Ι.Ν. Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης

Η πιο βασική μορφή επικοινωνίας είναι η προσευχή

Ελπίζουμε ότι με την επίσκεψη σας σε αυτή την ιστοσελίδα θα ενημερωθείτε για το πνευματικό ταξίδι σας προς τον Ιησού και ότι θα βοηθηθείτε να πλησιάσετε και να γνωρίσετε την Μητέρα μας Εκκλησία. Η τεχνολογία είναι ένας τεράστιος τρόπος επικοινωνίας και ανταλλαγής πληροφοριών. Έχει κάνει τον κόσμο μας μικρότερο, αλλά έχει κάνει τα μέσα επικοινωνίας τεράστια. Είναι σημαντικό να κρατάμε την προσευχή στη ζωή μας πάντα σταθερή και "ίδια" ακόμα και όταν η τεχνολογική πρόοδος αλλάζει σχεδόν καθημερινά. Να ξέρετε ότι παραμένετε στις προσευχές μας καθημερινά καθώς σας ζητάμε να θυμάστε και μας στη δική σας. 

ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Προτεινόμενα

- Το τρίτο ερώτημα

- Αγέννητο παιδί και εκτρώσεις

- Το παπαδαριό και οι αμβλώσεις

- Η Θεία Ευχαριστία. Το πιο μεγάλο μυστήριο.

- Πως εξομολογείται κάποιος;

- Οι χριστιανοί και η ομοφυλοφιλία

- Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, σκιά. (dust to dust)

- Γράμμα στους Επισκόπους

 - Η αγάπη μετριέται από την υπομονή

- Τα... πιάτα !!

- Τι Εκκλησία θέλουμε;

- Ο εσωτερικός εχθρός

Το ποίημα του μήνα

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ, ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΜΟΥ,

ΜΕΣ  ΣΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΜΟΥ

JOHN DONNE[1]

 

Καθώς στον δρόμο βρίσκομαι προς τον ιερό εκείνο χώρο

Όπου μαζί με τον χορό Σου των αγίων για πάντα

Θα γίνω μουσική δική σου· καθώς φτάνω

Κουρντίζω το όργανο εδώ στη θύρα

Και συλλογιέμαι εδώ από πριν τι έχω χρέος να κάνω τότε[2].

 

Αφού οι γιατροί μου απ’ την αγάπη τους κατάφεραν να γίνουν

Κοσμογράφοι, κι ο χάρτης τους, εγώ, απλωμένος

Ένα με το κρεβάτι αυτό, έτσι που να μπορέσουνε να δούνε

Πως αυτή είναι η νοτιοδυτική μου ανακάλυψη,

Μέσα απ’ τις στενωπούς του πυρετού και εξαιτίας τους να πεθάνω[3].

 

Χαίρομαι που σ’ αυτές τις στενωπούς βλέπω τη δύση μου.

Γιατί, αφού τα ρεύματά τους κανέναν δεν αφήνουν να γυρίσει πίσω,

Πώς θα μπορέσει να με πληγώσει η δύση μου;  Όπως δύση κι ανατολή

Σ’  όλους τους χάρτες τους επίπεδους (όπως εγώ) συμπίπτουν,   

Έτσι κι ο θάνατος αγγίζει την Ανάσταση.

Είναι ο Ειρηνικός Ωκεανός το σπίτι μου; Ή είναι

Τα πλούτη της Ανατολής; Είναι η Ιερουσαλήμ;

Οι πορθμοί του Anyan[4] του Μαγγελάνου και του Γιβραλτάρ,

Όλο στενωποί, και μόνο στενωποί οδηγούν σ’ αυτά,

Είτε κατοίκησε εκεί ο Ιάφεθ, είτε ο Χαμ είτε ο Σήμ.

 

Συλλογιζόμαστε  πως ο Παράδεισος κι ο Γολγοθάς,

Ο σταυρός του Χριστού και του Αδάμ το δέντρο στον ίδιο τόπο έστεκαν.

Κοίταξε, Κύριε, και βρες και τους δύο Αδάμ ανταμωμένους μέσα μου.

Καθώς ο ιδρώς του πρώτου Αδάμ το πρόσωπό μου περιβάλλει,

Κάνε το αίμα του Αδάμ του έσχατου να γίνει μια αγκαλιά για την ψυχή μου.

 

Έτσι δέξου με, Κύριε, μες στην πορφύρα του τυλιγμένον.

Από τούτα τ’ αγκάθια του δωσ’ μου το άλλο  στέμμα του.

Κι όσο για τις ψυχές των άλλων  που κήρυξα σ’ αυτούς τον λόγο σου, 

Ετούτο ας είναι το κείμενο του λόγου μου, το κήρυγμά μου στους δικούς μου:

«Για να μπορέσει ν’ αναστήσει, ο Κύριος ανατρέπει».

 

 

[1] Τζων Νταν (1572-1631). Εξέχων άγγλος ποιητής, ιερέας και θεολόγος "μυστικός". Παντρεύτηκε την Άννα Μουρ και απέκτησε επτά παιδιά. Μετεστράφη (καταγόμενος από ρωμαιοκαθολική οικογένεια) στον Αγγλικανισμό με την αντιιησουΐτικη διατριβή του «Ψευδομάρτυρας».

Διετέλεσε εφημέριος του Αγίου Παύλου και από το 1615 έως το 1621 εκφωνούσε τα κηρύγματά του μπροστά στον βασιλιά Κάρολο Α΄. Πέθανε στον άμβωνα, όπως τόθελε και ο ίδιος το 1631.

Τα κηρύγματά του είναι από τα καλύτερα στην Αγγλική γλώσσα, ένα ασυνήθιστο κράμα πάθους ευγλωττίας και γνώσης. Είχε ονομαστεί «Μονάρχης του ευφυολογήματος». Μετέφρασε στα ελληνικά 12 «φτερουγίσματα ευφημίας» ο δικός μας Κώστας Καρυωτάκης, που εκδόθηκαν με τίτλο «Τολμώντας τη μετάφραση ξεχωριστής ποίησης» εκδ. ΑΡΜΟΣ.

[2] Εννοεί ότι η προσευχή που κάνει ως ασθενής είναι μια πρόβα για την αιώνια δοξολογία της μέλλουσας ζωής.

[3] Per fretum febris (μέσα από τις στενωπούς του πυρετού). Ενώ νοτιοδυτική ανακάλυψη, εννοεί το αποκορύφωμα των επιτευγμάτων, επειδή στους χάρτες της εποχής νοτιοδυτικά ήταν η terra incognita.

[4] Ο πορθμός του Anyan δεν υπάρχει, τότε θεωρούσαν ότι περνούσε από τις δυτικές ακτές της Β. Αμερικής και έβγαινε στις ανατολικές, εκεί που είναι σήμερα οι πάγοι του Βόρειου πόλου.

Εφέσου 10, 48100, Πρέβεζα, Ελλάδα

info@enoriako.info

Το ημέτερον κάλλος

Στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας συνεχίζεται μέχρι το τέλος Οκτωβρίου έκθεση βυζαντινών εικόνων από τη Θεσσαλονίκη, υπό τον τίτλο «Το ημέτερον κάλλος». Η έκθεση είχε αρχικά γίνει στη Μονή Βλατάδων (Θεσσαλονίκη, 1 Οκτωβρίου 2018 - 31 Μαρτίου 2019). Οι εικόνες της έκθεσης είναι διαλεγμένες μία μία, αληθινά αριστουργήματα. Χρονολογούνται από τον 12ο ώς τον 18ο αιώνα, οι περισσότερες πάντως είναι της παλαιολόγειας περιόδου. Οποιος ενδιαφέρεται για τα αρχαιολογικά των εικόνων μπορεί να προσφύγει στον εξαιρετικό κατάλογο.
 
Η βυζαντινή εικόνα είναι η μεγάλη ars sacra του χριστιανισμού, στο πεδίο των εικαστικών τεχνών. Το γράφω χωρίς κανέναν δισταγμό ή αμφιβολία. Μόνο αυτή μπόρεσε να εικονίσει τον Ιησού ως Χριστό, μόνο αυτή θεολογεί την Ανάστασή του και υποβάλλει την πίστη ότι δεν εξαντλούνται τα πάντα στα όρια του φυσικού κόσμου και των νόμων του. Αν αυτό ωστόσο δεν είναι, για εμένα τουλάχιστον, προς συζήτηση, εκείνο που χρειάζεται οπωσδήποτε να συζητήσουμε είναι το πώς αντιμετωπίζουμε σήμερα αυτές τις εικόνες, εμείς οι άνθρωποι, των Ορθοδόξων συμπεριλαμβανομένων, του μεταχριστιανικού κόσμου. Ξέρουμε πώς τις έβλεπαν παλιά, πώς στέκονταν απέναντί τους: ήταν αναπόσπαστο τμήμα της λατρείας του Θεού και της προσευχής, στον ναό και στο σπίτι, ήταν ιερές, στέκονταν μπροστά τους με ευλάβεια. Ναι, αλλά σήμερα;
 
Το γεγονός ότι κάνουμε αυτή τη συζήτηση με αφορμή μια έκθεση σε μουσείο μπορεί να έχει δώσει ήδη την απάντηση. Η εικόνα από τη στιγμή που μπαίνει στο μουσείο μετατρέπεται αυτομάτως σε πολιτιστικό αγαθό και σε αισθητικό αντικείμενο. Η αντιμετώπιση είναι πια μοιραία αρχαιολογική και αισθητική. Η σχέση των περισσότερων ανθρώπων της Δύσης με τον χριστιανισμό είναι σήμερα, στην καλύτερη περίπτωση, αρχαιολογική. Ο χριστιανισμός έχει γίνει αξιοσέβαστη πολιτιστική κληρονομιά. Οι ίδιες οι εκκλησίες έχουν γίνει αρχαιολογικά μνημεία και μουσεία, σε πολλές από αυτές πληρώνεις κανονικά εισιτήριο για να μπεις μέσα, ακόμη μάλιστα και σε ορισμένες, στις πόλεις της Δυτικής Ευρώπης, που είναι εν λειτουργία και εξακολουθεί να τελείται η θεία λατρεία. Αν θέλουμε να μιλήσουμε αυστηρά από την άποψη της πίστης, όλη αυτή η κοσμοσυρροή στα χριστιανικά μνημεία είναι αδιάφορη. Μια φούχτα πιστών που λατρεύει τον Θεό και προσεύχεται σε μια καλύβα στην Αφρική μετράει περισσότερο, για την πίστη, από τα εκατομμύρια που επισκέπτονται τη Νοτρ Νταμ ή την Αγια-Σοφιά.
 
Αυτή είναι η πραγματικότητα σήμερα στον δυτικό κόσμο και δεν αλλάζει. Σε αυτή την πραγματικότητα μετέχουμε όλοι μας, πιστοί και μη πιστοί, όλοι σεβόμαστε τα έργα του παρελθόντος και θέλουμε να σωθούν και να συντηρηθούν. Αρχαιολογική και, στην καλύτερη περίπτωση, αισθητική είναι η στάση μας. Υπάρχουν ασφαλώς και οι περιβόητες γιαγιάδες που προσεύχονται μπροστά σε μια εικόνα, αδιαφορώντας παντελώς για σχολές, τεχνοτροπίες και χρονολογίες, αλλά, όσο και να τις σεβόμαστε, ας μη γίνουν άλλοθι για να παραβλέπουμε το πραγματικό.
 
Βλέποντας, λοιπόν, τις εικόνες για τις οποίες συζητάμε εδώ στο μουσείο, αντικρίζουμε ζωγραφική. Είτε εικόνες βλέπουμε μέσα σε ένα μουσείο είτε Σεζάν, βλέπουμε ζωγραφική. Πρέπει, επομένως, πρώτα πρώτα να εκτιμήσουμε την αξία τους ως ζωγραφικής. Και να αρχίσουμε να μαθαίνουμε να τις διαβάζουμε, να μάθουμε τα μέσα τους, εξαιρετικά λιτά και απλά, τις τεχνικές τους, την ιστορία τους, τα θέματά τους και τη σχέση τους με τη Βίβλο και την ιστορία των αγίων, και άλλα πολλά. Οσο περισσότερο γνωρίζουμε τη βυζαντινή εικονογραφία τόσο θα πειθόμαστε προσωπικά, και όχι επειδή το γράφουν κάποια εγχειρίδια, ότι πρόκειται για μεγάλη ζωγραφική, για μία από τις μεγάλες στιγμές της παγκόσμιας ιστορίας της ζωγραφικής. Επιπλέον, όσο βαθύτερα τη γνωρίζουμε τόσο καλύτερα θα κατανοούμε την ιδιαιτερότητά της, κάτι που ίσως οδηγήσει ορισμένους –λίγους– να θέσουν και ερωτήματα πέραν της αισθητικής. Καμία εικόνα, και η θαυμαστότερη, δεν οδήγησε ποτέ κανέναν στην πίστη. Μπορεί, όμως, να οδηγήσει κάποιον ευεπίφορο να αναρωτηθεί για το πνευματικό νόημά της. Μέχρι εκεί. Κάτι όμως που είναι ήδη σημαντικό.
 
Η ζωγραφική παιδεία είναι πάνω από όλα άσκηση του βλέμματος. Η ίδια η ζωγραφική σού μαθαίνει, «με καιρό και με κόπο», να βλέπεις. Επειδή με θλίβει η εικόνα του βιαστικού επισκέπτη που κοιτάει χωρίς να βλέπει –τον είδα και σε αυτή την έκθεση–, ας μου επιτραπεί να προτείνω στον καλοπροαίρετο, υποθετικό επισκέπτη το εξής.
 
Αφού δει τη μικρή έκθεση με όση προσοχή διαθέτει, ας διαλέξει μια εικόνα και ας καθίσει ώρα πολλή, μόνος του, απέναντί της, να την κοιτάει και να τον κοιτάει. Εγώ διάλεξα την εικόνα του Χριστού Παντοκράτορα από τον Κολινδρό Πιερίας, του 14ου αιώνα. Ο Χριστός σε βάθος ωχροκάστανο, και όχι χρυσό, με καστανό προπλασμό στο πρόσωπο και λιγοστό φως στο κέντρο του, και όλα αυτά σε εκπληκτικό χρωματικό συνδυασμό με τον χιτώνα και το ιμάτιο. Μόνο το Ευαγγέλιο φεγγοβολεί στο αριστερό χέρι του. Ας ακινητήσει ο καλός επισκέπτης εκεί μπροστά για ώρα, καθισμένος στο απέναντι παγκάκι. Ισως τότε η αισθητική στάση οδηγηθεί ένα βήμα παραπέρα και ίσως –λέω ίσως– αναρωτηθεί και για τον τίτλο της έκθεσης. Δεν αποκλείεται, βάνω με τον νου μου, να του περάσει από τη σκέψη ότι το ημέτερον κάλλος δεν είναι ούτε ο ένδοξός μας βυζαντινισμός ούτε η Ορθοδοξία και το μεγαλείο της, αλλά το πρόσωπο του Χριστού, το φως και ο γλυκασμός της ωραιότητός του.