ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
28 Ιουνίου 2026
Κυριακή Δ΄ Ματθαίου
Ο γιος του αξιωματούχου τώρα είναι μια άλλη υπόθεση. Αυτός θα χρειαστεί να στηρίξει την πίστη του σε διαφορετική βάση απ’ ό,τι ο πατέρας του. Για αυτόν η αποκατάσταση της υγείας του δεν θα μπορούσε να γίνει αντιληπτή παρά μόνο ως μια φυσιολογική συνέχιση της δύναμης της ζωής. ∆εν θα μπορούσε εξαρχής να γνωρίζει ότι η ανάρρωσή του είναι έργο του Θεού. Για το πώς συνέβη η θεραπεία του δεν θα είχε άλλη γνώση πέρα από την ιστορία που θα του έλεγε ο πατέρας του, που σίγουρα είναι μια ισχυρή απόδειξη. Όμως ο ίδιος δεν είχε δει το πρόσωπο του Κυρίου όπως ο πατέρας του. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έπρεπε να κάνει μόνος του τη δική του έρευνα. Κάθε γενιά οφείλει να κάνει τη δική της έρευνα. Συχνά οι πατεράδες κάνουν το λάθος να θέλουν τα δικά τους ευρήματα να αντικαταστήσουν την αναζήτηση των παιδιών τους. Προσμένουν ότι τα παιδιά τους, βασιζόμενα στη μαρτυρία τους, θα δεχτούν τις απαντήσεις που ικανοποίησαν κάποτε τις δικές τους ανάγκες. Η μαρτυρία τους όμως είναι το έδαφος που θα θεμελιωθούν όχι οι πεποιθήσεις, αλλά η αναζήτηση των παιδιών τους. Αυτή η αναζήτηση είναι πίστη εν τη γενέσει της. Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος, μέχρι να βρει την απάντηση μόνος του. Το μόνο που είναι απαραίτητο στον άνθρωπο που αναζητά την πίστη, είναι η προθυμία του να ψάξει. ∆εν μπορεί να γνωρίζει την αληθινή φύση αυτού που αναζητά, μέχρι να το βρει. Έχει μόνο μια αμυδρή ιδέα γύρω από αυτό, ένα θαμπό αστέρι που τον καθοδηγεί προς την ανατολή του ήλιου. Ιδανικά, η πίστη του πατέρα περιέχει έναν πυρήνα που θα ικανοποιήσει τελικά την ανάγκη του παιδιού. Όμως η αμφισβήτηση αυτού του πυρήνα εκ μέρους του παιδιού είναι η ελπίδα του πατέρα ότι το παιδί, με τις καινούργιες του ανάγκες, θα ανακαλύψει από μόνο του το ίδιο πηγάδι ζωής, από το οποίο θα αντλήσει νερό με καινούργιο κάδο, γιατί ο παλιός δεν μπορεί πλέον να βαστάξει το νερό – οι σανίδες του μπορεί να αντέχουν ακόμη, αλλά τα τσέρκια που τις συγκρατούν έχουν ξεχαρβαλωθεί. Ίσως να χρειαστεί και καινούργιο σχοινί, φτιαγμένο από το κανναβόδεντρο που φυτρώνει στον δικό του κήπο. Ο θεραπευμένος γιος ίσως να είχε πολλές ερωτήσεις που ο πατέρας δεν μπορούσε να απαντήσει, ερωτήσεις που ο ίδιος δεν είχε σκεφτεί ποτέ. Ο πατέρας είχε ακούσει για το θαύμα στην Κανά και για πολλά άλλα που είχαν συμβεί μετά από αυτό, και πίστεψε ότι ο άνδρας αυτός μπορούσε να θεραπεύσει τον γιο του – και όντως τον θεράπευσε. «Ναι», θα πει ο γιος, «αλλά πρέπει να μάθω περισσότερα γι’αυτόν. Γιατί εάν αυτά που ακούω είναι αλήθεια, πρέπει να παραδώσω τα πάντα στα πόδια του. ∆εν μπορεί να είναι μόνο ένας θεραπευτής, πρέπει να είναι ο Κύριος της Ζωής, ο Κύριος του Σύμπαντος». Αυτή όμως ήταν μια υπόθεση που δεν ήταν εύκολο να επιβεβαιωθεί, γιατί ο Ιησούς έμοιαζε σαν μια απλή ανθρώπινη ύπαρξη. Η όλη του παρουσία δημιουργούσε αμφιβολία για τη θεϊκή του φύση – και μάλιστα σε κάποιον που δεν είχε αντικρίσει ποτέ τη θεϊκή του όψη, παρά τις θαυμαστές του πράξεις. Κι όμως, σε όποιον ήταν φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, η ανθρωπότητα του Χριστού ήταν η απόδειξη για να πιστέψει στη θεότητά του, αφού κάθε τι που προερχόταν από εκείνον ήταν ασύγκριτα υψηλό και μεγαλειώδες. Αλήθεια, πώς αλλιώς θα μπορούσε να δείξει ότι είναι ο Κύριος, ο ∆ημιουργός του Σύμπαντος, παρά μόνο ενεργώντας ως Θεραπευτής; ∆εν μπορούσε να δημιουργήσει το σύμπαν εκ νέου μπροστά στα μάτια του κάθε ανθρώπου. Καμία ανθρώπινη καρδιά δεν θα μπορούσε να βαστάξει ένα τέτοιο θέαμα. Μπορούσε όμως να αποκαλύψει τον εαυτό του ως Θεό που θεραπεύει, ως Θεό που διορθώνει όλα όσα έχουν πάει στραβά – πράγμα που μπορούσε να γίνει μπροστά στα μάτια του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Αυτός ο άνδρας μπορεί λοιπόν να είναι ο Ένας, ο Μεσσίας, ο Εμμανουήλ, ο Θεός μεθ’ ημών.
George McDonald, Τα θαύματα του Χριστού
Εκδ. ΙΩΝΑΣ, σελ. 100-101
Θεματολογικές ετικέτες