(Επικήδειος στον έντιμο συμπολίτη μας Γιώργο Αυδίκο, επί χρόνια υπεύθυνο του Γεωργικού Συνεταιρισμού Πρεβέζης).
Η ανθρώπινη βιολογική ζωή υφίσταται κατ’ αρχάς σχεδόν σαν προοίμιο (δηλαδή εισαγωγικό άσμα – αρχή – έναρξη – προμήνυμα) της ατέρμονης αιώνιας και ατελεύτητης συνύπαρξης μ’ Αυτόν που είναι όλα αυτά μαζί και Άχρονος και Αιώνιος! Οι δυο μπάρες ανάμεσα στις οποίες υπάρχουμε είναι η γέννηση και ο θάνατος. Μέσα σ’ αυτές υπάρχουμε κατ’ αρχάς.
ʺΆγνωστοι γονείςʺ μας υποδέχονται. ʺΥπαίτιοιʺ της ύπαρξης μας από την αγάπη τους, και μας μαθαίνουν και μας εξηγούν τον κόσμο και την ομορφιά του, που είναι η αγάπη, την οποία πρωτοζούμε ανάμεσά τους, όταν και εκείνοι είναι υγιείς πνευματικά και δεν ʺπερπατούνʺ απλώς την βιολογική τους ύπαρξη και μόνον.
ʺΆγνωστοςʺ είναι κατ’ αρχάς και ο Θεός που μας ʺεξηγείʺ με τα ʺΕυχάριστα Νέαʺ του Ευαγγελίου το μυστήριο και της ζωής και του θανάτου. Αυτός σίγουρα από αγάπη, γιατί αυτό και μόνο είναι….ΑΓΑΠΗ. Κάποιοι όμως από εμάς κλεινόμαστε μέσα στον υπνόσακο των ορατών. Μπερδεύουμε το επείγον με το σημαντικό. Κυνηγούμε εντυπώσεις. Βουλιάζουμε σε πρόσκαιρες επιθυμίες, χανόμαστε στο εύκολο. Ευτυχώς όχι όλοι. Κάποιοι άλλοι ʺακούμεʺ Αυτόν που εμπιστευόμαστε και ανοιγόμαστε και μαθαίνουμε ότι δεν είμαστε ληξιπρόθεσμες επιταγές, και ζούμε το Γραφικό βίωμα ότι ʺύδωρ πολύ ου δυνήσεται σβέσαι την αγάπηνʺ.
Το μάθημα της αγάπης βεβαίως είναι δύσκολο και το προσκτώμεθα με ποσοστώσεις, κατά την διαδρομή της πορείας της ζωής μας. Έχουμε λίγη αγάπη, φίλαυτη αγάπη, περισσότερη αγάπη, πολλή και ανιδιοτελή αγάπη! Βαθμιδωτή πρόσκτηση.
Γι’ αυτό ήρθαμε σήμερα στον Ναό. Να προσευχηθούμε ο συμπολίτης και αδερφός μας Γιώργος Αυδίκος να απόχτησε στην βιολογική του ζωή αλλά και τώρα στην τωρινή της συνέχεια, μια αγάπη που θα τον κάνει συγγενή και γνωστό μ’ Αυτόν που είναι Η ΑΓΑΠΗ. Γιατί όπως γράφει ο ιδιότυπος ποιητής: ʺΜπορεί να πέθανε το σώμα του, αλλά ΟΧΙ ο ίδιοςʺ. Όλοι μας, μέσα από συμβάντα εναλλαγές και μεταλλάξεις θα φτάσουμε σ’ Αυτόν που είναι Ο ΩΝ, δηλαδή η μόνη πραγματικότητα.
Τον Γιώργο τον γνώρισα με μια παρέα ομοϊδεατών του, που είχαν απορίες και ερωτηματικά. Ήταν άνθρωπος της γενιάς που είχε αγωνία για τα κοινωνικά θέματα και ιδεαλισμό εθελοντικής συνεισφοράς για την λύση τους, και όχι μόνο ατομικιστικές επιδιώξεις.
Δούλεψε και οργάνωσε το κοινό συμφέρον της εργατικής τάξης των αγροτών όσο μπορούσε. Φυσικά, λόγω των εργασιακών και καθημερινών τριβών, κάποιοι θάχουν καλή γνώμη γι’ αυτόν και κάποιοι ΟΧΙ. Άνθρωποι και λάθη και κακίες και αρετές συνυφαίνονται. Για τον Γιώργο τώρα ούτε η δική μου θετική ούτε η τυχόν αρνητική γνώμη κάποιων βαραίνει! Τώρα είναι μόνος προς Μόνον και προσευχόμαστε γι’ αυτή την συνάντηση, να έχει την χαρά που φέρνει κάθε συνάντηση με γνωστόν και αγαπημένον. Οι φιλοσοφικές αντιλήψεις της όλης παρέας προσανατολιζόντουσαν με ειλικρινή διάθεση προς το σωστό έστω και με ατέλειες ή κάποιους λάθος τρόπους. Ο Χριστός μετράει τα κίνητρα. Μας κρίνει (αυτό του ζητάμε….) από τις προθέσεις μας. Όταν μας κυττάζει βλέπει αυτό που Εκείνος έφτιαξε και ΟΧΙ αυτό που γίναμε.
Προσευχόμαστε για τον Γιώργο η τωρινή του συνάντηση με τον Χριστό (Αιωνιότητα είναι Κάποιος, δεν είναι… κάτι! Όταν πεθαίνουμε δεν πάμε … κάπου, συναντάμε Κάποιον! ) να είναι συνθήκη χαράς και ανάπαυσης.
Προσευχόμαστε, οι καρδιές της Μάγδας, του Βασίλη, της Λάρισας, της νύφης του και του συνονόματου εγγονού του και των συγγενών του όλων, να έχουν ʺχαράʺ και υπερηφάνεια γι’ αυτόν που προσπάθησε και αγωνίστηκε, η γυναίκα του και τα παιδιά του να ζήσουν σε ʺκλίμαʺ εύκρατο και ασφαλές. Τους ευχόμαστε ψυχική γαλήνη, ησυχία εσωτερική και ανάπαυση.
Ο Χριστός να κάνει τον Γιώργο και όλους μας όταν έρθει η δική μας ώρα υπέρβασης της δεύτερης μπάρας της ζωής μας, μετόχους του Φωτός και της Χαράς που αναβλύζουν από το Πρόσωπο Του. ΑΜΗΝ.