Σήμερα διαβάσαμε άλλους εννιά στίχους στη συνέχεια του ίδιου κεφαλαίου (14ου) που διαβάσαμε την προηγούμενη Κυριακή, από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο.
Είναι από τα πιο εντυπωσιακά κομμάτια για τα μάτια τα ανθρώπινα, το σημερινό κομμάτι του Ευαγγελίου.
Ο Χριστός περπατάει πάνω στα κύματα και για λίγο περπατάει και ο Απόστολος Πέτρος.
Τον βλέπουν οι μαθητές πάνω στα κύματα, εκπλήσσονται, νομίζουν ότι είναι φάντασμα, κραυγάζουν από τρόμο και τους λέει ο Χριστός: «Μη φοβάσθαι. Εγώ είμαι».
Του λέει ο Πέτρος: «Πες μου να ‘ρθω προς εσένα».
Ο Πέτρος δεν θέλει να δει ακόμα ένα θαύμα. Έχει δει πολλά. Ούτε θέλει να κάνει ο ίδιος ένα θαύμα, αλλά να βρεθεί κοντά στο Χριστό.
Γιατί θέλει να βρεθεί κοντά Του;
Επειδή Τον αγαπάει.
Ακόμα και ένα σύγχρονο τραγούδι του Πορτοκάλογλου, το «Μετρώ τα Κύματα», λέει:
«Απ’ τη χαρά μου που θα σ’ έβλεπα
πάτησα πάνω στο νερό.
Πάνω στη θάλασσα περπάτησα
απ’ τη χαρά μου, που θα σε δω.»
Πολύ περισσότερο εκείνος (ο Πέτρος) και φυσικά έτσι πρέπει και οι χριστιανοί. Τέλος πάντων, αυτό είναι υπό αίρεση, κατά περίπτωση-πρόσωπο.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ο οποίος μας φιλοξενεί στο ναό του, λέει, ότι: «Όταν ζητάμε θαύματα δεν ζητάμε τελικά το Χριστό. Ζητάμε τη δύναμή Του». Το πρόσωπό Του είναι εξυπηρέτησή μας δεν είναι συνάντηση. Όταν ψάχνουμε εμείς ένα θαύμα το ψάχνουμε για να εξυπηρετηθούμε. Ο Πέτρος ξέρει τι ζητάει. Δεν αναζητάει, όπως είπα πριν, ένα θαύμα.
Όλοι ξέρουμε πόσο αδύνατο και επικίνδυνο είναι να περπατάει κανείς στα νερά. Όταν όμως αγαπάμε, όλοι μας όταν αγαπάμε, κάποιο πρόσωπο, δεν υπολογίζουμε κινδύνους.
Αγαπάω γιατί εμπιστεύομαι.
Και εδώ πέρα μπαίνει αμέσως το μεγαλύτερο και ουσιαστικότερο θέμα που συναντούμε εμείς οι χριστιανοί στην Εκκλησία, και το οποίο είναι η πίστη.
Τι είναι η πίστη; Πίστη τι σημαίνει; Να παραδεχθώ ότι υπάρχει Θεός;
Δεν είναι αυτό πίστη.
Πίστη είναι να Τον εμπιστεύομαι.
Λέει ένας μεγάλος άνθρωπος, ο C. S. Lewis: Πίστη είναι η τέχνη να μένεις σταθερός σε εκείνα τα πράγματα που έχεις αποδεχθεί ανεξαρτήτως από τις μεταβαλλόμενες διαθέσεις σου.
Το επαναλαμβάνω: Πίστη είναι η τέχνη να μένεις σταθερός σε εκείνα τα πράγματα που έχεις αποδεχθεί ανεξαρτήτως από τις μεταβαλλόμενες διαθέσεις σου.
Η απόφαση και η διάθεση είναι ενέργειες ανθρώπινες. Η απόφαση χρειάζεται να έχει σταθερότητα. Η διάθεση θα έχει διακυμάνσεις. Αν έχει και η απόφαση τις διακυμάνσεις της διαθέσεως, τα πράγματα θα πηγαίνουν από τη σύγχυση στην ταλαιπωρία.
Λέμε όλοι μας «Πιστεύω εις ένα Θεόν Πατέρα…» και τα λοιπά. Το κείμενο αυτό είναι η πίστη της Εκκλησίας. Πρέπει να γίνει και δική μας πίστη. Δεν είναι, δεν γίνεται, επειδή το είπαμε με το στόμα. Πρέπει να γίνει δικό μας το Πιστεύω. Γι’ αυτό η πίστη δεν είναι η παραδοχή ακόμα και αυτών που πιστεύει η Εκκλησία. Η πίστη είναι μια αρετή, η οποία δεν έχει ύστατο σημείο, δεν έχει τέρμα, δεν σταματά να εκδιπλώνεται και να αποκαλύπτεται.
Ο Πέτρος ο ίδιος είναι η πιο έντονη έκφραση αυτού. Η πίστη δεν είναι ένα δούναι και λαβείν, θα σου δώσω να μου δώσεις. Δεν υπάρχει παρά όταν αναγνωρίζουμε εμείς την αδυναμία μας. Και δεν υφίσταται πριν αποδεχθώ, συνειδητοποιήσω, ότι δεν τα μπορώ όλα. Τις περισσότερες φορές φανταζόμαστε τον εαυτό μας θεό. Δεν το λέμε· το θεωρούμε γελοίο να το πούμε, αλλά το δεχόμαστε.
Ο Καζαντζάκης το έλεγε επειδή το θεωρούσε κουλτούρα. Έλεγε: «Άμα υπάρχει Θεός, πώς μπορεί να είμαι εγώ;»
Αλλά και εμείς στην πράξη λέμε το ίδιο χωρίς να το λέμε. Με τέτοιες συνθήκες δεν μπορεί να υπάρξει πίστη. Δεν υφίσταται. Εμπόδιο στην πίστη δεν είναι οι διανοητικές δυσκολίες. Εμπόδιο στην πίστη είναι η αυτοθέαση. Όταν εγώ έχω, πάνω από, πριν από, όλα και μονίμως κάτω από τα μάτια μου και τον εαυτό μου ή τις συνθήκες, από εκεί και μετά αρχίζουνε τα προβλήματα.
Ο Πέτρος άρχισε να βουλιάζει όταν έφυγε η προσήλωσή του από το πρόσωπο του Χριστού και κοίταζε με τη λογική να δει πού βρίσκεται και τι γίνεται γύρω του. Όταν είπε: «Πού είμαι και τι γίνεται γύρω μου;», άρχισε να βουλιάζει. Η αυτοθέαση είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για την πίστη.
Τα λόγια-διδασκαλίες του Ευαγγελίου και αυτά και όλα τα υπόλοιπα, είναι λόγια φωτιάς και φωτός.
Φωτιάς για να κάψουν στραβές αντιλήψεις, να κάψουν λανθασμένες ιδέες, να κάψουν σκέψεις που μας βολεύουν, ενώ δεν είναι πραγματικές· και
Φωτός για να μπορέσουμε να διευκρινίσουμε την πραγματικότητα.
Η οδός που πρέπει να ακολουθήσουμε είναι ο Χριστός που μας μαθαίνει ότι πίστη σημαίνει πάντα κίνδυνο και απαιτεί τόλμη.
Προφανώς είναι ένας κίνδυνος, ένα ρίσκο η πίστη και απαιτείται τόλμη για να πάρουμε αυτό το ρίσκο. Γιατί ο Χριστός δεν θέλει να μας κοιμήσει σε μια ζωή ασημαντότητας και ανευθυνότητας.
Εμείς ατυχώς όταν ακούμε ασημαντότητα, νομίζουμε ότι μας λείπει η διασημότητα στον κόσμο. Δεν είναι αυτό η ασημαντότητα. Ασημαντότητα είναι να μην έχουμε κανένα περιεχόμενο ακόμα και όταν κάτι τέτοιο καθόλου δεν φαίνεται. Στους έξω δεν φαίνεται αυτό. Φαίνονται τα ρούχα μας και οι θέσεις μας. Αν όμως είμαι ασήμαντος είναι μια υπόθεση, που φαίνεται σε μένα και στο Θεό.
Ο Χριστός δεν το δέχεται αυτό. Θέλει να αποκτήσουμε ένα περιεχόμενο που θα μας κάνει σημαντικούς. Γι’ αυτόν είμαστε ο κάθε ένας, ο όποιος, ο χειρότερος, μοναδικός για τον Χριστό. Το χειρότερο είναι ότι δεν το ξέρουμε οι ίδιοι και δεν το καταλαβαίνουμε οι ίδιοι.
Η πίστη, λοιπόν, είναι ένας κίνδυνος που απαιτεί τόλμη για να βγούμε από αυτό το δίπολο.
«Τι σημαίνει για εσάς η πίστη», ρωτήσανε την Françoise Dolto μια γυναίκα, με μεγάλη ψυχή. Και λέει εκείνη:
«Πίστη σημαίνει ότι ζω κάθε μέρα, κάθε δοκιμασία, το σύνολο της ζωής μου, με την πραγματικότητα της αγάπης Αυτού, που αν χρειαστεί θα περπατήσω και στα κύματα για να Τον συναντήσω».
Θεματολογικές ετικέτες