(Ένα εφαλτήριο προς την αγιότητα)
[Ο Benoît de Blanpré, εθνικός διευθυντής της οργάνωσης Aide à l’Église en Détresse (AED) (Βοήθεια στην Εκκλησία που αγωνιά) France, δημοσίευσε στις αρχές Σεπτεμβρίου μια «Επιστολή προς τους πατέρες των οικογενειών» (Mame). Για τον ίδιο, η πατρότητα είναι μια συνθήκη ποιότητας, μια αγιότητα της καθημερινότητας. Ονειρευόσασταν να γίνετε κατακτητής και νιώθετε περιορισμένος στο ρόλο του μέσου οικογενειάρχη; Μην απογοητεύεστε! Βρίσκεστε στη θέση που σας αρμόζει, διαβεβαιώνει ο Benoît de Blanpré, σε μια ενθαρρυντική και ουσιαστική Επιστολή προς τους πατέρες οικογενειών (Mame). Από τον ίδιο εκπέμπεται μια ευγενική καλοσύνη σε συνδυασμό με μια αναμφισβήτητη αυθεντία. Στα 53 του χρόνια, αυτός ο πατέρας πέντε παιδιών, παντρεμένος εδώ και σχεδόν 30 χρόνια με την Hermine και ήδη παππούς, μοιράζεται την οπτική του για την πατρότητα σε ένα σύντομο έργο, μια «κραυγή της καρδιάς» για να αποκαταστήσει την υπόληψη των πατέρων οικογενειών, που πολύ συχνά υποτιμούνται και έχουν αφεθεί στην τύχη τους.]
ʺΑλήθειαʺ: Το να είσαι πατέρας, γράφετε, είναι ένα ταξίδι για το οποίο κανείς δεν είναι προετοιμασμένος. Για να διορθώσετε αυτή την κατάσταση, παίρνετε την πένα;
Benoît de Blanpré: Όλα ξεκίνησαν από μια λίγο τρελή περιπέτεια στην οποία μου πρότειναν να συμμετάσχω πριν από μερικά χρόνια. Ένα προσκύνημα μεταξύ πατέρων από το Παρίσι στο Vézelay, χωρίς νερό, χωρίς χρήματα, χωρίς τηλέφωνο… χωρίς τίποτα! Εκτός από μια συμφωνία με τον Θεό: «Φρόντισε να βρούμε κατάλυμα και φαγητό και εμείς θα φροντίσουμε όσους βάλεις στο δρόμο μας».» Τελικά, το κοινό σημείο μεταξύ όλων των ανδρών που συναντήσαμε ήταν η πατρότητα: ανακάλυψα ότι πολλοί ένιωθαν συντριμμένοι από αυτή την ευθύνη. Έτσι, θέλησα να συνεχίσω αυτές τις τόσο βαθιές, αλλά πολύ σύντομες συζητήσεις! Ακούγοντας και υποστηρίζοντας ο ένας τον άλλον, μπορούμε να προχωρήσουμε πιο μακριά, πιο ψηλά. Η πατρότητα είναι μια τόσο όμορφη αποστολή!
Α: Μια αποστολή που μπορεί να φαίνεται άγονη, έτσι δεν είναι; Εσείς ο ίδιος ομολογείτε ότι ονειρευόσασταν να γίνετε εξερευνητής…
Β: Είναι αλήθεια, έχω επηρεαστεί πολύ από τον Ιούλιο Βερν, τις βιογραφίες ηρωικών στρατιωτών, τις περιπέτειες του Sylvain Tesson ή του Mike Horn… και για πολύ καιρό ήθελα να πραγματοποιήσω μεγάλα κατορθώματα. Με έναν παππού που είχε πολεμήσει στην Ινδοκίνα και την Αλγερία, ήμουν σε καλή σχολή! Με τα χρόνια, κατάλαβα ότι η μεγαλοσύνη και η περιπέτεια βιώνονται στην απλότητα, ακόμη και στην καθημερινότητα. Κατ’ αρχήν, η ζωή μου ως πατέρας οικογένειας στα προάστια του Παρισιού δεν θα αλλάξει τον κόσμο… Εκτός αν εκπληρώσω αυτό το καθήκον με αγάπη και φιλανθρωπία! Ο Πάπας Φραγκίσκος μιλάει για την αγιότητα της καθημερινότητας: σε μια κοινωνία που υποτιμά την οικογένεια – και μάλιστα τις πολυμελείς οικογένειες – οι πατέρες είναι πράγματι ήρωες της καθημερινότητας.
Α: Ήρωες; Δεν το παραλέτε.. παρακάνετε λίγο;
Β: Όχι, είναι μια πεποίθηση βαθιά ριζωμένη στην καρδιά μου. Αλλά που διαμορφώθηκε σταδιακά. Λόγω του ονόματός μου, μεγάλωσα στη σκιά του Αγίου Βενέδικτου, του πατέρα των μοναχών της Δύσης. Στην εφηβεία, άρχισα να διαβάζω καθημερινά τον κανόνα που θέσπισε για τη μοναστική ζωή, βασισμένο στην προσευχή και την εργασία: ora et labora. Πίστευα ότι η θρησκευτική ζωή ήταν ο βασιλικός δρόμος για να γίνεις άγιος. Πριν καταλάβω ότι η πατρότητα είναι επίσης – και εξίσου – ένας τόπος αγιότητας, όπου μπορείς να ζήσεις το ora et labora! Όχι μια φευγαλέα ή θεαματική αγιότητα, αλλά αυτή της καθημερινότητας. Ο Κύριος μας καλεί να ζήσουμε την πραγματικότητά μας εδώ και τώρα. Χαίρομαι που η Εκκλησία τελικά αγιοποιεί ζευγάρια ως ζευγάρια και γονείς. Ελπίζω ότι θα συνεχίσει σε αυτόν τον δρόμο.
Τα παιδιά μας δεν χρειάζονται άψογες φιγούρες, αλλά καλοσυνάτους πατέρες.
Α: Τι σημαίνει να είσαι καλός πατέρας;
Β: Σίγουρα όχι ένας τέλειος πατέρας! Τα παιδιά μας δεν χρειάζονται άψογα πρότυπα, αλλά πατέρες που τα αγαπούν με πράξεις και αγάπη. Για αυτό έχουμε ένα εκπληκτικό πρότυπο: τον ουράνιο Πατέρα μας, που ενσαρκώθηκε στον Ιησού Χριστό. Συχνά αναρωτιέμαι «τι θα έκανε ο Ιησούς στη θέση μου;». Είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να καταλάβουμε πώς να συμπεριφερόμαστε στα παιδιά μας: ας είμαστε τόσο ειλικρινείς, ελεήμονες και εμπιστευτικοί απέναντί τους όσο είναι Εκείνος απέναντι σε καθέναν από εμάς! Είναι μια στάση που απαιτεί θάρρος και ταπεινότητα, ειδικά όταν τα παιδιά μας παραστρατούν.
Α: Τι συνιστάτε σε αυτούς τους πατέρες που είναι αποπροσανατολισμένοι από ένα παιδί που βρίσκεται σε κακή κατάσταση;
Β: Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω αλάθητες συνταγές, ας είμαστε ξεκάθαροι. Απλώς μοιράζομαι αυτό που νιώθω, που είναι αποτέλεσμα της εμπειρίας μου και των πολλών συναντήσεων με πατέρες από όλο τον κόσμο. Όταν ένα παιδί παίρνει λάθος δρόμο, πιστεύω ότι πρέπει να δείξουμε απόλυτη ευαισθησία. Δείτε τον Χριστό στην συνάντηση Του με τους μαθητές προς Εμμαούς, που η απογοήτευσή τους τους οδηγεί να απομακρυνθούν από την Ιερουσαλήμ: δεν τους διατάζει να κάνουν στροφή 180 μοιρών αποκαλύπτοντας αμέσως την ταυτότητά του. Τους συναντά στο δρόμο της κούρασης τους και αφιερώνει χρόνο να τους ακούσει. Τα παιδιά μας χρειάζονται έναν πατέρα που να είναι παρών, όχι κάποιον που να θέτει τον εαυτό του ως πρότυπο ή να εγκαταλείπει το σπίτι για να συγκεντρώσει τα απαραίτητα για να εξασφαλίσει το μέλλον τους.
Α: Εσείς, αντίθετα, καλείτε να αφεθούμε πλήρως στην Πρόνοια.
Β: Για πολύ καιρό ένιωθα ότι βρισκόμουν σε δίλημμα μεταξύ αυτών των δύο αντιφατικών απαιτήσεων: να αναλάβω τις ευθύνες μου ως πατέρας και να ανταποκριθώ στο κάλεσμα του Χριστού «έλα, άφησε τα πάντα και ακολούθησέ με». Μέχρι τη μέρα που μια ένωση μου πρότεινε μια θέση, την ίδια στιγμή που ετοιμαζόμουν, για μεγαλύτερη σταθερότητα, να ενταχθώ στον ιδιωτικό τομέα. Η συμβουλή ενός ιερέα με διαφώτισε μια για πάντα: «Το καθήκον σου είναι να φροντίσεις τις ανάγκες της οικογένειάς σου στο άμεσο μέλλον. Όλα τα άλλα ανήκουν στον Θεό. Πόσοι πατέρες που συσσωρεύουν πλούτο μου εκμυστηρεύονται την απογοήτευσή τους που η επαγγελματική τους ζωή καταλαμβάνει όλο το χώρο σε βάρος της οικογένειάς τους ή των δεσμεύσεών τους στην υπηρεσία της πόλης! Αυτή η εμμονή με την ασφάλεια περιορίζει: η σημερινή μέρα δεν υπάρχει πλέον για τον εαυτό της… Στην επιστολή μου περιγράφω δύο στιγμές της επαγγελματικής μου ζωής όπου ο Ουρανός απάντησε σαφώς στις προσευχές μου. Και όμως είμαι ένας ανήσυχος άνθρωπος!
Αλήθεια; Δεν δίνετε αυτή την εντύπωση…
Β: Μα ναι! Πάντα φοβάμαι ότι δεν θα είμαι αντάξιος… Μόλις αρχίσω να αμφιβάλλω, στρέφομαι προς τον Άγιο Ιωσήφ, του οποίου το άγαλμα στέκεται στο γραφείο μου: οι αινιγματικοί δρόμοι του Κυρίου δεν έχουν κλονίσει την εμπιστοσύνη του. Κρατιέμαι από αυτή την αρετή που ανακάλυψα με την πάροδο του χρόνου: την Ελπίδα. Δεν είναι, όπως η ελπίδα, μια προσδοκία: είναι μια παρουσία, η βεβαιότητα ότι ο Θεός είναι δίπλα μου στο δρόμο μου ως πατέρας. Πώς θα μπορούσα να αμφιβάλλω, αφού έχω λάβει τόσες συγκλονιστικές μαρτυρίες από πατέρες που διώχθηκαν για την πίστη τους, που έχασαν τα πάντα χωρίς ποτέ να αισθανθούν ότι τους εγκατέλειψε ο Κύριος! Μαζί Του, τι έχουμε να φοβηθούμε;
Θεματολογικές ετικέτες