7 Ιουνίου 2026
Την Κυριακή μετά τη γιορτή της Πεντηκοστής, η Εκκλησία γιορτάζει τους καρπούς της Πεντηκοστής! Οι καρποί της Πεντηκοστής είναι οι Άγιοι. Και γι’ αυτό σήμερα έχουμε τη γιορτή των Αγίων Πάντων.
Ο σημερινός κόσμος, εμείς δηλαδή, δεν αντιλαμβάνεται το θέμα της αγιότητας. Στην καλύτερη εκδοχή το εκλαμβάνει ως έναν αγώνα αυτοβελτίωσης. Εγώ, θέλω να γίνω καλύτερος λέμε, βλέποντας κάποια πράγματα απαίσια και νοσηρά μέσα μας, που είναι λογικό και βάσιμο και υγιές να θέλουμε να αλλάξουν, αλλά νομίζουμε ότι ο τρόπος που θα αποκτηθεί αυτή η αλλαγή είναι μόνον στα χέρια μου, με τον τρόπο που θα ενεργήσω ή θα πω, θα αλλάξουν τα πράγματα σε μένα. Έτσι συνήθως νομίζουμε.
Αυτό είναι νοσηρό και είναι μια αυταπάτη και το πιο ολισθηρό έδαφος είναι οι αυταπάτες. Είναι μια αυταπάτη καλυτέρευσης, η οποία εστιάζεται: Στα συμπεριφορικά καμώματα, στη συναισθηματική εκτόνωση και στην ευτυχιοκρατία. Όλα αυτά κυριαρχούν στο σημερινό κόσμο. Συγχρόνως γεμίζουμε με άγχος που απομακρύνει αυτό που υποτίθεται επιθυμούμε.
Είμαι καθώς πρέπει, αφού δεν είμαι ακραίος, δεν είμαι απότομος. Συμπεριφέρομαι με τρόπο που γίνομαι αποδεκτός σε τελική ανάλυση. Κάτι τέτοιο είναι ένα μπαλόνι, που όσο μεγάλο και αν γίνει, έχει ένα κίνδυνο: μία καρφίτσα! Η ελάχιστη αφορμή εξαφανίζει το μπαλόνι παρά το μέγεθός του!
Αν αφήσουμε τους ανθρώπους που είναι βουλιαγμένοι στην αυτοβελτίωση, και αν μπούμε μέσα σε μια εκκλησία και ρωτήσουμε τους χριστιανούς που είναι μέσα: Θέλετε να γίνει το παιδί σας άγιος; η ερώτηση θα ακούγεται κρύα. Θα ακούγεται κάπως….!
Δυστυχώς και στους χριστιανούς ακόμα, φαίνεται η αγιότητα σαν μια υπόθεση ακατανόητη, και μπορεί να χειροτερέψουν τα πράγματα και να γίνει και απαράδεκτη!
Συνήθως όλοι μας νομίζουμε ότι ο άγιος είναι κάποιος που κάνει θαύματα. Δεν ξεκινάει κανείς έτσι! Ατυχώς εμείς οι παπάδες, προωθώντας την αντίληψη της θαυματολαγνείας, μπερδέψαμε το θέμα. Αυτό που λέει ο Χριστός, σε όλη τη Γραφή, και την Παλαιά και την Καινή, «να γίνετε άγιοι όπως είμαι εγώ άγιος». Δηλαδή τί; Ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο, εμείς δεν μπορούμε να τον φτιάξουμε! Συνεπώς ο αγιασμός στον οποίο μας καλεί, δεν είναι οι δυνατότητες, είναι η ποιότητα του περιεχομένου.
Λέει ο απόστολος Παύλος, να αρχίσετε να αγαπάτε τον αγιασμό, χωρίς τον οποίον ουδείς όψετε τον Κύριον. Δηλαδή, άμα δεν αποκτήσεις μια συγγένεια μαζί Του, δεν πρόκειται να Τον δεις. Αυτό σημαίνει ο λόγος του Απ. Παύλου (Εβρ. 12,14). Όχι δεν θα σε απορρίψει Εκείνος! Εσύ «δεν θα έχεις μάτια» για να μπορείς να Τον δεις!
Βέβαια, το ότι δεν ακούμε ευχάριστα το ερώτημα, αν «θέλετε να γίνει το παιδί σας άγιος», δεν το ακούμε μόνο για το παιδί μας αυτό, ούτε για τον εαυτό μας το θέλουμε.
Από τα παιδιά μας συνήθως γυρεύουμε να είναι καλά παιδιά. Μας νοιάζει η εικόνα τους προς έξω, στον κοινωνικό χώρο. Μάλιστα εμείς οι παλιότεροι, που ζούσαμε σε μια κοινωνία που είχε μια στοιχειώδη συγκρότηση, αυτό το φανταζόμασταν μεγάλο γεγονός, και η αγωνία ήταν τι θα πει ο κόσμος. Ενώ σήμερα που δεν υπάρχει κοινωνία, είναι παράλληλες μοναξιές οι άνθρωποι, και εμείς οι μεγαλύτεροι το καταλαβαίνουμε, και τα παιδιά ακόμα περισσότερο, Ποια κοινωνία; Τι με νοιάζει εμένα τι λέει κάποιος; Είμαστε μόνοι μας πλέον.
Το παιδί, όταν του το λέμε αυτό συνέχεια, το προσλαμβάνει, το αξιολογεί και προσαρμόζεται.
Και από εκεί και μετά, προσαρμόζεται με τις απαιτήσεις των δικών μας αξιολογήσεων και καταλήγει στην τραγωδία να γίνει μια εικόνα double face. Μια όψη για αυτόν που του την γυρεύει και μια εικόνα η οποία είναι η πραγματικότητα την οποία αγαπάει. Και γίνεται ένας αθεράπευτα υποκριτής άνθρωπος.
Εμείς ισχυριζόμαστε ότι ποιότητα είναι αυτά που φαίνονται. Η Εκκλησία λέει, η αγιότητα είναι κάτι που δεν φαίνεται. Είναι το περιεχόμενο της καρδιάς. Είναι η μεταμόρφωση των κριτηρίων. Να καταλάβω ότι άμα κλέβω, θα είναι ζημιά για μένα. Ότι άμα μισώ, είναι φθορά δική μου, όχι αξιοπρέπεια. Αν είμαι εγωιστής, είναι αναπηρία, γιατί δεν μπορώ να αγαπήσω.
Οι άνθρωποι θέλουμε να προσαρμοζόμαστε, να γίνουμε αμέσως καλύτεροι, πιεζόμενοι από μια αγωνία εικόνος για τους έξω. Και έλεγε ο Γιουνγκ, αυτός ο παλιός Ελβετός ψυχίατρος, μια κουβέντα που ακούγεται ξεκάρφωτη από το στόμα του, (ήταν περίεργος κι αυτός), έλεγε: Κάθε βιασύνη αλλαγής, προέρχεται από το διάβολο!
Η ποιότητα αποχτιέται με κόπο. Χρειάζεται η αλλαγή να αποφασιστεί και να περπατηθεί με ηρεμία σταθερότητας, για να μπορεί να αλλάξει κάτι.
Στην Εκκλησία, πάντως πάμε για να γίνουμε άγιοι, δηλαδή, να μοιάσουμε με Αυτόν που αγαπάμε.
Τι σημαίνει η αγιότητα για την Εκκλησία; Ακριβώς αυτό, το να μοιάσουμε στον Χριστό. «ὅμοιοι Αὐτῷ ἐσόμεθα» (Α’ Ιω. 3,2)
Τι σημαίνει η αγιότητα για τη ζωή μας; Η αλλαγή, η μετάλλαξη της αγρελαίου εις καλλιέλαιον (Ρωμ. 11,24)!
Τι είναι η αγάπη για τους Αγίους; Το να αντιληφθούμε ότι κάποιος άλλος, άνθρωπος επίσης, περπάτησε από τον ίδιο δρόμο και κάπου έφτασε.
Και όταν το καταλάβουμε αυτό, θα αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε πώς σιγά-σιγά και από τι αλλάζουν τα πράγματα.
Θα τελειώσω με μια ιστορία που αφορά έναν παπά στην Γερμανία, την είχα ξαναπεί, αλλά δεν πειράζει.
Αυτός ήταν ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με την Εκκλησία στην νεότητα της ζωής του. Είχε δε κι ένα σπορ το οποίο εκτιμούσε ιδιαίτερα, να κάνει κυνήγι.
Ήταν ένας άνθρωπος θυμώδης, ο οποίος ό,τι δεν γινόταν όπως ήθελε αυτός, «γύρναγε τον κόσμο ανάποδα». Μια μέρα, λοιπόν, πήγε για κυνήγι. Ντουφέκισε ένα λαγό, αλλά ο σκύλος του δεν μπόρεσε να βρει που κατέληξε ο λαγός να τον πάρει. Εξεμάνη αυτός, και σκότωσε τον σκύλο του από τον εκνευρισμό του. Ντουφέκισε τον σκύλο και τον σκότωσε, που οι κυνηγοί έχουν σαν παιδιά τους τον σκύλο τους!
Γύρισε, μέσα στην ταραχή, στο σπίτι του. Όμως από τη δροσιά των χόρτων του βουνού και του χειμώνα, οι μπότες του είχαν μαζέψει και είχαν κολλήσει απάνω στα πόδια του. Δεν έβγαιναν εύκολα. Τότε παίρνει ένα μαχαίρι, τις έκανε κομμάτια!
Όταν τις έκανε κομμάτια, έπαθε ένα σοκ!
Και είπε: Ούτε ο σκύλος έφταιγε, ούτε οι μπότες. Κάτι τρέχει μέσα μου. Πρέπει κάτι να αλλάξει μέσα μου.
Και από την αγωνία να αλλάξει κάτι μέσα του πήρε ένα Ευαγγέλιο και άρχισε να το διαβάζει. Κατέφυγε στο Λόγο του Χριστού, γιατί κατάλαβε ότι οι εξωτερικές αλλαγές, η αυτοβελτίωση, δεν βγάζει πουθενά…!
Πίστευσε στον Χριστό και όχι μόνο πίστευσε στον Χριστό, αλλά αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στον Χριστό.
Και έγινε κληρικός, μετά από κάποια χρόνια.
Όταν ήταν κληρικός πλέον, η ατμόσφαιρα στην Γερμανία ήταν εντελώς αντικληρικαλιστική. Οι ιερείς ήταν σε απαξίωση και κοινωνική απόρριψη.
Εκεί, λοιπόν, που περπατούσε μια μέρα στον δρόμο, συναντά ένα νεαρούλη έφηβο , ο οποίος υποκρινόμενος ότι γυρεύει την ευχή του, τον πλησιάζει και όταν ο παπάς απλώνει το χέρι του, ο νεαρός φτύνει στο χέρι του παπά και φεύγει τρέχοντας!
Και τότε έγινε το εξής αμίμητο.
Ο παπάς του λέει: Έλα εδώ παιδί μου. Μη φεύγεις. Δεν πρόκειται να έχω απαίτηση από εσένα για τίποτα.
Θέλω απλώς να σου δώσω ένα μάρκο, ούτως ώστε, κάθε φορά που θα με συναντάς, να με φτύνεις….
Ένας άνθρωπος ο οποίος ήταν στο άκρο του εγωκεντρισμού της αυτοπαράδοσης σε κάθε του επιθυμία και με μότο ζωής «Εγώ έτσι είμαι» και όπως είπαμε γύριζε τον κόσμο ανάποδα όταν θύμωνε, τώρα τον φτύνουν και αντιδρά γεμάτος γαλήνη. Δεν ήταν μαζοχιστής, δεν ήθελε κάποιος να τον φτύνει. Μιμήθηκε τον Χριστό γιατί ήθελε να καταλάβει ότι οι ενέργειες των άλλων, η συμπεριφορά των άλλων, έχουν να μας πουν κάτι, το οποίο θα πρέπει να το ακούμε.
Εμείς δεν το ακούμε, γι’ αυτό τους αγίους τους θέλουμε ως… γκαρσόν: «Φέρε μου κάτι… Θέλω αυτό….»!! Δεν όμως αλλάζει η ζωή μας έτσι. Όσες προσευχές και να κάνουμε σ’ έναν Άγιο.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αγιότητα είναι να αλλάξει η καρδιά μας, όχι να κάνουμε θαύματα!
Σήμερα ουσιαστικά γιορτάζουμε τους μάρτυρες των 300 χρόνων των διωγμών. Αυτούς που άλλαξαν την ζωή τους και το απέδειξαν με τον θάνατό τους.
Αυτούς που λένε: Την πίστη στον Χριστό και τις αντιλήψεις που γεννιούνται από αυτή την πίστη δεν τις παρουσιάζεις απλώς φραστικά, τις φανερώνεις με τον τρόπο ζωής σου και αν απατηθεί τις υπογράφεις με το αίμα σου!
Θεματολογικές ετικέτες