Μακάριοι οι καλεσμένοι στο δείπνο του γάμου του Αρνίου (Αποκ. 19,9-10)
Η λέξη παραβολή έχει μια ποικιλία νοηματικών αποχρώσεων με περίπου παραπλήσιο και ενιαίο νόημα. Σημαίνει, πλησίασμα, πλεύρισμα, παράλληλη διάταξη, σύγκριση, αναλογία. Όταν λοιπόν ακούμε-διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο για παραβολή θα πρέπει να έχουμε κατά νου τις παραπάνω έννοιες.
Με τους δώδεκα στίχους (2-14) από το εικοστό δεύτερο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Ματθαίου ο Χριστός μάς διηγείται μια παραβολή για ένα Βασιληά που έκανε τους γάμους του γιού του και είχε πολλούς καλεσμένους. Οι καλεσμένοι στην πρώτη ειδοποίηση συμμετοχής δεν θέλησαν να έλθουν!
Υπήρξε δεύτερη ειδοποίηση με την επισήμανση ότι όλα είναι ήδη έτοιμα, ελάτε στους γάμους! Όμως αυτοί αμέλησαν και κάποιοι από αυτούς πορεύθηκαν σ’ αυτά που αξιολόγησαν ως προτεραιότητα της ζωής τους, ενώ οι υπόλοιποι έβρισαν και φόνευσαν τους υπηρέτες που είχαν σταλεί να τους ειδοποιήσουν.
Τότε απευθύνθηκε στους υπηρέτες του και, αφού τους επισήμανε ότι ήταν ανάξιοι οι καλεσμένοι, τους είπε να καλέσουν και να φέρουν τον οποιονδήποτε. Όντως έτσι έγινε, και γέμισε ο γάμος με συνδαιτυμόνες. Όταν όμως μπήκε ο Βασιληάς είδε κάποιον που δεν είχε την αρμόζουσα ενδυμασία και τον ρώτησε: Πώς μπήκες, ενώ δεν έχεις ένδυμα γάμου; Αυτός δεν είχε τίποτα να δικαιολογηθεί και τον έβγαλαν έξω. Το επιμύθιο της παραβολής είναι η διάγνωση ότι: Είναι πολλοί οι καλεσμένοι, αλλά είναι λίγοι αυτοί που ανταποκρίνονται σωστά.
Είναι αυτονόητο ότι καλούμε στην χαρά του παιδιού μας τους συγγενείς μας και τους αγαπημένους μας. Η διάθεση του καλούντος είναι δεδομένη και αυτονόητη. Η ανταπόκριση ποικίλει. Δεν μπορείς ποτέ να ξέρεις για τον άλλον. Ακόμα και αν είσαι ο Θεός, μένει στον απέναντι ανοιχτή και ελεύθερη η όποια στάση ανταπόκρισης επιλέγει. Άλλοι πήγαν «στα χωράφια και τις δουλειές τους» και άλλοι θρασείς και βάναυσοι όχι απλώς αδιαφόρησαν, αλλά και αντέδρασαν βίαια και σ’ αυτούς που απλώς τους υπενθύμισαν την πρόσκληση.
Κάποιοι από τους δεύτερους τυχαίους καλεσμένους, ανταποκρίθηκαν συμμετέχοντας, όμως δεν κατανόησαν ότι υπάρχουν συνθήκες για την συμμετοχή. Για να μετέχω σε ο,τιδήποτε πρέπει να έχω τις προϋποθέσεις που απαιτούνται! Αν δεν ξέρω την γλώσσα δεν θα συνεννοηθώ. Αν δεν ακούω δεν θα καταλάβω την πρόσκληση. Αν δεν βλέπω δεν θα ξέρω κατά που να κατευθυνθώ. Το ίδιο και στην σχέση με τον Θεό. Χρειάζεται να αποχτήσω τις αντοχές-αρετές που απαιτεί η συνάντηση. Ο Θεός και η παρουσία Του είναι έλεγχος ποιότητας για μας. Είναι φανέρωση των δεδομένων μας. Είναι στην αναλογία της φωτιάς και των υλικών, όπως επεξηγεί ο Απ. Παύλος στην πρώτη επιστολή του προς Κορινθίους, όταν λέει: «…βλεπέτω ἕκαστος τί ἐποικοδομεῖ· χρυσόν, ἄργυρον, λίθους τιμίους, ξύλα, χόρτον, καλάμην, ἑκάστου τό ἔργον φανερόν γενήσεται· ἡ γάρ ἡμερα δηλώσει ὅτι ἐν πυρί ἀποκαλύπτεται καί ἑκάστου τό ἔργον ὁποῖον ἐστι τό πῦρ δοκιμάσει…» (Α’ Κορ. 3, 12-13).
Γάμος είναι η συναρμογή δύο ετερόφυλων ανθρώπων σε ενότητα ταυτισμού τους. Η εικόνα χρησιμοποιείται και σε άλλου είδους αποκλειστικές σχέσεις. Η αγία Γραφή συζητάει για τον γάμο του Γιαχβέ με τους Ισραηλίτες και στηλιτεύει την απιστία-μοιχεία τους στη σχέση με τον Θεό. Οι χριστιανοί ονομάζουν τον Χριστό Νυμφίο από την παραβολή των φρονίμων και των μωρών παρθένων και βέβαια εννοούν τον ψυχικό σύνδεσμο του Χριστού με κάθε ψυχή.
Η παραβολή εδώ εξυπονοεί μια τέτοια σχέση με τους καλεσμένους και κάνει τις διαφοροποιητικές διακρίσεις, γι’ αυτούς που δεν ανταποκρίνονται πορευόμενοι στην ζωή τους «ιδιογνωμόνως» (κατά την προτεραιότητά τους!) γι’ αυτούς που ενεργούν με εκπεφρασμένη κακότητα (φονείς), γι’ αυτούς που ανταποκρίνονται με τα «απαιτούμενα» προσόντα στο κάλεσμα και τέλος γι’ αυτούς που ναι μεν απαντούν θετικά αλλά χωρίς να έχουν τις προϋποθέσεις συμμετοχής (μή ἔχων ἔνδυμα γάμου).
Η παραβολή λέει σε μας ότι η απόφαση του Θεού να ενωθεί με μας δεν απαιτεί μόνον καλή διάθεση εκ μέρους μας αλλά και ποιοτική εγγύτητα. Το ένδυμα του γάμου δεν είναι ευπρέπεια συνθηκών. Είναι συστατικό στοιχείο συγγένειας. Είναι οι αρετές της ψυχής που την κάνουν συγγενή με τον Θεό. Που της ανοίγουν την θύρα του γαμήλιου δείπνου. Που της εξασφαλίζουν παράσταση και μετοχή σε ένα δείπνο αλλοιώτικο από τα συνηθισμένα και στο περιεχόμενο (ταυτισμός με τους καλεσμένους) και στην διακονία των καλεσμένων από τον οικοδεσπότη (περιζώσεται καί ἀνακλινεῖ αὐτούς καί παρελθών διακονήσει αὐτοῖς, Λουκ. 12, 32) «θα ζωστεί μια ποδιά και αφού τους βάλει να καθίσουν, θα τους υπηρετεί σε ό,τι χρειάζονται»!!
Η παραβολή μας εφιστά την προσοχή στον κίνδυνο της επανάπαυσης στην πρόσκληση, που τελικά φανταζόμαστε ότι επαφίεται «στα χέρια» μας, για το τι θα την κάνουμε, και για το πώς και αν θα ανταποκριθούμε! Η πρόσκληση όμως αυξάνει την ευθύνη μας, δεν δίνει δικαιώματα… ανοησίας (…αμελήσαντες…)!
Η παραβολή μας αφυπνίζει για τον κίνδυνο να μην έχουμε «ένδυμα γάμου». Να έχουμε πρόσκληση, να είμαστε δηλαδή κλητοί, αλλά να καταργούμε και να καταστρέφουμε την πρόσκληση, αφού δεν νοιαστήκαμε να γίνουμε «εκλεκτοί» όχι κοινωνικά,αλλά ποιοτικά. Όχι εξωτερικά αλλά στην καρδιά μας. Όχι στα μάτια των συμπροσκεκλημένων αλλά στα μάτια Αυτού που θα μπει στο τραπέζι του γάμου «θεάσασθαι τούς ἀνακειμένους»!
Από πλευράς μας οι σκέψεις για ένα τέτοιο πελώριο και μοναδικής σημασίας θέμα δεν γίνεται να ολοκληρωθούν, παρά μόνον με μια προσευχή προς τον Βασιληά που κάνει τους γάμους:
Κύριε,
πάρε μακρυά ό,τι θέλω,
πάρε μακρυά ό,τι κάνω,
πάρε μακρυά κάθε τι,
που με παίρνει μακρυά Σου. ΑΜΗΝ.
Θεματολογικές ετικέτες