Η ιστορία του Στέφανου και της Αλίκης
Η εμπνευσμένη και «όμορφη» ιστορία του Étienne (Στέφανου) και της Alice, (Αλίκης) γονέων τεσσάρων παιδιών και συγχρόνως ανάδοχων γονέων!
Είχαν ήδη τέσσερα παιδιά και μια γεμάτη ζωή. Ωστόσο, πριν από τρία χρόνια, ο Étienne και η Alice αποφάσισαν να ανοίξουν το σπίτι τους ακόμα περισσότερο. Σήμερα, δύο μικρά αγόρια, ο Léo και ο Gabriel, έχουν εμπιστευτεί την αγάπη και τη φροντίδα τους.
Ο Étienne και η Alice είναι ζευγάρι εδώ και είκοσι χρόνια. Ζουν στη Βρετάνη. Ο Étienne είναι αρχιτέκτονας και η Alice εργαζόταν ως ψυχολόγος για πάνω από δέκα χρόνια. Μαζί, έχουν τέσσερα παιδιά, ηλικίας τώρα 6 έως 13 ετών. Η Alice ήθελε από καιρό να εργαστεί στην προστασία παιδιών, αλλά δεν μπορούσε να βρει τρόπο μέσα από την εργασία της ως ψυχολόγος. «Δεν μπορούσα πλέον να αφοσιωθώ πλήρως στους ασθενείς μου, ούτε στα παιδιά μου. Ένιωσα ότι έπρεπε να βρω νέο νόημα στη ζωή μου, με έναν διαφορετικό τρόπο».
Ήταν μέσα από τη γνωριμία με ανάδοχους γονείς – ο επίσημος όρος για τις «ανάδοχες οικογένειες» – που προέκυψε η επιθυμία να καλωσορίσει παιδιά στο σπίτι της. Η Alice, ως εκ τούτου, άλλαξε καριέρα και υπέβαλε αίτηση για πιστοποίηση προκειμένου να μπορεί να αναλάβει ανάδοχη φροντίδα. Το να γίνει ανάδοχη οικογένεια δεν ήταν μια απόφαση που πάρθηκε ελαφρά τη καρδία, αλλά ένα πραγματικό κάλεσμα, που ανέπτυξε ο σύζυγος της και η οικογένειά της.
Ένα πρότζεκτ για ζευγάρι και οικογένεια
Ήταν μια απόφαση που αφορούσε τους πάντες: τον σύντροφό της, Étienne, αλλά και τα παιδιά τους. Για τον Étienne, δεν ήταν εύκολο στην αρχή. Εκείνη την εποχή εργαζόταν ήδη πολλές ώρες, και ο μικρότερος γιος τους ήταν μόλις τριών ετών. «Μόλις είχαμε ξεπεράσει τις πάνες και τις άυπνες νύχτες. Δεν ήταν εύκολο να σκεφτούμε ότι θα έπρεπε να περάσουμε ξανά όλα αυτά».
Τα παιδιά είχαν επίσης τη γνώμη τους. Έπρεπε να καταλάβουν ότι δεν επρόκειτο για υιοθεσία, αλλά απλώς για την υποδοχή ενός άλλου παιδιού στο σπίτι τους, όταν οι γονείς αυτών των παιδιών δεν μπορούσαν να τα φροντίσουν. «Αν τα παιδιά μας είχαν αρνηθεί, δεν θα είχαμε συνεχίσει», λέει απλά ο Étienne.
Μετά από μερικούς μήνες σκέψης και συζητήσεων ως ζευγάρι και ως οικογένεια, ελήφθη η απόφαση. Πραγματοποιήθηκαν δύο επισκέψεις από την τοπική Υπηρεσία Πρόνοιας Παιδιών και Οικογένειας για να αξιολογηθεί το σπίτι και η οικογένεια που θα καλωσόριζε τα παιδιά. Ο Ετιέν συνέχισε την εργασία του ως αρχιτέκτονας. Μόνο η Αλίκη είχε την απαραίτητη έγκριση ως ανάδοχη μητέρα. Είναι ένα πραγματικό επάγγελμα, για το οποίο λαμβάνει μισθό, καθώς και οικονομική συνεισφορά στις ανάγκες του παιδιού που έχει υπό τη φροντίδα της. Αλλά, όπως δείχνει η ιστορία τους, είναι πάνω απ’ όλα ένα κάλεσμα και μια ουσιαστική σύνδεση.
Από την Προσωρινή Αναδοχή στη Διαρκή Δέσμευση
Αρχικά, η Αλίκη σκόπευε μόνο να παρέχει προσωρινή αναδοχή, για να βοηθήσει άλλες ανάδοχες οικογένειες, για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια των διακοπών. Έτσι, ένα πρωί στις 10 π.μ., έλαβε ένα τηλεφώνημα για να καλωσορίσει τον Λεό, ένα μωρό 9 μηνών, για το οποίο δεν υπήρχε άλλη επιλογή για το βράδυ. Στις 4 μ.μ., ο Λεό έφτασε στο σπίτι τους. Υποτίθεται ότι θα έμενε για 15 ημέρες, αλλά τρία χρόνια αργότερα, το μικρό αγόρι είναι ακόμα εκεί. Στην πραγματικότητα, το μικρό αγόρι ένιωθε άνετα με την Αλίκη και τον Ετιέν, οπότε οι υπηρεσίες προστασίας παιδιών αποφάσισαν να τον αφήσουν να μείνει μαζί τους.
Έπειτα, πριν από ένα χρόνο, η Αλίκη και ο Ετιέν ανέλαβαν επίσης, πάλι σε έκτακτη ανάγκη, ένα βρέφος δύο εβδομάδων, τον Γκαμπριέλ. Δεν ήταν εύκολο να βρεθείς ξαφνικά με ένα μικροσκοπικό μωρό, μόλις που είχε βγει από το μαιευτήριο. Η Αλίκη εμπιστεύτηκε τη δυσκολία της κατάστασης: «Κοιμόμουν πολύ λίγο εκείνη την εποχή. Φοβόμουν ότι κάτι θα του συνέβαινε, σαν σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου. Σκεφτόμουν συνέχεια: αν του συνέβαινε κάτι εδώ, τα παιδιά μου θα ήταν αυτά που θα επωμίζονταν το μεγαλύτερο βάρος». Αλλά η άφιξη του Γκάμπριελ στην οικογένειά τους ήταν επίσης πηγή χαράς: η επιστροφή στη φροντίδα ενός μωρού, η θέα του θαυμασμού των παιδιών για αυτό το μικροσκοπικό βρέφος, η παρατήρηση της προόδου του.
Οι καθημερινές προκλήσεις
Το να καλωσορίζεις ένα παιδί που έχει πληγωθεί από τη ζωή δεν είναι ποτέ εύκολο. «Δεν είναι παιδιά μας και μερικές φορές απορρίπτουν τα όριά μας». Αντιμέτωποι με τα ξεσπάσματα θυμού ή την άρνηση του Λεό να υπακούσει – είναι τώρα τριών ετών – το ζευγάρι μερικές φορές αισθάνεται αβοήθητο. «Δεν έχουμε πάντα τα εργαλεία για να διαχειριστούμε αυτές τις καταστάσεις, ειδικά όταν βλέπουμε τον πόνο που προκαλούν στα δικά μας παιδιά». Το μικρό αγόρι εκφράζει έντονα τα συναισθήματά του: θυμό, ανυπακοή, υπερευαισθησία. «Παρόλο που τον έχουμε από πολύ μικρό, νιώθουμε ότι υπάρχει μια προσωπικότητα, μια ιστορία πίσω από αυτό. Μας προκαλεί με τον δικό του τρόπο». Σε αντίθεση με τον Gabriel, ο Léo δεν έχει καμία επαφή με τους γονείς του. Ο Étienne και η Alice αυτοαποκαλούνται ακόμη και μαμά και μπαμπάς. «Στην αρχή, δεν ήμασταν σίγουροι αν μπορούσε να μας αποκαλεί έτσι, αλλά ο εκπαιδευτικός με τον οποίο επικοινωνούμε μας είπε πολύ σωστά ότι είχε κι αυτός το δικαίωμα να αποκαλεί κάποιον «μαμά» και «μπαμπά».
Η δουλειά μας είναι στο σπίτι και διαμορφώνει ολόκληρη την οικογενειακή μας ζωή.
Το να έχουμε δύο μικρά παιδιά μερικές φορές διαταράσσει την οικογενειακή ισορροπία. «Μερικές φορές περνάω όλο μου το απόγευμα διαχειριζόμενη μια κρίση και συνειδητοποιώ ότι δεν έχω αφιερώσει ούτε ένα λεπτό για τα δικά μου παιδιά», παραδέχεται η Άλις. «Αυτό είναι το μειονέκτημα αυτής της επιλογής: η δουλειά μας γίνεται από το σπίτι και διαμορφώνει ολόκληρη την οικογενειακή μας ζωή».
Οι Χαρές που Δίνουν Νόημα
Παρά τις αμφιβολίες, υπάρχουν πολλές στιγμές Χάρης και χαράς. Η Άλις θυμάται ένα πρωί στον παιδικό σταθμό: «Ο Λεό γύρισε στους φίλους του και είπε: “Αυτή είναι η μαμά μου”. Ήμουν συγκλονισμένη. Ο στόχος δεν είναι να με αναγνωρίσει ως μητέρα του, αλλά το να ξέρει ότι νιώθει ότι τον αγαπάμε, είναι απαραίτητο».
Προς το παρόν, ο Λεό και ο Γκαμπριέλ θα παραμείνουν με την Άλις και τον Ετιέν, παρόλο που το μέλλον παραμένει αβέβαιο. «Συχνά μας ρωτούν: “Τι θα γινόταν αν έφευγαν ανά πάσα στιγμή;” Είναι μια πιθανότητα, ναι, αλλά δεν μπορούμε να το σκεφτόμαστε κάθε μέρα». Τα δύο μικρά αγόρια αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της οικογενειακής ζωής και προς το παρόν, όλοι έχουν βρει μια ισορροπία. Ο ρόλος τους δεν είναι να αντικαταστήσουν τους γονείς, αλλά να διατηρήσουν έναν δεσμό, να δώσουν σε αυτά τα παιδιά κάθε ευκαιρία να επανασυνδεθούν μια μέρα με το παρελθόν τους.
Μια ανθρώπινη περιπέτεια πάνω απ’ όλα
Παρά τις αβεβαιότητες, το ζευγάρι δεν έχει καμία μεταμέλεια. «Είναι μια τόσο πλούσια ανθρώπινη περιπέτεια. Ακόμα και όταν είναι δύσκολο, η μικρότερη πρόοδος μας κάνει ευτυχισμένους. Μαθαίνουμε κάτι καινούργιο κάθε μέρα, για αυτά, για τον εαυτό μας, για την οικογενειακή ζωή. Η ζωή έχει να κάνει με το μοίρασμα». Και αυτό το μοίρασμα ενσαρκώνεται ακόμη και στις πιο απλές χειρονομίες. «Το να βλέπουμε τα παιδιά μας να φροντίζουν τον Λεό και τον Γκαμπριέλ με τόση προσοχή είναι συντριπτικό. Είναι πιο προστατευτικά μαζί τους παρά με τα αδέρφια».
Δεν είναι παιδιά μας και το νιώθουμε, αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να τα αγαπάμε βαθιά.
Σε αυτό το μεγάλο σπίτι, όλοι έχουν ξεκινήσει την ίδια περιπέτεια. Είναι δουλειά, σίγουρα, αλλά πάνω απ’ όλα, είναι μια φιλόξενη οικογένεια. Απαιτεί αγάπη, αλλά και αποδοχή της πραγματικότητας: αν η σύνδεση με το παιδί δεν συμβεί, δεν θα λειτουργήσει για κανέναν. Και οι δύο γνωρίζουν ότι αυτά τα παιδιά δεν τους ανήκουν. «Δεν είναι παιδιά μας, και το νιώθουμε, αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να τα αγαπάμε βαθιά. Είναι μια ανθρώπινη σύνδεση, μερικές φορές εύθραυστη, μερικές φορές απαιτητική. Και πρέπει να ξέρεις ότι, μερικές φορές, μπορεί να μην λειτουργήσει».
Έτσι, όταν η αμφιβολία σέρνεται, μερικές φορές μια μόνο πρόταση είναι αρκετή για να βάλει τα πάντα σε μια προοπτική. Ένα βράδυ, όταν η Αλίκη ανησυχεί για τη δύσκολη συμπεριφορά του Λεό και αρχίζει να αμφιβάλλει για την κατάσταση, το εμπιστεύεται στον σύζυγό της. Ο Ετιέν απαντά με αυτή την απλή αλλά δυνατή πρόταση: «Ο Λεό έχει μόνο εμάς». Απόδειξη ότι στο σπίτι τους, η αγάπη δεν είναι μια υπόσχεση, είναι μια επιλογή που ανανεώνεται κάθε μέρα.
Θεματολογικές ετικέτες