Ι.Ν. Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης

Η πιο βασική μορφή επικοινωνίας είναι η προσευχή

Ελπίζουμε ότι με την επίσκεψη σας σε αυτή την ιστοσελίδα θα ενημερωθείτε για το πνευματικό ταξίδι σας προς τον Ιησού και ότι θα βοηθηθείτε να πλησιάσετε και να γνωρίσετε την Μητέρα μας Εκκλησία. Η τεχνολογία είναι ένας τεράστιος τρόπος επικοινωνίας και ανταλλαγής πληροφοριών. Έχει κάνει τον κόσμο μας μικρότερο, αλλά έχει κάνει τα μέσα επικοινωνίας τεράστια. Είναι σημαντικό να κρατάμε την προσευχή στη ζωή μας πάντα σταθερή και "ίδια" ακόμα και όταν η τεχνολογική πρόοδος αλλάζει σχεδόν καθημερινά. Να ξέρετε ότι παραμένετε στις προσευχές μας καθημερινά καθώς σας ζητάμε να θυμάστε και μας στη δική σας. 

ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Προτεινόμενα

- Το τρίτο ερώτημα

- Αγέννητο παιδί και εκτρώσεις

- Το παπαδαριό και οι αμβλώσεις

- Η Θεία Ευχαριστία. Το πιο μεγάλο μυστήριο.

- Πως εξομολογείται κάποιος;

- Οι χριστιανοί και η ομοφυλοφιλία

- Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, σκιά. (dust to dust)

- Γράμμα στους Επισκόπους

 - Η αγάπη μετριέται από την υπομονή

- Τα... πιάτα !!

- Τι Εκκλησία θέλουμε;

- Ο εσωτερικός εχθρός

Το ποίημα του μήνα

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ, ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΜΟΥ,

ΜΕΣ  ΣΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΜΟΥ

JOHN DONNE[1]

 

Καθώς στον δρόμο βρίσκομαι προς τον ιερό εκείνο χώρο

Όπου μαζί με τον χορό Σου των αγίων για πάντα

Θα γίνω μουσική δική σου· καθώς φτάνω

Κουρντίζω το όργανο εδώ στη θύρα

Και συλλογιέμαι εδώ από πριν τι έχω χρέος να κάνω τότε[2].

 

Αφού οι γιατροί μου απ’ την αγάπη τους κατάφεραν να γίνουν

Κοσμογράφοι, κι ο χάρτης τους, εγώ, απλωμένος

Ένα με το κρεβάτι αυτό, έτσι που να μπορέσουνε να δούνε

Πως αυτή είναι η νοτιοδυτική μου ανακάλυψη,

Μέσα απ’ τις στενωπούς του πυρετού και εξαιτίας τους να πεθάνω[3].

 

Χαίρομαι που σ’ αυτές τις στενωπούς βλέπω τη δύση μου.

Γιατί, αφού τα ρεύματά τους κανέναν δεν αφήνουν να γυρίσει πίσω,

Πώς θα μπορέσει να με πληγώσει η δύση μου;  Όπως δύση κι ανατολή

Σ’  όλους τους χάρτες τους επίπεδους (όπως εγώ) συμπίπτουν,   

Έτσι κι ο θάνατος αγγίζει την Ανάσταση.

Είναι ο Ειρηνικός Ωκεανός το σπίτι μου; Ή είναι

Τα πλούτη της Ανατολής; Είναι η Ιερουσαλήμ;

Οι πορθμοί του Anyan[4] του Μαγγελάνου και του Γιβραλτάρ,

Όλο στενωποί, και μόνο στενωποί οδηγούν σ’ αυτά,

Είτε κατοίκησε εκεί ο Ιάφεθ, είτε ο Χαμ είτε ο Σήμ.

 

Συλλογιζόμαστε  πως ο Παράδεισος κι ο Γολγοθάς,

Ο σταυρός του Χριστού και του Αδάμ το δέντρο στον ίδιο τόπο έστεκαν.

Κοίταξε, Κύριε, και βρες και τους δύο Αδάμ ανταμωμένους μέσα μου.

Καθώς ο ιδρώς του πρώτου Αδάμ το πρόσωπό μου περιβάλλει,

Κάνε το αίμα του Αδάμ του έσχατου να γίνει μια αγκαλιά για την ψυχή μου.

 

Έτσι δέξου με, Κύριε, μες στην πορφύρα του τυλιγμένον.

Από τούτα τ’ αγκάθια του δωσ’ μου το άλλο  στέμμα του.

Κι όσο για τις ψυχές των άλλων  που κήρυξα σ’ αυτούς τον λόγο σου, 

Ετούτο ας είναι το κείμενο του λόγου μου, το κήρυγμά μου στους δικούς μου:

«Για να μπορέσει ν’ αναστήσει, ο Κύριος ανατρέπει».

 

 

[1] Τζων Νταν (1572-1631). Εξέχων άγγλος ποιητής, ιερέας και θεολόγος "μυστικός". Παντρεύτηκε την Άννα Μουρ και απέκτησε επτά παιδιά. Μετεστράφη (καταγόμενος από ρωμαιοκαθολική οικογένεια) στον Αγγλικανισμό με την αντιιησουΐτικη διατριβή του «Ψευδομάρτυρας».

Διετέλεσε εφημέριος του Αγίου Παύλου και από το 1615 έως το 1621 εκφωνούσε τα κηρύγματά του μπροστά στον βασιλιά Κάρολο Α΄. Πέθανε στον άμβωνα, όπως τόθελε και ο ίδιος το 1631.

Τα κηρύγματά του είναι από τα καλύτερα στην Αγγλική γλώσσα, ένα ασυνήθιστο κράμα πάθους ευγλωττίας και γνώσης. Είχε ονομαστεί «Μονάρχης του ευφυολογήματος». Μετέφρασε στα ελληνικά 12 «φτερουγίσματα ευφημίας» ο δικός μας Κώστας Καρυωτάκης, που εκδόθηκαν με τίτλο «Τολμώντας τη μετάφραση ξεχωριστής ποίησης» εκδ. ΑΡΜΟΣ.

[2] Εννοεί ότι η προσευχή που κάνει ως ασθενής είναι μια πρόβα για την αιώνια δοξολογία της μέλλουσας ζωής.

[3] Per fretum febris (μέσα από τις στενωπούς του πυρετού). Ενώ νοτιοδυτική ανακάλυψη, εννοεί το αποκορύφωμα των επιτευγμάτων, επειδή στους χάρτες της εποχής νοτιοδυτικά ήταν η terra incognita.

[4] Ο πορθμός του Anyan δεν υπάρχει, τότε θεωρούσαν ότι περνούσε από τις δυτικές ακτές της Β. Αμερικής και έβγαινε στις ανατολικές, εκεί που είναι σήμερα οι πάγοι του Βόρειου πόλου.

Εφέσου 10, 48100, Πρέβεζα, Ελλάδα

info@enoriako.info

Κυριακή μετά την Ύψωση (15 Σεπ 2019)

Πως μεταβάλλεται «η πικρία» σε γλυκύτητα

Το γεγονός της ύπαρξης και παρουσίας του Σταυρού είναι προσδιοριστικό της ζωής των χριστιανών, όχι σαν θρησκευτικό σύμβολο, (είναι γεμάτος ο τόπος θρησκευτικά σύμβολα), αλλά σαν ουσία πραγμάτων και σχέσεων, που αλλάζει τη ζωή και την καθημερινότητα των χριστιανών.

Η Παλαιά Διαθήκη, ως διαδρομή της ιστορίας εκείνων των ανθρώπων στις σχέσεις τους με τον Χριστό και στην πορεία της ελευθερίας από την δουλεία της Αιγύπτου στην ελευθερία της γης της Επαγγελίας, έχει πολλά αντίστοιχα και ανάλογα με τη διαδρομή που έχει και σήμερα η ανθρώπινη ζωή.

Η ανθρώπινη ζωή πολλές φορές χρειάζεται να περάσει από μια «αδιάβατη» θάλασσα, για να μπορέσει να κατευθυνθεί σωστά στην πορεία προς το στόχο της ζωής. Και όταν την περάσει αυτή την «αδιάβατη θάλασσα» και νομίζει ότι όλα πλέον είναι μια χαρά τώρα, ξαφνικά βρίσκεται σε μια έρημο! Έτσι βρέθηκαν και εκείνοι μόλις πέρασαν, με την παρέμβαση του Θεού, την Ερυθρά Θάλασσα. Βρέθηκαν να πορεύονται σε μιαν έρημο.

Έρημος είναι βέβαια η γνωστή εικόνα του ξερού και εντελώς αμμώδους ή πετρώδους τόπου, όσον αφορά την γεωμορφολογία. Πολλές φορές, όμως, έρημος μπορεί να είναι και το γεγονός ότι δεν έχει κανείς πουθενά να «ακουμπήσει» την ψυχή του, ούτε κάπου να ξεκουραστούν τα μάτια του. Όλα είναι «άμμος και πέτρες». Πολλές φορές και στη διαδρομή της ανθρώπινης ζωής (που τυπικά δεν είναι στην έρημο), ο άνθρωπος δεν έχει να ξεκουραστεί κάπου. Δεν μπορούν «τα μάτια του» να συναντήσουν κάποιον, (ένα πρόσωπο δηλαδή), προκειμένου να μπορέσει ο άνθρωπος να μοιραστεί αγωνίες, λάθη, πάθη, χαρές, λύπες.

Μέσα σ’ εκείνη την έρημο λοιπόν, που περπάταγαν εκείνοι οι Εβραίοι, όπως είναι λογικό, η πρώτη έλλειψη ήταν το νερό. Και το ακόμα χειρότερο απ’ όλα ήταν ότι βρήκαν νερό, αλλά ήταν πικρό! Έτσι έπαθαν αυτοί. Μπήκαν σε μια έρημο η οποία ονομάζεται Σουρ (τείχος στα εβραϊκά), που ήταν σαν ένα τείχος που έκοβε τα πράγματα στα δύο, δηλαδή έφευγες από κάπου και έμπαινες μέσα σε κάτι άλλο. Μπαίνοντας λοιπόν σ’ αυτήν την έρημο Σουρ, δίψασαν και όχι απλώς δεν είχαν νερό, είχαν την τραγωδία, όπως είπαμε, τα νερά που βρίσκανε να είναι πικρά. Και ονομάστηκε, λέει το κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης, ο τόπος εκείνος «πικρία».

Πάρα πολλές φορές στην ανθρώπινη ζωή έχει κανείς το ίδιο βίωμα: μια απέραντη πικρία. Από ανάγκες, από θλίψεις, από πόνο, από θάνατο έρχεται μια απέραντη πικρία μέσα στην καρδιά του ανθρώπου.

Κι ο Μωυσής, τότε, παρεκάλεσε τον Χριστό να λύσει το πρόβλημα αυτών των ανθρώπων. Και ο Θεός, ο Χριστός, του έδωσε ένα ξύλο, λέει το κείμενο, και του είπε: Βούτηξέ το στα νερά και τα νερά θα γλυκάνουν. Και το βούτηξε το ξύλο, που του έδωσε ο Χριστός, στα νερά και τα νερά γλύκαναν. Κι όλοι οι Πατέρες λένε ότι αυτό το ξύλο, που έδωσε ο Χριστός στον Μωυσή, ήταν το ξύλο του Σταυρού. Και ότι αν στην ανθρώπινη ζωή, ο άνθρωπος δεν το καταλάβει αυτό να το «εκμεταλλευτεί», δηλαδή να «βουτήξει» τον Σταυρό μέσα στη ζωή του, δεν θα γλυκάνει ποτέ η πικρία της ζωής του.

Αδελφοί μου, με τον Σταυρό μαθαίνουμε ότι ο Θεός μάς αγαπάει κι όταν εμείς τον απορρίπτουμε. Εμείς, βέβαια, στις ανθρώπινες σχέσεις έχουμε απαίτηση την αποδοχή. Δημιουργούμε μια σχέση όταν κι ο άλλος μας αποδέχεται. Τον αγαπάμε εφ’ όσον ανταποκρίνεται στην αγάπη μας και, το σπουδαιότερο, όταν ανταποδίδει. Αν δεν ανταποκρίνεται ούτε καν το σκεφτόμαστε, αλλά και όταν δεν ανταποδίδει και τότε παύουμε να τον αγαπάμε. Ο Χριστός με τον Σταυρό μάς δείχνει ότι μας αγαπάει και όταν εμείς τον απορρίπτουμε.

Θυμόμαστε όλοι ότι στον Γολγοθά και αυτοί ακόμα που βρισκόντουσαν κάτω από τον Σταυρό τον απέρριπταν. Τον κορόϊδευαν, τον ενέπαιζαν, του βάλανε εμπαικτικές επιγραφές, του λέγανε, Να εσύ που θα κατέλυες το ναό, (!) χίλια δυο άλλα. Ο Χριστός τους αγαπούσε. Πάνω στον Σταυρό αγαπούσε περισσότερο τον Πιλάτο, τον Ηρώδη, τον Καϊάφα και τους φαντάρους που Τον σταύρωσαν, απ’ όσο αγαπούσε την Μάνα του. Μ’ αυτόν Του τον τρόπο μάς έδειξε ότι ακριβώς αυτό είναι ο Σταυρός: Μία άλλου είδους αγάπη, μία αγάπη που ξεχνάει τον εαυτό της. Κι εμείς, που είμαστε χριστιανοί ακόλουθοί Του, δεν πρόκειται ποτέ να μάθουμε να αγαπάμε, αν δεν καταλάβουμε τι είναι ο Σταυρός.

Αδελφοί μου, δεν μπορείς να αγαπάς αν δεν μπορείς να δώσεις, και φυσικά, δεν γίνεται να δώσεις ό,τι δεν έχεις! Ο Χριστός έχει αγάπη σωστή και υγιά, και μπορεί να τη δώσει. Και έτσι μπορεί και αγαπάει. Εμείς δεν έχουμε αγάπη, είμαστε σε μια στενόκαρδη λογική συναλλάγματος και αυτή η συναλλαγή κάποια στιγμή στραβώνει ή κάνει οποιαδήποτε «θεματάκια», που φανερώνουν το «εύθραυστό» της. Και εμείς, τότε, θεωρούμε τον εαυτό μας δικαιολογημένο να διαγράψουμε τον άλλο.

Ο Χριστός όμως μας αγαπάει όταν εμείς δεν το αξίζουμε. Έχουμε άραγε δοκιμάσει ποτέ να αγαπήσουμε κάποιον που δεν το αξίζει; Όχι κατά την δική μας μονάχα κρίση, αλλά και εξ αντικειμένου. Έχουμε μάθει να αγαπάμε το παιδί μας, που μας θίγει με τον τρόπο της ζωής του; Που μας πληγώνει με τον τρόπο της ζωής του; Πριν να φτάσουμε στο παιδί μας, έχουμε μάθει να αγαπάμε στη σχέση μας, την οικογενειακή, τη συζυγική, τον άνθρωπό μας, που ώρες-ώρες  είναι όχι όπως θα θέλαμε να είναι;

Αν δεν τα καταλαβαίνουμε αυτά και μας είναι, όπως έλεγαν οι Λατίνοι «Ελληνικά, και δεν διαβάζονται», αν και για μας αυτά είναι ακατανόητα, τότε δεν καταλάβαμε ακόμα τι είναι ο Σταυρός. Θα τον έχουμε, οι ευσεβέστεροι, μονάχα διακόσμηση στα στήθη, φυλακτήριο σαν να είναι αλεξικέραυνο! Αλλά δεν είναι αυτό ο Σταυρός.

Ο Σταυρός δεν μας εξασφαλίζει ότι δεν θα πονέσουμε. Ίσα-ίσα, μας επισημαίνει ότι θα πονέσουμε. Αν δεν το καταλάβουμε αυτό, δεν θα καταλάβουμε ποτέ αυτό που είπαμε στην αρχή, ότι δεν είναι ένα θρησκευτικό σύμβολο ο Σταυρός, αλλά είναι ένας τρόπος που μας βγάζει από τον εαυτό μας και μας μαθαίνει την αγάπη του Χριστού, ο οποίος, Χριστός, αγαπάει όταν δεν το αξίζουμε και έχει την διάθεση να θυσιάσει τον εαυτό Του, γι’ αυτούς που δεν τον αγαπάνε.

Όταν πολλές φορές οι άνθρωποι βρίσκονται σε μια πικρία, σαν τους Εβραίους εκεί στην έρημο Σουρ, σε μια δυσκολία στην όποια σχέση τους (συζυγική – γονεϊκή – φιλική – επαγγελματική) και συμβουλεύσεις κάποιον «Καλά, ας γίνεις εσύ ‘μικρότερος’, ας καταλάβεις εσύ τον άλλον άνθρωπο», η πρώτη απάντησή του είναι «Τι, εγώ θα είμαι μονίμως το κορόϊδο»;

Με τέτοιου είδους σκεπτικό ο Χριστός δεν συμπορεύεται! Γιατί ήταν «το απόλυτο κορόϊδο».