«Ακόμα και οι αλεπούδες έχουν τρύπες στη γη να κατοικούν και τα πουλιά φωλιές στα δέντρα για να κατασκηνώνουν, ο δε Υιός του ανθρώπου δεν έχει πού να ακουμπήσει το κεφάλι του» (Ματθ. 8,20)
Αν δεν έχεις πού να γύρεις το κεφάλι σου από απόφασή σου για ελευθερία από υπαρκτές ανάγκες, ΤΟΤΕ είσαι μακάριος και Του μοιάζεις…
Αν όμως την φωλιά σου και τον τόπο κατασκήνωσής σου στον καταστρέφουν κάποιοι… τότε τα θέματα μπερδεύονται…! Και σ’ αυτή την περίπτωση δεν έχει σημασία να πούμε για τους Παλαιστίνιους «Μακάριοι οι δεδιωγμένοι…». Κάτι τέτοιο ακούγεται και είναι απαράδεκτη δαιμονική ειρωνεία. Τώρα έχει σημασία να υπερασπιστούμε την στοιχειώδη ανθρώπινη ανάγκη… εστίας… τροφής… και εξασφάλισης από τον απρόοπτο θάνατο, των ανεύθυνων. (Άμαχοι–παιδιά–ασθενείς).
Ζούμε όλοι την φρίκη των ανθρώπων της Παλαιστίνης!
Από την μία των Παλαιστινίων που διώκονται άστεγοι– νηστικοί–και μελλοθάνατοι και που είναι η πλειοψηφία και οι παντοιοτρόπως (έως θανάτου) ταλαιπωρημένοι. Και οι οποίοι φυσικά, κατά την παροιμία «… την πληρώνουν τα βατράχια», έγιναν “υπόλογοι”, αφού οι απερίσκεπτες και απαράδεκτες ενέργειες “κάποιων” να «ανοίξουν πυρ» και να σκοτώσουν ανέμελους διασκεδάζοντας και μωρά παιδιά, άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου, που τώρα… εξανεμίζουν τον ταλαίπωρο Παλαιστινιακό άμαχο πληθυσμό! «Η βιασύνη και ο θυμός» είναι… εξασφάλιση του λάθους διδάσκει ο Θουκυδίδης στον Πελοποννησιακό πόλεμο.
Από την άλλη (υγιής έκπληξη, δόξα τῷ Θεῷ) των σοβαρών ελεύθερων ανθρώπων του Θεού, που είναι Εβραίοι και φρίττουν για τα διαπραττόμενα από τους τυπικά ομοεθνείς τους, πράγμα που τους κάνει να ντρέπονται βαθιά και να αξιολογούν ότι τα κρεματόρια στα οποία οι παππούδες τους, γίνανε καπνός «ανωθρώσκων» (Ελί Βίζελ: Η νύχτα), «ξανάναψαν» στον τόπο τους!
Το πολιτικό υπόβαθρο του θέματος, αν ήταν σαφές, θα απλούστευε τα θέματα, αλλά ΤΩΡΑ οι χριστιανοί ναι μεν δεν επαρκούν στο να ασχοληθούν με τη τραγωδία για να την λύσουν πολιτικά (πράγμα απαραίτητο), αλλά πρέπει να φωνάζουν ότι εκεί γίνεται τελικώς ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ-ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ «ἀφ’ ὧν οὐκ ἔδει»!!
Όσο απόλυτα και καθέτως διαφοροποιούνται, όλος ο κόσμος και οι χριστιανοί, από τα κρεματόρια της Γερμανίας, όχι απλώς το ίδιο, αλλά πολύ περισσότερο, πρέπει να διαφοροποιούνται από τα εγκλήματα… ειρήνης (δεν είμαστε όλοι σε πόλεμο) που διαπράττει το κράτος του Ισραήλ. Συγχρόνως φαίνεται ότι ΤΑ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΔΙΔΑΞΑΝ ΤΙΠΟΤΕ ΤΕΛΙΚΩΣ, ΟΥΤΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΥΠΕΣΤΗΣΑΝ!
Καταδικάζουν απερίφραστα τα τώρα διαπραττόμενα εγκλήματα και Εβραίοι, θεοσεβείς και «φοβούμενοι» τον Θεό και απλώς τίμιοι και λογικοί άνθρωποι, όπως ο Εβραίος φιλόσοφος G. Steiner, λέγοντας: «Τότε μας έκαιγαν γιατί ήμασταν Εβραίοι τώρα καίμε επειδή είμαστε Εβραίοι».
Ας παρατήσουμε ως μέγιστη υποκρισία το ιδεολόγημα του περιούσιου λαού, γιατί αυτοί που θεωρούν “Μεσσία” το έθνος, δεν δέχονται ούτε τον Γιαχβέ ούτε τον Μεσσία Του. Ταυτόχρονα ποτέ καμμιά “θεοκρατία” οποθενδήποτε εκπορευομένη δεν επιτρέπεται να γίνει αποδεκτή από χριστιανούς, αλλά φυσικά και από κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο.
Στον Αμερικανικό εμφύλιο, μετά από κάποιο συμβούλιο στρατηγών εν όψει μιας μάχης, ένας στρατηγός κατέληξε λέγοντας: Θα νικήσουμε… ο Θεός είναι μαζί μας! Ο Αβραάμ Λίνκολν του είπε να μη βλασφημεί, και όταν εκείνος διαμαρτυρήθηκε του επεξήγησε: Ο Θεός μας έχει ΟΛΟΥΣ παιδιά Του. Συγχρόνως όμως, το θέμα εστιάζεται όχι στην πλευρά του Θεού, αλλά στην πλευρά των ανθρώπων! Δηλαδή το ποιος είναι με την πλευρά του Θεού εξαρτάται από την ποιότητα των ενεργειών του καθενός. Ο Θεός έχει μεν, όπως είπαμε, όλους παιδιά Του, αλλά δεν είναι ποτέ με τον αδικούντα και το άδικο.
Πρέπει οι χριστιανοί και κάθε άνθρωπος γενικότερα να φωνάζουμε απαιτώντας τον τερματισμό της Γενοκτονίας, ακόμα και αν, ή μάλλον και όταν, σαν τους Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, «ἐβραγχίασε ὁ λάρυγξ μας» (πράγμα που ατυχώς δεν κάναμε, ας το ομολογήσουμε) απευθυνόμενοι σε ώτα μη ακουόντων!
Το δίκαιο είναι ΑΥΤΟΑΞΙΑ όχι επιβολή του ισχυρότερου.
Είναι ιδιότητα του Θεού, που είναι Οικτίρμων και Ελεήμων και Δίκαιος.
π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος