Benoist de Sinety
Για να δούμε τον κόσμο που έρχεται… η πρόσκληση μπορεί να φαίνεται λίγο αφελής και πολύ παθητική σε όλους εκείνους που εξαντλούν τον εαυτό τους προσπαθώντας να μεταμορφώσουν αυτόν τον κόσμο με κάθε κόστος, κατ’ εικόνα του εγώ τους, στο οποίο φυλακίζουν πρόθυμα και τον Θεό και όλα όσα Τον ακολουθούν. Η Εκκλησία έχει μιλήσει συχνά για τα σημεία των καιρών. Οι βαπτισμένοι καλούνται να τα εξετάσουν, να τα εντοπίσουν, να τα παρατηρήσουν για να προσπαθήσουν να ανταποκριθούν σε αυτά, ακούγοντας τι τους εμπνέει το Πνεύμα να κάνουν.
«Θέλουμε να δούμε τον Ιησού»
Ήταν αφού ο Λάζαρος είχε αναστηθεί από τους νεκρούς. Ήταν επίσης μετά το γεύμα που δόθηκε προς τιμήν του Ιησού, κατά το οποίο μια γυναίκα έπλυνε τα πόδια του με τα δάκρυα της και τα περιέλουσε με πολύτιμο άρωμα. Μετά ήταν η θριαμβευτική είσοδος του Μεσσία στην πόλη του Δαβίδ υπό τους ήχους του Ωσαννά και τις κραυγές χαράς. Την ώρα που οι Φαρισαίοι ήταν έξαλλοι με την αδυναμία τους να τον φιμώσουν, σε μια εποχή που οι αρχιερείς θα πλήρωναν ευχαρίστως για να τον σκοτώσουν! Σε μια εποχή που τα πλήθη χαίρονταν και οι ισχυροί έτρεμαν από θυμό, όταν στο σπίτι ενός πλούσιου, μια κόρη του τίποτα, μια πόρνη, αναδείχθηκε βασίλισσα. Είναι ακριβώς αυτή τη στιγμή στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη που κάποιοι Έλληνες έρχονται να δουν έναν απόστολο, τον Φίλιππο, και τον ρωτούν: «Θέλουμε να δούμε τον Ιησού» (Ιωάν. 12:21). Η ερώτηση φαίνεται τόσο απλή και τόσο εύκολα αποδεκτή. Αλλά ο Φίλιππος πήγε να βρει τον Ανδρέα και μαζί ήρθαν να το πουν στον Ιησού.
Για χρόνια, ο λόγος του Ναζωραίου καλούσε τους αρρώστους και τους αμαρτωλούς. Τα χέρια του είχαν παρηγορήσει πόρνες και είχαν αγκαλιάσει τελώνες. Είχε πάει να δει τους «ακάθαρτους» στη Σαμάρεια και τα «σκυλιά των εθνών» πέρα από τη θάλασσα της Γαλιλαίας. Και τώρα, ανάμεσα στους προσκυνητές που ανεβαίνουν στην ιερή πόλη για το εβραϊκό Πάσχα, εκείνοι που είναι οι πιο καχύποπτοι επειδή είναι τόσο Έλληνες, ζητούν να τον δουν.
Αυτό που αναζητούν
Υπάρχουν στιγμές που η φωνή που φωνάζει στην έρημο φτάνει τελικά στο αυτί ενός άλλου που περιπλανιέται κι αυτός στις ερήμους της αναζήτησης, της μοναξιάς και των αναπάντητων ερωτημάτων του. Κάτι τέτοιο συμβαίνει στη χώρα μας. Άνδρες και γυναίκες, πολλοί από αυτούς νέοι, έχουν ακούσει μια φωνή. Κάποιοι τη βλέπουν ως υπόσχεση, άλλοι ως μια πιθανή πορεία προς μια απάντηση, μια συνάντηση… Και έρχονται. «Θέλουμε να δούμε τον Ιησού». Δεν έρχονται πρώτα για να μας δουν, έρχονται σε εμάς επειδή πιστεύουν – και εδώ βρίσκεται το ανήκουστο – ότι μπορούμε να τους φέρουμε σε επαφή με αυτόν που ψάχνουν. Αν ξεκινήσουμε λέγοντάς τους ότι πρέπει να υιοθετήσουν τους τρόπους μας, να ακούσουν τις ομιλίες μας, με μια λέξη να μας μοιάσουν, νομίζω ότι είμαστε σε λάθος δρόμο…! Δεν έρχονται επειδή μας βρίσκουν υποδειγματικούς ή επειδή τους φαινόμαστε λαμπροί, ό,τι κι αν λένε οι κήρυκες των ποιμαντικών «καλών συνταγών» ή των ιεραποστολικών μεθόδων, αλλά επειδή άκουσαν ότι αυτοί που βρίσκονται στο τέλος της περιφέρειας μπορούν να βρουν στον Ιησού αυτό που ψάχνουν και ελπίζουν. Αυτό το «εν Χριστώ» πρέπει να το ακούσει η Εκκλησία.
Το σώμα είναι άχρηστο αν κρύβει την κεφαλή. Ωστόσο, οι κοινότητές μας τείνουν μερικές φορές να εκτίθενται πρώτα και κύρια με τις τελετές τους, τις θεωρίες τους, τα σημεία προσήλωσης. Ας ακούσουν πρώτα αυτούς που έρχονται, επιδιώκοντας να τους γνωρίσουν πριν τους διδάξουν! Να τους καλωσορίσουν πριν προσπαθήσουν να τους διαμορφώσουν! Αυτός δεν είναι ο δρόμος της μεταστροφής που πρέπει να ξεκινήσουμε κατά τη διάρκεια αυτής της ευλογημένης περιόδου της Σαρακοστής; Θερίζουμε καρπούς που κανένα ρεύμα, καμία μόδα, καμία φατρία δεν μπορεί να διεκδικήσει. Γιατί αυτοί που έρχονται έρχονται από παντού και χτυπούν όλες τις πόρτες μας.
Σημάδια των καιρών
Να τι είναι εκπληκτικό: καλώντας μας να πάμε στην περιφέρεια, ο Πάπας Φραγκίσκος αναμφίβολα μάντεψε ότι, μέσω αυτού, το Πνεύμα μας ζητούσε να κάνουμε το αδύνατο. Έχουμε συχνά προσπαθήσει, με μεγάλη καλή θέληση, να προσεγγίσουμε έναν κύκλο λίγο πιο μακριά από τον δικό μας. Λίγοι από εμάς θέλαμε να πάμε πιο μακριά. Όμως η ψαριά ήταν πενιχρή και ο καθένας έδειχνε το ψάρι του σαν τρόπαιο που πιστοποιούσε την καλή του ορθοδοξία ή τον ανώτερο ζήλο του. Αυτό το μήνυμα, όμως, πέταξε πάνω μας, έφυγε από μόνο του προς ορίζοντες όπου εμείς δεν ήμασταν, και για τους οποίους συχνά δεν είχαμε ιδέα. Και εκεί ακούστηκε. Και νάτοι, σημεία των καιρών, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, όλοι αυτοί οι άνθρωποι!! Κλονίζουν τις πρακτικές μας και αμφισβητούν τις επιθυμίες μας! Ας κοιτάξουμε αυτόν τον κόσμο που έρχεται και ας αναγνωρίσουμε το χαμόγελο Εκείνου προς τον οποίο σπεύδουν όλοι. Αυτό το χαμόγελο τους κοιτάζει. Κοιτάζει επίσης κι εμάς και μας προσκαλεί να ψιθυρίσουμε μια θερμή προσευχή για τον καθένα μας και για τις κοινότητές μας: «Έλα Κύριε Ιησού, έλα να κοινωνήσεις τις ζωές μας, ώστε να γίνουν ο τόπος μέσω του οποίου παρουσιάζεσαι σε όλους, ώστε να υποκλιθούμε ταπεινά μπροστά σε όσους έρχονται, ώστε να γίνουμε οι γέφυρες που χρησιμοποιούν για να σε προσεγγίσουν».
Θεματολογικές ετικέτες