20 Σεπτεμβρίου 2026, Τρόντχαϊμ
(Σε αυτή τη Θεία Λειτουργία, ο π. Florian Pletscher ανέλαβε καθήκοντα κανονικού εφημερίου της ενορίας του καθεδρικού ναού.)
Ησ. 55,6-9: Οι σκέψεις μου δεν είναι οι δικές σας σκέψεις.
Φιλ. 1,20-27: Για μένα, ζωή είναι ο Χριστός.
Μτ. 20,1-16: Ένας οικοδεσπότης βγήκε τα χαράματα.
Α. Όταν ακούμε για τον οικοδεσπότη που πήγε στην αγορά για να προσλάβει εργάτες, ίσως μας έρχεται στο μυαλό η αγορά του Τρόντχαϊμ ένα συνηθισμένο Σάββατο, καταμεσήμερο. Υπάρχει πολύς κόσμος. Είναι αδύνατο να έχει κανείς μια συνολική εικόνα. Καταλαβαίνουμε πώς ο άνθρωπος αυτός μπορεί να μην πρόσεξε κάποιους άνδρες που στέκονταν εκεί αναζητώντας δουλειά, και να τους προσέλαβε μόνο όταν επέστρεψε αργότερα μέσα στη μέρα.
Όμως, ας προσέξουμε: το σκηνικό δεν είναι μια σύγχρονη μητρόπολη (ούτε καν μια μέτρια πόλη σαν τη δική μας), αλλά ένα παλαιστινιακό χωριό της αρχαιότητας, που δύσκολα θα ξεπερνούσε τους μερικές εκατοντάδες κατοίκους. Εκεί, κανείς δεν θα χανόταν μέσα στο πλήθος. Επιπλέον, ο εργοδότης βγήκε αρχικά τα χαράματα, προτού καν στήσουν τους πάγκους τους οι ντόπιοι έμποροι. Θα είχε, λοιπόν, σαφή εικόνα των διαθέσιμων εργατών.
Β. Αυτή η λεπτομέρεια έχει σημασία. Μας βοηθά να ερμηνεύσουμε σωστά την παραβολή. Ο Ιησούς δεν λέει ότι τέσσερις ομάδες ανθρώπων που αναζητούσαν εργασία στέκονταν στην αγορά από το χάραμα και ότι η τελευταία ομάδα έγινε αντιληπτή μόλις έπεφτε το σούρουπο. Εκείνοι που κλήθηκαν τελευταίοι είτε μόλις είχαν φτάσει —έχοντας προηγουμένως άλλες ασχολίες ή έχοντας περάσει τη μέρα τους τεμπελιάζοντας— είτε στέκονταν εκεί με τα χέρια στις τσέπες, χωρίς να αναζητούν εργασία. Η ιδέα να εργαστούν τούς ήρθε μόνο όταν η μέρα πλησίαζε στο τέλος της.
Ο Ιησούς μάς αποκαλύπτει κάτι για τη λεπτή γενναιοδωρία του οικοδεσπότη. Δεν επιπλήττει ούτε ταπεινώνει όσους έφτασαν αργά. Τους δίνει την ευκαιρία να πιάσουν δουλειά, χωρίς να αμφισβητεί τα κίνητρά τους. Γνωρίζει ότι το αμπέλι θα τους διαπλάσει. Επιλέγει να πιστέψει ότι μπορούν να φανούν χρήσιμοι, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα.
Το αμπέλι, όπως μας λέγεται, είναι εικόνα της Βασιλείας των Ουρανών. Εκεί υπάρχει χώρος για κάθε είδους ανθρώπους. Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι. Θεωρείται αυτονόητο ότι θα καταβάλουμε προσπάθεια: δεν πρόκειται για κρουαζιέρα με δωρεάν ποτά. Όμως, ποτέ δεν είναι αργά για να εμφανιστεί κανείς. Θα υπάρχει κάτι να κάνει ο καθένας, ανεξάρτητα από τις ικανότητες ή τη φυσική του κατάσταση. Αν δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό, η αμοιβή μας είναι πράγματι εξασφαλισμένη. Πάνω απ’ όλα, η εργασία στον αμπελώνα αποτελεί από μόνη της ανταμοιβή. Μας διδάσκει την αληθινή μακαριότητα.
Αυτό είναι κάτι που είχαν λησμονήσει εκείνοι που κλήθηκαν πρώτοι και εργάζονταν από την αυγή. Όταν βλέπουν τον ιδιοκτήτη του αμπελώνα, στο σούρουπο, να δίνει σε όλους την ίδια αμοιβή —είτε εργάστηκαν μία ώρα είτε δέκα— εξοργίζονται. Αρχίζουν να γογγύζουν, μια στάση που η Βίβλος πάντοτε καταδικάζει, καθώς αποτελεί εκδήλωση ανταρσίας απέναντι στην καλοσύνη του Θεού. Δεν είχε υπάρξει καμία παραβίαση συμφωνίας. Η ημερήσια αμοιβή είχε καθοριστεί προτού ξεκινήσει η εργασία: θα ανερχόταν σε ένα δηνάριο. Αυτό ακριβώς έλαβαν όλοι. Εκείνο που εξοργίζει τους πρώτους εργάτες δεν είναι ότι λαμβάνουν πολύ λίγα, αλλά ότι οι άλλοι λαμβάνουν υπερβολικά πολλά.
Γ. Σε αυτή τη στάση διακρίνουμε δύο τάσεις που μας καλούν σε αυτοεξέταση.
Καταρχάς, μπορούμε να αναρωτηθούμε: Πώς αντιδρώ όταν άλλοι λαμβάνουν δωρεάν και άμεσα τη χάρη, για την οποία εγώ ίσως χρειάστηκε να κοπιάσω χρόνια ολόκληρα ώστε να την αξιωθώ; Χαίρομαι για την καλοσύνη του Θεού προς τους άλλους ή πικραίνομαι όταν εκείνοι αποκτούν εύκολα ευλογίες για τις οποίες εγώ μόχθησα σκληρά; Έχουμε μια χρυσή ευκαιρία να διαπιστώσουμε αν έχουμε όντως πει «ναι» σε μια ζωή θεμελιωμένη στη χάρη ή αν παραμένουμε προσκολλημένοι με φιλαργυρία —όπως ο Ματθαίος ο τελώνης προτού γίνει ευαγγελιστής— μετρώντας ψιλά νομίσματα.
Υπάρχει, επίσης, και το εξής ερώτημα: Αισθάνομαι αγαλλίαση που μου επιτρέπεται να υπηρετώ στον αμπελώνα του Θεού, που καλούμαι να οικοδομήσω την Εκκλησία Του; Σε έναν ύμνο του Lars Oftedal ψάλλουμε: «Ω, τι χαρά να είμαι δικός Σου! Σε ευχαριστώ που μου επιτρέπεις να συμμετέχω!». Είναι συγκλονιστικό να σκέφτομαι ότι μπορώ να έχω μερίδιο σε αυτό! Το να ωριμάζουμε χριστιανικά σημαίνει να γινόμαστε όλο και πιο ευγνώμονες, να ζούμε όλο και περισσότερο με πνεύμα ευχαριστίας. Προχωρούμε προς αυτή την κατεύθυνση, μεταξύ άλλων, έχοντας επίγνωση των σταδίων που διανύει η χριστιανική μας ζωή και θυμούμενοι το δώρο του Θεού καθώς και τη δική μας ανταπόκριση σε αυτό, μέσα από τις υποσχέσεις μας. Είναι καλό να τιμούμε την επέτειο του βαπτίσματος και του χρίσματός μας· Είναι καλό για τα παντρεμένα ζευγάρια να γιορτάζουν τις επετείους του γάμου τους, και για τους ιερείς και τα μέλη θρησκευτικών ταγμάτων να θυμούνται την ημέρα της χειροτονίας και της ομολογίας των υποσχέσεών τους. Όσο περισσότερο υιοθετούμε αυτή τη συνήθεια, τόσο περισσότερο θα χαιρόμαστε για κάθε στιγμή που περνάμε στον αμπελώνα.
Άλλωστε, γευτήκαμε το νέο κρασί που ευφραίνει την καρδιά του ανθρώπου.
Δ. Σε αυτή τη Θεία Λειτουργία, εγκαθιστώ τον π. Florian ως εφημέριο της ενορίας του καθεδρικού ναού. Υπηρετούσε ήδη ως βοηθός εφημέριός της για κάποιο διάστημα. Θα κάνει άραγε από σήμερα κάτι που δεν έκανε πριν; Όχι ακριβώς. Προς τι, λοιπόν, όλη αυτή η κινητοποίηση; Γιορτάζουμε το γεγονός ότι αναλαμβάνει πλέον ρητά την ευθύνη γι’ αυτόν τον αμπελώνα. Επί ενάμιση χρόνο εξοικειωνόταν με το έδαφος. Είδε πού χρειάζεται πότισμα και πού βοτάνισμα. Έμαθε να χειρίζεται τα εργαλεία. Έμαθε να ξεχωρίζει τις διάφορες ποικιλίες σταφυλιών. Γνώρισε τους συνεργάτες του — εσάς. Και είπε: «Ναι! Επιθυμώ να υπηρετήσω σε αυτόν τον τόπο». Η ευθύνη βαραίνει πλέον τους ώμους του. Είθε να είναι ένα ελαφρύ φορτίο, ένας ευχάριστος ζυγός.
Αφού ο π. Florian δώσει τον όρκο πίστης, θα τον οδηγήσω σε ορισμένα καίρια σημεία αυτού του ναού: στην κολυμβήθρα, στο εξομολογητήριο, στην Αγία Τράπεζα. Σε κάθε σταθμό θα απευθύνω μια προτροπή που θα αναδεικνύει την ιδιαίτερη αγαθότητα του Θεού την οποία δεχόμαστε σε εκείνο το σημείο. Αυτή η αγαθότητα ξεχύνεται σε όλους όσοι επιλέγουν να τη δεχτούν και να ανταποκριθούν σε αυτήν· ο ιερέας —όπως και ο επίσκοπος, άλλωστε— είναι απλώς ο αγωγός και ο οικονόμος αυτής της αγαθότητας.
Είθε η γενναιοδωρία του Θεού να μην προκαλεί φθόνο μέσα μας. Είθε να βλέπουμε τη δύναμη που μας δίνεται όταν συνεργαζόμαστε μαζί της, ο καθένας σύμφωνα με την ιδιαίτερη κλήση του Κυρίου.
Και είθε ο αμπελώνας του Αγίου Όλαφ σε αυτόν τον τόπο να καρποφορήσει εκατονταπλασίως! ΑΜΗΝ
Θεματολογικές ετικέτες