[ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Δυο συνεντεύξεις ενός «άγνωστου» ανθρώπου του Nick Ferrucci που θέλει να σκέφτεται ουσιαστικά και να κρίνει τα καίρια. Παρ’ ότι ηθοποιός και μουσικός εντοπίζει σωστά την χαοτική απόσταση ανάμεσα στα θορυβώδη επείγοντα και στα θεμελιώδη σημαντικά. Χωρίς θεμέλιο, σταθερότητας η όποιας μορφή οικοδομή, δεν γίνεται να υπάρξει και να ευσταθεί!! Όταν λοιπόν όλα όσα κάνουμε δεν έχουν σταθερότητα τότε μας μένουν μόνον οι αξιολογικές «παραισθήσεις» που τελικώς είναι ηθελημένες αυταπάτες και κατάντημα.
Ας τον αφουγκραστούμε ενθυμούμενοι τον παππού μας Θουκυδίδη που μας «φωνάζει» ότι «η βιασύνη και ο θυμός είναι… η εξασφάλιση του λάθους»! Και μη ξεχνώντας τον άγιο Φραγκίσκο της Ασσίζης (800 χρόνια φέτος από τον θάνατό του) που έλεγε: «Η ζωή είναι απέραντη αλλά ο χρόνος συγκεκριμένος». Σπεύσωμεν.]
1. Συνέντευξη με τον Nick Ferrucci στις 3 Φεβρουαρίου 2021
Ε: Σήμερα θα θέλαμε να σας συστήσουμε τον Nick Ferrucci.
Γεια σου Nick, θα θέλαμε πολύ να ξεκινήσεις συστηνόμενος.
Α: Υποθέτω ότι ξεκίνησε κάθε θέμα μου όταν ήμουν μικρός και με στείλαν στο σχολείο για αρκετά χρόνια και εγώ στη συνέχεια αποφάσισα να σπουδάσω και να επικεντρωθώ στην υποκριτική/θέατρο. Μετά από αυτό, έζησα με μια βαλίτσα στο χέρι… για μεγάλο χρονικό διάστημα, κάνοντας θεατρικές συναυλίες σε όλη τη χώρα, μερικές μικρές ανεξάρτητες ταινίες, και παίζοντας σε συγκροτήματα (ως ντράμερ). Πρόσφατα, δημιούργησα μια σειρά στο YouTube με τον φίλο μου τον Sam που ονομάζεται Sam & Nick Teach και ανέπτυξα μια σελίδα στο Patreon για να βοηθηθώ και να λάβω υποστήριξη για τη δημιουργικότητά μου, κάτι που είναι πολύ χρήσιμο ειδικά σε αυτές τις εποχές.
Ε: Όλοι αντιμετωπίζουμε προκλήσεις, αλλά κοιτάζοντας πίσω, θα την περιγράφατε αυτήν την διαδρομή σας ως έναν σχετικά ομαλό δρόμο;
Α: Ήταν ομαλός, καθώς ήμουν τυχερός και προνομιούχος γιατί είχα μεγάλη υποστήριξη από την οικογένεια και τους φίλους μου ώστε να βρεθώ σε θέσεις που οδήγησαν σε υπέροχες ευκαιρίες. Ωστόσο, έχει καταβληθεί πολλή σκληρή δουλειά για να σπουδάσω μια τέχνη και επίσης για να συντηρήσω τον εαυτό μου, ειδικά σε αυτή τη χώρα, η οποία δεν υποστηρίζει σχεδόν καθόλου τους καλλιτέχνες της. Αυτή η καριέρα/μονοπάτι συνοδεύεται επίσης από μεγάλη συχνότητα απόρριψης και αποτυχίας, κάτι που μου πήρε πολύ χρόνο να το καταλάβω και να με ωριμάσει!. Επίσης, ως εσωστρεφής μέσα στην κοινότητα της υποκριτικής/θεάτρου/κινηματογράφου, μια κοινότητα που είναι διαβόητα τοξική και μη αυθεντική, ήταν ένας αγώνας να ενταχθώ ή να νιώσω άνετα. Πρόσφατα άρχισα να γράφω και νομίζω ότι ένα από τα ελκυστικά χαρακτηριστικά της συγγραφής είναι ότι είναι μια σόλο μορφή τέχνης. Λαχταρώ να περνάω χρόνο μόνος μου διαβάζοντας και γράφοντας, και το 2020 ήταν πραγματικά χρήσιμο για μένα για να το κάνω αυτό. Επιδιώκω να συνεχίσω να γράφω περισσότερο για να αντισταθμίσω τους κοινωνικούς αγώνες του να είσαι ηθοποιός.
Για εσάς, ποια είναι η πιο ικανοποιητική πτυχή του να είσαι δημιουργικός;
Για μένα, η μεγαλύτερη ανταμοιβή ήταν η εύρεση, η επιδίωξη και η αφοσίωση στο πνεύμα της τέχνης. Δεν θα μπορούσα να το εκφράσω με λόγια, αλλά ο Robert Henri μπορεί: «Η τέχνη, όταν κατανοηθεί πραγματικά, είναι αρμοδιότητα κάθε ανθρώπου.
Είναι απλώς μεγάλο θέμα να κάνεις, ό,τι αποφασίσεις να αναλάβεις, καλά! Να συνειδητοποιήσεις ότι αυτό δεν είναι κάτι εξωστρεφές, κάτι επιπλέον.
Όταν ο καλλιτέχνης είναι ζωντανός, όποιο κι αν είναι το είδος της δουλειάς του, γίνεται ένα εφευρετικό, ερευνητικό, τολμηρό, αυτοεκφραζόμενο πλάσμα. Γίνεται ενδιαφέρον για τους άλλους ανθρώπους. Ενοχλεί, αναστατώνει, διαφωτίζει και ανοίγει δρόμους για καλύτερη κατανόηση. Εκεί που όσοι δεν είναι καλλιτέχνες προσπαθούν να κλείσουν το βιβλίο, αυτός το ανοίγει, και δείχνει ότι υπάρχουν ακόμα περισσότερες πιθανές σελίδες.
Ο κόσμος θα ήταν στάσιμος χωρίς αυτόν, και ο κόσμος γίνεται όμορφος μαζί του· γιατί είναι ενδιαφέρον πρόσωπο καθ’ εαυτόν και είναι ενδιαφέρων για τους άλλους. Δεν χρειάζεται να είναι ζωγράφος ή γλύπτης για να είναι καλλιτέχνης. Μπορεί να εργαστεί σε οποιοδήποτε μέσο. Απλώς πρέπει να βρει «το κέρδος» στο ίδιο το έργο, όχι έξω από αυτό.
Τα μουσεία τέχνης δεν θα κάνουν μια χώρα χώρα τέχνης. Αλλά όπου υπάρχει το καλλιτεχνικό πνεύμα, θα υπάρχουν πολύτιμα έργα για να γεμίσουν τα μουσεία. Ακόμα καλύτερα, θα υπάρχει η ευτυχία που δημιουργείται. Η τέχνη τείνει προς την ισορροπία, την τάξη, την κρίση των σχετικών αξιών, τους νόμους της ανάπτυξης, την οικονομία της ζωής – πολύ καλά πράγματα που ενδιαφέρουν οποιονδήποτε!
Ε: Μπορείτε να πείτε στους αναγνώστες μας περισσότερα για αυτό που κάνετε και τι πιστεύετε ότι σας ξεχωρίζει από τους άλλους;
Α: Είμαι ηθοποιός. Έχω εργαστεί κυρίως στο θέατρο και έχω κάνει ένα μικρό αριθμό κινηματογραφικών, τηλεοπτικών και διαφημιστικών έργων. Έκανα μια ανεξάρτητη τριλογία ταινιών με τίτλο The Falls (σε σενάριο/σκηνοθεσία Jon Garcia). Έχω δύο ταινίες σε μετα-παραγωγή, η μία με τίτλο Warmuffin και η άλλη με τίτλο A Beautiful Confusion, και οι δύο σε σενάριο και σκηνοθεσία Johan Liedgren. Έχω κάνει μια πληθώρα παράξενων, κωμικών βίντεο στο YouTube. Είμαι επίσης ντράμερ και έχω παίξει σε μια χούφτα συγκροτήματα όλα αυτά τα χρόνια. Όλοι χρειάζονται έναν ντράμερ, όπως φαίνεται, και ειδικά έναν που είναι υπεύθυνος, συνεπής και νηφάλιος. Πρόσφατα δημοσίευσα μόνος μου μια συλλογή ποιημάτων με τίτλο They Lie Together.
Αν και, πάλι, το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς μου ήταν στο θέατρο, το οποίο υποθέτω ότι ήταν το έργο για το οποίο είμαι πιο περήφανος. Το θέατρο είναι ένας προσωπικός και ξεχωριστός χώρος για μένα. Είναι το μέρος όπου ξεκίνησε η ζωή μου ως καλλιτέχνης και είναι πιθανώς το μέρος όπου μπόρεσα να μάθω και να εξελιχθώ περισσότερο ως άτομο. Δεν ξέρω τι με ξεχωρίζει από τους άλλους. Δεν κάθομαι να το σκέφτομαι. Ίσως το θέμα είναι να μην το σκέφτεσαι και «απλώς να κρατάς το κεφάλι σου χαμηλά» και να συνεχίζεις να κάνεις τη δουλειά σου. Αυτό που κάνει κάποιον να ξεχωρίζει, η αυθεντικότητά του κ.λπ., μπορεί να είναι απλώς ένα παράγωγο της πράξης. Έτσι, προσπαθώ να συνεχίσω να κάνω την πράξη χωρίς να ασχολούμαι πολύ με όλα τα άλλα πράγματα.
Ε: Τι σε κάνει ευτυχισμένο;
Α: Η Μοναξιά! Συμπτωματικά, καθώς γράφω αυτό, περνάω 58 μέρες μόνος μου σε μια καλύβα διαβάζοντας και γράφοντας. Σκέφτηκα ότι ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος θα ήταν ένα καλό διάστημα για να κάνω ένα διάλειμμα από τον κόσμο. Φοβάμαι ότι αν εξηγούσα γιατί η μοναξιά με κάνει ευτυχισμένο, θα έκανα μόνο ένα αδέξιο μπέρδεμα με αυτά που άλλοι πριν από εμάς έχουν εκφράσει τόσο εύγλωττα. Οπότε, αν δεν σας πειράζει, θα παρουσιάσω ένα απόφθεγμα του Κλαρκ Ε. Μουστάκα που, για μένα, αρθρώνει τέλεια τα συναισθήματά μου για τη μοναξιά:
«Έχει όντως σημασία ο τρόπος που ζω; Το να θέσω το ερώτημα, να ερευνήσω τη ζωή, να αμφισβητήσω την ευαισθησία της ύπαρξης, αυτά δεν είναι ερωτήματα ενός διαταραγμένου και ματαιωμένου μυαλού. Αυτά είναι ερωτήματα που ο άνθρωπος θα θέτει πάντα, στην ασθένεια και στην υγεία, επειδή έχουν τις ρίζες τους στο οργανικό μοτίβο της ίδιας της ζωής. Και, επειδή ο άνθρωπος αγωνίζεται για το άπειρο, ο άνθρωπος θα είναι για πάντα απογοητευμένος και αποθαρρυμένος, γιατί αισθάνεται καταδικασμένος να υποφέρει. Αλλά μέσα στα βάσανα, στον αγώνα, και τη μοναξιά του, επιτυγχάνει την ατομικότητά του και την ταυτότητά του. Όταν υπάρχει μια εντυπωσιακή αποτυχία στη ζωή, ο άνθρωπος θα επιστρέφει πάντα στον εαυτό του, γιατί, τελικά, ο άνθρωπος είναι μόνος. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά μια εσωτερική πραγματικότητα που ξυπνάει στις ήσυχες, απελπισμένες ώρες όταν κάποιος αντιμετωπίζει την αλήθεια, όταν ξαφνικά χάνει την ισορροπία του και ζαλίζεται από την αποξένωση, την ντροπή και την υποκρισία. Δεν υπάρχει άλλη πηγή δύναμης παρά αυτή που υπάρχει μέσα στις περιοχές του εαυτού και στις μυστηριώδεις δυνάμεις του σύμπαντος, όταν κάποιος έχει γνωρίσει τον οξύ πόνο των λέξεων και των συναισθημάτων που χρησιμοποιούνται ως όπλα ή γνωρίσει την αποτυχία της αγάπης να δημιουργήσει μια γέφυρα νοήματος μεταξύ των ανθρώπων! Δεν υπάρχει άλλη ζωή παρά αυτή του μοναχικού, μοναδικού εαυτού και της γνώσης ότι στις μοναχικές ώρες η επιστροφή στον εαυτό μας φέρνει μαζί της την ετοιμότητα να επιστρέψουμε στους άλλους».
Αντίθετα, ένα άλλο πράγμα που με κάνει ευτυχισμένο είναι η οικογένεια και οι φίλοι. Ειδικά οι φίλοι μου, που ήταν εκεί όταν η οικογένεια μου, έγινε πολύ προβληματική και επώδυνη, όπως δυστυχώς κάνουν πολλές οικογένειες. Αγαπώ επίσης το μπέιζμπολ. Είναι το πιο αγνό άθλημα και μια τέλεια μεταφορά για τη ζωή. Όλοι προσπαθούμε να το κάνουμε «σπίτι».
Γνωρίστε τον Nick Ferrucci
2. (Δεύτερη συνέντευξη, 25 Απριλίου 2023)
Ε: Nick, είμαι πολύ χαρούμενος που σε έχουμε μαζί μας σήμερα. Έχουμε τόσα πολλά να συζητήσουμε, αλλά ένα από τα ερωτήματα που μας ενδιαφέρουν περισσότερο είναι πώς κατάφερες να διατηρήσεις ζωντανή τη δημιουργικότητά σου;
Α: Η δημιουργικότητά εξαρτάται από το αν είμαι ενεργά και ουσιαστικά μαθητής σε κάτι ή κάποιον! Ήταν πάντα σημαντικό για μένα να βγαίνω από τη ζώνη άνεσής μου και να βάζω τον εαυτό μου σε μια κατάσταση ή ευκαιρία για την οποία δεν ξέρω τίποτα. Είναι ακόμα πιο ιδιαίτερα σημαντικό, σε στιγμές που νομίζω ότι ξέρω τα πάντα! Με την ηλικία υπάρχει ο πειρασμός να αναλάβω ρόλο «ειδικού» ή «κυρίου» σε κάτι που κάνουμε σε όλη μας τη ζωή, αλλά αυτό μπορεί να είναι αδιέξοδο. Όσο μεγαλώνω, τόσο μεγαλύτερη είναι η πρόκληση συνειδητοποίησης ότι πρέπει να το καταπολεμήσω αυτό. Το να είμαι μαθητής, το να βιώνω ελεύθερα και «άνετα» την αποτυχία, να βρίσκω ταπεινότητα και να παραμένω προσγειωμένος μέσα από μικρές νίκες, έχει βοηθήσει τη δημιουργικότητά μου να αναπτυχθεί εκθετικά. Θα έλεγα επίσης ότι πολλά οφείλω στους καλλιτέχνες συναδέλφους και φίλους μου που μου δίνουν γενναιόδωρα σοφία και γνώσεις για το καλλιτεχνικό πνεύμα. Το να έχω χώρο για τέτοιου είδους συζητήσεις και συνδέσεις είναι απείρως πολύτιμο για μένα. Και βεβαίως τα βιβλία. Εκτιμώ τις γνώσεις και τη σοφία.
Ε: Πριν εμβαθύνουμε και σας ρωτήσουμε για τις δεξιότητες που έχουν σημασία όπως και άλλα πολλά, μπορείτε να πείτε στους αναγνώστες μας για τον εαυτό σας;
Α: Είμαι ηθοποιός και μουσικός. Μετακόμισα στο Λος Άντζελες πριν από έξι μήνες. Όλα εξακολουθούν να μου φαίνονται καινούργια, αλλά παίζω ντραμς για μια απίστευτα ταλαντούχα τραγουδοποιό ονόματι Zoë Kilgren. Έχουμε ήδη παίξει σε μερικούς καταπληκτικούς χώρους στο Λος Άντζελες, όπως το The Viper Room, το Molly Malones και το The Mint, και σύντομα θα ηχογραφήσουμε ένα άλμπουμ.
Έχω καταφέρει να κλείσω κάποια εμπορική δουλειά ως ηθοποιός και αυτή τη στιγμή είμαι φοιτητής στο The Upright Citizens Brigade. (Ομάδα αυτοσχεδιασμού σκετς – κωμωδίας) Υπάρχουν επίσης πολλά μικρά πρότζεκτ καθ’ οδόν.
Ε: Αν έπρεπε να διαλέξετε τρεις ιδιότητες που είναι πιο σημαντικές για να αναπτύξετε, ποιες τρεις θα λέγατε ότι έχουν τη μεγαλύτερη σημασία;
Α! «Αν θέλετε να εργαστείτε στην τέχνη σας, εργαστείτε στη ζωή σας». – Άντον Τσέχωφ «Γλάρος» Η αυτογνωσία εξακολουθεί να είναι ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα που διαρκούν για μένα. Συνεχώς εξετάζω και επανεξετάζω ποιος είμαι ως άτομο, τα τραύματα του παρελθόντος, τα συναισθηματικά τυφλά σημεία, τις αποτυχίες και τη γενική ψυχική υγεία. Είναι ένα ατελείωτο ταξίδι, αργή δουλειά, αλλά ζωτικής σημασίας.
Διαδικασία αντί για προϊόν! Πιστεύω ότι το αποτέλεσμα είναι αποτέλεσμα της διαδικασίας. Η δημιουργία κάποιου πράγματος είναι αυτό που είναι σημαντικό για μένα και προσπαθώ να μην βασίζομαι, να μην γιορτάζω ή να καταδικάζω το αποτέλεσμα σε υπερβολικό βαθμό. Αν η διαδικασία είναι απαιτητική, δυναμική, εκτελείται με σκληρή δουλειά και φροντίδα, συνήθως νιώθω πλήρης.
Μαθαίνοντας πώς να χάνω.
Σιγά σιγά περνάμε τη ζωή μας χάνοντας… χάνοντας μαλλιά, κινητικότητα, οικογένεια, φίλους, δουλειές, υγεία, χρήματα, αγάπη, μέρες κ.λπ. Κανείς δεν είναι άτρωτος σε αυτό, και μου φαίνεται ότι το να δίνουμε υπερβολική ενέργεια ή σημασία στον παραλογισμό της «νίκης» ενώ αγνοούμε την ήττα, αναπόφευκτα φέρνει περισσότερη αγωνία στη ζωή μας. Η κατανόηση της απώλειας και η εύρεση της ομορφιάς και της ποίησης στο να είσαι χαμένος ή αποξενωμένος με έχει βοηθήσει να ζήσω. Κάποιοι μπορεί να το ερμηνεύσουν ως ζοφερό, αλλά εγώ το εκλαμβάνω ως μια βαθιά προσπάθεια προς μια ουσιαστική αλήθεια που, για μένα, είναι θετική. Τι άλλο είναι η αυτογνωσία εκτός από αυτό;
.
Ε: Τι σε οδήγησε να ακολουθήσεις μια δημιουργική πορεία επαγγελματικά;
Α: Η ανάγκη. Η επιβίωση. Το να μην είσαι καλός σε τίποτα άλλο, παρά στην ουσιαστική ασχολία σου.
Η τέχνη, μεταφορικά και κυριολεκτικά, μου έσωσε τη ζωή. Είναι ένα από τα λίγα πράγματα στα οποία πιστεύω πραγματικά. Το να δουλεύω δημιουργική διαδικασία πάνω σε κάτι για το οποίο είμαι παθιασμένος, είτε σόλο είτε με καλλιτέχνες που εμπιστεύομαι, θαυμάζω, αγαπώ και σέβομαι, είναι ίσως το μεγαλύτερο συναίσθημα που έχω νιώσει ποτέ. Είναι ένα εξαιρετικά σπάνιο γεγονός και κάτι που αναζητώ συνεχώς.
Η τέχνη με έχει διδάξει τη σημασία του αγώνα και της αποτυχίας.
Η τέχνη είναι ένας πιστός φίλος. Οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται. Απογοητεύουν ατυχώς ασταμάτητα (εμείς επίσης ενίοτε ή και πολλές φορές, ας το ομολογήσουμε!) και (βρίσκονται σε μια συνεχή κατάσταση παρακμής. Η τέχνη, ωστόσο, δυναμώνει μόνο με τον καιρό. Με έχει τραβήξει και ελευθερώσει μέσα από την πιο πυκνή λάσπη της ζωής!
Η τέχνη με κρατάει λογικό σε έναν κόσμο που πνίγεται μέσα σε μια βαθιά κοινωνικοπολιτική ψύχωση, και στις δύο πλευρές του φάσματος. Με δίδαξε τη σημασία της ησυχίας σε έναν κατά τα άλλα κακόφωνο κόσμο.
Χρειάζομαι την τέχνη για να με βοηθήσει να βρω την αλήθεια, είτε αυτή η αλήθεια με βολεύει είτε όχι. Όπως λέει η May Sarton, «Βλέπω τη λειτουργία μου ως την αθόρυβη καταστροφή μύθων, ακόμη και εκείνων που έχω δημιουργήσει εγώ, προκειμένου να έρθω όλο και πιο κοντά στην πραγματικότητα και να την αποδεχτώ».
Δεν θα ονόμαζα το ταξίδι μου «επιδίωξη μιας καλλιτεχνικής καριέρας». Θα προτιμούσα να το ονομάσω αναγκαιότητα για μια ζωή στην τέχνη.
Ε: Μπορείτε να ανοιχτείτε λίγο για το έργο και την καριέρα σας; Είμαστε μεγάλοι θαυμαστές και θα θέλαμε η κοινότητά μας να μάθει περισσότερα για το έργο σας.
Α: Είμαι ηθοποιός, ερμηνευτής και μουσικός. Δεν ξέρω τι με ξεχωρίζει από τους άλλους και αν το σκεφτόμουν αυτό, πιθανότατα δεν θα ξεχώριζα από τους άλλους.
Είμαι πιο περήφανος για την καλλιτεχνική μου εκπαίδευση και αν έχω δημιουργήσει ποτέ κάποια τέχνη που έχει συγκινήσει κάποιον με κάποιο τρόπο, τότε είμαι περήφανος και γι’ αυτό.
Είμαι ενθουσιασμένος με τα έργα στα οποία πιστεύω και τους συναδέλφους καλλιτέχνες που θαυμάζω. Υποθέτω ότι έχω φτάσει εκεί που είμαι σήμερα επειδή συνέχισα να προχωράω προς αυτή την κατεύθυνση με πολλή υποστήριξη και καθοδήγηση από ανθρώπους που είναι πολύ πιο ταλαντούχοι και σοφότεροι από εμένα.
Δεν νομίζω ότι το να προσπαθείς να κάνεις κάτι καλά είναι ποτέ εύκολο.
Δεν θα ήξερα από πού να ξεκινήσω όταν μιλάω για τα μαθήματα που έμαθα στην πορεία, αλλά ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που μπορώ να σκεφτώ είναι η αρχαιοελληνική ιστορία του Σίσυφου, η οποία έχει πολλές ερμηνείες. Για αυτό, ωστόσο, θα ακολουθήσω την άποψη του Αλμπέρ Καμύ: «Ο ίδιος ο αγώνας προς τα ύψη θα γεμίσει κατ’ αρχάς την καρδιά ενός ανθρώπου».
Το “Shoutout” (= ευχαριστίες!) έχει να κάνει με το να επαινείς άλλους που πιστεύεις ότι αξίζουν επιπλέον αναγνώριση και προβολή.
Θα ήθελα να δώσω ένα χαιρετισμό σε φίλους και συγγενείς. Στους δασκάλους, τους καθηγητές και τους μέντορές μου όλα αυτά τα χρόνια που με κρατούν ζωντανό με ό,τι έχουν αφήσει πίσω τους. Σε όποιον έχει υποστηρίξει ποτέ το δημιουργικό μου έργο και με έχει ενθαρρύνει να συνεχίσω. Ευχαριστώ.
Θεματολογικές ετικέτες