μια… ʺWildcatʺ (με την καλή και ουσιαστική έννοια) ενορίτισσά μας.
Η Κατερίνα κατατάσσεται μ’ αυτούς που είναι αποδέκτες του μακαρισμού του Χριστού. ʺΜακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνηʺ. Η διαπιστωτική αυτή ευχή του Χριστού δεν αφορούσε διδαχές στους αποστόλους αλλά διάγνωση της πραγματικότητας για όλους.
Σ’ όλη την μακρά ζωή, η Κατερίνα, αγωνιζόταν για το δίκαιο και το σωστό και τις ανθρώπινες ανάγκες. Φυσικά με τις ελλείψεις και την μονομέρεια πολλάκις, που έχουν όλες οι ανθρώπινες καλές προθέσεις, χωρίς να μειώνονται απ’ αυτό.
Συναντιόμασταν συνήθως στην είσοδο του Ναού, εγώ μπαίνοντας και εκείνη βγαίνοντας και αντιστρόφως. Συζητούσαμε λίγο… για τον καιρό και περισσότερο μου επεξηγούσε τα δύσκολα στη ζωή των ανθρώπων από τις λύσεις που έδιναν λανθασμένες και μονομερείς πολιτικές επιλογές. Η Κατερίνα ήταν αριστερή και ήταν στην δέκατη δεκαετία της ζωής της.
Πάντοτε ο λόγος της μου έφερνε στο νου την διδασκαλία του Χριστού για τους δυο γιους που προτραπέντες από τον Πατέρα να εργαστούν στο χωράφι, ο ένας υποκλινέστατα ʺυπακούειʺ τυπικά και ΔΕΝ πάει, και ο άλλος διαμαρτύρεται αποδυσπετεί και λέει στα λέει στα λόγια ΟΧΙ, αλλά το σκέφτεται βαθύτερα και πάει! Και σκεφτόμουν πάνω σ’ αυτά την διαπίστωση του Χριστού ʺΟὐ πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε, Κύριε…ʺ και ότι τα λόγια είναι ανέξοδα, και την αλήθεια της ποιότητος την φανερώνουν οι πράξεις. Ο Σταυρός του Χριστού ΕΙΝΑΙ ζυγός δικαιοσύνης. Σταυρός σημαίνει ΚΟΠΟΣ ΑΓΑΠΗΣ. Η Κατερίνα ήταν απ’ την γενιά που δεν έβλεπε την κοινωνία ως απλή παραλληλία συνύπαρξης. Ανήκε σε εκείνους που, έστω και αν καταρχάς ʺφωνάζουν ΟΧΙ και δεν πάωʺ, τελικώς δούλευαν στο χωράφι του Πατέρα μας, εργαζόμενοι για το δίκαιο την ισότητα και το καλό.
Παρ’ ότι ο φιλοσοφικός χώρος προέλευσης της εκφράζονταν με τον λόγο του ποιητή ʺμες στον υπνόσακο των ορατών η αιχμαλωσία μουʺ, η Κατερίνα είχε μέριμνα να βαπτιστούν μετανάστες(!) που τους φρόντιζε και τους νοιαζόταν… Είχε ένα αυθεντικό χαρακτήρα που θύμωνε με ειλικρίνεια και νοιαζόταν με ειλικρίνεια. Όταν κάποτε της είπα ότι ο Σταυρός του Χριστού μας γλιτώνει (όταν τον αγαπήσουμε και τον ʺυλοποιήσουμεʺ) από τον κίνδυνο να γίνει η κοινωνία ένα τέλμα εγωιστικών ανακουφίσεων ή μια αναγκαστική μυρμηγκοφωλιά, με εξέπληξε έντονα… γιατί την πήραν τα δάκρυα…!
Στο τελευταίο (Μάιος ̉25) βιβλιαράκι του (ΟΧΙ ΚΟΜΙΚΣ) ʺο Θεός αγαπάει τα χρυσόψαραʺ ο γνωστός ΑΡΚΑΣ μας λέει ότι του ανθρώπου: ʺ… μπορεί να πέθανε το σώμα του, αλλά όχι ο ίδιοςʺ Και στην Κατερίνα ισχύει. Στην καταληκτήρια ταλαιπωρία της (στην οποία στάθηκε λαμπάδα αναμμένη δίπλα της η μοναχοκόρη Ελευθερία) η Κατερίνα θέλησε να συναντηθούμε για να αποφορτισθεί από κάποια συνειδησιακά θέματα και να κοινωνήσει φεύγοντας.
Όταν βρισκόμαστε στην παραλία μιας ανοιχτής μεγάλης θάλασσας, και ενώ εμείς μένουμε στο λιμάνι, ένα καράβι φεύγει στο πέλαγος… τότε σιγά- σιγά μικραίνει στα μάτια μας και χάνεται φεύγοντας. Από τα μάτια μας μόνον… όχι από την πραγματικότητα! Αλλοίμονο σ’ αυτόν που ʺνομίζει – πιστεύειʺ ότι τα βλέπει όλα. Δεν εξαντλείται στον ʺυπνόσακο των ορατώνʺ η πραγματικότητα. Το καράβι της Κατερίνας χάθηκε απ’ τα μάτια και προσορμίστηκε στο λιμάνι του Χριστού Τον οποίο ζήτησε να κοινωνήσει πριν την αναχώρηση.
Η ενορία μας θα προσεύχεται επί σαράντα μέρες στις δεήσεις όλων των ακολουθιών της για την Κατερίνα, για την συνάντηση της με τον Χριστό. Αιωνιότητα δεν είναι κάτι, Είναι Κάποιος. Όταν πεθαίνουμε – φεύγουμε δεν πάμε κάπου, συναντάμε ΚΑΠΟΙΟΝ. Καλό ταξίδι και Requiem aeternam. Αιωνία ανάπαυση της ευχόμαστε.
Στην Ελευθερία τον Δημήτρη και τον Κοσμά να έχουν την ευχή της, τα χρόνια της (98) με αρτιότητα σωματοδιανοητική και να καμαρώνουν που έχουν τέτοια μητέρα και γιαγιά.