Μετά το Πάσχα, συμβαίνει μια πνευματική αποσυμπίεση για την πλειοψηφία των Χριστιανών. Ωστόσο, η χάρη της περιόδου του Πάσχα είναι ασύγκριτη, καθιστώντας κάθε μέρα «Κυριακή της Αναστάσεως», μέχρι την Πεντηκοστή και τον υπόλοιπο χρόνο, κάθε Κυριακή. Η Σαρακοστή μας προετοιμάζει για το Πάσχα για σαράντα ημέρες. Η περίοδος του Πάσχα, από την άλλη πλευρά, μας επιτρέπει να επωφεληθούμε από τη χάρη της Αναστάσεως για πενήντα ημέρες, μέχρι την Πεντηκοστή. Για τους Πατέρες της Εκκλησίας, η περίοδος του Πάσχα είναι μια ενιαία ημέρα εορτασμού, σαν μια «Μεγάλη Κυριακή» (Άγιος Αθανάσιος). Με άλλα λόγια, κάθε μέρα είναι Κυριακή του Πάσχα μέχρι την Πεντηκοστή! Δεδομένου αυτού, μπορεί κανείς εύλογα να ρωτήσει: γιατί αυτή η περίοδος δεν έχει το ίδιο πνευματικό βάθος με τη Σαρακοστή για τους πιστούς;
Οι διαφορές μεταξύ Σαρακοστής και Πασχαλινής Περιόδου
Πρώτον, μετά την επίτευξη της κορύφωσης του Πάσχα, μετά την άνοδο των σαράντα ημερών της Σαρακοστής, οι Χριστιανοί αισθάνονται την ανάγκη να ξεκουραστούν. Συμβαίνει ένα είδος πνευματικής αποσυμπίεσης.
Δεύτερον, η περίοδος του Πάσχα δεν «ολοκληρώνεται» από το Πάσχα με τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει με τη Σαρακοστή. Η Πεντηκοστή είναι πολύ μακριά στο μέλλον και πολλοί πιστοί δεν γνωρίζουν ότι αυτή η γιορτή είναι η κορύφωση του Πάσχα.
Τρίτον, σχετικά με το προηγούμενο σημείο: η κορύφωση της Σαρακοστής, το Πάσχα, είναι γιορτή πολύ πιο ισχυρή από την Πεντηκοστή. Η Μεγάλη Εβδομάδα και το Πασχαλινό Τριήμερο, με την εξαιρετική δραματική τους επίδραση, είναι πιο σημαντικά από την εορτή της επιφοίτησης του Αγίου Πνεύματος. Ομοίως, δεν μπορεί κανείς να ζητήσει από τους πιστούς να χαίρονται για πενήντα ημέρες όπως χαίρονταν το Πάσχα! Οι Χριστιανοί δεν είναι υπεράνθρωποι. Και αυτοί υπόκεινται στον νόμο της πνευματικής εντροπίας, ο οποίος υπαγορεύει ότι με την πάροδο του χρόνου, υπάρχει απώλεια ενέργειας. Επιπλέον, όντας μέρος του κόσμου, δεν είναι πάντα εύκολο γι’ αυτούς στην οικογενειακή τους ζωή, στην εργασία ή όταν πρόκειται για ζητήματα υγείας, σχέσεις και ούτω καθεξής.
Ούτε υποστήριξη ούτε συγκεκριμένες ενέργειες παρέχονται.
Μια άλλη διαφορά: κατά τη διάρκεια της Πεντηκοστής είναι η Εκκλησία δεν συνοδεύει τους κατηχούμενους προς το βάπτισμα, όπως κάνει κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Σαρακοστής. Αυτή η υποστήριξη εμπλουτίζει σημαντικά την προ-Πασχαλινή περίοδο. Επιπλέον, για το ευρύ κοινό, η Μεγάλη Σαρακοστή είναι πιο εύκολα αναγνωρίσιμη από την Πεντηκοστή. Ποιος δεν έχει ακούσει την ερώτηση: «Η Σαρακοστή είναι το χριστιανικό αντίστοιχο του Ραμαζανιού, έτσι δεν είναι;» Μια περίεργη ερώτηση πράγματι, αν σκεφτεί κανείς ότι τίθεται σε μια χώρα που είναι χριστιανική εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια! Η Σαρακοστή έχει επίσης διαποτίσει τον πολιτισμό και τη γλώσσα: δεν λέμε «να τραβήξεις ένα σαρακοστιανό πρόσωπο»; Ποιος Χριστιανός δεν έχει κληθεί να φέρει πίσω ευλογημένα κλαδιά φοίνικα κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας των Βαΐων που ανοίγει τη Μεγάλη Εβδομάδα;
Τέλος, τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, οι άνθρωποι είναι πιο αφοσιωμένοι όταν τους ζητείται να κάνουν κάτι. Η Σαρακοστή βασίζεται σε τρεις πυλώνες: νηστεία, προσευχή και ελεημοσύνη. Αυτές οι πράξεις προσπάθειας απόκτησης αρετών ή προσφοράς στους άλλους ενθαρρύνουν την πνευματική κινητοποίηση και ενότητα. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στους νέους, οι οποίοι είναι πολύ πρόθυμοι για ριζοσπαστισμό και ασκητισμό. Η περίοδος του Πάσχα δεν προσφέρει τίποτα τέτοιο. Αναπόφευκτα, η χαλάρωση που ακολουθεί τις προσπάθειες της Σαρακοστής εμποδίζει…!!
Η Σημασία της Μεταβαπτιστικής Φροντίδας για τους Νεοβαπτισμένους Χριστιανούς
Για όλους αυτούς τους λόγους, η περίοδος του Πάσχα στερείται του πνευματικού βάθους της Σαρακοστής. Δεν έχει νόημα να θρηνούμε γι’ αυτό, καθώς δεν μπορεί κανείς να παραμείνει στα ύψη της πνευματικότητας για πολύ. Ωστόσο, αυτή η σκέψη δεν είναι χωρίς αξία, καθώς μας υποχρεώνει να εξετάσουμε την κατάσταση των νεοβαπτισμένων στην Πασχαλινή Αγρυπνία: των νεοφώτιστων. Και για αυτούς, το Πάσχα αντιπροσώπευε μια κορύφωση. Ωστόσο, το Βάπτισμα δεν είναι αυτοσκοπός.
Αναγεννημένοι από νερό και Πνεύμα στην κολυμβήθρα το Πάσχα, οι νεοφώτιστοι μόλις ξεκινούν τη χριστιανική τους ζωή. Ωστόσο, υπάρχει ο κίνδυνος πολλοί νεοβαπτισμένοι να αποσυνδέονται γρήγορα από την εκκλησιαστική ζωή μετά το βάπτισμα! Και εδώ, οι λόγοι για αυτό το φαινόμενο είναι γνωστοί: η έλλειψη ενσωμάτωσης στην ενοριακή ζωή, η απουσία διδασκάλων μετά το βάπτισμα, η έλλειψη ευκαιριών για δραστηριότητες που επιτρέπουν στον νεοφώτιστο να αισθάνεται αναγνωρισμένος ως πλήρες μέλος της χριστιανικής κοινότητας, και ούτω καθεξής. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ορισμένες επισκοπές έχουν θεσπίσει μια υπηρεσία «νεοφύτων» («χριστιανικών δέντρων» που μόλις φυτεύτηκαν» – νεόφυτοι) που έχει ως αποστολή να συνοδεύει και να ενσωματώνει τους νεοβαπτισμένους στο νέο τους περιβάλλον. Τα διακυβεύματα είναι υψηλά, ειδικά δεδομένης της αύξησης των αιτημάτων βάπτισης που βιώνει αυτή τη στιγμή η Εκκλησία στη Γαλλία.
Πηγή: https://aleteia.org/
Θεματολογικές ετικέτες