Κατήχηση

Ωραίοι οι πόδες των ευαγγελιζομένων αγαθά

Κήρυγμα με αφορμή συμπροσευχής χριστιανών

28 Ιανουαρίου 2024

Προς Ρωμαίους 10,13-17: Η πίστη εξ ακοής…

Μάρκος 4,26-34: Δεν τους μιλούσε παρά μόνο με παραβολές.

Ο Παύλος εισαγωγικά στην Επιστολή του προς τους Ρωμαίους λέει πως λαχταρά να “κηρύξει το Ευαγγέλιο και μεταξύ σας στη Ρώμη”. Καθώς δεν είναι ακόμη σε θέση να ταξιδέψει, καταφεύγει στη συγγραφή μιας επιστολής. Η Επιστολή, μια πολύπλοκη πραγματεία στην οποία οι πιστοί στύβουν το μυαλό τους εδώ και 2000 χρόνια, είναι μια έκθεση του απόλυτου καινούργιου που επήλθε “δια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού”, του φορέα της συμφιλίωσης, της χάρης και της νίκης επί του θανάτου.

Στο απόσπασμα που διαβάσαμε ο Παύλος εξετάζει πώς αυτό το καινούργιο μπορεί να επικοινωνηθεί στους ανθρώπους της εποχής του. Σημειώστε ότι για να απαντήσει κοιτάζει πίσω. Η ανάγνωσή μας είναι ένα συνονθύλευμα από αποσπάσματα της Παλαιάς Διαθήκης συναρμοσμένα μεταξύ τους. Αν διαβάσουμε προσεκτικά τις επιστολές του Παύλου, θα δούμε πόσο εμποτισμένες είναι από την Εβραϊκή Βίβλο. Ο Παύλος, ένας ζηλωτής Φαρισαίος, γνώστης του Νόμου και άμεμπτος ως προς αυτόν (Φιλ. 3.5-6), είχε τόσο απόλυτα εμπεδώσει τη Γραφή, που είχε διαμορφώσει τη φαντασία, το λεξιλόγιο και τις βαθύτερες επιθυμίες του. Επειδή δε ήταν τόσο προσηλωμένος στην ελπίδα του Ισραήλ και στην ιστορική υπόσχεση του Θεού, αναγνώρισε αμέσως την επαναστατική πτυχή του Ευαγγελίου για τον Ιησού! Επέμενε ότι η κοσμογονική αλλαγή είχε συμβεί “εν Χριστώ”· αλλά επειδή είχε τόσο βαθιές ρίζες στο παλιό, μπορούσε να διακρίνει και να διατυπώσει το νέο. Το κήρυγμά του, όχι μόνο στην προς Ρωμαίους επιστολή, αποδεικνύει τη σύνδεση παλαιού και νέου, τη συνέχεια της πρόνοιας.

Ο Παύλος δεν ανατρέχει απλώς στον Ιωήλ και τον Ησαΐα· εστιάζει στον Αδάμ, τον πατέρα της φυλής μας, και εξηγεί πώς ο Χριστός ανανέωσε την ανθρωπότητα. Ακόμη και αυτή η οπτική ήταν περιορισμένη. Ο Παύλος άκουσε την ίδια τη δημιουργία να στενάζει με πόνους τοκετού, λαχταρώντας την πλήρη αποκάλυψη της δόξας των υιών του Θεού (Ρωμ. 8.19 κ.ε.). Το σχέδιο που πραγματοποίησε ο Θεός “εν Χριστώ” ήταν, έγραφε, “από αιώνων”. Δείχνει προς την αιωνιότητα (πρβλ. Εφεσ. 3.9-11). Μόνο αυτό το σχέδιο δίνει νόημα σε όλα όσα υπάρχουν, στην πορεία της ιστορίας. Αυτό με λίγα λόγια είναι το Ευαγγέλιο που κήρυττε ο Παύλος.

Συγκεντρωμένοι για μια οικουμενική λειτουργία προσευχής, μπορούμε να αναρωτηθούμε ταπεινά: είναι το κήρυγμά μας, η μαρτυρία μας, του ιδίου επιπέδου; Σκύβουμε το γόνυ μπροστά στην πληρότητα του μυστηρίου του Χριστού ως ζωντανής, αναδυόμενης, αποτελεσματικά μεταμορφωτικής δύναμης; Ή το υποβιβάζουμε στο επίπεδό μας, το υποτάσσουμε στις περιορισμένες κατηγορίες μας; Για να χρησιμοποιήσω τους όρους του Παύλου: τρέφουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους με στερεά τροφή ή με γαλακτώδη χυλό (Α΄ Κορ. 3.1-2); Γρήγορα βαριέται κανείς τον χυλό, ο οποίος δύσκολα μπορεί να πει κανείς ότι προμηνύει τον Γάμο του Αρνίου.

Οι παραβολές στο σημερινό Ευαγγέλιο κηρύχθηκαν σε ιδιαίτερες συνθήκες. Βρίσκουμε τον Ιησού να ξεκινά τη δημόσια διακονία του. Μεγάλα πλήθη τον ακολουθούν καθώς περπατάει με τους δώδεκα “κοντά στη θάλασσα”. Οι άνθρωποι κρέμονται από τα χείλη του. Για να μπορέσει να μιλήσει σε όλους μαζί, ανεβαίνει σε μια βάρκα. Κάθεται μέσα σε αυτή και διδάσκει· ο λαός παραμένει στη στεριά (Μκ 4.1). Η γη που κάποτε υποσχέθηκε στον Άβραμ, όπου αυτός, ο πατριάρχης από την Ουρ, την περιδιάβαινε πάνω κάτω διακηρύσσοντας το όνομα του Θεού, αυτή η ίδια η γη γίνεται αμφιθέατρο. Ο Λόγος του Θεού, που στην αρχή της ιστορίας του κόσμου αντήχησε πάνω στο νερό, διακηρύσσει το μήνυμά του. Καθισμένος “πάνω στο νερό”, περιτριγυρισμένος από ψαράδες, τους μιλάει για τη… γεωργία. Το πρώτο κεφάλαιο της Γένεσης διηγείται τη διαδικασία με την οποία η γόνιμη γη ανασύρθηκε από το υγρό στοιχείο. Αν έχουμε αυτιά για να ακούσουμε, θα αναγνωρίσουμε την απήχηση της ιστορίας της δημιουργίας στη σκηνή που μας δίνεται να σχολιάσουμε.

Αυτό που κηρύττει ο Ιησούς είναι μια νέα δημιουργία. Λέει ότι ήρθε η Βασιλεία του Θεού, για την οποία στενάζουν ο ουρανός, η γη και η θάλασσα. Αυτός, όντας “με μορφή Θεού”, έχει αδειάσει τον εαυτό του για να γεννηθεί “με ανθρώπινη ομοιότητα” (Φιλ 2.7). Η αιωνιότητα έχει εισέλθει στον χρόνο. Ο Ιησούς είναι η αρχή και το επίκεντρο της Βασιλείας του Θεού. Εμείς που με την ενσάρκωση γίναμε αδελφοί και αδελφές του Υιού του Θεού (πρβλ. Μκ 3.35) καλούμαστε να γίνουμε εκεί ένα μαζί του. Η βασιλεία, μας λένε, είναι μια δυναμική πραγματικότητα. Είναι ανυπολόγιστη. Δεν αποκτούμε πρόσβαση στη βασιλεία με τη συσσώρευση πόντων, όπως, στις χλωμές απομιμήσεις της κοινωνίας των αγίων, που προτείνουν οι αεροπορικές εταιρείες και οι αλυσίδες High Street. Όχι, η βασιλεία του Θεού είναι σαν ένας σπόρος που σπέρνεται. Ο σπόρος είναι μικροσκοπικός. Η αρχή του έργου της χάρης μέσα μας είναι διακριτική. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι το κύριο σημείο. Το θέμα είναι η ανάπτυξη και η ωρίμανση της βασιλείας. Οι εικόνες που παρατίθενται είναι θαυμάσιες: πρώτα η εικόνα του χωραφιού, αρόσιμου και στείρου πριν από λίγο, που τώρα όμως λάμπει σε χρυσή λαμπρότητα· έπειτα η εικόνα της ανανέωσης που έρχεται να φιλοξενήσει τα πουλιά του αέρα, μια υπενθύμιση ότι η κλήση του χριστιανού δεν είναι ποτέ μόνο για τον εαυτό του. Η ζωή μας προορίζεται, εν Χριστώ, να δώσει τροφή και παρηγοριά στους άλλους.

Ένα ερώτημα τίθεται εκ των πραγμάτων, ένα ερώτημα στο οποίο ο καθένας μας πρέπει να απαντήσει μέσα στην καρδιά του: Αφήνω να συμβεί αυτό; Αφήνω τον Λόγο να αντηχεί μέσα μου για να με ζωογονήσει; Λέω Ναι στη Βασιλεία; Παραδίδω τη ζωή μου στον Θεό με τέτοιο τρόπο ώστε να την κάνει να γίνει γόνιμη γη, με όλα όσα συνεπάγεται το ξεχορτάριασμα, το σκαλίσματα και η απομάκρυνση των συσσωρευμένων λίθων; Όλοι έχουμε αγχωμένη συνείδηση των παγκόσμιων οικολογικών κρίσεων. Πρέπει να τις πάρουμε στα σοβαρά. Είμαστε επαρκώς σε εγρήγορση για τις πνευματικές τους αντιστοιχίες; Καταπολεμούμε την ερημοποίηση και την όξινη βροχή στις κοινότητές μας, στις ίδιες μας τις καρδιές;

Εν Χριστώ ο Θεός έχει δώσει στον κόσμο μια λαμπρή ελπίδα, έναν σαφή προσανατολισμό. Είθε το Ευαγγέλιό του να μην αποσιωπηθεί επειδή εμείς που αυτοαποκαλούμαστε Χριστιανοί έχουμε υποκύψει νωχελικά στην δυσπιστία ή την απιστία. Στο όνομα του Χριστού. Αμήν.


Υ.Γ: Κοινή προσευχή για την ένωση των χριστιανών. Χρέος όλων που στους ορθόδοξους εκφράζεται με την μόνιμη δέηση: Υπέρ… ευσταθείας των αγίων Εκκλησιών του Θεού…. και της των πάντων ενώσεως….! Κάποιοι ορθόδοξοι φοβούνται τον… μολυσμό της προσευχής μπερδεύοντας την μετοχή σε Κοινή Αναφορά με την κοινή προσευχή. Άγχη, κόμπλεξ, φοβίες από τα οποία…. βλασφημείται το όνομα του Αγίου Θεού …. λόγω της δικής μας στενοκαρδίας!

 Προσευχόμαστε υπέρ της των πάντων ενώσεως… αρκεί να μη συμπαρίστανται οι προς ένωσιν!!! Τραγελαφικές… «θεολογίες». Φυσικά πριν συμφωνήσουμε στην πίστη δεν γίνεται να προσφέρουμε από κοινού την Ευχαριστία ΑΛΛΑ μπορούμε από κοινού να προσευχόμαστε να αρθούν τα εμπόδια ενότητος εν τη πίστει,!!! Το παραπάνω κήρυγμα του π. Erik είναι σε μια τέτοια κοινή προσευχή.

Πηγή: https://coramfratribus.com