30 Μαρτίου 2016
Image source, Lynn Savarese
Η Shandra Woworuntu έφτασε στις ΗΠΑ ελπίζοντας να ξεκινήσει μια νέα καριέρα στην ξενοδοχειακή βιομηχανία. Αντ’ αυτού, διαπίστωσε ότι είχε πέσει θύμα εμπορίας σε έναν κόσμο πορνείας και σεξουαλικής δουλείας, αναγκαστικής χρήσης ναρκωτικών και βίας. Χρειάστηκαν μήνες για να καταφέρει να γυρίσει τα πράγματα εναντίον των διωκτών της. Ορισμένοι αναγνώστες μπορεί να βρουν την αφήγησή της για την οδυνηρή εμπειρία της ενοχλητική.
Έφτασα στις Ηνωμένες Πολιτείες την πρώτη εβδομάδα του Ιουνίου του 2001. Για μένα, η Αμερική ήταν ένας τόπος υποσχέσεων και ευκαιριών. Καθώς περνούσα από το τμήμα μετανάστευσης, ένιωθα ενθουσιασμένη που βρισκόμουν σε μια νέα χώρα, αν και μου φαινόταν παράξενα οικεία από ταινίες και τηλεόραση.
Στην αίθουσα αφίξεων άκουσα το όνομά μου και γύρισα για να δω έναν άνδρα που κρατούσε μια πινακίδα με τη φωτογραφία μου. Δεν ήταν μια φωτογραφία που μου άρεσε ιδιαίτερα. Το πρακτορείο στρατολόγησης στην Ινδονησία με είχε ντύσει με ένα αποκαλυπτικό τοπ. Αλλά ο άνδρας που την κρατούσε μου χαμογέλασε ζεστά. Το όνομά του ήταν Johnny και περίμενα ότι θα με οδηγούσε στο ξενοδοχείο όπου θα εργαζόμουν.
Το γεγονός ότι αυτό το ξενοδοχείο βρισκόταν στο Σικάγο, ενώ εγώ είχα φτάσει στο αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης σχεδόν 800 μίλια μακριά, δείχνει πόσο αφελής ήμουν. Ήμουν 24 ετών και δεν είχα ιδέα τι με περίμενε.
Μετά την αποφοίτησή μου με πτυχίο στα χρηματοοικονομικά, είχα εργαστεί για μια διεθνή τράπεζα στην Ινδονησία ως αναλύτρια και trader. Αλλά το 1998, η Ινδονησία χτυπήθηκε από την ασιατική οικονομική κρίση, και τον επόμενο χρόνο η χώρα βυθίστηκε σε πολιτική αναταραχή. Έχασα τη δουλειά μου.
Image source, Σάντρα Βοβορούντου
Η Σάντρα στέκει ακριβώς δεξιά από τον άντρα στο κέντρο
Έτσι, για να συντηρήσω την τρίχρονη κόρη μου, άρχισα να αναζητώ εργασία στο εξωτερικό. Τότε είδα μια αγγελία σε μια εφημερίδα για εργασία στον τομέα της φιλοξενίας σε μεγάλα ξενοδοχεία στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, το Χονγκ Κονγκ και τη Σιγκαπούρη. Επέλεξα τις ΗΠΑ και έκανα αίτηση.
Η προϋπόθεση ήταν να μπορώ να μιλάω λίγα αγγλικά και να πληρώσω ένα τέλος 30 εκατομμυρίων ρουπιών Ινδονησίας (το 2001, περίπου 2.700 δολάρια). Υπήρχε μια μακρά διαδικασία πρόσληψης, με πολλές συνεντεύξεις. Μεταξύ άλλων, μου ζήτησαν να περπατήσω πάνω-κάτω και να χαμογελάσω. “Η εξυπηρέτηση πελατών είναι το κλειδί για αυτή τη δουλειά”, μου είπαν.
Πέρασα όλες τις δοκιμασίες και πήρα τη δουλειά. Το σχέδιο ήταν η μητέρα μου και η αδερφή μου να φροντίζουν το κοριτσάκι μου ενώ εγώ θα εργαζόμουν στο εξωτερικό για έξι μήνες, κερδίζοντας 5.000 δολάρια το μήνα. Μετά θα επέστρεφα στην πατρίδα για να μεγαλώσω την κόρη μου.
Έφτασα στο JFK με τέσσερις άλλες γυναίκες και έναν άνδρα, και χωριστήκαμε σε δύο ομάδες. Ο Johnny πήρε όλα τα έγγραφά μου, συμπεριλαμβανομένου του διαβατηρίου μου, και με οδήγησε στο αυτοκίνητό του μαζί με δύο από τις άλλες γυναίκες.
Τότε ήταν που τα πράγματα άρχισαν να γίνονται παράξενα.
Ένας οδηγός μας μετέφερε για λίγο, στο Flushing του Queens, πριν σταματήσει σε ένα πάρκινγκ. Ο Johnny μας είπε και στις τρεις να βγούμε και να μπούμε σε ένα διαφορετικό αυτοκίνητο με διαφορετικό οδηγό. Κάναμε ό,τι μας είπαν, και παρακολούθησα από το παράθυρο καθώς ο νέος οδηγός έδωσε κάποια χρήματα στον Johnny. Σκέφτηκα, “Κάτι εδώ δεν πάει καλά”, αλλά είπα στον εαυτό μου να μην ανησυχώ, ότι αυτό πρέπει να είναι μέρος του τρόπου με τον οποίο η αλυσίδα ξενοδοχείων συνεργάζεται με την εταιρεία που χρησιμοποιούν για να παραλαμβάνουν άτομα από το αεροδρόμιο.
Αλλά ούτε ο νέος οδηγός μας πήγε πολύ μακριά. Στάθμευσε έξω από ένα εστιατόριο, και πάλι έπρεπε να βγούμε από το αυτοκίνητο και να μπούμε σε ένα άλλο, καθώς άλλαζαν χέρια χρήματα. Στη συνέχεια, ένας τρίτος οδηγός μας πήγε σε ένα σπίτι, και ανταλλαχθήκαμε ξανά.
Ο τέταρτος οδηγός είχε όπλο. Μας ανάγκασε να μπούμε στο αυτοκίνητό του και μας πήγε σε ένα σπίτι στο Μπρούκλιν, και μετά χτύπησε την πόρτα, φωνάζοντας “Mama-san! Νέο κορίτσι!”
Μέχρι τότε είχα πανικοβληθεί, γιατί ήξερα ότι “Mama-san” σήμαινε τη μαντάμ ενός οίκου ανοχής. Αλλά μέχρι τότε, εξαιτίας του όπλου, δεν υπήρχε διαφυγή.
Η πόρτα άνοιξε διάπλατα και είδα ένα μικρό κορίτσι, ίσως 12 ή 13 ετών, να κείτεται στο έδαφος ουρλιάζοντας καθώς μια ομάδα ανδρών την κλωτσούσαν με τη σειρά. Αίμα έρεε από τη μύτη της και ούρλιαζε, κραύγαζε από πόνο. Ένας από τους άνδρες χαμογέλασε και άρχισε να παίζει με ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ μπροστά μου, σαν προειδοποίηση.
Και μόλις λίγες ώρες μετά την άφιξή μου στις ΗΠΑ, αναγκάστηκα να κάνω σεξ.
Image source,Σάντρα Βοβορούντου
Το πορνείο στο Μπρούκλιν όπου πήγαν την Σάντρα την πρώτη της μέρα στις ΗΠΑ
Ήμουν τρομοκρατημένη, αλλά κάτι στο μυαλό μου μπήκε στη θέση του – ένα είδος ενστίκτου επιβίωσης. Έμαθα, βλέποντας αυτή την πρώτη πράξη βίας, να κάνω ό,τι μου έλεγαν.
Την επόμενη μέρα, εμφανίστηκε ο Johnny και απολογήθηκε εκτενώς για όλα όσα μας είχαν συμβεί μετά που χωρίσαμε. Είπε ότι πρέπει να είχε γίνει ένα τρομερό λάθος. Εκείνη την ημέρα θα μας έβγαζαν φωτογραφίες για τις ταυτότητές μας, και θα μας πήγαιναν να αγοράσουμε στολές, και μετά θα πηγαίναμε στο ξενοδοχείο στο Σικάγο για να ξεκινήσουμε τις δουλειές μας.
“Θα είμαστε εντάξει”, είπε, τρίβοντας την πλάτη μου. “Δεν θα ξανασυμβεί.” Τον εμπιστεύτηκα. Μετά τα άσχημα πράγματα που μόλις είχα υποστεί, ήταν σαν άγγελος. “Εντάξει”, σκέφτηκα. “Ο εφιάλτης τελείωσε. Τώρα θα πάω στο Σικάγο για να ξεκινήσω τη δουλειά μου.”
Ήρθε ένας άντρας και μας πήγε σε ένα φωτογραφείο, όπου μας έβγαλαν φωτογραφίες, και μετά μας οδήγησε σε ένα κατάστημα για να αγοράσουμε στολές. Αλλά ήταν ένα κατάστημα εσωρούχων, γεμάτο με αποκαλυπτικά, δαντελωτά πράγματα, που δεν είχα ξαναδεί ποτέ. Δεν ήταν “στολές”.
Είναι κάπως αστείο, το να κοιτάζω πίσω σε εκείνη τη στιγμή. Ήξερα ότι μου έλεγαν ψέματα και ότι η κατάστασή μου ήταν επικίνδυνη. Θυμάμαι να κοιτάζω γύρω σε εκείνο το κατάστημα, αναρωτώμενη αν θα μπορούσα κάπως να γλιστρήσω μακριά, να εξαφανιστώ. Αλλά φοβόμουν και δεν ήξερα κανέναν στην Αμερική, οπότε δίσταζα να αφήσω τα άλλα δύο Ινδονησιακά κορίτσια. Γύρισα, και είδα ότι απολάμβαναν τα ψώνια.
Μετά κοίταξα τον συνοδό μου και είδα ότι έκρυβε ένα όπλο, και με παρακολουθούσε. Έκανε μια χειρονομία που μου έλεγε να μην δοκιμάσω τίποτα.
Αργότερα εκείνη την ημέρα η ομάδα μας χωρίστηκε και δεν επρόκειτο να δω πολύ αυτές τις δύο γυναίκες ξανά. Με πήραν με αυτοκίνητο, όχι στο Σικάγο, αλλά σε ένα μέρος όπου οι διακινητές μου με ανάγκασαν να εκτελέσω σεξουαλικές πράξεις.
Οι διακινητές ήταν Ινδονήσιοι, Ταϊβανέζοι, Μαλαισιανοί Κινέζοι και Αμερικανοί. Μόνο δύο από αυτούς μιλούσαν αγγλικά – κυρίως, απλά χρησιμοποιούσαν τη γλώσσα του σώματος, σπρωξίματα και χυδαίες λέξεις. Ένα πράγμα που με σύγχυσε και με τρομοκράτησε ιδιαίτερα εκείνο το βράδυ, και που συνέχισε να με βαραίνει στις εβδομάδες που ακολούθησαν, ήταν ότι ένας από τους άνδρες είχε αστυνομικό σήμα. Μέχρι σήμερα δεν ξέρω αν ήταν πραγματικός αστυνομικός.
Μου είπαν ότι τους χρωστούσα 30.000 δολάρια και θα εξοφλούσα το χρέος 100 δολάρια τη φορά εξυπηρετώντας άντρες. Τις επόμενες εβδομάδες και μήνες, με μετέφεραν πάνω-κάτω στον Διαπολιτειακό Αυτοκινητόδρομο 95, σε διαφορετικούς οίκους ανοχής, πολυκατοικίες, ξενοδοχεία και καζίνο στην Ανατολική Ακτή. Σπάνια βρισκόμουν δύο μέρες στο ίδιο μέρος, και ποτέ δεν ήξερα πού βρισκόμουν ή πού πήγαινα.
Αυτοί οι οίκοι ανοχής ήταν σαν κανονικά σπίτια εξωτερικά και ντίσκο εσωτερικά, με φώτα που αναβόσβηναν και δυνατή μουσική. Κοκαΐνη, κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη και χόρτο ήταν απλωμένα στα τραπέζια. Οι διακινητές με ανάγκαζαν να παίρνω ναρκωτικά με την απειλή όπλου, και ίσως βοηθούσε να κάνει όλα αυτά υποφερτά. Μέρα και νύχτα, έπινα μόνο μπύρα και ουίσκι γιατί αυτό ήταν το μόνο που υπήρχε διαθέσιμο. Δεν είχα ιδέα ότι μπορούσες να πιεις νερό βρύσης στην Αμερική.
Image source, Σάντρα Βοβορούντου
Η Σάντρα και τρία άλλα θύματα εμπορίας ανθρώπων κοντά σε έναν οίκο ανοχής στο Κονέκτικατ. Τους είπαν να ποζάρουν.
Είκοσι τέσσερις ώρες την ημέρα, εμείς τα κορίτσια καθόμασταν γύρω-γύρω, εντελώς γυμνές, περιμένοντας τους πελάτες να έρθουν. Αν δεν ερχόταν κανείς, ίσως κοιμόμασταν λίγο, αν και ποτέ σε κρεβάτι. Αλλά οι ήσυχες ώρες ήταν και αυτές που οι ίδιοι οι έμποροι μας βίαζαν. Έτσι έπρεπε να παραμένουμε σε εγρήγορση. Τίποτα δεν ήταν προβλέψιμο.
Παρά την εγρήγορση αυτή, ένιωθα σαν να ήμουν μουδιασμένη, ανίκανη να κλάψω. Πλημμυρισμένη από θλίψη, οργή, απογοήτευση, απλώς ακολουθούσα τις κινήσεις, κάνοντας ό,τι μου έλεγαν και προσπαθώντας σκληρά να επιβιώσω. Θυμόμουν το θέαμα εκείνου του μικρού κοριτσιού που ξυλοκοπήθηκε, και είδα τους ανθρώπους που έκαναν εμπόριο να βλάπτουν και άλλες γυναίκες αν δημιουργούσαν προβλήματα ή αρνούνταν το σεξ. Το όπλο, το μαχαίρι και η ρόπαλο του μπέιζμπολ ήταν μόνιμα στοιχεία σε έναν μεταβαλλόμενο και ασταθή κόσμο.
Μου έδωσαν το παρατσούκλι “Candy”. Όλες οι γυναίκες που είχαν πέσει θύματα εμπορίας ανθρώπων ήταν Ασιάτισσες – εκτός από εμάς τις Ινδονήσιες, υπήρχαν κορίτσια από την Ταϊλάνδη, την Κίνα και τη Μαλαισία. Υπήρχαν επίσης γυναίκες που δεν ήταν σεξουαλικές σκλάβες. Ήταν πόρνες που κέρδιζαν χρήματα και φαινόταν να έρχονται και να φεύγουν ελεύθερα.
Τις περισσότερες νύχτες, γύρω στα μεσάνυχτα, ένας από τους διακινητές με πήγαινε σε καζίνο. Με έντυναν σαν πριγκίπισσα. Ο διακινητής μου φορούσε μαύρο κοστούμι και γυαλιστερές μαύρες γόβες, και περπατούσε σιωπηλά δίπλα μου σαν σωματοφύλακας, κρατώντας συνέχεια όπλο στην πλάτη μου. Δεν μπαίναμε από το λόμπι, αλλά από την είσοδο του προσωπικού και ανεβαίναμε με τον ανελκυστήρα ρούχων.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που με οδήγησαν σε δωμάτιο ξενοδοχείου καζίνο, σκέφτηκα ότι ίσως καταφέρω να ξεφύγω όταν έβγαινα. Αλλά ο διακινητής μου με περίμενε στον διάδρομο. Με οδήγησε στο επόμενο δωμάτιο. Και στο επόμενο. Σαράντα πέντε λεπτά σε κάθε δωμάτιο, νύχτα μετά νύχτα, ο διακινητής πάντα περίμενε από την άλλη πλευρά της πόρτας.
Επειδή ήμουν υπάκουη, δεν με χτυπούσαν οι διακινητές μου, αλλά οι πελάτες ήταν πολύ βίαιοι. Κάποιοι έμοιαζαν με μέλη της ασιατικής μαφίας, αλλά υπήρχαν και λευκοί, και μαύροι, και Ισπανοί. Υπήρχαν ηλικιωμένοι άνδρες και νέοι φοιτητές πανεπιστημίου. Ήμουν περιουσία τους για 45 λεπτά και έπρεπε να κάνω ό,τι μου έλεγαν ή αλλιώς θα με πλήγωναν.
Τα όσα υπέστην ήταν δύσκολα και επώδυνα. Φυσικά, ήμουν αδύναμη. Οι διακινητές με τάιζαν μόνο με απλή ρυζόσουπα και λίγα τουρσιά, και συχνά ήμουν υπό την επήρεια ναρκωτικών. Η συνεχής απειλή βίας και η ανάγκη να παραμένω σε εγρήγορση ήταν εξαντλητικές.
Η μόνη μου περιουσία – εκτός από την “στολή” μου – ήταν ένα πορτοφόλι [μια μικρή τσάντα], και τα πράγματα που περιείχε. Είχα ένα λεξικό, μια μικρή Βίβλο, και μερικά στυλό και κουτιά σπίρτα που είχα κλέψει από δωμάτια ξενοδοχείων, με τα ονόματα των καζίνο επάνω τους.
Κρατούσα επίσης ημερολόγιο, κάτι που έκανα από μικρή. Γράφοντας σε ένα μείγμα Ινδονησιακών, Αγγλικών, Ιαπωνικών και συμβόλων, προσπαθούσα να καταγράψω τι έκανα, πού πήγα και πόσοι άνθρωποι ήταν μαζί μου. Παρακολουθούσα και τις ημερομηνίες, όσο καλύτερα μπορούσα. Ήταν δύσκολο γιατί μέσα στα πορνεία, δεν υπήρχε τρόπος να ξέρω αν ήταν μέρα ή νύχτα.Το μυαλό μου σκεφτόταν διαρκώς την απόδραση, αλλά οι ευκαιρίες ήταν ελάχιστες.
Μια νύχτα βρέθηκα κλειδωμένη σε μια σοφίτα ενός οίκου ανοχής στο Κονέκτικατ. Το δωμάτιο είχε ένα παράθυρο που κατάφερα να ανοίξω, οπότε έδεσα τα σεντόνια και τα ρούχα μου και τα έδεσα στο πλαίσιο του παραθύρου, μετά σκαρφάλωσα έξω. Αλλά έφτασα στο τέλος του αυτοσχέδιου σχοινιού μου και είδα ότι ήμουν ακόμα πολύ, πολύ μακριά από το έδαφος. Δεν μπορούσα παρά να ξανανεβώ.
Μετά, μια μέρα, με πήγαν στον οίκο ανοχής στο Μπρούκλιν όπου είχα φτάσει την πρώτη μέρα μου στις ΗΠΑ. Ήμουν με ένα 15χρονο κορίτσι από την Ινδονησία, που θα το ονομάσω Νίνα, η οποία είχε γίνει φίλη μου. Ήταν ένα γλυκό, όμορφο κορίτσι. Και ήταν πνευματώδες – μια φορά αρνήθηκε να κάνει ό,τι της έλεγαν, και ένας διακινητής της τράβηξε βίαια το χέρι, προκαλώντας μία κραυγή της.
Μιλούσαμε με μια άλλη γυναίκα που ήταν στον οίκο ανοχής, η οποία ήταν η “bottom bitch”, η προαγωγός μας. Ήταν ευγενική, λέγοντας ότι αν ποτέ βγαίναμε από εκεί θα έπρεπε να καλέσω αυτόν τον τύπο που θα μας έδινε μια κανονική δουλειά, και θα μπορούσαμε να μαζέψουμε κάποια χρήματα για να γυρίσουμε σπίτι. Έγραψα τον αριθμό του σε ένα μικρό κομμάτι χαρτί και το κράτησα ασφαλές.
Και ενώ μιλούσε για το χρέος μας – τα 30.000 δολάρια που έλεγαν οι διακινητές ότι έπρεπε να επιστρέψουμε – άρχισα να πανικοβάλλομαι. Ήμουν σίγουρη ότι θα πέθαινα πριν εξυπηρετήσω 300 άντρες. Έκλεισα τα μάτια μου και προσευχήθηκα για κάποια βοήθεια.
Λίγο αργότερα, πήγα στην τουαλέτα και είδα ένα μικρό παράθυρο. Ήταν βιδωμένο, αλλά εγώ και η Νίνα ανοίξαμε δυνατά όλες τις βρύσες και, με τα χέρια μου να τρέμουν, χρησιμοποίησα ένα κουτάλι για να ξεβιδώσω το στηρίγμα όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Ύστερα, περάσαμε από το παράθυρο και πηδήξαμε από την άλλη πλευρά. Τηλεφωνήσαμε στον αριθμό που μας είχαν δώσει και απάντησε ένας Ινδονήσιος. Ακριβώς όπως μας είχε πει η προαγωγός μας, υποσχέθηκε να μας βοηθήσει. Ενθουσιαστήκαμε πολύ. Μας συνάντησε, μας έβαλε σε ξενοδοχείο και μας είπε να περιμένουμε εκεί μέχρι να μας βρει δουλειά.
Μας φρόντιζε, μας αγόραζε φαγητό, ρούχα κλπ. Αλλά μετά από λίγες εβδομάδες προσπάθησε να μας πείσει να κοιμηθούμε με άντρες στο ξενοδοχείο. Όταν αρνηθήκαμε, τηλεφώνησε στον Τζόνι να έρθει να μας πάρει. Φάνηκε ότι ήταν απλώς ένας άλλος διακινητής και ότι αυτός, ή “προαγωγός” και όλοι οι άλλοι συνεργάζονταν.
Image source, Σάντρα Βοβορούντου
Η Σάντρα με τον τελευταίο άντρα που την εκμεταλλεύτηκε
Τότε ήταν που είχα επιτέλους μια τυχερή στιγμή.
Κοντά στο ξενοδοχείο, πριν φτάσει ο Τζόνι, κατάφερα να ξεφύγω από τον νέο μου διακινητή και έτρεξα στον δρόμο, φορώντας μόνο παντόφλες και κρατώντας μόνο την τσάντα μου. Γύρισα και φώναξα στη Νίνα να με ακολουθήσει, αλλά ο διακινητής την κρατούσε σφιχτά.
Βρήκα ένα αστυνομικό τμήμα και διηγήθηκα σε έναν αστυνομικό όλη μου την ιστορία. Δεν με πίστεψε και με απέβαλε. Ήταν απολύτως ασφαλές για μένα, είπε, να γυρίσω στους δρόμους χωρίς χρήματα ή έγγραφα. Απελπισμένη για βοήθεια, πλησίασα δύο άλλους αστυνομικούς στο δρόμο και πήρα την ίδια απάντηση.
Έτσι, πήγα στο προξενείο της Ινδονησίας, για να ζητήσω βοήθεια για να αποκτήσω έγγραφα, όπως διαβατήριο, και κάποια υποστήριξη. Ήξερα ότι είχαν ένα δωμάτιο όπου οι άνθρωποι μπορούσαν να κοιμηθούν σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Αλλά ούτε αυτοί με βοήθησαν.
Ήμουν θυμωμένη και αναστατωμένη. Δεν ήξερα τι να κάνω. Είχα έρθει στις ΗΠΑ το καλοκαίρι, αλλά πλησίαζε ο χειμώνας και κρύωνα. Κοιμήθηκα στο Staten Island Ferry, στο μετρό της Νέας Υόρκης και στην Times Square. Ζήταγα φαγητό από αγνώστους και όποτε μπορούσα να τους κάνω να με ακούσουν, τους έλεγα την ιστορία μου και τους έλεγα ότι υπήρχε ένα σπίτι κοντά όπου οι γυναίκες ήταν φυλακισμένες και ότι χρειάζονταν βοήθεια.
Μια μέρα, στο πάρκο Grand Ferry στο Williamsburg, ένας άντρας που τον έλεγαν Eddy μου αγόρασε φαγητό. Ήταν από το Οχάιο, ναύτης στις διακοπές του. ” ‘Ελα ξανά αύριο το μεσημέρι,” μου είπε, αφού του είχα διηγηθεί την ιστορία μου.
Ήμουν τόσο χαρούμενη που δεν σταμάτησα να τον ρωτήσω τι σήμαινε “μεσημέρι”. Από το σχολείο ήξερα ότι “απόγευμα” σήμαινε μ.μ., οπότε η καλύτερη εικασία μου ήταν ότι “μεσημέρι” ήταν μια άλλη λέξη για “πρωί”. Έτσι, νωρίς την επόμενη μέρα πήγα στο ίδιο μέρος στο πάρκο και περίμενα ώρες να επιστρέψει ο Έντι.
Όταν τελικά ήρθε, μου είπε ότι είχε κάνει μερικές κλήσεις για μένα. Είχε μιλήσει στο FBI, και το FBI είχε τηλεφωνήσει στο αστυνομικό τμήμα. Έπρεπε να πάμε εκείνη την στιγμή στο τμήμα, όπου οι αστυνομικοί θα προσπαθούσαν να με βοηθήσουν.
Έτσι, ο Έντι με οδήγησε εκεί, και δύο ντετέκτιβ με ανέκριναν εκτενώς. Τους έδειξα το ημερολόγιό μου με λεπτομέρειες για την τοποθεσία των οίκων ανοχής, και τα βιβλιάρια αγώνων από τα καζίνο όπου με είχαν αναγκάσει να δουλέψω. Τηλεφώνησαν στην αεροπορική εταιρεία και στην μετανάστευση, και διαπίστωσαν ότι η ιστορία μου επιβεβαιωνόταν.
“Εντάξει,” είπαν στο τέλος. “Είστε έτοιμη να φύγετε;”
“Πού να πάω;” ρώτησα.
“Για να παραλάβετε τους φίλους σας,” απάντησαν.
Έτσι, μπήκα σε ένα περιπολικό και πήγαμε στο πορνείο στο Μπρούκλιν. Προς μεγάλη μου ανακούφιση, κατάφερα να το βρω ξανά.
Image source, Λες Μενοκάλ
Ήταν σαν σκηνή από ταινία, μόνο που αντί να την παρακολουθώ στην τηλεόραση, την έβλεπα από το παράθυρο ενός σταθμευμένου αυτοκινήτου. Έξω από τον οίκο ανοχής, υπήρχαν αστυνομικοί μυστικών υπηρεσιών που προσποιούνταν τους άστεγους – θυμάμαι έναν από αυτούς να σπρώχνει ένα καρότσι σούπερ μάρκετ. Ύστερα υπήρχαν ντετέκτιβ, οπλισμένοι αστυνομικοί και μια ομάδα SWAT με ελεύθερους σκοπευτές κρυμμένοι κοντά.
Μπορώ να το απολαύσω τώρα, αλλά τότε ήμουν πολύ αγχωμένη και ανησυχούσα μήπως εισβάλουν οι αστυνομικοί στο κτίριο και διαπιστώσουν ότι εκείνη τη νύχτα δεν συνέβαινε τίποτα. Θα νόμιζαν ότι έλεγα ψέματα; Θα πήγαινα εγώ στη φυλακή, αντί για τους διώκτες μου;
Ένας αστυνομικός ντυμένος πελάτης πάτησε το κουδούνι του οίκου ανοχής. Είδα τον Τζόνι να εμφανίζεται στην πόρτα και, μετά από μια σύντομη συζήτηση, να ανοίγει την μεταλλική σχάρα. Άμεσα τον έσπρωξαν πίσω στο σκοτάδι. Σε δευτερόλεπτα, όλη η ομάδα αστυνομικών είχε ανέβει τα σκαλιά και είχε εισβάλλει στο κτίριο. Ούτε μια σφαίρα δεν έπεσε.
Πέρασε μια ώρα. Ύστερα μου είπαν ότι μπορώ να βγω από το αυτοκίνητο και να πλησιάσω το κτίριο. Είχαν καλύψει ένα από τα παράθυρα με χαρτί και είχαν κόψει μια τρύπα για να κοιτάξω μέσα. Με αυτό τον τρόπο, αναγνώρισα τον Τζόνι και τα κορίτσια που δούλευαν στο πορνείο χωρίς να με δουν. Υπήρχαν τρεις γυναίκες εκεί, ανάμεσά τους και η Νίνα.
Αφήστε με να σας πω ότι όταν είδα αυτές τις γυναίκες να βγαίνουν από το κτίριο, γυμνές εκτός από τις πετσέτες που είχαν τυλιγμένες γύρω τους, ήταν η πιο συγκλονιστική στιγμή της ζωής μου. Ο τοκετός είναι θαύμα, ναι, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με τα συναισθήματα που έζησα καθώς οι φίλες μου κέρδιζαν την ελευθερία τους. Στα φλας των μπλε και κόκκινων φώτων των αστυνομικών αυτοκινήτων, χορεύαμε, φωνάζαμε, ουρλιάζαμε από χαρά!
Ο Τζόνι κατηγορήθηκε και τελικά καταδικάστηκε, όπως και δύο άλλοι άντρες που συνελήφθησαν τις επόμενες μέρες. Ωστόσο, εξακολουθούσα να χρειάζομαι υποστήριξη και μια ευκαιρία για να γιατρευτώ.
Το FBI με έφερε σε επαφή με το Safe Horizon, έναν οργανισμό στη Νέα Υόρκη που βοηθάει θύματα εγκλημάτων και κακοποίησης, συμπεριλαμβανομένων ανθρώπων επιζώντων από εμπορία. Με βοήθησαν να παραμείνω στις Ηνωμένες Πολιτείες νόμιμα, μου παρείχαν καταφύγιο και με βοήθησαν να βρω δουλειά.
Θα μπορούσα να είχα επιστρέψει στην οικογένειά μου στην Ινδονησία, αλλά το FBI χρειαζόταν την κατάθεσή μου για να στηρίξει την υπόθεσή του εναντίον των διακινητών, και πραγματικά ήθελα να φυλακιστούν. Η όλη διαδικασία κράτησε χρόνια.
Στην Ινδονησία, οι διακινητές ήρθαν να με ψάξουν στο σπίτι της μητέρας μου, και εκείνη με την κόρη μου αναγκάστηκαν να κρυφτούν. Αυτοί οι άντρες με αναζητούσαν για πολύ καιρό. Τόσο μεγάλος ήταν ο κίνδυνος για την κόρη μου που τελικά η αμερικανική κυβέρνηση και το Safe Horizon έκαναν ότι ήταν δυνατόν για να έρθει μαζί μου στην Αμερική. Επιτέλους ξαναβρεθήκαμε το 2004.
Σε αντάλλαγμα για τη βοήθεια που πρόσφερα στην κυβέρνηση, μου παραχωρήθηκε μόνιμη άδεια διαμονής το 2010. Εκείνη τη στιγμή, μου είπαν ότι μπορούσα να διαλέξω ένα νέο όνομα, για την ασφάλειά μου. Αλλά αποφάσισα να κρατήσω το καλό παλιό Shandra Woworuntu. Είναι, τελικά, το όνομά μου. Οι διακινητές πήραν τόσα πολλά – γιατί να τους δώσω και αυτό;
Λίγα χρόνια μετά την απόδρασή μου, άρχισα να νιώθω έντονους πόνους και μούδιασμα στις αρθρώσεις μου. Ανέπτυξα δερματικά προβλήματα και διαπίστωσα ότι υπέφερα από τρομερές ημικρανίες.
Μετά από πολλές εξετάσεις, οι γιατροί απέδωσαν όλα αυτά στο ψυχολογικό τίμημα όσων είχα περάσει.
Έχουν περάσει 15 χρόνια τώρα, αλλά εξακολουθώ να έχω αυπνίες. Οι σχέσεις μου με τους άντρες εξακολουθούν να απέχουν πολύ από το φυσιολογικό. Εξακολουθώ να πηγαίνω σε ψυχοθεραπευτή κάθε εβδομάδα και κάθε δεκαπενθήμερο σε ψυχίατρο για να πάρω συνταγή για αντικαταθλιπτικά.
Ακόμα βλέπω συνέχεια εφιάλτες. Η μυρωδιά του ουίσκι με κάνει να κάνω εμετό και αν ακούσω συγκεκριμένους ήχους κλήσης – αυτούς που είχαν οι διακινητές μου – το σώμα μου σφίγγεται από φόβο. Τα πρόσωπα μέσα στο πλήθος με τρομοκρατούν – ξεπηδούν, γνώριμα για μια στιγμή, και καταρρέω.
Ξοδεύοντας λίγο χρόνο μαζί μου, θα με δεις να παίζω νευρικά με το δαχτυλίδι στο δάχτυλό μου για να ηρεμήσω. Παλιά φορούσα μια λαστιχένια ταινία στο χέρι μου, την οποία τραβούσα συνέχεια, και μια μαντίλα που την τύλιγα και την ξετύλιγα.
Έτσι, η ευτυχία με προσπερνάει, και ίσως πάντα θα συμβαίνει αυτό. Αλλά έχω βελτιωθεί στο να διαχειρίζομαι τις αναδρομές μου. Λατρεύω να τραγουδώ σε χορωδία, και έχω βρει ότι η ανατροφή των παιδιών μου είναι πολύ θεραπευτική. Η μικρή μου κόρη είναι πια μεγάλη κοπέλα – έφηβη! – και έχω και έναν εννιάχρονο γιο.
Έχω αποφασίσει να κάνω ό,τι μπορώ για να βοηθήσω άλλα θύματα εμπορίας ανθρώπων. Δημιούργησα έναν οργανισμό, το Mentari, που βοηθά τους επιζώντες να επανενταχθούν στην κοινότητα και τους συνδέει με την αγορά εργασίας.
Image source, Σάντρα Βοβορούντου
Μια Ινδονήσια κοπέλα διαβάζει το κόμικ που προειδοποιεί για την εμπορία ανθρώπων
Παράλληλα, προσπαθούμε να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο για τους κινδύνους που εγκυμονούν για όσους βλέπουν τις ΗΠΑ ως χώρα των ονείρων. Κάθε χρόνο, 17.000 έως 19.000 άτομα μεταφέρονται στις ΗΠΑ για εμπορία ανθρώπων. Πέρυσι, βοηθήσαμε στην έκδοση ενός εκπαιδευτικού κόμικ για το θέμα στα Ινδονησιακά. Παρέχουμε επίσης κοτόπουλα και σπόρους, ώστε οι φτωχότεροι να μπορούν να εκτρέφουν κοτόπουλα για να τα πουλήσουν και να τα φάνε, και να μην νιώθουν ότι πρέπει να πουλήσουν τα παιδιά τους σε κυκλώματα εμπορίας ανθρώπων.
Ωστόσο, δεν είναι όλα τα θύματα της εμπορίας ανθρώπων φτωχά. Μερικά, όπως εγώ, έχουν πτυχία πανεπιστημίου. Έχω βοηθήσει έναν γιατρό και μια δασκάλα από τις Φιλιππίνες. Έχω επίσης βοηθήσει άνδρες που έχουν πέσει θύματα εμπορίας, όχι μόνο γυναίκες, και ένα άτομο 65 ετών.
Έχω μιλήσει για τις εμπειρίες μου σε εκκλησιαστικά κέντρα, σχολεία, πανεπιστήμια και κυβερνητικά ιδρύματα.
Αφού άρχισα να διηγούμαι την ιστορία μου, επικοινώνησε μαζί μου το προξενείο της Ινδονησίας, όχι με μια συγγνώμη, αλλά με αίτημα να ανακαλέσω τις δηλώσεις μου για την άρνησή τους να βοηθήσουν. Συγγνώμη, πολύ αργά – έχει ήδη γίνει γνωστό. Δεν μπορώ να κάνω πως δεν συνέβη αυτό που κάνατε. Ακόμα και αφού η υπόθεσή μου έγινε γνωστή στα μέσα ενημέρωσης, η ινδονησιακή κυβέρνηση δεν έκανε τον κόπο να επικοινωνήσει για να δει αν ήμουν καλά ή αν χρειαζόμουν βοήθεια.
Εκτός από τη συνεργασία με κοινοτικές ομάδες, έχω απευθυνθεί και στην μεξικανική κυβέρνηση και πέρυσι κατέθεσα ενώπιον της Γερουσίας των ΗΠΑ.
Ζήτησα από τους γερουσιαστές να εισαγάγουν νομοθεσία ώστε να διασφαλιστεί ότι οι εργαζόμενοι που προσλαμβάνονται από το εξωτερικό γνωρίζουν τα δικαιώματά τους, δεν τους επιβάλλονται χρεώσεις και ενημερώνονται για την αλήθεια σχετικά με τον μισθό και τις συνθήκες διαβίωσης που μπορούν να περιμένουν στις ΗΠΑ. Είμαι χαρούμενη να πω ότι από τότε ο νόμος έχει αλλάξει και οι υπηρεσίες πρόσληψης από το εξωτερικό πρέπει να εγγραφούν στο Υπουργείο Εργασίας πριν μπορέσουν να λειτουργήσουν.
Επίσης, άσκησα πίεση στη Γερουσία, εκ μέρους του Εθνικού Δικτύου Επιζώντων, για την τοποθέτηση θυμάτων εμπορίας ανθρώπων σε ρόλους όπου μπορούμε να έχουμε άμεσο αντίκτυπο στην πολιτική.
Ο Νόμος για την Ενδυνάμωση των Επιζώντων Εμπορίας Ανθρώπων έχει κάνει ακριβώς αυτό. Είμαι τιμημένη να πω ότι τον Δεκέμβριο του 2015 μου ζητήθηκε να συμμετάσχω σε ένα νέο συμβουλευτικό όργανο, και συναντηθήκαμε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο, στον Λευκό Οίκο.
Image source, Βουλή της Νέας Υόρκης
Η Σάντρα μιλάει μετά την δέσμευση της Βουλής της Νέας Υόρκης για καταστολή της διακίνησης
Image source, Getty Images
Σε συνέντευξη Τύπου με μέλη του Κογκρέσου, τους Τεντ Πόε και Κάρολιν Μαλονί
Image source, Ο Λευκός Οίκος
Και στον Λευκό Οίκο με άλλα μέλη του Συμβουλίου Συμβούλων για την Ανθρώπινη Εμπορία και τον Υπουργό Εξωτερικών Τζον Κέρι
Χρειαζόμαστε επειγόντως να ενημερώσουμε τους Αμερικανούς για αυτό το θέμα. Αναλογιζόμενη τις δικές μου εμπειρίες, νομίζω ότι όλοι εκείνοι οι εργαζόμενοι σε καζίνο και ξενοδοχεία πρέπει να γνώριζαν τι συνέβαινε. Και εκείνος ο οίκος ανοχής στο Μπρούκλιν βρισκόταν σε κατοικημένη περιοχή – μήπως οι γείτονες δεν σταμάτησαν ποτέ να αναρωτιούνται γιατί ατέλειωτη ροή ανδρών πήγαινε στο σπίτι, νύχτα και μέρα;
Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι βλέπουν τις γυναίκες που έχουν πέσει θύματα εμπορίας ως πόρνες, και τις πόρνες όχι ως θύματα, αλλά ως εγκληματίες. Και στις πόλεις, οι άνθρωποι κλείνουν τα μάτια σε κάθε είδους εγκληματικότητα.
Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε βάζοντας στη φυλακή τους άντρες που πληρώνουν για σεξ. Μετά την επιδρομή σε εκείνο το πορνείο στο Μπρούκλιν, πολλοί αγοραστές σεξ ερωτήθηκαν, αλλά όλοι αφέθηκαν ελεύθεροι αργότερα.
Σήμερα, οι άντρες που συλλαμβάνονται επί τόπου στέλνονται σε μια ημερήσια συνεδρία που ονομάζεται «Σχολείο του Τζον». Δεν είναι πραγματικά τιμωρία, αλλά τους μαθαίνει πώς να εντοπίζουν παιδιά σε οίκους ανοχής και γυναίκες που εξαναγκάζονται σε σεξουαλική εργασία. Καλό – αλλά όχι αρκετά καλό. Πιστεύω ότι οι άντρες που πληρώνουν για σεξ με γυναίκες ή άντρες που έχουν πέσει θύματα εμπορίας θα πρέπει τα ονόματά τους να δημοσιεύονται σε δημόσια λίστα, όπως ακριβώς γίνεται για τους παιδόφιλους και τους σεξουαλικούς θηρευτές.
Εξακολουθώ να είμαι στενή φίλη με τη Νίνα, η οποία έκλεισε πρόσφατα τα 30. Και για χρόνια, είχα τον αριθμό του Έντι, του άντρα που μίλησε στο FBI για μένα, όταν ήμουν απελπισμένη.
Το 2014, περίπου τα Χριστούγεννα, τον κάλεσα στο τηλέφωνο. Είχα σκοπό να του πω για όλα όσα μου είχαν συμβεί, αλλά με διέκοψε, λέγοντας: «Τα ξέρω όλα. Παρακολουθώ τα νέα σου. Είμαι τόσο χαρούμενος για σένα, που έχεις φτιάξει μια νέα ζωή.»
Τότε είπε: «Μην τολμήσεις να μου πεις ευχαριστώ – τα κατάφερες όλα μόνη σου.»
Αλλά εγώ θέλω να σε ευχαριστήσω, Έντι, που άκουσες την ιστορία μου εκείνη την ημέρα στο πάρκο και με βοήθησες να ξαναρχίσω τη ζωή μου.
Θεματολογικές ετικέτες