Ένας τυφλός μεγάλος καλλιτέχνης
Που βλέπει καθαρά το πρόσωπο του Χριστού
Είναι παγκοσμίως γνωστός για τη χρυσή φωνή του. Αλλά ο Ιταλός τενόρος Αντρέα Μποτσέλι έχει και χρυσή καρδιά και τα τελευταία δέκα χρόνια επεκτείνει το φιλανθρωπικό του έργο μέσω του Andrea Bocelli Foundation.
Και σήμερα συναντώ τον Αντρέα και τη σύζυγό του Βερόνικα στα κεντρικά γραφεία του Ιδρύματος στην Φλωρεντία της Ιταλίας.
Colm Flynn: Φανταζόσουν ποτέ, Αντρέα, όταν ήσουν μικρό αγόρι που μεγάλωνε εδώ στην Ιταλία, ότι κάποια μέρα θα ήσουν αυτό το τεράστιο αστέρι παγκοσμίως, που θα το αγαπούσαν τόσοι πολλοί, ότι θα πουλούσες 45 εκατομμύρια δίσκους και ότι τώρα θα είχες το δικό σου Ίδρυμα; Το φανταζόσουν ποτέ αυτό ακόμα και στα πιο τρελά σου όνειρα;
Andrea Bocelli: Όχι, καθόλου. Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε ποτέ να συμβεί, αλλά συνέβη! Η επιτυχία είναι σαν ατύχημα που συμβαίνει στο δρόμο. Τα πράγματα συμβαίνουν επειδή υπάρχει ένα μεγαλειώδες σχέδιο.
{Ο Αντρέα Μποτσέλι γεννήθηκε με συγγενές γλαύκωμα, μια εκφυλιστική πάθηση των ματιών, και τυφλώθηκε εντελώς σε ηλικία δώδεκα ετών.}
Andrea Bocelli: Πάντα μου άρεσε να τραγουδάω, το τραγούδι ήταν πάντα το αληθινό μου πάθος, αλλά δεν μου άρεσε να τραγουδάω όταν έπαιζα ποδόσφαιρο με τους φίλους μου, δεν μου άρεσε να με ενοχλούν ή να μου αποσπούν την προσοχή από τα παιχνίδια μου. Οι άνθρωποι πάντα μου έλεγαν: «Έλα, τραγούδησέ μας» και μετά άρχισαν να με καλούν να τραγουδήσω στην εκκλησία, σε πάρτι γενεθλίων, στο σχολείο, παντού, οπότε έγινε σαν να…
Veronica Bocelli: Ήταν γραφτό…!
Colm Flynn: Ήταν γραφτό. Πότε πήρες το θάρρος, Αντρέα, να πεις στην οικογένειά σου, στους δικούς σου, διότι ξέρω ότι σπούδασες νομικά, πότε πήρες το θάρρος να πεις: «Θέλω να γίνω επαγγελματίας τραγουδιστής»;
Andrea Bocelli: Λοιπόν, η ζωή ενός καλλιτέχνη είναι ένα ρίσκο από την αρχή. Κανένας δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι θα πετύχει σε αυτή την καριέρα. Οπότε πρέπει να έχεις κάποιες εναλλακτικές για τον εαυτό σου, οι οποίες μπορεί να βοηθήσουν στην καριέρα σου, αν είναι αρκετά τυχερός ώστε να πετύχεις. Γι’ αυτό σπούδασα πολύ, διότι αυτό ήθελαν από εμένα οι γονείς μου. Αυτό το παράδειγμα μου έδωσαν. Είχα σπουδάσει και όταν βρέθηκα σε αυτή την καριέρα αυτό αναμφίβολα μου φάνηκε πολύ χρήσιμο.
Colm Flynn: Σε άκουσα κάποτε να λες σε μια συνέντευξη, Αντρέα, ότι όταν έλεγες στον κόσμο: «Θέλω να γίνω τραγουδιστής», κάποιος σου είπε: «Ναι, καλός είσαι, καλός είσαι αλλά κανένας δεν θα πληρώσει μια δεκάρα για σε ακούσει να τραγουδάς». Το θυμάσαι αυτό;
Andrea Bocelli: Ναι, το θυμάμαι. Ο πατέρας μου μου είπε: «Όταν οι άνθρωποι σου λένε “Μπράβο” δεν σημαίνει τίποτα. Όταν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν εισιτήριο για να έρθουν να σε ακούσουν, τότε μπορείς να πεις ότι είσαι τραγουδιστής».
{Μαζί με την αγάπη του για τη μουσική, είχε πάντα μια δυνατή αγάπη για την χριστιανική πίστη και έχει μάλιστα δώσει παραστάσεις για τρεις Πάπες στο Βατικανό.}
Colm Flynn: Ξέρω ότι είσαι άνθρωπος με δυνατή πίστη, έχεις δυνατή πίστη, πόσο σημαντική είναι η θρησκεία σου για σένα;
Andrea Bocelli: Για μένα, μπορώ να πω ότι είναι ο λόγος για τη ζωή. Γιατί η ζωή ακόμα και αν διαρκέσει εκατό χρόνια είναι τόσο ασήμαντη όταν την συγκρίνεις με την αιωνιότητα. Αν δεν υπήρχε η όντως ζωή, ο Χριστός η αιώνια ζωή, η Ζωή πριν και μετά τη ζωή, τότε τα πάντα θα έχαναν κάθε νόημα. Οπότε η πίστη μου πηγάζει από μια εξαιρετικά απλή λογική: δεν πιστεύω στο ρολόι χωρίς τον ωρολογοποιό, δεν νομίζω ότι μπορεί να επιτευχθεί κάτι χωρίς κάποιος να το έχει σχεδιάσει και να το έχει φτιάξει. Συνεπώς έχω πίστη, έχω απόλυτη εμπιστοσύνη σε Αυτόν που έφτιαξε τον κόσμο.
Colm Flynn: Διάβασα κάποτε ένα απόφθεγμά σου, είχες πει: «Όλοι έχουν ένα πεπρωμένο, αλλά το πεπρωμένο είναι ο Θεός». Τι εννοούσες με αυτό;
Andrea Bocelli: Όποιος εναποθέτει τη ζωή του στα χέρια Αυτού που τη δημιούργησε, που τον θέλει, τον επιθυμεί και τον αγαπά, εναποθέτει τη ζωή του σε καλά χέρια.
Είναι πράγματι αλήθεια ότι σε όποιον δίνονται πολλά από αυτόν ζητούνται και πολλά. Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα μου ζητηθεί όταν θα βρεθώ πρόσωπο με πρόσωπο με αυτόν που έφτιαξε τον κόσμο, γιατί μου έχουν δοθεί τόσα πολλά. Μου έχει δοθεί μια ενωμένη οικογένεια, που με υποστήριξε και με αγάπησε. Με αγαπούν οι φίλοι μου, οι οικείοι μου, η γυναίκα μου, τα παιδιά μου και οι θαυμαστές μου. Έχω μια ζωή πλούσια σε δυνατότητες, σε εμπειρίες. Έχω λάβει τόσα πολλά και έτσι πρέπει να προσπαθήσω να προσφέρω πολλά.
{Αυτή η δυνατή πίστη τον έκανε να ιδρύσει το Andrea Bocelli Foundation το 2011 μαζί με τη σύζυγό του, τη Βερόνικα. Μαζί διοικούν αυτήν την φιλανθρωπική οργάνωση που στοχεύει στην ενδυνάμωση των φτωχών και όσων έχουν ανάγκη σε όλο τον κόσμο, εστιάζοντας σε εκπαιδευτικά έργα.}
Colm Flynn: Τι ήταν αυτό, Αντρέα, όταν κοίταξες τριγύρω όλη αυτή την κατάσταση, τι στεναχώρησε την καρδιά σου και σε έκανε να θέλεις να βοηθήσεις;
Andrea Bocelli: Αν έπρεπε να εντοπίσω μια στιγμή κατά την οποία είχα τη μεγαλύτερη επιθυμία μέσα μου να κάνω κάτι για τον κόσμο, θα ήταν η στιγμή που η Βερόνικα με ξύπνησε κλαίγοντας εξαιτίας των γεγονότων στην Αϊτή, με τον σεισμό και με την τραγωδία που συνέβαινε στη χώρα αυτή. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι είχε έρθει η ώρα να ενεργήσω και να κάνω κάτι.
Colm Flynn: Και, Βερόνικα, μαζί με τα πολλά άλλα που κάνετε, συμμετέχετε και πολύ ενεργά στο Ίδρυμα. Δώσε μου ένα παράδειγμα από κάποια από τα προγράμματα με τα οποία ασχολείστε.
Veronica Bocelli: Όταν ξεκινήσαμε, πριν από σχεδόν δέκα χρόνια… Φέτος θα γιορτάσουμε τα δέκα χρόνια, που είναι μεγάλος αριθμός από μια άποψη, πολύ μικρός από μια άλλη. Οπότε θέλω να πιστεύω ότι ό,τι καταφέραμε να πετύχουμε τα περασμένα χρόνια είναι απλά η έναρξη για αυτά που μπορούμε να κάνουμε στο μέλλον. Η εκπληκτική δύναμη της ζωής, το να είμαστε μαζί για να κάνουμε κάτι καλό για κάποιον άλλον άνθρωπο, τότε ο Θεός είναι παρών.
Το Ίδρυμα ολοένα αυξάνει το φιλανθρωπικό του έργο με επίκεντρο τη βοήθεια στον λαό της Αϊτής και εδώ στην πατρίδα, στην Ιταλία, μετά από έναν καταστροφικό σεισμό το 2016. Ο Αντρέας και η Βερόνικα λένε: «Αυτό είναι μόνο η αρχή».
Colm Flynn: Αντρέα, ποιες είναι οι ελπίδες σου και τα όνειρά σου για το μέλλον του Ιδρύματος;
Andrea Bocelli: Είμαι βέβαιος ότι το Ίδρυμα θα μεγαλώνει σε μέγεθος, σε έργα, σε ποσότητα και το σπουδαιότερο σε ποιότητα έργων.
{Μιλώντας για ελπίδα, ήταν ακριβώς αυτό το μήνυμα, ένα μήνυμα ελπίδας και φωτός το οποίο ο Αντρέα Μποτσέλι μετέδωσε στον κόσμο όταν έκανε μια ειδική συναυλία στον άδειο καθεδρικό ναό του Μιλάνου στο απόγειο της πανδημίας του κορονοϊού. Το μήνυμά του προς τον κόσμο ήταν απλό: «Και αυτό θα περάσει».}
Andrea Bocelli: Είναι δύσκολο να βρούμε τα λόγια που πραγματικά μπορούν να φτιάξουν τη διάθεση όσων υποφέρουν. Ο πόνος είναι μια κατάσταση που πάντα με άγγιζε βαθιά, είναι πάντα δύσκολο να πούμε μια λέξη για να παρηγορήσουμε όσους υποφέρουν, αλλά σίγουρα η ανθρωπότητα έχει γνωρίσει ακόμα πιο δύσκολους καιρούς από αυτούς. Γι’ αυτό πρέπει κανείς να κοιτάξει με μεγαλύτερη αισιοδοξία προς τα εμπρός διότι και αυτός ο καιρός επίσης θα περάσει.
Colm Flynn: Όταν κοιτάς προς τα πίσω την εκπληκτική σου ζωή μέχρι τώρα, και τη λαμπρή σου καριέρα, για τι είσαι πιο περήφανος;
Andrea Bocelli: Για το ότι κατάφερα να κλέψω τις καρδιές των ανθρώπων, για μένα αυτό είναι πραγματικά το πιο σημαντικό πράγμα.
Θεματολογικές ετικέτες