ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
Ο κόσμος μας πεθαίνει από την έλλειψη ελπίδας. Πρέπει να πούμε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος την συγχέει πολύ συχνά με την “πρόοδο”. Και περιμέναμε από αυτήν να απομακρύνει όλες τις δυσκολίες και τις ταλαιπωρίες. Κάναμε λάθος. Είναι πιθανό ότι η ψευδαίσθηση της κυριαρχίας με την οποία ο σημερινός άνθρωπος καμαρώνει τα πράγματά του, είναι μέρος της απογοήτευσης από τον κόσμο. Θέλουμε να ελέγχουμε και να σχεδιάζουμε τα πάντα και νομίζουμε ότι μπορούμε. Δεν μας αρέσει πλέον το απροσδόκητο. Δεν το αντέχουμε. Η νεωτερικότητα, η οποία υποσχέθηκε να κάνει τη ζωή ευκολότερη και η οποία τοποθέτησε την πίστη της στην παντοδύναμη επιστήμη και τη σωτηρία της στην πρόοδο και την τεχνολογία (πίσω από την ιδέα ότι μόνο τα δικαιώματα θα εγγυηθούν την ευτυχία), προώθησε ψεύτικες ελπίδες. Και αυτές οι ψεύτικες ελπίδες, που τώρα αποκαλύπτονται, διαψεύδονται…
Η ελπίδα είναι κάποιος!
Ας αντιμετωπίσουμε τι είναι λάθος, αλλά ας ελπίζουμε παρ’ όλα αυτά. Γιατί το να ελπίζουμε, είναι ακριβώς να βλέπουμε αυτό που απειλεί, και να ποντάρουμε σε αυτό που σώζει. Προφανώς, η καλλιέργεια αυτής της ικανότητας – αυτής της αρετής – δεν προορίζεται μόνο για τους χριστιανούς, δόξα τω Θεώ! Η Χάρη είναι για όλους. Εκτός αυτού, ενώ πολλοί άθεοι είναι μάστορες της ελπίδας, κάποιοι χριστιανοί -και συχνά πρέπει να βάζουμε και τον εαυτό μας στο ίδιο σακί – είναι ικανοί να περάσουν αυτές τις άγιες μέρες γκρινιάζοντας και σέρνοντας τα πόδια τους με απελπισία… Και όμως, για τους χριστιανούς, η ελπίδα είναι κάτι περισσότερο από μια σανίδα σωτηρίας, κάτι περισσότερο από ένα κάλεσμα, κάτι περισσότερο από μια βοήθεια, κάτι περισσότερο από ένα καθήκον: είναι Κάποιος!
Ίσως μπαίνετε στη Μεγάλη Εβδομάδα με την εντύπωση ότι “χάσατε” τη Σαρακοστή σας… Αν είναι έτσι, θα πρέπει να ξέρετε ότι εσείς είστε αυτοί που τη χάσατε. Και τα καλά νέα είναι ότι ποτέ δεν είναι πολύ αργά για να συναντήσετε τον Θεό. Ο Εργάτης της ενδέκατης ώρας μας υπενθυμίζει ότι η Βασιλεία των Ουρανών δεν είναι κάτι που αποκτιέται μόνο με το να “φτερνιστούμε”…
Αντίθετα, μπορεί να εισέλθουμε σε αυτή τη Μεγάλη Εβδομάδα με νέα δύναμη. Με την αίσθηση ότι έχουμε λάβει, μέσω της προσπάθειας μας, μερικά από τα όπλα του Θεού: την αλήθεια ως ζώνη, τον θώρακα της δικαιοσύνης, την ασπίδα της πίστης, την περικεφαλαία της σωτηρίας και τη ρομφαία του Πνεύματος, που είναι ο Λόγος του Θεού (Εφεσ. 6:10-20). Είμαστε λοιπόν ευλογημένοι! Πιθανότατα, οι περισσότεροι από εμάς φτάνουμε σε αυτή τη Μεγάλη Δευτέρα μεταξύ του «Ω δυστυχία μου και συμφορά μου» και του «πάντα μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο…»
Η επιθυμία να κάνουμε το καλό
Όποια και αν είναι τα συναισθήματά μας για τον τρόπο που ζήσαμε αυτή τη Σαρακοστή, μπορούμε όλοι να εισέλθουμε σε αυτή τη Μεγάλη Εβδομάδα με μια βεβαιότητα: η ελπίδα υπάρχει! Χωρίς να είμαστε αφελείς, έχουμε το δικαίωμα να πιστεύουμε ότι αυτή η Σαρακοστή, ακόμη και αν δεν μείωσε στο μηδέν το κακό μέσα μας και γύρω μας, σίγουρα βοήθησε να ενισχυθεί αυτό που πολεμάει καλύτερα το κακό: η επιθυμία για το καλό. Ας σταματήσουμε να απελπιζόμαστε για τον εαυτό μας και τον κόσμο και ας στρέψουμε το βλέμμα μας προς το Αληθινό Φως. Εκείνον που έχει αγκαλιάσει ολόκληρη την ανθρώπινη κατάστασή μας, Εκείνον που έζησε την αγωνία, το πάθος, το σκοτάδι του θανάτου, την κάθοδο στην κόλαση, Εκείνον που θα κυλήσει την πέτρα και θα βγει από τον τάφο, Εκείνον που θα αποτυπώσει για πάντα αυτό το Μυστήριο των Μυστηρίων στα αυτιά του κόσμου και σε ολόκληρη την ιστορία: “Πάτερ, συγχώρεσέ τους, διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν” (Λουκ. 23:34). Ναι, η αληθινή, μεγάλη ελπίδα της ανθρωπότητας δεν μπορεί παρά να είναι ο Θεός. Εκείνος που μας αγάπησε πρώτος και που μας αγαπάει μέχρι τέλους, μέχρι να πραγματοποιηθούν και ολοκληρωθούν όλα. Αυτός που ψιθυρίζει το όνομά του στα βάθη της ψυχής μας: “Εγώ είμαι”.
Η Ανάσταση άλλαξε για πάντα την ανθρώπινη ιστορία. Η ζωή νίκησε τον θάνατο. Με τον Χριστό, “ο θάνατος δεν είναι πλέον μόνο απόδειξη της απολυτότητας της ζωής, αλλά της απολυτότητας της αγάπης. Μαζί του, ο θάνατος αλλάζει φύση και διάσταση, γίνεται το άνοιγμα μέσα από το οποίο περνά η άπειρη πνοή της μεταμόρφωσης”, γράφει ο Φρανσουά Σενγκ .
Αυτό το μικρό ποίμνιο… η ελπίδα για κάτι!
Ο χριστιανός πρέπει να είναι “πάντοτε έτοιμος να δώσει λόγο για την ελπίδα που είναι μέσα του”, γράφει ο Άγιος Πέτρος στην επιστολή του (Α΄ Πετρ. 3,16). Πόσο απαιτητικό μπορεί να ακούγεται αυτό…
Πρέπει να ακούσουμε αυτό το μήνυμα. Ας μην απογοητεύσουμε την ελπίδα. Ας την καλλιεργήσουμε. Ο Θεός υπολογίζει σε εμάς. Ο κόσμος υπολογίζει σε εμάς. Ο Joseph Ratzinger έγραψε το 1969: “Οι άνθρωποι που ζουν σε έναν πλήρως σχεδιασμένο κόσμο θα βρεθούν εξαιρετικά μόνοι. Αν χάσουν εντελώς από τα μάτια τους τον Θεό, θα νιώσουν πραγματικά τη φρίκη της φτώχειας τους. Τότε θα δουν το μικρό ποίμνιο των πιστών με νέα μάτια. Θα το δουν ως μια ελπίδα για κάτι που προορίζεται και γι’ αυτούς, μια απάντηση που πάντα κρυφά έψαχναν”.
Θεματολογικές ετικέτες