Τι είναι το χειρότερο πράγμα σε αυτή την εποχή; Είναι ο αποχωρισμός από την οικογένεια και, για όσους βρίσκονται στο κρεβάτι του θανάτου, είναι το γεγονός ότι απομονώνονται για να πεθάνουν μόνοι, χωρίς αγκαλιά, χωρίς αποχαιρετισμούς, χωρίς οικογένεια να τους κρατάει το χέρι, αλλά με έναν απλό ξένο με στολή να είναι το τελευταίο πρόσωπο που βλέπουν και εκείνος που θα κλείσει τα μάτια τους κατά τον θάνατο.
Μπορείτε να φανταστείτε κάποιον να το επιλέγει αυτό με τη θέλησή του; Εγώ δεν μπορούσα μέχρι που διάβασα τους πατέρες της ερήμου και μελέτησα τις ιστορίες τους για την εγκατάλειψη της οικογένειας, τον αποχωρισμό από ό,τι τους ανήκε, την υιοθέτηση όποιου έτυχε να βρίσκεται στο ίδιο μονοπάτι με αυτούς, άλλων αγνώστων, ως οικογένειά τους, αντικαθιστώντας πλέον τους συγγενείς εξ αίματος. Μέρες και μέρες σιωπής, αβεβαιότητα για την τροφή και το νερό, μάχη με κάθε είδους σκέψεις που επιτίθενται στην ίδια τους την ύπαρξη, και προσευχή ως το μόνο μέσο επικοινωνίας, για μέρες και νύχτες.
Αυτό είναι παράλογο, θα λέγατε. Γιατί να επιλέξει κανείς αυτή τη ζωή; Έχουν προταθεί πολλοί λόγοι για την άνοδο του μοναχισμού, αλλά θα απομονώσω μερικούς για τον προβληματισμό μας.
Ένας είναι η συνειδητοποίηση της ματαιότητας της προηγούμενης ζωής. Πολλοί άνθρωποι έχουν γράψει, αυτές τις μέρες, αμφισβητώντας αν πραγματικά θέλουμε να επιστρέψουμε στον τρόπο που ήταν τα πράγματα. Ήταν αυτό το ιδανικό μας; Ένας κόσμος που ανέβαζε τους πλούσιους, τους κατόχους πολιτικής, κοινωνικής ή στρατιωτικής εξουσίας, πρότυπα επιτυχίας που συνεπάγονταν την άνοδο πάνω από όλους τους άλλους. Αυτό είναι που οι πατέρες (και οι μητέρες) της ερήμου απορρίπτουν σκόπιμα και αγκαλιάζουν τις εναλλακτικές λύσεις μιας ταπεινής και απλής ζωής.
Κάτι άλλο είναι η αλληλεγγύη προς τους φτωχότερους των φτωχών. Το να είσαι εντελώς στο έλεος του Θεού. Αυτός ο εκούσιος εναγκαλισμός της φτώχειας και του πόνου θα ξυπνούσε τις αισθήσεις του ατόμου για τις στερήσεις των ανθρώπων που υποφέρουν στον κόσμο μας. Προκάλεσε αυτούς τους πιστούς να χαράξουν έναν τρόπο ζωής μέσα στην έλλειψη των βεβαιοτήτων που απολαμβάνει κανείς στον κόσμο. Θα μπορούσε κανείς πραγματικά να κηρύξει στους φτωχούς για το πώς να ζουν με πίστη, αν δεν δοκιμάσει πρόθυμα αν αυτό είναι εφικτό; Θα μπορούσε κανείς να διακηρύξει ότι ο Θεός είναι σε θέση να φροντίσει το σώμα και την ψυχή σας αν δεν εμπιστευόταν πρώτα τόσο το σώμα όσο και την ψυχή στις συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι φτωχοί; Αλλά εδώ είμαστε. Οι ζωές τους εξακολουθούν να μας κηρύττουν σήμερα.
Τελικά, το ότι ο Χριστός με τη θέλησή του άδειασε τον εαυτό του και υιοθέτησε αυτούς που ήταν μακριά του ως οικογένεια, άφησε το σώμα του για να το χειριστούν ξένοι στον θάνατό του, έγινε ο φτωχότερος των φτωχών για χάρη του κόσμου, έγινε δεκτό ως πρόσκληση. Μια πρόσκληση για μια ανάλογη ανταπόκριση, μια ανάλογη κένωση, όχι την ίδια αλλά κατά το πρότυπο εκείνης που παραδειγματίστηκε από τον εραστή της ανθρωπότητας. Ο εραστής απογυμνώνεται από τα πάντα για να επιδείξει την αγάπη για τη νύφη του. Η νύφη το δέχεται αυτό με ευγνωμοσύνη, αλλά επιθυμεί να κινηθεί προς το μέρος του με παρόμοιο τρόπο.
Τώρα, βέβαια, υπάρχουν πολλοί τρόποι για να επιδείξει κανείς αυτό το ανταποδοτικό άδειασμα του εαυτού του, δεν χρειάζεται να μετακινηθεί στην έρημο για να το επιτύχει, δεν ενθαρρύνθηκε ποτέ για όλους. Σε στιγμές όπως αυτή, όπου η κένωση μας επιβάλλεται, μπορούμε να την αγκαλιάσουμε με τον τρόπο των πατέρων της ερήμου, να την αγκαλιάσουμε και να την εξαγοράσουμε ενσωματώνοντάς την στην υπηρεσία της κίνησής μας προς τον γαμπρό. Μπορούμε να ντύσουμε αυτό το άδειασμα με συνεχή προσευχή, να γευτούμε την έλλειψη ως συμμετοχή στη ζωή των φτωχών που σηκώνουν μόνοι τους το βάρος της αμαρτωλής απληστίας του κόσμου μας. Ας αφήσουμε αυτή τη συμμετοχή στην έλλειψή τους να φέρει ευγνωμοσύνη και περισσότερη αγάπη γι’ αυτούς. Αφήστε όλες τις τραγωδίες γύρω σας να δείχνουν Εκείνον που πρόθυμα σχεδίασε να μπει μέσα σε αυτές για χάρη της προσέγγισης της νύφης του και της επίδειξης της σωτήριας αγάπης του γι’ αυτήν.
Θεματολογικές ετικέτες