διαβάζουμε ότι ο Χριστός πλησιάζοντας στην πόλη Ναΐν συνάντησε την νεκρική πομπή ενός νέου παιδιού, το οποίο ήταν μονάκριβο παιδί μιας χήρας, συμπονώντας αυτήν την μητέρα-χήρα, δεν αρχίζει ο Χριστός να την παρηγορεί με γλυκά λόγια κατανόησης και αγάπης. Να πούμε μήπως σ’ αυτό το σημείο τι λέμε και τι κάνουμε οι περισσότεροι από εμάς σε τέτοιες περιπτώσεις; Αντί να συμπαρασταθούμε σε τέτοιους γονείς σιωπηλοί, ανοίγουμε το στόμα μας και αφήνουμε την γλώσσα μας αχαλίνωτη να λέει ότι μας έρθει εκείνη την στιγμή, αδιάκριτα. Ο Χριστός όμως αφού σταμάτησε την νεκρική εκείνη πομπή, αυτό που είπε στην πονεμένη εκείνη μάνα ήταν δυο λέξεις όλες κι όλες, λέξεις που ήχησαν και ηχούν παράξενα, «μη κλαις». Καλά Χριστέ μου θα λέγαμε όλοι μ’ ένα στόμα, είναι δυνατόν; Τις έφυγε μέσα από την αγκαλιά της η μοναδική σ’ αυτόν τον κόσμο ελπίδα της και Συ της λες μη κλαις; Όμως πόσο διαφορετικά σκέπτεται και ενεργεί ο Χριστός! Αυτός ξέρει! Αυτός έχει την δύναμη να κάνει κάτι το ανέλπιστο, και γεμάτος αγάπη ανοίγει το στόμα Του και απευθύνεται αυτήν την φορά προς τον νεκρό νέο και του λέει, «νεανίσκε σοι λέγω, εγέρθητι» και τον χάρισε αμέσως ολοζώντανο στην μητέρα του.

Ναι, ωραία, πολύ καλά όλα αυτά θα σκέφτεστε, αλλά νεκραναστάσεις δεν γίνονται κάθε μέρα. Παιδιά πεθαμένα δεν ξαναδίνονται ζωντανά στους γονείς τους, αυτό ήταν κάτι το μοναδικό, κάτι που έγινε τότε. Συμφωνώ αδελφοί μου , αλλά ακριβώς αυτό το μοναδικό γεγονός της αναστάσεως του υιού της χήρας της Ναΐν έχει να πει κάτι το πολύ σπουδαίο σε μένα και σε σας. Έρχεται ως απάντηση ξεκάθαρη σ’ ένα από τα βασανιστικά εκείνα ερωτήματα, που μας βάζει ο θάνατος κάποιου. Αυτός που βλέπω μπροστά μου, νέος ή γέρος, πλούσιος ή φτωχός, να είναι ακίνητος και αμίλητος, τώρα υπάρχει; ή χάθηκε και δεν θα τον ξαναδώ ποτέ; Σ’ αυτό ακριβώς το ερώτημα μας απαντά ο Χριστός με την ανάσταση αυτού του παιδιού. Δεν επέστρεψε στο νεκρό σώμα εκείνου του παιδιού, αδελφοί μου ο Χριστός μια άλλη ζωή, αλλά, την δική του ζωή. Και να το Μυστήριο του θανάτου. Πώς θα επέστρεφε η ζωή στο άψυχο εκείνο σώμα, αν είχε χαθεί και δεν υπήρχε;

Αλήθεια, πόσο απαλύνει ο Χριστός τον πόνο που μας δημιουργεί ο θάνατος κάποιου προσφιλούς μας προσώπου με τα λόγια Του περί αναστάσεως όλων των νεκρών: «Αλήθεια σας λέω, θα έλθει ώρα κατά την οποία όλοι οι άνθρωποι, που πεθαμένοι θα βρίσκονται στα μνήματα, θα ακούσουν την φωνή του Υιού του Θεού. Και θα βγουν. Όλοι. Εκείνοι που έκαναν έργα καλά, θα αναστηθούν για αιώνια ζωή. Αντίθετα, εκείνοι που έκαναν πράξεις φαύλες, θα αναστηθούν για να κριθούν». Θα αναστηθούν όλοι. Ανεξαιρέτως όλοι. Τον πόνο του θανάτου όμως τον έλυσε μια για πάντα ο Χριστός με την ανάστασή Του.  Ζούμε μέσα στην Εκκλησία την βεβαιότητα ότι ο Χριστός με την ανάστασή Του κατήργησε τον θάνατο και έγινε «απαρχή των κεκοιμημένων» όπως μας λέει ο Απόστολος Παύλος. Ο Χριστός, με την ανάστασή Του έκανε την καλή αρχή. Για να έλθει και η δική μας σειρά.

Αν κατανοούσαμε και πιστεύαμε αυτό που λέμε με τα χείλη μας στην τελευταία γραμμή του Συμβόλου της Πίστεώς μας, τότε θα έπρεπε ο πόνος και τα ερωτηματικά του θανάτου να μη μας βασανίζουν πια, γιατί εκεί αυτό ομολογούμε όλοι μας και το φωνάζουμε «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος». Αμήν.