Ι.Ν Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης
enoriako.info

Πρόσφατα

Πολλοί χριστιανοί, με υγιές ενδιαφέρον και ειλικρίνεια, οι οποίοι και αποδέχονται την υπόθεση της ανάγκης για μετάφραση της λειτουργικής γλώσσας, και συμφωνούν με την πραγματικότητα, έχουν όμως αντίρρηση σε κάποια ουσιαστικά αλλά και διαδικασιακά θέματα, θέτουν κάποιες απορίες-ερωτήσεις, όπως:

Περισσότερα...

«Θάνατος οὐκ ἔστιν ἔτι»

«Σύντομος ύπνος και, μετά, το αιώνιο ξύπνημα

Κι ο θάνατος δεν είναι πια - Θάνατε, θα πεθάνεις.

John Done (1572-1631)

Περισσότερα...

Επεξηγηματικές εισαγωγικές

σκέψεις για τους... σκανδαλησθησομένους!

 

Για τον Χριστό και την Εκκλησία ο κάθε άλλος είναι υπόθεση που αξίζει την θυσία και την αγάπη. Ο Χριστός ταύτισε τον εαυτό του με «κάθε άλλον» (Ματθ. κεφ. 25). Έτσι και οι ερωτικές σχέσεις που έχουν την ιδιοτυπία της αμεσότητας και της εγγύτητας περισσότερο από κάθε άλλο είδος επικοινωνίας, για τον Χριστό και την Εκκλησία, νοούνται μόνο όταν υπάρχει η αποκλειστική δέσμευση και η θυσιαστική αξιολόγηση του άλλου, όταν η σχέση είναι η συνάντηση και όχι απλώς εκτόνωση. Η εγωκεντρική μας εποχή βέβαια, πάνω απ’ όλα έχει τις "ατομικές" ικανοποιήσεις, ψυχοσωματικά!

Συγγραφέας: Gavrieli Ran
Περισσότερα...

Για μια άλλη χρήση της Παναγίας των Παρισίων

lundimatin#187, 16.04.2019

 

Αδελφοί και αδελφές, Χθες, η Παναγία των Παρισίων κάηκε. Στην εποχή του, ο Χριστός είχε δώσει το παράδειγμα διώχνοντας τους εμπόρους από το ναό.

Περισσότερα...

[Με αφορμή τις απορίες...το σοκ...την θλίψη...τα αδιέξοδα....,και τα θέματα που γέννησε και θα γεννάει η απρόοπτη αιφνίδια και οδυνηρή αναχώρηση του φίλου Ηλία Κ.]

(…) Λες πως όταν βρίσκεσαι μπροστά σε μια ανθρώπινη οδύνη που σου φαίνεται παράλογη και περιττή, τότε σε «κατακλύζουν ποταμοί συγκίνησης κι ένα αίσθημα ότι είναι πάνω από τις δυνάμεις σου». Συμφωνώ. Κι ο μόνος λόγος για τον οποίο θα σου πρότεινα να κρατήσεις σε χαμηλούς τόνους τα συναισθήματά σου, είναι ότι μπορεί να μην είναι ώρα να εκδηλωθούν, ή μπορεί να σε καταπονήσουν. Πάρα πολύ χειρότερη κατάσταση είναι όταν αναγνωρίζεις μεν ότι όλος αυτός ο πόνος είναι «παράλογος και περιττός», αλλά δεν μπορείς να νιώσεις καμιά συγκίνηση, ή όταν αναγνωρίζεις πως τα συναισθήματά σου δεν είναι γνήσια.

Συγγραφέας: Rhees Rush
Περισσότερα...

 ἀρχ/του Δανιήλ Ἀεράκη

 

Στὴν «Καθημερινή» τῆς Κυριακῆς 17 Μαρτ. 2019 δημοσιεύτηκαν στοιχεῖα ἀπὸ δυὸ βιβλία ἀμερικανῶν δημοσιογράφων, πού ἀναφέρονται στὴ μεγάλη βλάβη, πού ὑφίστανται οἱ ἔφηβοι ἀπό τὴ χρῆσι τῶν λεγομένων «ἔξυπνων» κινητῶν (smartphones).

Συγγραφέας: Αεράκης π.Δανιήλ
Περισσότερα...

Χτύπησε το τηλέφωνο και ζήτησαν τον Δεσπότη απ’ το αεροδρόμιο του Ακτίου. Μεγάλη Πέμπτη 28 Απριλίου, μεσημέρι, του έτους 1994. Ήθελαν να τον ενημερώσουν ότι προτίθενται να φέρουν το... άγιο φως και στην Μητρόπολη Πρεβέζης!

Συγγραφέας: Μαρτζούχος π.Θεοδόσιος
Περισσότερα...

....Τα Βιβλικά κείμενα δεν παρέχουν καμιά υποστήριξη σε αυτήν την διαδεδομένη πλέον σήμερα ψευδαίσθηση του σύγχρονου ανθρώπου, ότι είναι ικανός να καταργήσει τον Θεό! Αντιθέτως θέτουν το πλαίσιο και τους όρους αυτής της σχέσης, ανθρώπου και Θεού, και προτείνουν μια επικοινωνία από την οποία ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται και συνειδητοποιεί την αξιολόγησή του εκ μέρους του Θεού....

Περισσότερα...

(Ρόμπερτ Φροστ, 1874-1963)

ή

 Η άγνωστη Σαρακοστή

 

«Αν δεν ξέρεις το λιμάνι στο οποίο κατευθύνεσαι, κανένας άνεμος δεν είναι ούριος» έλεγαν οι αρχαίοι παππούδες μας, και όλοι συμφωνούμε ότι είχαν απόλυτα δίκιο. Όταν κάποιος ξεκινάει ένα ταξίδι θα πρέπει να ξέρει που πηγαίνει. Ξεκίνησε το ταξίδι της Μεγάλης Σαρακοστής, και είναι βάσιμος ο φόβος, ότι κάμποσοι χριστιανοί αγνοούμε τον λόγο της ύπαρξής της ή ακόμα περισσότερο αγνοούμε και το στοχοθέσιο-τέρμα της.

Περισσότερα...

Η σημερινή παλιανθρωπιά, που περνά για… πρόοδος!

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει. Περνώντας το πρωί με το αυτοκίνητο στο δρόμο για το γραφείο μου, βλέπω κάποτε γυναίκες -θα είναι αυτό που λέμε «οικονομικοί μετανάστες»- μ’ ένα μωρό στην αγκαλιά ή να το κρατούν από το χέρι να περιμένουν το λεωφορείο μέσα στο κρύο και, φέτος πιο συχνά, μες στη βροχή. Θέλω να σταματήσω να τους βάλω στο αυτοκίνητο και να τους πάρω όπου θέλουν να παν. Δεν το κάνω. Γιατί; Φοβούμαι μήπως παρεξηγηθώ. Και συνεχίζω τον δρόμο της ρουτίνας μου, φορτωμένος ακόμα μια ενοχή.

Περισσότερα...

Σταύρου Ζουμπουλάκη

Περιοδικό «Σύναξη» 112 (2009), σσ. 111-116.

Υπήρχαν δύο τρόποι να πραγματευτώ το θέμα που μου δόθηκε για τη σημερινή τιμητική εκδήλωση*. Ο ένας ήταν να μιλήσω για αυτό με θεωρητικό, θεολογικό λόγο, που θα σήμαινε ουσιαστικά να ξαναπώ αυτά που έχουν κατά κόρον ειπωθεί και γραφτεί, επικαλούμενος  τα ίδια  και τα ίδια  πατερικά ή κανονικά χωρία, ότι δηλαδή η δομή της Εκκλησίας (πρέπει να) αντανακλά τη δομή της ευχαριστιακής σύναξης, όπου συλλειτουργούν ο επίσκοπος, εις τύπον ή τόπον Χριστού, οι πρεσβύτεροι, εις τύπον των αποστόλων, και ο συναγμένος επί το αυτό λαός. Το πράγμα θα ήταν πολύ εύκολο, καθώς πράγματι  η Ορθοδοξία έχει αναπτύξει, τις τελευταίες δεκαετίες, πλούσια εκκλησιολογική θεωρία – η εκκλησιολογία αποτελεί το προνομιακό πεδίο παραγωγής Ορθόδοξου θεολογικού λόγου, εκεί όπου η Ορθόδοξη θεολογία αισθάνεται υπεροχή έναντι της Καθολικής και της Προτεσταντικής. Ο άλλος τρόπος ήταν να στραφώ στην πραγματικότητα της Εκκλησίας της Ελλάδος και να εξετάσω πόσο συστοιχεί ο  εκκλησιολογικός λόγος των Ορθοδόξων θεολόγων με αυτή την πραγματικότητα. Η Ορθόδοξη θεολογία ωστόσο είναι, το συχνότερο, μια θεολογία των τελείων ή ιδανικών καταστάσεων, που σπάνια μιλάει με ειλικρίνεια και ρεαλισμό για την πραγματικότητα της Εκκλησίας, την οποία, όταν δεν την αγνοεί, την εξωραΐζει και συγκαλύπτει τις δυσάρεστες όψεις της. Δεν είναι αυτός ο δικός μου τρόπος. Είναι ήδη φανερό επομένως ότι έχω επιλέξει τον δεύτερο δρόμο, αυτό άλλωστε νομίζω ότι ανέμεναν από μένα και οι άνθρωποι της Μητροπόλεως όταν με κάλεσαν. Ελπίζω να μη μετανιώσουν για την επιλογή τους μετά από αυτά που θα πω απόψε, και τους παρακαλώ πριν με πατάξουν να με ακούσουν.

Περισσότερα...

Πριν από μισό αιώνα και πλέον, όταν ήμουν ακόμη παιδί, θυμάμαι ότι άκουγα πολλούς ηλικιωμένους να δίνουν την ακόλουθη εξήγηση για τι μεγάλες συμφορές που είχαν βρει τη Ρωσία: οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό, γι’ αυτό έγιναν όλα αυτά.

Συγγραφέας: Solzenitsyn Aleksandr
Περισσότερα...

ή Πότε κάνουμε το κήρυγμα.

 

Ηλικιωμένος κύριος εξομολογείται στον παπά της νέας ενορίας στην οποία μετοίκησε. Ομολογεί τις αμαρτίες του και διηγείται τα σφάλματα του. Κρατάει ένα μικρό σημείωμα ώστε να μη του διαφύγει τίποτε. Και τελειώνοντας καταλήγει με την περίεργη ομολογία ότι... στενοχωρεί τους γονείς του!

Περισσότερα...

π. Ευάγγελος Γκανάς

Ένα παράθεμα, κάπως εκτενές, το οποίο δεν προέρχεται από τον Ζιράρ,  θα μας βάλει στο θέμα:

«Επιτρέψτε μου… να επαναλάβω πως ο Θεός, ενώ πάντα υπήρξε ένα πρόβλημα, τώρα είναι το πρόβλημα… Όταν μιλάμε για συμμαχία πολιτισμών, σκεφτόμαστε ειδικά τους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους, αυτούς τους εχθρούς αδελφούς που εναλλάσσονται, στη διάρκεια της Ιστορίας, μια ο ένας, μια ο άλλος, στους τραγικούς και κατά τα φαινόμενα ατέρμονους ρόλους του δήμιου και του θύματος. Επομένως, είτε το θέλουμε είτε όχι, ο Θεός ως πρόβλημα, ο Θεός ως εμπόδιο στη μέση του δρόμου, ο Θεός ως πρόσχημα για το μίσος, ο Θεός ως φορέας διχόνοιας… Αυτό το Θεό δεν μπορούμε να τον ξεριζώσουμε απ’ τα κεφάλια μας, δεν το μπορούν καν οι άθεοι, μεταξύ των οποίων με συγκαταλέγω. Τουλάχιστον όμως ας τον αμφισβητήσουμε... Ας αμφισβητήσουμε αυτή την επινόηση, ας λύσουμε αυτό το πρόβλημα, ας αναγνωρίσουμε έστω πως υπάρχει. Προτού τρελαθούμε όλοι. Κι έπειτα — ποιος ξέρει; — ίσως υπάρξει τρόπος ώστε να μη συνεχίσουμε να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας». 

Συγγραφέας: Γκανάς π.Ευάγγελος
Περισσότερα...

Ο Λουί έχει ξαπλώσει ντυμένος πάνω στο μεγάλο διπλό κρεβάτι του, στο αγαπημένο του διαμέρισμα με θέα προς τον Σηκουάνα, που του αρέσει ιδιαίτερα. Είναι, όπως πάντα, πολύ κομψός, αλλά μου φαίνεται κουρασμένος, το πρόσωπό του είναι θλιμμένο, και στο μέτωπό του έχει ένα βαθύ κόψι­μο. Πριν από μερικές μέρες, ακύρωσε το ραντεβού μας στο “Promenade de Venus”. Είχε πέσει μπροστά στο τζάκι του και χτύπησε άσχημα στο μέτωπο. Τα πόδια του ξαφνικά λύ­γισαν. Δεν τολμούσε πια να βγει έξω μόνος του.

Συγγραφέας: Hennezel Marie de
Περισσότερα...

«Οὕτω  καί ἡμεῖς διά τῆς γλώσσης

ἐάν μή εὔσημον λόγον δῶτε

πῶς γνωσθήσεται τό λαλούμενον;

ἔσεσθε γάρ εἰς ἀέρα λαλοῦντες»

Α΄ Κορ. 14, 9

 

Έλαβα γνώση καθυστερημένα της ανταπάντησης του πατρός Χρίστου Κυριαζόπουλου στα σχόλια μου για το κείμενό του «Σκέψεις για την μετάφραση των κειμένων της Λατρείας» στο περιοδικό Ε.ΡΩ τεύχος 31, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2017, ανταπάντηση που δημοσιεύθηκε στο τεύχος 36, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2018, του παραπάνω περιοδικού και έρχομαι να κάνω απαραίτητες διευκρινίσεις για ενημέρωση των αναγνωστών.

Περισσότερα...

Ξέρετε, άραγε (και συγνώμη για την ερώτηση) γιατί κάνουμε μνημόσυνα;

Πηγαίνετε κάθε Κυριακή στην Εκκλησία;

Θεωρείτε έλλειψη ψυχική την μη συμμετοχή στην Θεία Λειτουργία της Κυριακής;

Αξιολογείτε ότι δεν «είναι δυνατόν» η Κυριακή να είναι "γυμνή" σαν τις άλλες μέρες; Ότι ταυτίζεται (η Κυριακή) με την Ανάσταση και την Ευχαριστιακή Ανάμνηση του Χριστού, όπως ο ίδιος μας υπέδειξε;

Ακόμα περισσότερο... κάθε πότε κοινωνάτε; Τι είναι για σας η Μετάληψη των Ευχαριστιακών Δώρων;

Περισσότερα...

Είμαστε επιβάτες ενός αεροπλάνου που κάποια μέρα θα πέσει... όχι απαραιτήτως εξαιτίας λανθασμένων χειρισμών του πιλότου αλλά σίγουρα από το ξεπέρασμα των αντοχών του, οπότε και θα συντριβεί πάνω σ’ ένα βουνό. Οι περισσότεροι γοητευμένοι από το ταξίδι, αυτό το ξεχνάμε! Όταν αρρωστήσουμε όμως σοβαρά τότε βλέπουμε από το φινιστρίνι το βουνό να πλησιάζει...

Περισσότερα...

π. Δανιήλ Αεράκη

Τρία ἤ δύο μέ­ρη;

  • Συ­νή­θω ς δι­α­κρί­νου­με τὸ χρό­νο σὲ τρία μέ­ρη: Στὸ πα­ρελ­θόν, στὸ πα­ρὸν καὶ στὸ μέλ­λον. Ἡ τρι­με­ρὴς αὐ­τὴ δι­ά­κρι­σις δὲν φαί­νε­ται νὰ ἔ­χη ἀν­τι­κει­με­νι­κὴ ὑ­πό­στα­σι. Ἂν θε­λή­σου­με νὰ προσ­δι­ο­ρί­σου­με τὸ πα­ρόν, θὰ δι­α­πι­στώ­σου­με, ὅ­τι δὲν ἀ­πο­τε­λεῖ τί­πο­τε πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πό μιὰ δι­α­χω­ρι­στι­κὴ το­μὴ ἀ­νά­με­σα στὸ πα­ρελ­θὸν καὶ στὸ μέλ­λον. Πρῶ­τος τό τό­νι­σε αὐ­τὸ ὁ Ἀ­ρι­στο­τέ­λης: «Τό μεν πα­ρελ­θὸν γέ­γο­νε, τὰ δὲ τοῦ μέλ­λον­τος μέλ­λει γε­νέ­σθαι · τό δὲ νῦν οὐ μέ­ρος».
Περισσότερα...

Allison Ricciardi

"Mind & Spirit"

January 11,2019

 

Γιατί δεν αρέσω σε κανέναν;

Γιατί όλες μου οι σχέσεις τελειώνουν τόσο άσχημα;

Γιατί όλα μου τ’ αφεντικά είναι τόσο απαίσια;

Μια μεγάλη σειρά από "γιατί;"

Υπάρχει ένα ρητό που λέει πως ζωή που δεν έχει δοκιμαστεί δεν αξίζει να τη ζούμε... και φυσικά, ως ψυχοθεραπεύτρια, είμαι υποχρεωμένη να μην συμφωνήσω. Αν και το κομμάτι που αφορά το «δεν αξίζει να την ζούμε» είναι λίγο σκληρό.

Η αρχική δήλωση έγινε από τον Σωκράτη για την υπεράσπιση της φιλοσοφίας. Η κατανόηση του νοήματος της ζωής έδωσε, κατά την άποψή του, στη ζωή νόημα. Είμαστε εδώ για κάποιο λόγο και σκοπό. Η κατανόηση του σκοπού αυτού είναι κρίσιμη για να ζήσουμε μια καλή ζωή και για να βρούμε την σωτηρία όταν αυτή η ζωή τελειώσει.

Περισσότερα...

Οι άνθρωποι είναι ουσιαστικά ζώα κοινωνικά, γιατί στο τέλος, είναι η καρδιά που δίνει νόημα στη ζωή. 

Γιατί αισθανόμαστε τόσο κοντά στα σκυλιά; Τα σκυλιά δεν μπορούν να μιλήσουν ή να σκεφτούν. Δεν μπορούμε να έχουμε διανοητική συζήτηση μαζί τους. Αλλά οι άνθρωποι αγαπούν τα σκυλιά (ως φίλους και σχεδόν ως μέλη της οικογένειας) επειδή τα σκυλιά είναι κοινωνικά ζώα με μεγάλη καρδιά. Εάν είχατε διαβάσει ένα σπουδαίο βιβλίο πριν από 20 χρόνια και εάν ο αγαπημένος σας σκύλος ψόφησε πριν από 20 χρόνια, τι θα θυμάστε με βαθύτερα συναισθήματα; Το σκυλί φυσικά ... ακόμα κι αν το βιβλίο έχει πνευματικές ιδέες ενώ ο σκύλος όχι.

Συγγραφέας: Αγνώστου συγγραφέως
Περισσότερα...

Της Ειρήνης Κουτελάκη

δημοσιεύθηκε στο τεύχος αρ. 1114 του περιοδικού «Ανοιχτοί Ορίζοντες» (διμηνιαίο καθολικό περιοδικό κοινωνικού και θρησκευτικού προβληματισμού των Ιησουιτών).

 

ΕΝΘΕΤΑ (λόγια που είπε)

«Ως χριστιανός δεν πιστεύω σε έναν θάνατο χωρίς ανάσταση. Εάν με σκοτώσουν, θα αναστηθώ στο λαό του Ελ Σαλβαδόρ. Η φωνή μου θα εξαφανιστεί, αλλά ο λόγος μου, που είναι [ο λόγος] του Χριστού, θα παραμείνει»

«Ένας επίσκοπος μπορεί να πεθάνει, αλλά η εκκλησία του Θεού, που είναι ο λαός, δεν θα πεθάνει ποτέ».

«Μια Εκκλησία που δεν διώκεται, αλλά στην πραγματικότητα απολαμβάνει τα προνόμια και την υποστήριξη του κόσμου, είναι μια Εκκλησία που θα πρέπει να φοβάται, διότι δεν είναι η αληθινή Εκκλησία του Ιησού Χριστού»

Συγγραφέας: Romero Óscar
Περισσότερα...

Αγαπητοί αδελφοί, φίλες και φίλοι,

Σε κάποια χωριά της Ισπανίας καθώς και σε ισπανόφωνες συνοικίες του Ντάλας, στο Τέξας της Αμερικής, την παραμονή των Χριστουγέννων, ομάδες παρελαύνουν στους δρόμους με οδηγούς ένα αγόρι και ένα κορίτσι ντυμένους σαν τον Ιωσήφ και την Μαρία. Συχνά η "Μαρία" είναι ανεβασμένη σε ένα δανεικό γαϊδουράκι. Τραγουδούν κάλαντα και επισκέπτονται κάθε σπίτι απ’ το οποίο τους... "διώχνουν" με κάθε επισημότητα!

Το έθιμο είναι μια απορριπτική ανάμνηση του γεγονότος ότι η Παναγία με τον Ιωσήφ συνάντησαν την ανθρώπινη σκληροκαρδία, απ’ την οποία πρέπει να θεραπεύσουμε εμείς τους εαυτούς μας!

Περισσότερα...

του Jonatan Soriano

 Η Ζάζα Λίμα (Zaza Lima), διευθύντρια της ΡΜΙ, αναλύει την προσφυγική κρίση από τη βιβλική της προοπτική. «Διατρέχουμε τον κίνδυνο να έχουμε μια θεολογία καταναλωτισμού, η οποία αποφεύγει τον πόνο».

Από τη Βραζιλία μέχρι την Τυνησία, μέχρι την Ασία, το Μαρόκο, την Ουγκάντα ή την Γερμανία, το διαβατήριο της Ζάζα Λίμα έχει πολλές φωτογραφίες, αλλά οι ομορφότερες αναμνήσεις έχουν να κάνουν με τους ανθρώπους που έχει συναντήσει σε όλες αυτές τις χώρες.

Κλινική ψυχολόγος, θεολόγος και διευθύντρια της ΡΜΙ International — μιας διακονίας η οποία εργάζεται ανάμεσα σε μουσουλμάνους - έχει ξοδέψει 17 χρόνια στη Βόρεια Αφρική, όπου ερχόταν σε επαφή με ανθρώπους σε ευάλωτες καταστάσεις, που βρίσκονταν μακριά από τα σπίτια τους και είχαν ανάγκη από καταφύγιο.

Η Lima ομολογεί ότι η αλλαγή στάσης της Ευρώπης, αναφορικά με τη διαχείριση των συνόρων της, την τρομάζει, αλλά πιστεύει ότι υπάρχουν ακόμα ευκαιρίες να αντιστραφεί η κατάσταση.

Βιώνουμε μια «ανθρωπιστική κρίση», λέει. «Ίσως έχουμε να μάθουμε πολλά από μια θεολογία σύμφωνα με την οποία η Εκκλησία δεν πρέπει να θεωρεί τον εαυτό της θύμα, επειδή υποφέρει, αλλά να καλωσορίζει τη δοκιμασία ως μέρος της φύσης της».

Συγγραφέας: Soriano Jonatan
Περισσότερα...

...

Η Εκκλησία της σημερινής εποχής, δεν θα πρέπει να το ξεχνάμε, έχει περάσει μέσα από απίθανες καταστάσεις και αντιλήψεις. Συγκεκριμένα:

 Είχε τους Δονατιστές και τους Νοβατιανούς... ως αντιπολίτευση στην φιλάνθρωπη τοποθέτησή της για αποδοχή των αμαρτανόντων και πεπτωκότων (Lapsi) στα πρώτα χρόνια.

Είχε απαγορεύσει την εξομολόγηση στο Πατριαρχείο της Κωσταντινουπόλεως o πατριάρχης Νεκτάριος (προκάτοχος του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου) λόγω διαρροών. Είχε καταργήσει, δηλαδή, την επικρατούσα δημόσια εξομολόγηση, λόγω της απειλητικής εμφάνισης κοσμικού πνεύματος στα ήθη και στην ζωή των πιστών, αφού, ό,τι ήταν σπάνιο στην αρχαία Εκκλησία, δηλαδή το θανάσιμο αμάρτημα, είχε πλέον καταντήσει σύνηθες, ενώ οι άγιοι, που αρχικώς αποτελούσαν τον κανόνα, ήταν πλέον η εξαίρεση. Τα ποσοστά είχαν αντιστραφεί!

Είχε ταυτίσει τους αμαρτωλούς με τους λεπρούς (Μεθόδιος Ολύμπου, Περί λέπρας).

Περισσότερα...

Σταύρου Ζουμπουλάκη

 

«Βίος ἀνεόρταστος, μακρὰ ὁδὸς ἀπανδόκευτος» ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι, φράση πού, περνώντας ἀπὸ τὴν πατερικὴ παράδοση, ἐπαναλαμβάνεται ὡς σήμερα, κυρίως κατὰ τὶς ἡμέρες τῶν Χριστουγέννων, ποὺ ἀποτελοῦν τὸ ἀναπαυτικότερο «πανδοχεῖο» τοῦ ἔτους. Κορυφαία ἑορτὴ τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, λαμπρυνόμενη ἀπὸ τὸν αἰσιόδοξο συμβολισμὸ τῆς Γεννήσεως, τὰ Χριστούγεννα, μὲ τὴν ἀτμόσφαιρά τους καὶ τὰ συναισθήματα ποὺ αὐτὴ ὑποβάλλει, προκάλεσαν κλασικὲς σελίδες τῆς λογοτεχνίας, ἀνάμεσα στὶς ὁποῖες καὶ ἑλληνικές. Σὲ ὁρισμένες ἀπὸ τὶς τελευταῖες καὶ στὸ θρησκευτικὸ νόημα τῆς ἑορτῆς ἀναφέρεται τὸ σημερινὸ ἀφιέρωμα τῶν «Νέων Ἐποχῶν».

Περισσότερα...

30 Νοεμβρίου 2018

 

Στις 30 Νοεμβρίου 2018, στην αίθουσα του Κλήμεντος, του Αποστολικού Παλατιού, ο πάπας Φραγκίσκος είχε συνάντηση με μια ομάδα παιδιών που πάσχουν από καρκίνο, από την Ογκολογική Κλινική του Βρότσλαβ της Πολωνίας, προς τα οποία απεύθυνε χαιρετισμό:

«Σας ευχαριστώ πολύ, αγαπητά παιδιά, για την επίσκεψη! Χαίρομαι που σας βλέπω και σας χαιρετίζω. Σας ευχαριστώ πολύ.

Συγγραφέας: Πάπας Φραγκίσκος
Περισσότερα...

Χριστούγεννα 2018

Ο ζωγράφος Εντουάρ Πινιόν (1905-1993) συνήθιζε να ζωγραφίζει κορμούς ελιών. Εκεί λοιπόν που μια μέρα ζωγράφιζε αντιγράφοντας κάποιο κορμό, πέρασε ένα παιδί, κοντοστάθηκε, κοίταξε έκπληκτo τον πίνακα και του είπε:

- Αυτό που κάνεις δεν μοιάζει με τίποτα.

Κολακευμένος ο Ε. Πινιόν του ανταπάντησε:

- Μου έκανες το ωραιότερο κοπλιμέντο! Το δυσκολότερο πράγμα είναι να φτιάξει κάποιος κάτι, που να μην μοιάζει με τίποτα!!

Περισσότερα...

Ευάγγελος Νιάνιος

"Πανήγυρις φαιδρά, ιερά πανδαισία, δεύτε πιστοί μεθέξωμεν· ακραιφνής Φράγκος και γαρ ημάς συγκαλείται, εστιάτωρ ων πνευματικός, ού η τράπεζα γέμει ελληνικών εδεσμάτων"… Το βιβλίο του Ρεζίς Ντεμπραί «Ζωή και θάνατος της εικόνας» – περί αυτού πρόκειται – που πρωτοκυκλοφόρησε το 1992 είναι ένας ύμνος στην αιώνια – ειδωλολατρική και ορθόδοξη – Ελλάδα. Και όμως διαπραγματεύεται ένα καθόλα σύγχρονο θέμα: τις γεωπολιτικές διαστάσεις της εικόνας. Aυτό που εντυπωσιάζει στο βιβλίο δεν είναι ο εκθειασμός των Αρχαίων προγόνων μας – δεν είναι ο πρώτος που το κάνει και άλλοι ίσως τον ξεπερνούν σε επαίνους – αλλά ο ανυπόκριτος εγκωμιασμός των Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας, από τον Μέγα Αθανάσιο μέχρι τον άγιο Νικηφόρο, τον Πατριάρχη και η αναγνώριση ότι η νίκη των εικονολατρών επί των εικονομάχων συνιστά μέγιστη πολιτισμική κατάκτηση. Η διεισδυτική του ματιά συνδυάζει την κοινωνιολογική κριτική και το θεολογικό σχόλιο.

Συγγραφέας: Νιάνιος Ευάγγελος
Περισσότερα...

Στίχοι: TS Eliot

 

Κρύο ταξίδι κάναμε.Η χειρότερη εποχή του χρόνου για ταξίδι.

Και τι μακρύ ταξίδι.Οι δρόμοι αδιάπατοι, ο καιρός αψύς στην καρδιά

του χειμώνα.Και οι γκαμήλες ταλαίπωρες, κουτσές, δύστροπες,

έπεφταν κάτω στο λιωμένο χιόνι.Ήταν φορές που νοσταλγήσαμε

τα καλοκαιρινά παλάτια στις πλαγιές, τα περιβόλια, τα μεταξένια

κορίτσια που μας έφερναν δροσοστικά.Και οι αγωγιάτες έβριζαν,

γκρίνιαζαν και φεύγανε κρυφά για το κρασί και για το γλέντι.

Και οι φωτιές σβυστές, κι ούτε μια σκέπη.Οι πόλεις εχθρικές και τα

χωριά αφιλόξενα, τα σπίτια βρωμικα μας έκλεβαν στο νοίκι .

Σκληρό ταξίδι κάναμε. Στο τέλος προτιμούσαμε να ταξιδεύουμε

όλη νύχτα και να κοιμόμαστε κλεφτά.Και οι φωνές στ’ αυτιά μας

τραγουδούσαν κι έλεγαν πως όλα αυτά ήταν τρέλες.

Το ξημέρωμα φτάσαμε σε μια ήμερη πεδιάδα, χλωρή, βρεμμένη

παρακάτω από τα χιόνια, μ’ ένα ρυάκι που έτρεχε κι έναν νερόμυλο

που χτυπούσε στο σκοτάδι και τρία δέντρα στον χαμηλωμένον ουρανό

κι ένα άσπρο, γέρικο άλογο που κάλπαζε μες στο λειβάδι.

Ύστερα φτάσαμε σε μια ταβέρνα που την ίσκιωνε κληματαριά.

Έξι χέρια σε μια ανοιχτή πόρτα που γύρευαν ασήμι και πόδια που

κλωτσούσαν τ’ άδεια ασκιά.Μα κανένας δεν ήξερε τίποτε.

Έτσι τραβήξαμε και φτάσαμε νύχτα, την τελευταία ώρα βρήκαμε

τον τόπο, και ήταν, θα `λεγε κανείς, επιτυχία.

Αυτά είναι όλα παλαιές ιστορίες, παλαιές αναμνήσεις και θα πήγαινα

ξανά, μα ένα δεν ξέρω, ένα δεν ξέρω.Κάναμε τόσον δρόμο για γέννα

ή θάνατο; Βρήκαμε μια γέννα, αυτό είναι σίγουρο, άλλωστε ήξερα να

ξεχωρίζω.Θα πίστευα πως ήτανε άλλο πράμα.

Ήταν η γέννηση τούτη, σκληρή, πικρή αγωνία σαν θάνατος.Σαν το

δικό μας θάνατο.

Γυρίσαμε στα παλάτια μας, σε τούτα τα βασίλεια, όχι πια

βολεμένοι στα παλιά προνόμια.Έναν ξένο λαό που λάτρευε τα είδωλά του.

Θα προτιμούσα άλλον έναν τέτοιο θάνατο.

 

 

 

 

"A cold coming we had of it,

Just the worst time of the year

For a journey, and such a long journey:

The road was deep and the weather sharp,

The very dead of winter."

And the camels galled, sore footed, refractory,

Lying down in the melting snow.

There were times we regretted

The summer palaces on slopes, the terraces,

And the silken girls bringing sherbet.

Then the camel men cursing and grumbling

And running away, and wanting their liquor and women,

And the night fires gong out, and the lack of shelters,

And the cities hostile and the towns unfriendly

And the villages dirty, and charging high prices.:

A hard time we had of it.

At the end we preferred to travel all night,

Sleeping in snatches,

With the voices singing in our ears, saying

That this was all folly.

 

Then at dawn we came down to a temperate valley,

Wet, below the snow line, smelling of vegetation;

With a running stream and a water mill beating the darkness,

And three trees on the low sky,

And an old white horse galloped away in the meadow.

Then we came to a tavern with vine leaves over the lintel,

Six hands at an open door dicing for pieces of silver,

And feet kicking the empty wine skins.

But there was no information, and so we continued

And arrived at evening, not a moment too soon

Finding the place; it was (you may say) satisfactory.

 

All this was a long time ago, I remember,

And I would do it again, but set down

This set down

This: were we lead all that way for

Birth or Death; There was a Birth, certainly,

We had evidence and no doubt. I have seen birth and death,

But had thought they were different; this Birth was

Hard and bitter agony for us, like Death, our death.

We returned to our places, these Kingdoms,

But no longer at ease here, in the old dispensation,

With an alien people clutching their gods.

I should be glad of another death.

Υποκατηγορίες