Ι.Ν. Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης

Η πιο βασική μορφή επικοινωνίας είναι η προσευχή

Ελπίζουμε ότι με την επίσκεψη σας σε αυτή την ιστοσελίδα θα ενημερωθείτε για το πνευματικό ταξίδι σας προς τον Ιησού και ότι θα βοηθηθείτε να πλησιάσετε και να γνωρίσετε την Μητέρα μας Εκκλησία. Η τεχνολογία είναι ένας τεράστιος τρόπος επικοινωνίας και ανταλλαγής πληροφοριών. Έχει κάνει τον κόσμο μας μικρότερο, αλλά έχει κάνει τα μέσα επικοινωνίας τεράστια. Είναι σημαντικό να κρατάμε την προσευχή στη ζωή μας πάντα σταθερή και "ίδια" ακόμα και όταν η τεχνολογική πρόοδος αλλάζει σχεδόν καθημερινά. Να ξέρετε ότι παραμένετε στις προσευχές μας καθημερινά καθώς σας ζητάμε να θυμάστε και μας στη δική σας. 

ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Προτεινόμενα

- Το τρίτο ερώτημα

- Αγέννητο παιδί και εκτρώσεις

- Το παπαδαριό και οι αμβλώσεις

- Η Θεία Ευχαριστία. Το πιο μεγάλο μυστήριο.

- Πως εξομολογείται κάποιος;

- Οι χριστιανοί και η ομοφυλοφιλία

- Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, σκιά. (dust to dust)

- Γράμμα στους Επισκόπους

 - Η αγάπη μετριέται από την υπομονή

- Τα... πιάτα !!

- Τι Εκκλησία θέλουμε;

- Ο εσωτερικός εχθρός

Το ποίημα του μήνα

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ, ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΜΟΥ,

ΜΕΣ  ΣΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΜΟΥ

JOHN DONNE[1]

 

Καθώς στον δρόμο βρίσκομαι προς τον ιερό εκείνο χώρο

Όπου μαζί με τον χορό Σου των αγίων για πάντα

Θα γίνω μουσική δική σου· καθώς φτάνω

Κουρντίζω το όργανο εδώ στη θύρα

Και συλλογιέμαι εδώ από πριν τι έχω χρέος να κάνω τότε[2].

 

Αφού οι γιατροί μου απ’ την αγάπη τους κατάφεραν να γίνουν

Κοσμογράφοι, κι ο χάρτης τους, εγώ, απλωμένος

Ένα με το κρεβάτι αυτό, έτσι που να μπορέσουνε να δούνε

Πως αυτή είναι η νοτιοδυτική μου ανακάλυψη,

Μέσα απ’ τις στενωπούς του πυρετού και εξαιτίας τους να πεθάνω[3].

 

Χαίρομαι που σ’ αυτές τις στενωπούς βλέπω τη δύση μου.

Γιατί, αφού τα ρεύματά τους κανέναν δεν αφήνουν να γυρίσει πίσω,

Πώς θα μπορέσει να με πληγώσει η δύση μου;  Όπως δύση κι ανατολή

Σ’  όλους τους χάρτες τους επίπεδους (όπως εγώ) συμπίπτουν,   

Έτσι κι ο θάνατος αγγίζει την Ανάσταση.

Είναι ο Ειρηνικός Ωκεανός το σπίτι μου; Ή είναι

Τα πλούτη της Ανατολής; Είναι η Ιερουσαλήμ;

Οι πορθμοί του Anyan[4] του Μαγγελάνου και του Γιβραλτάρ,

Όλο στενωποί, και μόνο στενωποί οδηγούν σ’ αυτά,

Είτε κατοίκησε εκεί ο Ιάφεθ, είτε ο Χαμ είτε ο Σήμ.

 

Συλλογιζόμαστε  πως ο Παράδεισος κι ο Γολγοθάς,

Ο σταυρός του Χριστού και του Αδάμ το δέντρο στον ίδιο τόπο έστεκαν.

Κοίταξε, Κύριε, και βρες και τους δύο Αδάμ ανταμωμένους μέσα μου.

Καθώς ο ιδρώς του πρώτου Αδάμ το πρόσωπό μου περιβάλλει,

Κάνε το αίμα του Αδάμ του έσχατου να γίνει μια αγκαλιά για την ψυχή μου.

 

Έτσι δέξου με, Κύριε, μες στην πορφύρα του τυλιγμένον.

Από τούτα τ’ αγκάθια του δωσ’ μου το άλλο  στέμμα του.

Κι όσο για τις ψυχές των άλλων  που κήρυξα σ’ αυτούς τον λόγο σου, 

Ετούτο ας είναι το κείμενο του λόγου μου, το κήρυγμά μου στους δικούς μου:

«Για να μπορέσει ν’ αναστήσει, ο Κύριος ανατρέπει».

 

 

[1] Τζων Νταν (1572-1631). Εξέχων άγγλος ποιητής, ιερέας και θεολόγος "μυστικός". Παντρεύτηκε την Άννα Μουρ και απέκτησε επτά παιδιά. Μετεστράφη (καταγόμενος από ρωμαιοκαθολική οικογένεια) στον Αγγλικανισμό με την αντιιησουΐτικη διατριβή του «Ψευδομάρτυρας».

Διετέλεσε εφημέριος του Αγίου Παύλου και από το 1615 έως το 1621 εκφωνούσε τα κηρύγματά του μπροστά στον βασιλιά Κάρολο Α΄. Πέθανε στον άμβωνα, όπως τόθελε και ο ίδιος το 1631.

Τα κηρύγματά του είναι από τα καλύτερα στην Αγγλική γλώσσα, ένα ασυνήθιστο κράμα πάθους ευγλωττίας και γνώσης. Είχε ονομαστεί «Μονάρχης του ευφυολογήματος». Μετέφρασε στα ελληνικά 12 «φτερουγίσματα ευφημίας» ο δικός μας Κώστας Καρυωτάκης, που εκδόθηκαν με τίτλο «Τολμώντας τη μετάφραση ξεχωριστής ποίησης» εκδ. ΑΡΜΟΣ.

[2] Εννοεί ότι η προσευχή που κάνει ως ασθενής είναι μια πρόβα για την αιώνια δοξολογία της μέλλουσας ζωής.

[3] Per fretum febris (μέσα από τις στενωπούς του πυρετού). Ενώ νοτιοδυτική ανακάλυψη, εννοεί το αποκορύφωμα των επιτευγμάτων, επειδή στους χάρτες της εποχής νοτιοδυτικά ήταν η terra incognita.

[4] Ο πορθμός του Anyan δεν υπάρχει, τότε θεωρούσαν ότι περνούσε από τις δυτικές ακτές της Β. Αμερικής και έβγαινε στις ανατολικές, εκεί που είναι σήμερα οι πάγοι του Βόρειου πόλου.

Εφέσου 10, 48100, Πρέβεζα, Ελλάδα

info@enoriako.info

Κυριακή Γ’ Λουκά - «Ο πεθαμένος νεαρούλης»

Λουκά 6 Οκτ 2019

Το μικρό κομμάτι από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, που διαβάσαμε, περιέγραφε την ανάσταση ενός νεκρού. Ενός νεκρού παιδιού, τη στιγμή που η μητέρα του, ούσα χήρα, κήδευε τώρα και τον γιό της. Το θαύμα της ανάστασης του παιδιού δεν ήταν απόδειξη τού τι μπορεί να κάνει ο Θεός. Ο Χριστός μπορεί να κάνει τα πάντα. Δημιούργησε τον κόσμο από το μηδέν και μπορεί να τον αναδημιουργήσει. Το όλο περιστατικό, της ανάστασης του γιου της χήρας της Ναΐν, έχει νόημα και σκοπό να μάθει σ’ εμάς τι νόημα έχει η ζωή και τι σημαίνει το να είναι κανείς χριστιανός.

Ο Χριστός δεν ανάστησε όλους τους νεκρούς της περιόδου στην οποία Αυτός ήταν στη γη. Τα γεγονότα τα οποία επιτέλεσε, (θαύματα τόσο εκπληκτικά σαν το σημερινό), ήταν «νησίδες» και «περιστατικά» για να σκεφτούμε τα πράγματα βαθύτερα.

Μας μαθαίνει λοιπόν σήμερα, θέτει δηλαδή μπροστά μας, δυο ερωτήματα, που ξεκαθαρίζουν το κατά πόσον εμείς, που είμαστε βαπτισμένοι, (γιατί γεννηθήκαμε σ’ ένα περιβάλλον χριστιανικό), πιστεύουμε σωστά, και ποιά είναι η σχέση μας με την ανάσταση!

Η πίστη είναι ένα γεγονός το οποίο γεννάει αρετές! Οι αρετές δεν γεννάνε πίστη! Ο Χριστός δεν έγινε άνθρωπος για να γίνουμε εμείς καλοί άνθρωποι. Είναι αοριστία και γενικότητα το «καλός άνθρωπος» και έχει και ένα πολύ μεγάλο κίνδυνο: Να είμαι καλός, μα πάρα πολύ καλός εξωτερικά, και από μέσα μου να είμαι ένας σάπιος καρπός. Να είμαι ένα φαινόμενο εντυπωσιακό και ένα περιεχόμενο απαράδεκτο. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος για να υγιάνει και τα δυο.

Το να είναι κανείς χριστιανός δεν σημαίνει να συμπεριφέρεται με ευγενικό τρόπο στους άλλους ανθρώπους, να μην τους βρίζει, ή να είναι συνεπής. Χριστιανός σημαίνει: Το θέλημα του Θεού είναι προσδιοριστικό της ζωής μου, στον τρόπο που συναλλάσσομαι, στον τρόπο με τον οποίο επικοινωνώ, στον τρόπο με τον οποίο έχω τις οποιεσδήποτε και σε κάθε επίπεδο σχέσεις μου! Αν δεν το καταλάβουμε αυτό θα μας βολέψει ένας αυταπατώμενος καθωσπρεπισμός, ο οποίος δεν θ’ αλλάξει σε τίποτα τα πράγματα. Η πίστη γεννάει υπαρξιακή αλλαγή, όχι συμπεριφορική προσαρμογή.

Για να γίνει όμως αυτό, χρειάζεται να εμπιστεύομαι τον Χριστό. Γι’ αυτό είπαμε πιο πριν: Η πίστη γεννάει αρετές, όχι οι αρετές πίστη. Αν είμαι καλός άνθρωπος δεν σημαίνει ότι θα είμαι και πιστός. Υπάρχουν άπειροι καλοί άνθρωποι που δεν πιστεύουν πουθενά. Δεν εμπιστεύονται κανέναν και τίποτα. Γιατί; Γιατί έχουν ένα, τόσο γοητευτικό στα μάτια και στη συνείδησή τους, «εγώ» που είναι το μόνο το οποίο εμπιστεύονται και λατρεύουν.

Όλος ο κόπος και όλη η αγωνία είναι ακριβώς αυτό: Να βγω από τη λατρεία του γοητευτικού εγωισμού μου και να μάθω να λατρεύω τον Χριστό. Και να αρχίσω ό,τι λέει Εκείνος να ρυθμίζει τη ζωή μου τόσο, ώστε να αλλάξει όχι το εξωτερικό μου, αλλά το εσωτερικό μου. Όχι τη συμπεριφορά μου, αλλά την καρδιά μου.

Ήρθαμε στον κόσμο χωρίς να το θέλουμε, και πάλι έτσι θα ξαναέρθουμε σε ύπαρξηˑ χωρίς να το θέλουμε! Ο Θεός μάς δημιούργησε χωρίς να μας ρωτήσει και θα μας αναστήσει χωρίς να μας ρωτήσει. Και το ένα και το άλλο τα έκανε και τα κάνει (την δημιουργία του ανθρώπου και την ανάσταση του ανθρώπου) από αγάπη. Δεν μπορεί όμως να μας σώσει χωρίς να μας ρωτήσει! Από κει και μετά αρχίζει το δίλημμα αν, όταν αναστηθούμε, ο Χριστός θα μας είναι κάποιος με τον οποίο θα έχουμε οικειότητα ψυχική; Σχέση συνδέσμου μ’ αυτόν; Ή θα μας είναι, όχι απλώς ένας άγνωστος, αλλά και ένα πρόσωπο που μας γεννάει ενοχές;

Σήμερα, λοιπόν, το κομμάτι που διαβάσαμε λέει σε μας ότι: α. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε την πίστη μας στο πρόσωπο του Χριστού και β. Να αποδεχθούμε με σαφήνεια και με προσμονή χαράς, την ανάσταση, η οποία θα είναι η αναδημιουργία όλων των αγαπημένων μας που έχουν φύγει, ημών των ιδίων που θα φύγουμε κάποια στιγμή, όλων αυτών που θα φύγουν μετά από εμάς, και θα ’μαστε όλοι μαζί. Όχι ως ένα παρατεταμένο «εγώ» ο καθένας μας, στους αιώνες των αιώνων, αλλά ως ένα Πατρικό Σπίτι γεμάτο ευτυχία, γύρω από το τραπέζι του ενός και κοινού Πατέρα μας.