Πρόσφατα με ρώτησαν: Τι είναι ένας καλός ιερέας;
Η καλύτερη απάντηση που μπορούσα να σκεφτώ ήταν αυτό το ποίημα του Ντίτριχ Φόρβερκ, ο οποίος πέθανε το 1942.
«Ένας ιερέας πρέπει να είναι πολύ μεγάλος και πολύ μικρός·
Ευγενής σαν πρίγκιπας, με απλότητα και ειλικρίνεια χωρικού·
Ένας ήρωας που έχει υποτάξει τον εαυτό του,
Ένας άνθρωπος που έχει αγωνιστεί μαζί με τον Θεό·
Πηγή αγιασμένης ζωής,
Ένας αμαρτωλός που ο Θεός έχει συγχωρέσει·
Κύριος των δικών του επιθυμιών,
Υπηρέτης όσων είναι ανήσυχοι και αδύναμοι·
Να μην υποκλίνεται σε κανένα ανθρώπινο μεγαλείο,
Σεβόμενος, μάλλον, τους πιο μικρούς·
Μαθητής του Κυρίου του,
Αθλητής στην πνευματική μάχη·
Ζητιάνος με χέρια που παρακαλούν,
Κήρυκας που φέρνει δώρα από χρυσό·
“Άντρας” στο πεδίο της μάχης,
“Γυναίκα” στο προσκέφαλο του ασθενούς·
Ένας γέροντας στο όραμά του,
Στην εμπιστοσύνη του, ένα παιδί·
Λαχταρώντας τα άνω,
Προσεκτικός προς τους ταπεινούς·
Προορισμένος για χαρά,
Εξοικειωμένος με τη θλίψη,
Μακριά από την κακία·
Ξεκάθαρος στη σκέψη,
Ειλικρινής στον λόγο·
Φίλος της ειρήνης,
Εχθρός της νωθρότητας·
Με σταθερή αυτοπεποίθηση
—Τόσο πολύ διαφορετικός από εμένα!»
Θεματολογικές ετικέτες