Δημοσιεύτηκε στις 10/09/26
Ο Επίσκοπος Erik Varden, Κιστερκιανός μοναχός και Επίσκοπος του Τρόντχαϊμ της Νορβηγίας, μόλις δημοσίευσε δύο βιβλία, το καθένα από τα οποία απεικονίζει με τον δικό του τρόπο την καρποφορία της κρυφής ζωής. Μιλάει με την Aleteia για τη μεταστροφή του στον Χριστιανισμό-Καθολικισμό, την πνευματική αφύπνιση στη Νορβηγία και τη δύναμη της εσωτερικής ζωής.
Aleteia: Γίνατε Καθολικός το 1993 και στη συνέχεια Τραπιστής μοναχός το 2002. Μπορείτε να περιγράψετε τη μεταστροφή σας και το πνευματικό ταξίδι που σας οδήγησε στον Βενεδικτίνικο μοναχισμό; Στο La Trappe;
Επίσκοπος Έρικ Βάρντεν: Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια χριστιανική οικογένεια, αν και όχι πολύ ευσεβή. Βαπτίστηκα όταν ήμουν πολύ μικρός, κάτι που παραμένει πηγή μεγάλης ευγνωμοσύνης για μένα. Αλλά η χριστιανική μου διαμόρφωση ήταν μάλλον ουδέτερη. Όπως πολλοί έφηβοι, πέρασα μια περίοδο επανάστασης, κατά την οποία αποστασιοποιήθηκα πολύ αποφασιστικά από τον Χριστιανισμό. Αλλά όταν ήμουν 14 ή 15 ετών, ξεκίνησε μια εσωτερική αφύπνιση. Άρχισα να αμφισβητώ το νόημα της ύπαρξης, αναζητώντας διαρκή σημεία αναφοράς. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της αναζήτησης που είχα μια παράξενη επιφοίτηση που μου ήρθε μέσω της μουσικής. Μια εμπειρία που μου μετέδωσε με μεγάλη βεβαιότητα ότι κουβαλούσα κάτι μέσα μου που με ξεπερνούσε. Και ότι αυτή η άλλη πραγματικότητα ήταν μια παρουσία με ένα όνομα. Έτσι άρχισα να αναζητώ αυτό το όνομα. Αυτή η αναζήτηση με οδήγησε στη Βίβλο, στον Χριστό, στην Εκκλησία, στο κάλεσμά μου.
Aleteia: Είστε τώρα Επίσκοπος του Τρόντχαϊμ. Η πλειοψηφία των Νορβηγών είναι Προτεστάντες, και κάποιοι είναι άθρησκοι. Πώς εξελίσσεται ο Καθολικισμός στη Νορβηγία;
Έρικ Βάρντεν: Ζούμε σε μια εποχή άνοιξης. Αυτή τη στιγμή, υπάρχουν πολλές χάρες, πολλές προκλήσεις. Φέρνει αυτή η άνοιξη επίσης πολλές ευθύνες. Βλέπουμε πραγματικά τη χάρη να λειτουργεί. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αναζητούν επιμελώς, ένθερμα και ειλικρινά την αλήθεια, την κοινωνία και την αληθινή ζωή. Και παρατηρούμε ότι ο Καθολικισμός, ο οποίος για πολύ καιρό παρέμεινε πολύ περιθωριακός στη δομή της κοινωνίας και επέστρεψε μόνο μέτρια στη Νορβηγία τον 19ο αιώνα, δεν είναι πλέον τόσο περιθωριακός. Πρέπει τώρα να αναλάβει τον ρόλο του στην καρδιά της κοινωνίας για να διαμορφώσει, να καθοδηγήσει και να υποστηρίξει αυτήν την κοινωνία. Έχει γίνει και πάλι συστατικό στοιχείο του κοινωνικού και πολιτιστικού ιστού, που χαρακτηρίζεται από μεγάλη ποικιλομορφία. Η καθολική μας κοινότητα στη Νορβηγία είναι κυρίως μια κοινότητα μεταναστών. Στο Τρόντχαϊμ, έχουμε Καθολικούς από 130 διαφορετικές χώρες. Αυτό μερικές φορές αποτελεί πρόκληση, μετατρέποντας αυτή την πολλαπλότητα σε ενότητα, αλλά φέρνει επίσης μεγάλο πλούτο. Μας βοηθά να μην απολυτοποιούμε την εθνική ταυτότητα, να μην κατασκευάζουμε την ψευδαίσθηση μιας κανονιστικής μορφής της χριστιανικής πίστης ή του καθολικισμού που είναι μοναδικά νορβηγική. Μας προσκαλεί πραγματικά να βιώσουμε τον καθολικισμό με την αυστηρότερη έννοια, ως μια κοινωνία παγκοσμιότητας.
Aleteia: Πρόσφατα δημοσιεύσατε δύο βιβλία, το “Εισαγωγή στην Κρυμμένη Ζωή” και το “Φωτισμένο από μια Κρυμμένη Δόξα”. Τόσα πολλά κρυμμένα πράγματα αποφασίσατε να φέρετε στο φως! Γιατί αυτή η διαίσθηση για να ανακαλέσετε αυτό που είναι κρυμμένο;
Έρικ Βάρντεν: Στο τρέχον πλαίσιο, όπου όλοι αναζητούμε την προσοχή των άλλων, όπου ο καθένας εκθέτει τον εαυτό του με ποικίλους βαθμούς λεπτότητας, είναι ενδιαφέρον και γόνιμο να αναρωτηθούμε: “Ποια είναι τα πραγματικά σημαντικά πράγματα που παραμένουν αόρατα;” Επειδή στην καρδιά του ορατού κόσμου, υπάρχει μια κρυμμένη ζωή. Αυτό προφανώς αντηχεί στις μοναστικές μου ευαισθησίες. Η μοναστική ζωή πάντα επιδίωκε να είναι ταυτόχρονα κρυμμένη και φιλόξενη. Μια μικρή κοινότητα ξεχωριστή από τον κόσμο, αλλά πάντα ανοιχτή στην υποδοχή του κόσμου.
“Η καλλιέργεια της εσωτερικής ζωής κάποιου δεν έχει να κάνει με το να κλείνεται στον εαυτό του.”
Aleteia: Γιατί είναι τόσο σημαντικό να αναπτύξει κανείς μια εσωτερική ζωή;
Έρικ Βάρντεν: Επειδή η δημόσια δράση προϋποθέτει ένα θεμέλιο στοχασμού και εδραίωσης. Για να εκφωνηθούν λόγια με νόημα, αυτά τα λόγια πρέπει πρώτα να είναι καρπός μιας εσωτερικής διαδικασίας, που να εκφράζουν μια πραγματικότητα, μια αλήθεια. Πρέπει να είναι το μέσο γνήσιας επικοινωνίας και όχι απλώς κενά λόγια. Η καλλιέργεια της εσωτερικής ζωής δεν αφορά την αυτοαπομόνωση. Πρόκειται για την αποδοχή ότι η δράση και η συζήτηση πρέπει να ωριμάσουν, αναγνωρίζοντας ότι το έδαφος στο οποίο ωριμάζουν αυτοί οι σπόροι είναι το έδαφος της ψυχής μου, του πνεύματός μου, του νου μου. Πρόκειται επίσης για την αναγνώριση ότι η καρποφορία αυτού του εδάφους δεν μπορεί να αυτοσχεδιαστεί, αλλά απαιτεί εργασία, μόχθο και πολυμάθεια. Αυτός είναι ένας πολύ σημαντικός όρος στη σκέψη του Βενέδικτου ΙΣΤ΄: «τραχύ» έδαφος είναι το έδαφος που δεν έχει οργωθεί, και πολυμάθεια είναι η διαδικασία με την οποία η ανθρωπότητα, ακολουθώντας το κάλεσμα του Θεού, εφαρμόζει τη δύναμή της, τη σκέψη της, την επιθυμία της να κάνει το τραχύ έδαφος, γόνιμο, ικανό να θρέψει το σιτάρι.
Aleteia: Πώς μετακινείται κανείς από μια σκληρή γη σε μια γόνιμη; Πώς επιτυγχάνει κανείς αυτή την «πολυμάθεια»;
Έρικ Βάρντεν: Αυτή έρχεται μέσω της συνάντησης με τον Θεό, μέσω της ανταπόκρισης στο κάλεσμα του Θεού. Ο κύριος παράγοντας που ενεργεί είναι ο ίδιος ο Θεός, το Πνεύμα του. Πρέπει επομένως να ακούσουμε το Πνεύμα, το οποίο δεν επικοινωνεί με βίαιες χειρονομίες ή έντονη ρητορική. Το Πνεύμα προτιμά να μιλάει σιωπηλά. Διαθέτει εκπληκτική και μερικές φορές συγκλονιστική υπομονή. Πρέπει να μάθουμε, ή να ξαναμάθουμε, να ακούμε, να περιμένουμε και να συναινούμε στη δράση του Θεού στη ζωή μας, αποκηρύσσοντας την βαθιά ριζωμένη μέσα μας επιθυμία να θεωρούμε τους εαυτούς μας Θεό. Αυτή είναι μια τάση να θέλουμε να διαμορφώσουμε τη ζωή μας, το μέλλον μας, τις κοινότητές μας κατ’ εικόνα μας, αντί να δεχόμαστε την εικόνα που προορίζει ο Δημιουργός, για το καλό και την ευτυχία μας.
Μας προσκαλείτε να ακούσουμε το Πνεύμα, αλλά πώς αναγνωρίζουμε τη φωνή του Θεού;
Έρικ Βάρντεν: Πρώτον, πρέπει να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τη φωνή του Θεού στην ιστορία της σωτηρίας διαβάζοντας, κατανοώντας και εσωτερικεύοντας τις Γραφές. Ένα στέρεο βιβλικό θεμέλιο είναι απαραίτητο. Αυτή είναι μια σημαντική πρόκληση, καθώς η Βίβλος είναι ένα απαιτητικό βιβλίο, αλλά όσο περισσότερο την εξερευνούμε, τόσο περισσότερο μας γοητεύει αυτό το εκτυλισσόμενο σύμπαν. Στη συνέχεια, πρέπει να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τη δράση του Θεού στην Εκκλησία, εργαζόμενοι μέσω των μυστηρίων, της κοινωνίας των πιστών, της συγκεκριμένης ζωής της κοινότητάς μας, της ενορίας μας, της οικογένειάς μας, του Magisterium και των ζωών των αγίων. Αυτές είναι οι προϋποθέσεις για να διακρίνουμε ποιος είναι ο καρπός της χάριτος και ποιος είναι ίσως ο καρπός της καλής ανθρώπινης θέλησης, η οποία όμως παραμένει απλώς ανθρώπινη.
Θεματολογικές ετικέτες