Επικήδειος / Μνημόσυνο

«Ἐγένετο ἄνθρωπος παρά Θεοῦ…» (Ιω 1,6)

Επικήδειος στον θεολόγο Γιάννη Παπαδόπουλο (2.7.2024)

Μπορούμε σήμερα να επαναλάβουμε το Ευαγγελικό:᾿Εγένετο ἄνθρωπος παρά Θεοῦ, ὄνομα αὐτῷ ᾿Ιωάννης. Επέστρεψε στο σπίτι του Πατέρα μας ο αδελφός μας Γιάννης Παπαδόπουλος, αφού υπογράμμισε για μας το τι όντως είναι Άνθρωπος του Θεού!

Από την σκοπιά του Θεού άνθρωποι Του είμαστε ΟΛΟΙ, όμως το θέμα “στασιάζεται” από την δική μας σκοπιά!

Έμαθα για τον κύριο Γιάννη Παπαδόπουλο από τον γέροντα μου Μελέτιο και τον γνώρισα από την Καίτη Χιωτέλλη. Ήμουν, αν θέλετε, στον κύκλο των 70 ή ακόμα και των 500ων… Είχαμε μια πολύ καλή επικοινωνία, βέβαια όχι εκ του συστάδην, αλλά αυτό καθόλου δεν εμπόδισε να είναι ουσιαστική. Έβλεπα ένα άνθρωπο του Θεού, λογικό και ελεύθερο. Με ευθυκρισία και θεολογική πληρότητα. Άνθρωπο απ’ τον οποίο πλούτιζες. Έναν άνθρωπο του Θεού, «μεθυσμένο χωρίς κρασί και χορτάτο χωρίς να τρώει»! Δηλαδή; Ένα άνθρωπο, που έβλεπε πέρα από τα φαινόμενα και τις ανάγκες, και που (όπως λέει ο ποιητής) «δεν αιχμαλωτιζόταν μεσ’ στον υπνόσακο των ορατών»!!

Έναν άνθρωπο, που με ό,τι και αν καταπιάστηκε, το δούλευε σιωπηλά και αθόρυβα, πρόθυμα και γενναιόδωρα, θεμελιακά βάθρα πάνω στα οποία χτίζεται και “στέκεται” η όντως (και όχι συμπεριφορική) ταπείνωση…

Ο κύριος Γιάννης, σ’ όλη την ζωή, αλλά ειδικότερα στο τελευταίο της κομμάτι μάς έγινε ζωντανή υπόμνηση της χριστιανικής διδαχής ότι γάμος είναι ηρωισμός της καθημερινότητας! Μας έδειξε ότι η υπομονή δεν είναι αναγκαστική διαδρομή, αλλά παράδοση στη «νεροτριβή» της ζωής, σε όποια τυχαίνει ο καθένας μας, για καθαρισμό μας, με πλύσιμο και χτυπήματα!

Μέσω του στόματος του, έβαλε τον π. Γεώργιο Φλωρόφσκι να μας διδάσκει ότι το σώμα του Ζώντος Χριστού η Εκκλησία, δεν είναι ένα ηθικό – ή ηθο – (όπως θέλετε) πλαστικό σωματείο αφελούς προσκοπισμού αλλά μυστηριακή συνθήκη συνειδητοποίησης του ότι ο Χριστός έγινε άνθρωπος για μας… «τα κουρέλια»!

Αδελφοί μου, ας δοξάσουμε τον Χριστό που μας χάρισε τον αδελφό μας κύριο Γιάννη Παπαδόπουλο. Ο Χριστός δοξάζεται στα πρόσωπα των μαθητών Του. Δεν είχαν λάθη οι μαθητές; Κάμποσα…!! Τα λίγα λόγια που είπαμε παραπάνω ήταν για την δόξα του Χριστού και όχι για το… αλάθητο(!) του κυρίου Γιάννη, ήταν επικαιροποίηση αυτών που λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στον 7ο & 8ο στιχ. του πρώτου Κεφαλαίου του Ευαγγελίου του. Δεν ήταν αυτός το φως, ήρθε να πει (όλη την ζωή του το έκανε ο Γιάννης) Ποιος είναι το Φως και το είπε βασικά με τον τρόπο του, αλλά (όπως επισημαίνει ο άγιος Φραγκίσκος) «ακόμα και με λόγια»!!

Ας ευχηθούμε όλοι γι’ αυτόν νάναι στην αγκαλιά του Χριστού «μεθυσμένος από ευγνωμοσύνη και δοξολογία». Ας παρακαλέσουμε τον Χριστό για γαλήνια διαδρομή της ερίτιμης κυρίας Ρένας, μέσα στον ιδιότυπο σταυρό της.

Θέλω να τελειώσω με το Εξόδιο ποίημα της αγαπημένης του Καίτης Χιωτέλλη, που σήμερα τον υποδέχθηκε στα σκηνώματα του Θεού.

Γράφει η Καίτη στο ποίημα “Εξόδιο”:

Το χώμα που σε σκέπασε

ήταν γεμάτο ακρόριζα και σπόρους

και καστανό γόνιμο φως


Τα μάτια μας κρατούσανε αδέλφια

τη θλίψη της ζωής

και στάζανε και στάζαν


Κι ωστόσο μες στα μνήματα

η αποσύνθεση μετρούσε τις στιγμές

που τη χωρίζουν από την Ανάσταση

Καλή Ανάσταση , κύριε Γιάννη

Εις το επανιδείν.

Θεοδόσιος

Θεματολογικές ετικέτες