Ι.Ν. Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης

Κυριακές Λουκά

17 Νοε 2019)

Όταν τελείωσε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, όλη η Ευρώπη φυσικά ήταν γεμάτη αίμα, νεκρούς και ορφανά. Ήταν πελώρια η ομάδα παιδιών των οποίων οι γονείς είχαν σκοτωθεί στον πόλεμο, είτε στις μάχες, είτε στους βομβαρδισμούς, είτε σε άλλες τραγικές «ευκαιρίες».

Όταν λοιπόν τελείωσε ο πόλεμος και άρχισαν να βλέπουν τα ελεύθερα έθνη τι έχουν να αντιμετωπίσουν, είδαν ότι έπρεπε ο Ερυθρός Σταυρός να ασχοληθεί μ’ αυτή την πελώρια ομάδα των παιδιών, τα οποία δεν είχαν κανέναν και τα οποία ήταν κυριολεκτικά στους «πέντε» δρόμους. Τα μάζεψαν λοιπόν και τα έβαλαν σε ιδρύματα. Ήταν ένας μεγάλος αριθμός παιδιών σε ηλικία εφηβική και προεφηβική, αγόρια και κορίτσια. Και αφού πλέον είχε τελειώσει ο πόλεμος, ο Ερυθρός Σταυρός ασχολιόταν μαζί τους. Ζούσαν πλέον σε συνθήκες στις οποίες υπήρχε σχετική ασφάλεια, αλλά παρά ταύτα παρουσιάστηκε το εξής εκπληκτικό φαινόμενο! Τα παιδιά αυτά ξυπνούσαν τη νύχτα έντρομα και ούρλιαζαν! Μετά την αρχική έκπληξη, οι υπεύθυνοι άνθρωποι δεν ήξεραν πώς να διαχειριστούν το φαινόμενο!

Κάθε βράδυ, όταν πλέον βρισκόντουσαν στη μοναξιά της ησυχίας, μέσα στη νύχτα, που η νύχτα πάντοτε φέρνει ψυχικές εντάσεις πολύ έντονες, τα πιτσιρίκια αυτά ούρλιαζαν. Άρχισαν λοιπόν τότε να ασχολούνται διάφοροι ψυχολόγοι μαζί τους, προκειμένου να δουν τι είναι αυτό το οποίο προκαλεί αυτό το φαινόμενο, και το σπουδαιότερο πώς θα το αντιμετωπίσουν. Και εκεί, επειδή ήταν άνθρωποι σοβαροί (και πονεμένοι κι αυτοί οι ίδιοι) οι γιατροί, σιγά-σιγά ανακάλυψαν κάτι εκπληκτικό. Και το έβαλαν σε εφαρμογή και ησύχασε η ιστορία αυτή. Τι έκαναν; Όταν τα παιδιά έπεφταν για ύπνο, τους έδιναν οι υπεύθυνοι μαζί τους στο κρεβάτι τους και μια φραντζόλα ψωμί! Και παρουσιάστηκε το εκπληκτικό, να πάψει κάθε κραυγή. Κράταγαν αγκαλιά μια φραντζόλα ψωμί και βρισκόντουσαν σε ψυχική ησυχία.

Γιατί φώναζαν ουρλιάζοντας αυτά τα παιδιά μέσα στη νύχτα; Τα παιδιά μέσα στην αγριάδα της νύχτας βίωναν πολύ έντονα το αίσθημα του θανάτου απ’ την πείνα, που το ’χαν ζήσει για μακρύ χρονικό διάστημα σε κάθε τους βήμα μέχρι τότε. Βέβαια τώρα ζούσαν μία αυταπάτη, γιατί η φροντίδα τους ήταν απ’ τον Ερυθρό Σταυρό δεν ήταν απ’ την φραντζόλα του ψωμιού που κράταγαν αγκαλιά!!

Αυτό το ιστορικό περιστατικό έχει αντιστοιχία με τη δική μας ζωή και με το Ευαγγέλιο που διαβάσαμε σήμερα. Το Ευαγγέλιο, που διαβάσαμε σήμερα, ήταν αυτός ο πλούσιος, του οποίου αυξήθηκε εντυπωσιακά η περιουσία και γκρέμισε τις αποθήκες του για να χωρέσει και την καινούργια περιουσία, και βρισκόταν σε μια αυταπάτη, μέχρι που του είπε ο Χριστός: Άκριτε και ανόητε, αυτή τη νύχτα θα πεθάνεις, όλα αυτά λοιπόν που μάζεψες, τίνος θα είναι;

Γιατί μαζεύει αυτός ο άνθρωπος; Όσα έχουν οι αποθήκες του, τού αρκούν. Τι τον αναγκάζει να χτίσει καινούργιες που θα χωράνε περισσότερα; Πόσα χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει; Όσα χωράνε και θα χωράνε οι αποθήκες του, δεν μπορούν να αγοράσουν, ούτε ζεστασιά ψυχική, ούτε πνευματική εγγύτητα, ούτε χαμόγελο χαράς και ευτυχίας. «Ουκ εν τω περισσεύειν» η ζωή του ανθρώπου. Την δύναμη, την ασφάλεια, την σιγουριά δεν την δίνουν τα υπάρχοντα. Την δύναμη την δίνει ο Θεός, την ασφάλεια η εμπιστοσύνη σ’ Αυτόν, την σιγουριά το έλεός Του.

Τα παιδάκια κουβαλούσαν τραύματα, αδυναμίες ανασφάλειας και ερημιάς ψυχικής, βασίμως από την ηλικία και τις συνθήκες. Ο πλούσιος του Ευαγγελίου βιώνει τα ίδια χωρίς ανάλογες συνθήκες και παρ’ ότι ενήλικας.

Αδελφοί μου, είμαστε κι εμείς στην τραγωδία τού να κραυγάζουμε όχι από την ανάγκη ανάλογης συνθήκης με εκείνη, αλλά από μια άλλη συνθήκη… ψάχνοντας να βρούμε κάτι να κρατάμε στα χέρια μας! Όπως και στα παιδιά η ασφάλειά τους δεν ήταν η φραντζόλα, και για μας επίσης, η ασφάλειά μας δεν είναι το πόσα έχουμε, αν τα αυξήσαμε, αν μπορούμε να τα διπλασιάσουμε. Η ασφάλειά μας είναι τα «χέρια» του Θεού, στα οποία προσπαθούμε να βρεθούμε. Αν δεν το καταλάβουμε αυτό, θα βιώνουμε μια αυταπάτη. Τα παιδάκια, καλά έκαναν και τα εξαπάτησαν ψυχολογικά οι υπεύθυνοι, για να μπορούν να ησυχάσουν σιγά-σιγά και να βρουν τον εαυτό τους. Αλλά εμείς οι ενήλικες δεν πρέπει να αυταπατόμαστε σε μία ανάλογη αντιστοιχία. Δεν εξασφαλίζεσαι απ’ το πόσα έχεις στα χέρια σου, αλλά εξασφαλίζεσαι από Κάποιον που είναι μεγαλύτερος από σένα και μπορεί και σε αγαπά, και σε νοιάζεται, και σε φροντίζει. Και συνεπώς εκείνο που χρειάζεται είναι να αποκτήσεις μια σχέση μ’ Αυτόν, να Τον αγαπήσεις, να Τον γνωρίσεις και να περπατήσεις κατά την υπόδειξή Του. Αν δεν το καταλάβουμε αυτό:

Είτε θα κραυγάζουμε από αγωνίες,

είτε θα «μαζεύουμε» αυταπατώμενοι.

Και θα ’ρχεται ο Χριστός και θα μας λέει: Κάποια στιγμή όλα αυτά θα τα εγκαταλείψεις, δεν θα σε ακολουθήσουν. Δεν θα τα χρειάζεσαι καθόλου. Και αυτά τα οποία χρειάζεσαι δεν αγοράζονται με αυτόν τον τρόπο. Αποχτιούνται με έναν τρόπο άλλον...

Ο Χριστός καταλήγοντας στο Ευαγγέλιο λέει: Αυτά συμβαίνουν σε όποιον θησαυρίζει γεμίζοντας τις τσέπες του, και δεν θησαυρίζει «γεμίζοντας» τη σχέση του με το Θεό. Άμα θησαυρίζουμε κι εμείς στις τσέπες μας, όσο γεμάτες κι αν είναι, δεν θα μας δημιουργήσουν ούτε αγάπη απ’ τα παιδιά μας, ούτε αγάπη απ’ το περιβάλλον μας, ούτε γαλήνια σχέση σιγουριάς ότι ο άλλος με κοιτάει στα μάτια και δεν έχει σκοπιμότητες πίσω απ’ τα βλέμμα του.

 

Category: /