Ι.Ν. Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης

Η πιο βασική μορφή επικοινωνίας είναι η προσευχή

Ελπίζουμε ότι με την επίσκεψη σας σε αυτή την ιστοσελίδα θα ενημερωθείτε για το πνευματικό ταξίδι σας προς τον Ιησού και ότι θα βοηθηθείτε να πλησιάσετε και να γνωρίσετε την Μητέρα μας Εκκλησία. Η τεχνολογία είναι ένας τεράστιος τρόπος επικοινωνίας και ανταλλαγής πληροφοριών. Έχει κάνει τον κόσμο μας μικρότερο, αλλά έχει κάνει τα μέσα επικοινωνίας τεράστια. Είναι σημαντικό να κρατάμε την προσευχή στη ζωή μας πάντα σταθερή και "ίδια" ακόμα και όταν η τεχνολογική πρόοδος αλλάζει σχεδόν καθημερινά. Να ξέρετε ότι παραμένετε στις προσευχές μας καθημερινά καθώς σας ζητάμε να θυμάστε και μας στη δική σας. 

ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Προτεινόμενα

- Το τρίτο ερώτημα

- Αγέννητο παιδί και εκτρώσεις

- Το παπαδαριό και οι αμβλώσεις

- Η Θεία Ευχαριστία. Το πιο μεγάλο μυστήριο.

- Πως εξομολογείται κάποιος;

- Οι χριστιανοί και η ομοφυλοφιλία

- Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, σκιά. (dust to dust)

- Γράμμα στους Επισκόπους

 - Η αγάπη μετριέται από την υπομονή

- Τα... πιάτα !!

- Τι Εκκλησία θέλουμε;

- Ο εσωτερικός εχθρός

Το ποίημα του μήνα

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ, ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΜΟΥ,

ΜΕΣ  ΣΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΜΟΥ

JOHN DONNE[1]

 

Καθώς στον δρόμο βρίσκομαι προς τον ιερό εκείνο χώρο

Όπου μαζί με τον χορό Σου των αγίων για πάντα

Θα γίνω μουσική δική σου· καθώς φτάνω

Κουρντίζω το όργανο εδώ στη θύρα

Και συλλογιέμαι εδώ από πριν τι έχω χρέος να κάνω τότε[2].

 

Αφού οι γιατροί μου απ’ την αγάπη τους κατάφεραν να γίνουν

Κοσμογράφοι, κι ο χάρτης τους, εγώ, απλωμένος

Ένα με το κρεβάτι αυτό, έτσι που να μπορέσουνε να δούνε

Πως αυτή είναι η νοτιοδυτική μου ανακάλυψη,

Μέσα απ’ τις στενωπούς του πυρετού και εξαιτίας τους να πεθάνω[3].

 

Χαίρομαι που σ’ αυτές τις στενωπούς βλέπω τη δύση μου.

Γιατί, αφού τα ρεύματά τους κανέναν δεν αφήνουν να γυρίσει πίσω,

Πώς θα μπορέσει να με πληγώσει η δύση μου;  Όπως δύση κι ανατολή

Σ’  όλους τους χάρτες τους επίπεδους (όπως εγώ) συμπίπτουν,   

Έτσι κι ο θάνατος αγγίζει την Ανάσταση.

Είναι ο Ειρηνικός Ωκεανός το σπίτι μου; Ή είναι

Τα πλούτη της Ανατολής; Είναι η Ιερουσαλήμ;

Οι πορθμοί του Anyan[4] του Μαγγελάνου και του Γιβραλτάρ,

Όλο στενωποί, και μόνο στενωποί οδηγούν σ’ αυτά,

Είτε κατοίκησε εκεί ο Ιάφεθ, είτε ο Χαμ είτε ο Σήμ.

 

Συλλογιζόμαστε  πως ο Παράδεισος κι ο Γολγοθάς,

Ο σταυρός του Χριστού και του Αδάμ το δέντρο στον ίδιο τόπο έστεκαν.

Κοίταξε, Κύριε, και βρες και τους δύο Αδάμ ανταμωμένους μέσα μου.

Καθώς ο ιδρώς του πρώτου Αδάμ το πρόσωπό μου περιβάλλει,

Κάνε το αίμα του Αδάμ του έσχατου να γίνει μια αγκαλιά για την ψυχή μου.

 

Έτσι δέξου με, Κύριε, μες στην πορφύρα του τυλιγμένον.

Από τούτα τ’ αγκάθια του δωσ’ μου το άλλο  στέμμα του.

Κι όσο για τις ψυχές των άλλων  που κήρυξα σ’ αυτούς τον λόγο σου, 

Ετούτο ας είναι το κείμενο του λόγου μου, το κήρυγμά μου στους δικούς μου:

«Για να μπορέσει ν’ αναστήσει, ο Κύριος ανατρέπει».

 

 

[1] Τζων Νταν (1572-1631). Εξέχων άγγλος ποιητής, ιερέας και θεολόγος "μυστικός". Παντρεύτηκε την Άννα Μουρ και απέκτησε επτά παιδιά. Μετεστράφη (καταγόμενος από ρωμαιοκαθολική οικογένεια) στον Αγγλικανισμό με την αντιιησουΐτικη διατριβή του «Ψευδομάρτυρας».

Διετέλεσε εφημέριος του Αγίου Παύλου και από το 1615 έως το 1621 εκφωνούσε τα κηρύγματά του μπροστά στον βασιλιά Κάρολο Α΄. Πέθανε στον άμβωνα, όπως τόθελε και ο ίδιος το 1631.

Τα κηρύγματά του είναι από τα καλύτερα στην Αγγλική γλώσσα, ένα ασυνήθιστο κράμα πάθους ευγλωττίας και γνώσης. Είχε ονομαστεί «Μονάρχης του ευφυολογήματος». Μετέφρασε στα ελληνικά 12 «φτερουγίσματα ευφημίας» ο δικός μας Κώστας Καρυωτάκης, που εκδόθηκαν με τίτλο «Τολμώντας τη μετάφραση ξεχωριστής ποίησης» εκδ. ΑΡΜΟΣ.

[2] Εννοεί ότι η προσευχή που κάνει ως ασθενής είναι μια πρόβα για την αιώνια δοξολογία της μέλλουσας ζωής.

[3] Per fretum febris (μέσα από τις στενωπούς του πυρετού). Ενώ νοτιοδυτική ανακάλυψη, εννοεί το αποκορύφωμα των επιτευγμάτων, επειδή στους χάρτες της εποχής νοτιοδυτικά ήταν η terra incognita.

[4] Ο πορθμός του Anyan δεν υπάρχει, τότε θεωρούσαν ότι περνούσε από τις δυτικές ακτές της Β. Αμερικής και έβγαινε στις ανατολικές, εκεί που είναι σήμερα οι πάγοι του Βόρειου πόλου.

Εφέσου 10, 48100, Πρέβεζα, Ελλάδα

info@enoriako.info


Η Θεία Ευχαριστία το πιο μεγάλο μυστήριο!

Η Θεία Ευχαριστία είναι ασφαλώς ό,τι πιο παράδοξο και μυστηριώδες μπορεί να υπάρξει!

Μία θυσία επί του Σταυρού και έπειτα αυτός ο Άρτος και ο Οίνος που γίνονται Σώμα και Αίμα.

Όχι οποιουδήποτε! Του Ιησού Χριστού, που πέθανε πριν 2000 χρόνια!

Πώς να το κατανοήσουμε αυτό;

Το μεγάλο ευχαριστώ

Ευχαριστία είναι μια λέξη που απλούστατα σημαίνει: «ανταποδίδω» και «ευχαριστώ». Πράγματι η Θεία Ευχαριστία είναι μια απόδοση ευχαριστίας. Όμως ποιον ευχαριστούμε; Τον Θεό, τον Πατέρα, τον Ποιητήν ουρανού και γης. Αυτόν, τον Οποίον η Αγία Γραφή χαρακτηρίζει ως Θεό του ελέους που «ἀνατέλλει τόν ἥλιο ἐπί πονηρούς καί ἀγαθούς». Αυτόν, τον Οποίον περιγράφει ως Θεό που αγαπάει ακούραστα τους ανθρώπους, και τους καλεί ακατάπαυστα, αλλά και που πολλές φορές δεν εισακούεται. Είναι Αυτός ο αγαπητός Πατέρας, που έστειλε τον Υιόν Του, τον Ιησού, για να μας δείξει το μέγεθος της αγάπης Του και να μας ελκύσει όλους κοντά Του.

Τον ευχαριστούμε λοιπόν, για την Δημιουργία. Για την ζωή που τρέχει στις φλέβες μας και που προέρχεται απ’ Αυτόν.

Κυρίως όμως Τον ευχαριστούμε για τον Υιόν Του, τον Ιησού, ο Οποίος ήρθε και έζησε ως άνθρωπος ανάμεσά μας και πέθανε σαν ένας από μας. Αντιμετώπισε το μαρτύριο της σταύρωσης και, την ημέρα του Πάσχα, αναστήθηκε, δίνοντάς μας με την Ανάστασή Του, εγγύηση μιας καινούργιας ζωής.

Πώς λέμε αυτό το ευχαριστώ στον Θεό;

Συνήθως βέβαια ευχαριστώ κάποιον λέγοντάς του το, αλλά εξίσου συχνά σημαίνει δείχνω τη χαρά μου για ένα δώρο, μια δωρεά. Όμως, πώς να ενεργήσουμε για να ευχαριστήσουμε Αυτόν που μας τα έδωσε όλα; Υπάρχει μια ειδική πορεία, μια οδός για να το κατορθώσουμε;

Στο σημείο αυτό παρεμβαίνει ο ίδιος ο Ιησούς και μας δείχνει τον τρόπο για να ευχαριστούμε τον Πατέρα Του. Την παραμονή του πάθους Του, παίρνει τον άρτο και τον οίνο, τα μοιράζει στους φίλους Του και λέει αυτά τα παράξενα λόγια: «Λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τό σῶμά μου...». Ύστερα, πήρε το ποτήρι και, αφού είπε ευχαριστήρια προσευχή, το έδωσε στους μαθητές Του λέγοντας: «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτό ἐστι τό αἷμά μου... τοῦτο ποιεῖτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν...».

Μία διαχρονική μαθητεία

Από τις πρώτες κιόλας αφηγήσεις του Ευαγγελίου, βλέπουμε τους μαθητές να υπακούνε σ’ αυτήν την παράξενη εντολή, την οποία έδωσε ο Ιησούς, και να μαζεύονται, για να μοιρασθούνε τον Άρτο. Οι Πράξεις των Αποστόλων, οι επιστολές του Παύλου και οι αφηγήσεις των πρώτων Χριστιανών το πιστοποιούνε. Από το ξεκίνημα, και περισσότερο με αυτούς τους μεγάλους ποιμένες και διδασκάλους και θεολόγους των πρώτων αιώνων, τους οποίους ονομάσαμε «Πατέρες της Εκκλησίας», οι Χριστιανοί έζησαν με την Θεία Ευχαριστία και μελέτησαν επί μακρόν γύρω απ’ αυτήν, ζητώντας να κατανοήσουν και να εμβαθύνουν σ’ αυτήν την αστείρευτη πραγματικότητα, που βρίσκεται στο κέντρο της Χριστιανικής ζωής.

Από την θυσία στην ομοίωση

Ο Θεός δεν θέλει «δωρεές» ή «θυσίες», μέσα από τις οποίες οι άνθρωποι ζητούν πάντα να... αποσπάσουν την θεία εύνοια! Σ’ όλη την Παλαιά Διαθήκη προειδοποιεί: «ἔλεον θέλω καί οὐ θυσίαν».

Αυτό που ζητάει ο Θεός, αυτό που επιθυμεί, ο καλύτερος δηλαδή τρόπος για να Τον «ευχαριστήσουμε», είναι να αγαπάμε όπως αγαπάει Εκείνος. Να είμαστε ελεήμονες, όπως είναι Εκείνος. Με δυο λόγια: να Του μοιάζουμε.

Ευχαριστώ τον Θεό σημαίνει “θυσιάζομαι” για τους άλλους όπως έκανε Αυτός. Ένας τρόπος αγάπης που για κάποιους φθάνει μέχρι την αυτοθυσία! Πρέπει να ξέρουμε πάνω σε ποιον δρόμο βαδίζουμε.

Ευχαριστώ τον Θεό σημαίνει ότι δέχομαι να γίνω, έστω και λίγο, σαν κι Αυτόν...

Μια μυστηριώδης μεταμόρφωση

Να γίνω “Θεός”! Τι πιο παράξενο υπάρχει;! Κάτι τέτοιο το κατορθώνει κάποιος όχι αλλάζοντας απλώς συμπεριφορά, αλλά αποκαθιστώντας μια σχέση! Κάτι τέτοιο έχει δυσκολίες!

Γεγονός είναι ότι ο Ιησούς μάς υποδεικνύει μία οδό, παράξενη, αλλά σίγουρη, για να αγαπήσουμε, όπως Εκείνος αγαπάει: Να τρεφόμαστε απ’ Αυτόν, που είναι πραγματικά παρών στην Θεία Ευχαριστία. Γι’ αυτό λέει: «Το σώμα μου είναι πραγματικά τροφή και το αίμα μου ποτό». Έτσι, λίγο-λίγο, μετέχοντας στην Θεία Ευχαριστία καθένας μας γίνεται σαν τον Χριστό και μπορούμε να λέμε, όπως ο Απόστολος Παύλος: «τώρα πια δεν ζω εγώ, αλλά ζει στο πρόσωπό μου ο Χριστός».

Μ’ αυτόν τον τρόπο, γινόμαστε και εμείς το ευχαριστώ του ανθρώπου στον Δημιουργό του.

Από κοινού

Η Θεία Ευχαριστία ή Θεία Λειτουργία είναι το ίδιο. Η Λειτουργία είναι ένα σώμα, είναι το κοινό έργο της Κοινότητας. Μια προσευχητική προσφορά, που ανακαλεί στην συνείδησή μας κάθε φορά τον θάνατο και την ανάσταση του Ιησού. Αυτό σημαίνει ότι η Θεία Ευχαριστία δεν είναι μόνο εκείνη η ιδιαίτερη στιγμή κατά την οποία ο ιερέας προφέρει τα λόγια του Ιησού: «τοῦτό ἐστι τό σῶμά μου... Τοῦτό ἐστί τό αἷμά μου» και τελεί την ευλόγηση του καθαγιασμού. Αυτά τα λόγια έχουν νόημα μόνο όταν βιώνονται από κοινού, απ’ όλους τους χριστιανούς που παρευρίσκονται, στην καρδιά της Λειτουργίας. Πράγμα που σημαίνει ότι, αν θέλουμε να προχωράμε στην Χριστιανική ζωή, πρέπει να μετέχουμε στην Θεία Ευχαριστία και φυσικά να δεχόμαστε το ότι δεν μπορούμε να τα καταλάβουμε όλα αμέσως και εξαρχής.

Ας δούμε τώρα κάποιες απορίες ή ενστάσεις...

1) Η Θεία Ευχαριστία γίνεται για τον εαυτό μας και μόνο;

Ποτέ. Η Θεία Ευχαριστία βιώνεται μαζί με όλη την κοινότητα. Τελείται απ’ όλη την κοινότητα, δια του ιερέως. Είναι ο συνδετικός ιστός της κοινότητας. Όλοι μαζί λατρεύουμε τον Χριστό ο Οποίος έρχεται ανάμεσά μας.

Πρέπει βέβαια επίσης να μεταφερθεί και στους αρρώστους που -πράγματι- στερούνται της επαφής με την κοινότητα.

Το σώμα του Χριστού, που είναι παρόν στη Θεία Ευχαριστία, είναι το σώμα τού «ἐν δόξῃ» Αναστάντος Χριστού. Αυτού που αναστήθηκε από τους νεκρούς και Αναλήφθηκε στον Ουρανό.

2) Γιατί άρτος και οίνος;

Το ψωμί και το κρασί αποτελούν τις κύριες πηγές τροφής και συντήρησης του ανθρώπου. Ο Χριστός γίνεται ακριβώς Αυτό που συντηρεί την ζωή μας. «Ἀντίδοτο τοῦ μή ἀποθανεῖν». Συγκαταβαίνει ο Χριστός στο να δεχθεί μια ταπείνωση που συντηρεί και ζωοποιεί τους αγαπημένους. Δέχεται τα πάντα προκειμένου να ενωθεί μαζί μας. Γίνεται άνθρωπος (ψωμί και κρασί!) προκειμένου εμείς να γίνουμε «Θεοί» κατά χάριν με το «Ψωμί και το Κρασί» της Θείας Ευχαριστίας. Και αυτό είναι ένα μυστήριο πίστεως και αγάπης. Αγαπάμε Εκείνον. Εμπιστευόμαστε Εκείνον και δεχόμαστε εν συνεχεία τον λόγο Του.

3) Μπορεί να κοινωνάει οποιοσδήποτε;

Όχι. Και πάλι όχι. Στους πρώτους αιώνες, οι κατηχούμενοι περίμεναν πολύ, πριν γίνουν αποδεκτοί έστω και στο να παρίστανται στην Θεία Ευχαριστία. Παρέμεναν στο κατώφλι. Και σήμερα, όποιος δεν είναι βαπτισμένος δεν μπορεί να κοινωνήσει. Όποιος διέπραξε μια πολύ σοβαρή αμαρτία και δεν συγχωρήθηκε από τον Θεό με την μετάνοια και την εξομολόγηση του δεν μπορεί να κοινωνήσει. Βεβαίως η Ευχαριστία, αν και αποτελεί την πληρότητα της μυστηριακής ζωής, δεν είναι έπαθλο για τους τέλειους, αλλά ένα γενναιόδωρο φάρμακο και μια τροφή για μας τους αδύναμους.

 

Με αγάπη και ευχές

ο εφημέριός σας,

π. Θεοδόσιος