Η ανευθυνότητα του γονιδιώματος

Μεταμόρφωση 2024

Κήρυγμα στο Ναό του Αγ. Ιωάννη Χρυσοστόμου στην Πρέβεζα

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2024

Τη βδομάδα που τέλειωσε χθες (κάθε βδομάδα αρχίζει από την ημέρα της Κυριακής, η οποία είναι πρώτη – μία, γι’ αυτό λέμε Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, κ.λ.π. δηλαδή Δευτέρα από την Κυριακή, Τρίτη από την Κυριακή, Τετάρτη από την Κυριακή, μέχρι Παρασκευή του Σαββάτου και κλείνει η εβδομάδα με το Σάββατο) η Εκκλησία γιόρταζε τον λόγο της ύπαρξής της!.

Επειδή η γιορτή της Μεταμορφώσεως εφέτος ήταν ημέρα καθημερινή, θεώρησα χρήσιμο να πούμε την διδασκαλία της Εκκλησίας για την Μεταμόρφωση, σήμερα Κυριακή.   

Υπάρχει καλή και κακή μεταμόρφωση. Η μεταμόρφωση  από μόνη της, σαν προσδιορισμός, χωρίς ποιοτικό περιεχόμενο, δεν συνεπάγεται απαραιτήτως κάτι καλό!

Η Μεταμόρφωση του Χριστού, έδειξε το μεγαλείο του εσωτερικού Του περιεχομένου.

Όμως ένας άνθρωπος «μεταμορφούμενος» πολλές φορές μπορεί να γίνει ένα τέρας· εγώ, εσείς, ο καθένας μας.

Υπάρχει καλή μεταμόρφωση, υπάρχει και η πιθανότητα κακής μεταμόρφωσης, όπως είπαμε. 

Στην καλή μεταμόρφωση τα πράγματα είναι στη λογική: «Αλλάζω υγιαίνοντας».

Στην κακή μεταμόρφωση τα πράγματα είναι στη λογική: Χρησιμοποιώ ένα θέατρο υποκρισίας για την εικόνα μου προς τα έξω!

Η Εκκλησία δεν συμφωνεί καθόλου με την δεύτερη εκδοχή, έστω κι αν είναι μια συμμόρφωση σε κάτι τυπικώς και εξωτερικά καλό.

Η Εκκλησία γυρεύει από τον καθένα μας αυτό που έδειξε ο Χριστός: Η Μεταμόρφωση να είναι αλλαγή που θα υγιαίνει τα πράγματα· όχι συμμόρφωση σε μια κατάσταση, την όποια!

Στην απλώς καλή μεταμόρφωση ένας άνθρωπος που είναι κακός, προσπαθεί να αγωνίζεται να γίνει λιγότερο κακός. Να αρχίσει να γίνεται καλός, όχι σαν χαρακτηρισμός «καλό» και «κακό παιδί», αλλά σαν κατάσταση, όπως είπα πριν, «υγείας».

Από γκρινιάρης αγωνίζεται ο άνθρωπος να γίνει χαρούμενος και υπομονετικός.

Από εγωκεντρικός -γιατί αυτό είναι το πρόβλημα όλων- αγωνίζεται να γίνει θυσιαστικός.

Στην κακή μεταμόρφωση τα πράγματα είναι ανάστροφα.

Από κακός γυρεύει να γίνει υποκριτικά καλός. Να μη φαίνεται τόσο κακός.

Από γκρινιάρης γυρεύει να γίνει ψεύτικα ευγενής! Γκρινιάζει στους δικούς του και στους έξω συμπεριφέρεται με ευγένεια…

Από εγωκεντρικός μπαίνει στη λογική να είναι αυτάρεσκα συνετός! Να σκέφτεται με σύνεση….

Αδελφοί μου,

Το πρόσωπο που δείχνουμε προς τα έξω ποιο είναι; Πάρα πολλές φορές λέμε για κάποιον, «τι πρόσωπο έδειξε αυτός;».

Δείχνουμε αυτό που είμαστε;

Δείχνουμε αυτό που θέλουμε;

Δείχνουμε αυτό που οι άλλοι γυρεύουν να είμαστε εμείς;

Αυτού του είδους οι ερωτήσεις δεν παίρνουν, παρά μόνο προσωπική απάντηση και από κει και μετά μπαίνει η αρχή της μεταμορφώσεως της υγιούς, η οποία ποιά είναι;

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ, Ο,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΕΙΜΑΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΑΝΟ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΙ.

Άμα πάω στο γιατρό και κρύβω τα μισά συμπτώματα, ο γιατρός δε θα κάνει διάγνωση θεραπευτική. Θα τον απατήσω….! Τον γιατρό ή τον εαυτό μου άραγε; 

Με τον ίδιο τρόπο, αν δε δω κατάματα τον εαυτό μου μπροστά στα μάτια του Θεού, δεν πρόκειται ποτέ να μεταμορφωθώ, αυταπατώμαι  και πάλι ατελέσφορα!

Όλοι μας έχουμε στοιχεία χαρακτήρος αρνητικά· άλλος λίγα, άλλος πολλά. Και εμείς οι σημερινοί άνθρωποι του εικοστού πρώτου αιώνα,  ζούμε μια τραγωδία. Ζούμε σε μια εποχή που η ατμόσφαιρα της εποχής θέλει να επιβάλει:

Την ανευθυνότητα του γονιδιώματος!!!

«Εγώ έτσι είμαι. Δε φταίω εγώ [λέει] γι’ αυτό. Το κληρονόμησα. Γιατί μου γυρεύεις ευθύνη; Έτσι είμαι».

Και βεβαίως δε φταίει γι’ αυτό που είναι! Φταίει όμως πολύ γιατί μένει έτσι όπως βρήκε τον εαυτό του!!!

Ο Χριστός δε μας λέει γιατί δε γεννηθήκαμε άγγελοι! Μας λέει γιατί δεν καταλάβαμε ότι πρέπει να μοιάσουμε λιγάκι στους αγγέλους. Όχι «στα φτερά» – βεβαίως αυτά είναι συμβολικές εικόνες. Να μοιάσουμε στο περιεχόμενο της καρδιάς των αγίων αγγέλων.

Όλοι, αδελφοί μου, είμαστε γκρι. Έχουμε μέσα μας και μαύρο και άσπρο στην ψυχή μας. Το πρόβλημα μένει: Τι προσθέτουμε σ’ αυτό που είμαστε; Άσπρο ή μαύρο; Αν προσθέτουμε άσπρο, θα φωτίσει η κατάσταση. Αν προσθέτουμε μαύρο, θα γίνει κατάμαυρη…. έρεβος. Και αυτό είναι στο χέρι μας.

Βέβαια δυστυχώς υπάρχει και η βλακώδης περφεξιονιστική αντίληψη: «Ή θα είμαι τέλειος ή δε θά ’μαι τίποτα». Αυτό είναι μια αφελής ανοησία με την οποία τυραννάμε και τα παιδιά μας και μπαίνουμε και εμείς σε περίεργα υπόγεια σκοτεινά νερά εγωκεντρικής ψυχολογίας. 

Το άσπρο και το μαύρο όμως που είπαμε πιο πριν θέλουν ένα κριτήριο για να τα διαγνώσουμε. Και εδώ εν προκειμένω στη γιορτή αυτή μας φανερώνεται και επισημαίνεται ότι το κριτήριο είναι ο Χριστός!

Σήμερα, το Ευαγγέλιο που διαβάσαμε είχε θεραπεία, δυο τυφλών και ενός κουφού. Και είναι εντυπωσιακό ότι είναι ακριβώς μετά τη γιορτή της Μεταμορφώσεως: Το Φως του Χριστού είναι στη λογική: «Έλα μαζί Μου». Αν Τον ακούσουμε, θα δούμε το Φως Του. Αν δεν Τον ακούσουμε, ούτε το Φως Του θα δούμε….!!

Η επικοινωνία με το Χριστό αρχίζει ανάστροφα απ’ ό,τι αρχίζει με τους ανθρώπους:

Τους ανθρώπους πρώτα τους γνωρίζουμε και μετά τους αγαπάμε. Το Χριστό πρώτα Τον αγαπάμε και μετά Τον γνωρίζουμε.

Γιατί από κει και μετά ξεκινάει μια σχέση, η οποία δε γυρεύει καλή συμπεριφορά, αλλά γυρεύει ειλικρινή ποιότητα. Κι εμείς πάρα πολλές φορές, χριστιανοί από χρόνια, κουβαλάμε αυτό που λέγαμε την προηγούμενη Κυριακή, «ξεραμένες αρετές» από μια συμπεριφορική στειρότητα, γιατί, όπως είπαμε στην αρχή, παίζουμε ένα θέατρο θρησκευτικής προσαρμογής. Ο Χριστός μας λέει: «Πρέπει να μεταμορφωθεί η καρδιά σου! Πρέπει να δεις το Φως των εντολών Μου, για να καταλάβεις πώς δε θα παραμορφωθείς, και δε θα είναι η μεταμόρφωσή σου μια άρρωστη αλλοίωση, αλλά θά ‘ναι μια υγιής αλλαγή. Πώς δε θα είναι μια συμμόρφωση, αλλά θα είναι μία μεταμορφωτική θεραπεία».

Όταν όμως εμείς βουλιάζουμε ευχαρίστως μες στην ανευθυνότητα του γονιδιώματος και λέμε «τι να κάνω, αυτό είμαι, δεν μπορώ να κάνω κάτι», από κει και μετά φανταζόμαστε ότι λύσαμε το πρόβλημα, ενώ απλώς βάλαμε σφραγίδα επικυρωτική του γεγονότος ότι θα μείνουμε σε μια άθλια συνθήκη. Ο Χριστός δε μας λέει «γιατί δε γινόμαστε δια μιας άγγελοι, κάνοντας μια φορά το σταυρό μας»· μας λέει «γιατί δεν καταλαβαίνουμε ότι, αν δεν ξεχάσουμε λιγάκι τον εαυτό μας, δε θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε κανέναν, ούτε τον διπλανό μας ούτε Εκείνον». Και ο διπλανός και Εκείνος θα γίνουν χρηστικά αντικείμενα. Ο διπλανός για τα πάθη της στιγμής και Εκείνος για την ασφάλεια του να «ζήσουμε» …

Ουσιαστικά, αδελφοί μου, η γιορτή της Μεταμορφώσεως καταλήγει με το Χριστό να μας λέει: «Δε σας κατηγορώ για τις αμαρτίες σας. Κατέληξαν να είναι φυσικές από τη λάθος επιλογή σας του στραβού. Και θέλουν τώρα κόπο να διορθωθούν. Το ζήτημα είναι πώς θα «αναληφθεί» ο κόπος ελέγχου αυτής της κακής και διεστραμμένης καταστάσεως της βιολογικής και της ψυχικής;;

Αν αγωνιστείτε να ελέγχετε το κακό που βρίσκεται και κρύβεται μέσα σας, τότε μπορείτε να αρχίσετε μια διαδρομή, η οποία καταλήγει στους αγγέλους. Γιατί κάθε άγγελος, «λογική και ελεύθερη φύση», ή ελέγχει καλά ή δεν ελέγχει τον εγωκεντρισμό του… και έτσι αποχτιέται ή χάνεται η ποιότητα..!!

Αν τον ελέγχει τον εαυτό του, γίνεται άγιος άγγελος.

Εάν δεν τον ελέγχει, γίνεται διάβολος.