«Είναι 3 μ.μ. Είμαι χήρα». Έτσι ξεκινά το βιβλίο της Σεντρίν Ντομίνγκεζ «Οι πρώτες μέρες χωρίς εσένα», που εκδόθηκε στις 8 Απριλίου. Σε αυτό το προσωπικό έργο, μοιράζεται την αναστάτωση της θλίψης της μετά τον θάνατο του συζύγου της, Πατρίκιου Ντομίνγκεζ, αλλά και ένα είδος αναγέννησης.
Πάντα χαμογελαστή και ηλιόλουστη, η 63χρονη Σεντρίν κρύβει, ωστόσο, πίσω από αυτή τη δημόσια εικόνα, μια οδυνηρή δοκιμασία. Στις 12 Απριλίου 2015, έχασε τον άντρα με τον οποίο μοιραζόταν τη ζωή της από το 1986, τον Patrice Dominguez, έναν διάσημο πρώην τενίστα και πατέρα των δύο παιδιών της, της Léa και του Léo. Πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 65 ετών. Τρία χρόνια αργότερα, μια άλλη απώλεια προστέθηκε στη ζωή της: αυτή του αδελφού της Λαυρέντιου, ο οποίος επέλεξε να τερματίσει τη ζωή του, χωρίς να αφήσει σημείωμα για να εξηγήσει την πράξη του. Δύο διαδοχικές απώλειες, δύο σιωπές, δύο απουσίες που έχουν χαράξει μια βαθιά πληγή στη ζωή της.
Από αυτή τη διπλή αναστάτωση γεννήθηκε το βιβλίο το *Οι Πρώτες μέρες Χωρίς Εσένα*, που εκδόθηκε από τον Fayard στις 8 Απριλίου 2026. Ένα βιβλίο όπου η οικειότητα γίνεται ένα μονοπάτι προς την αλήθεια, και όπου ο πόνος, αντί να σιωπά, ανοίγεται σε μια άλλη κίνηση ζωής, που σημαδεύεται επίσης από μια νέα αγάπη!
Μαθαίνοντας να Ζεις τις «Πρώτες μέρες»
Η γραφή έγινε στη συνέχεια ένας χώρος απελευθέρωσης. «Το βίωσα ως αναγκαιότητα», εξήγησε η Σεντρίν Ντομίνγκεζ, προσθέτοντας ότι αυτή η άσκηση αποδείχθηκε σανίδα σωτηρίας για εκείνη. Η δέκατη επέτειος από τον θάνατο του συζύγου της τής επέτρεψε να αναλογιστεί και να σκεφτεί την ιστορία της. Δέκα χρόνια για να μάθω να ζω χωρίς τον σύζυγό μου και να βιώσω όλες αυτές τις «πρωτιές» κατά την απουσία του: το πρώτο ταξίδι με τρένο, τις πρώτες καλοκαιρινές διακοπές, τα πρώτα γενέθλια, τα πρώτα Χριστούγεννα…
«Είναι ένα μεγάλο μάθημα ταπεινότητας, να αποδέχεσαι το αδύνατο και να αρχίζεις να είσαι λίγο χαρούμενη για πρώτη φορά», γράφει για τη θλίψη της. Όλες αυτές οι πρωτιές γίνονται μικρές νίκες επί του θανάτου για εκείνη: «Είναι σαν ένα μικρό κομμάτι ζωής να επιστρέφει κάθε φορά», λέει. Αυτό το ταξίδι χαρακτηρίζεται επίσης από περπάτημα. «Έχω κάνει πολλή πεζοπορία στο Κονταμίν-Μοντζουά, το οποίο έχει γίνει ένα πολύ ισχυρό σύμβολο για μένα αυτής της γης στην Άνω Σαβοΐα που έχει καλωσορίσει όλα τα βήματά μου». Εδώ παντρεύτηκε τον Πατρίκιο, εδώ είχαν το οικογενειακό τους σπίτι (το οποίο αποφάσισε να κρατήσει μετά τον θάνατό του) και εδώ τάφηκε. «Υπάρχει κάτι το εξαιρετικό στο περπάτημα: όταν περπατάς, είσαι στις σκέψεις σου, είσαι σε ένα ταξίδι… μετά πρέπει να επικεντρωθείς ξανά σε αυτό που κάνεις. Και αυτή η στιγμή σε αγκυροβολεί πίσω στο παρόν και σου επιτρέπει να προχωρήσεις», εκμυστηρεύεται, προσθέτοντας ότι η κίνηση, κατά τη γνώμη της, επιτρέπει σε κάποιον να ανακτήσει μια αίσθηση ηρεμίας και να επανασυνδεθεί με τη ζωή.
Η αγάπη είναι ζωή. Όταν κρατάς την αγάπη, μπορείς να προχωρήσεις. Μετά τον θάνατο υπάρχει αγάπη, και μετά την αγάπη υπάρχει ακόμα αγάπη.
Η πίστη της τη στήριξε επίσης σε αυτή την τραγωδία. Μια πίστη που λέει ότι δεν έχασε ποτέ, ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές. «Είναι κάτι που με εμπνέει και με συνοδεύει», εξηγεί.
Αυτή η στιγμή συγχώρεσης, της ανύψωσης, της έφερε πολύ φως, ειδικά επειδή το ζήτημα της συγχώρεσης απασχολούσε τον Πατρίκιο στις τελευταίες του στιγμές, όπως περιγράφει στο βιβλίο της. Υπό αυτή την έννοια, το γεγονός ότι πέθανε την Κυριακή του Θείου Ελέους της φέρνει ένα είδος γαλήνης. «Από τη στιγμή που είχα την έντονη αίσθηση ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο, το βρήκα πολύ ισχυρό».
Όταν η Ζωή και ο Θάνατος Πιάνονται χέρι-χέρι
Ακριβώς τη στιγμή που προσπαθούσε να ξαναχτίσει τη ζωή της, χτύπησε μια άλλη τραγωδία: ο αδελφός της, ο Λοράν, αυτοκτόνησε. Ένα θέμα που μερικές φορές αποτελούσε ταμπού στην Εκκλησία ή στην κοινωνία, το οποίο δεν ήθελε να αποφύγει στο βιβλίο της. «Η αυτοκτονία, για μένα, είναι κάτι ακατανόητο, άδικο και βίαιο», εκμυστηρεύεται. Αλλά σε αυτό το μονοπάτι που σημαδεύτηκε από την απώλεια, εμφανίστηκαν σημάδια ζωής σαν να ήταν απάντηση στη δοκιμασία: με κάθε απώλεια, τα παιδιά της ανακοίνωναν τη γέννηση των εγγονών της. «Είναι η ζωή και ο θάνατος πιάνονται χέρι-χέρι. Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει αγάπη. Η αγάπη είναι ζωή. Όταν προσκολλάσαι στην αγάπη, μπορείς να προχωρήσεις. Μετά τον θάνατο υπάρχει αγάπη, και μετά την αγάπη υπάρχει ακόμα αγάπη», εξηγεί η Σεντρίν Ντομίνγκεζ. Αντιμετωπίζοντας τον θάνατο, η ελπίδα είναι ένα ρίσκο που πρέπει να πάρεις.
Πηγή: https://aleteia.org/
Θεματολογικές ετικέτες