Κατήχηση

Ιούλιος 2008

Αγαπητοί ενορίτες

Πέρασε το μικρό, για φέτος, διάστημα της νηστείας των αγίων Αποστόλων κυριολεκτικώς χωρίς να το καταλάβουμε. Η νηστεία των Εορτών είναι περίοδος προετοιμασίας με παραίτηση από τις επιθυμίες μας ώστε να γνωρίσουμε σαφέστερα την θυσιαστική αγάπη των αγίων που γιορτάζουμε (εν προκειμένω των Αποστόλων, που πέρασε, και της Παναγίας που θα ‘ρθει) και για πρόσκτηση και από εμάς αυτής της θυσιαστικής αγάπης.

Κάθε λοιπόν περίοδος νηστείας είναι ευλογία για μας, αφού εμάς αφορά και εμάς βοηθά.

Στις περιόδους των νηστειών οι χριστιανοί συνήθως συνδυάζουν και την μετοχή στην Θεία Ευχαριστία (να μεταλάβουν). Αξίζει νομίζουμε να γίνουν μερικές διευκρινίσεις σ’ αυτό το μεγάλο θέμα.

Ατυχώς η σχέση των περισσοτέρων Χριστιανών με την Εκκλησία και την Ευχαριστία είναι τυπική, φοβική καί καταντάει μια πρόληψη. Αν ρωτήσουμε, γιατί πας στην Εκκλησία; Θα ακούσουμε την απάντηση: Πηγαίνουμε στην Εκκλησία για να… προσευχηθούμε. Ναι, αλλά μπορούμε και στο σπίτι μας να προσευχηθούμε! Στην Εκκλησία πηγαίνουμε για ένα πολύ μεγαλύτερο λόγο: Να βρεθούμε μαζί με τους αδελφούς μας στο σπίτι του κοινού Πατέρα μας. Και ακόμα περισσότερο να λάβουμε μέρος στο τραπέζι που μας κάνει ο Πατέρας μας σε κάθε Θ. Λειτουργία. Να μετάσχουμε στο Σώμα και στο Αίμα Του.

Χρόνια όμως προλήψεων άγνοιας και ουσιαστικής αποκοπής από το Σώμα της Εκκλησίας έχουν πλέον παγιώσει την άπαξ του έτους (άντε δις) μετάληψη μετά από νηστεία μιας εβδομάδος (συνήθως της Μεγάλης) και αυτό για την πλειονότητα αρκεί. Υπάρχει βέβαια και η ομάδα των συνήθως εκκλησιαζομένων και περιοδικώς κοινωνούντων, οι οποίοι θεωρούν ότι απέχουν εξ… ευλαβείας. Αυτοί που έχουν εύκολη στο στόμα την αντίρρηση: Τι; Σούπα το νόμισες; και θεωρούν ότι έχουν δίκαιο.

Η Εκκλησία υπάρχει και σαρκώνεται ως Ευχαριστία. Εκεί υπάρχει ο Πατέρας που χάριν των παιδιών Του θυσιάζει τον μονογενή Του Υιό και Τον προσφέρει τροφή αθανασίας (ἀντίδοτον τοῦ μή ἀποθανεῖν). Στην Ευχαριστία φανερώνεται η κοινότητα των Χριστιανών ως αδελφών. Στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες στην περιοχή της Βόρειας Αφρικής (Καρχηδόνα), όταν ο ρωμαίος Έπαρχος ζήτησε από τους χριστιανούς να αρνηθούν τον Χριστό, γιατί αλλοιώς θα τους ρίξει στα θηρία, εκείνοι του απάντησαν ότι, όλα μπορούν να τα στερηθούν, αλλά δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς το Δείπνο της Ευχαριστίας! Εκείνοι είναι το μέτρο της δικής μας χριστιανικής ζωής. Εμείς άραγε υπάρχουμε όταν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς την Ευχαριστία;

Πρέπει λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε την σχέση μας με την Εκκλησία στην βάση της συμμετοχής στην Ευχαριστία. Χωρίς αυτό θα μπορούσε να είμασταν και ευσεβείς… ειδωλολάτρες.

Η Κυριακή είναι η ημέρα που οι χριστιανοί συγκεντρώνονται να γιορτάσουν την εορτή της Αναστάσεως του Χριστού· να μετάσχουν στο Σώμα και το Αίμα Του, ώστε σιγά-σιγά ζώντας κατά τον τρόπο Του, να αξιωθούν να αναστηθούν από Αυτόν, πρώτον από τα νεκρά έργα της αμαρτίας και εντέλει στην κοινή Ανάσταση αφού ο Χριστός δεν θα αφίσει στην ανυπαρξία τους αγαπημένους Του.

Εύλογα προκύπτει το ερώτημα-απορία: Με ποιες προϋποθέσεις κοινωνεί κάποιος;

Με δύο επιπέδων προϋποθέσεις: με ουσιαστικές και με… τεχνικές.

Οι  ουσιαστικές είναι να πιστεύει και να αγαπά τον Χριστό και να προσπαθεί να ζη κατά το θέλημα και τον τρόπο του Χριστού. Πώς να κοινωνήσεις όταν δεν αγαπάς και δεν μιλάς σε αδελφούς σου; Ο Χριστός επί του Σταυρού συγχωρούσε τους σταυρώτες! Όταν η καρδιά κουβαλάει φθόνο και κακία πώς να πλησιάσεις; Όταν όλους τους βλέπεις ως ευκαιρία εκμετάλευσης, πώς; Όταν δεν συγχωρείς, πώς θα ζητήσεις να κοινωνήσεις εις “ἄφεσιν ἁμαρτιῶν” καί “ζωήν αἰώνιον”;

Με αυτή την έννοια προέκυψε η προτροπή και η συνήθεια να εξομολογούνται οι χριστιανοί πριν κοινωνήσουν. Η εξομολόγηση όμως είναι φως για την πορεία προς τον Χριστό, δεν είναι διαβατήριο μεταλήψεως. Τί δηλαδή; Γίνεσαι άξιος μεταλήψεως μια μέρα και εν συνεχεία επιστρέφεις στην αμαρτωλότητά σου; Δεν συνειδητοποιείται το μεγαλείο και το μέγεθος της Θείας Ευχαριστίας από την δική μας αμαρτωλότητα, αλλά από την αγάπη του Χριστού.

Η απόκτηση αρετών πρέπει να γίνεται σταδιακά στην πορεία ζωής μέσα στο μυστήριο της Εκκλησίας. Η μετοχή στην Ευχαριστία είναι απαραίτητη συνθήκη για να υπάρξουν οι αρετές.

Οι «τεχνικές» προϋποθέσεις μετοχής έχουν τελικώς υπερτονισθεί σε βάρος των ουσιαστικών. Η νηστεία αντί για ολοχρόνια στάση ζωής, αυτοπαραίτησης από την επιθυμία της στιγμής ως θυσία αγάπης, έγινε ατυχώς για τους περισσότερους η μόνη προϋπόθεση μετοχής στην Ευχαριστία.

Η καρδιά και το περιεχόμενο της ξεχάστηκε και μόνος όρος έμεινε ο αριθμός των ημερών νηστείας! Μπορεί να μη νηστεύει κάποιος τις νηστείες της Εκκλησίας (Τετάρτη, Παρασκευή-Σαρακοστή Πάσχα και λοιπές), αλλά θεωρεί ότι είναι απαραίτητο να καλύπτεται από τριήμερη νηστεία για να μεταλάβει.

Η τάξη της Εκκλησίας είναι ότι απαραιτήτως νηστεύουμε Τετάρτη και Παρασκευή (χωρίς λάδι) συν, η προσθήκη του βραδυνού της παραμονής με αλάδωτη νηστεία, είναι επαρκής “τεχνική” προετοιμασία για την μετάληψη. Φυσικά η προσευχή αυτονοήτως εξυπακούεται.

Καταλήγοντας λοιπόν συμπεραίνουμε ότι, όλοι οι χριστιανοί, με την προϋπόθεση των “τεχνικών” και ουσιαστικών προϋποθέσεων, κάθε Κυριακή μετέχουν στην Ευχαριστία. Ώστε σιγά-σιγά (όχι μαγικά χωρίς δηλαδή δική μας μετοχή) ο Χριστός να “μπορέσει” (αν δεν του “επιτρέψουμε” δεν “μπορεί”!) να αλλάξει την καρδιά μας και την ζωή μας. Αμήν.

Με αγάπη και ευχές

ο εφημέριος

π. Θεοδόσιος

Θεματολογικές ετικέτες

Αφήστε μια απάντηση